Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарындағы 19 ғасырдағы нақты бір қозғалыс.
a specific 19th century movement in the United States
Фермерлер қозғалысы – американдық саяси тарихта 1867 жылдан 1896 жылға дейінгі кезеңде болған қозғалыстың жалпы атауы. Бұл қозғалыста үш кезең болды, олар халық арасында Гранж, Альянс және Популист қозғалыстары ретінде танымал.
The farmers' movement was, in American political history, the general name for a movement between 1867 and 1896. In this movement, there were three periods, popularly known as the Grange, Alliance and Populist movements.
Гранж
Гранж немесе Мал шаруашылығының қамқоршылары ордені (ұлттық ұйымның кейінгі ресми атауы, ал бұрынғысы – жергілікті бөлімдердің атауы, оның ішінде Вашингтондағы Ұлттық Гранж) 1867 жылы шаруалардың әлеуметтік қажеттіліктерін қанағаттандыру және шаруашылық өмірінің экономикалық артта қалуымен күресу үшін құрылған құпия ұйым болды. Оны сол кезде Вашингтонда Ауыл шаруашылығы департаментінде жұмыс істеген Оливер Х. Келли құрды. Ол Вирджинияға Оңтүстік штаттардың ауыл шаруашылығы ресурстарын және тәжірибесін бағалауға жіберілген еді. Ол олардың жалпы алғанда нашар екенін анықтады және ақпарат тарату үшін шаруалардың ұйымын құруға бел буды. Солтүстіктің үкіметтік шенеунігі ретінде ол, әдетте, жаулық күтуі мүмкін еді, бірақ ол масон болғандықтан, ұйымын сол орденнің құрылымы негізінде құрды. Шаруашылықпен қатар, ұйым мүшелеріне сақтандыру және қайырымдылық көмек көрсетуді де көздеді. Келли және басқа да көшбасшылар әйелдердің тең құқықтарын қолдады. Әйелдер белсенді көмекші ұйымдар құрды. Гранж алғашқы жылдары тез өсті: ең жоғары деңгейде оның мүшелерінің саны 1,5 миллионға жетті. Оның өсуіне ықпал еткен факторлар 1873 жылғы қаржылық дағдарыстан асып түсті; жоғары тарифтер, теміржол тасымалдау бағалары және басқа да наразылықтар бидай бағасының төмендеуі және ипотеканың өсуі сияқты ауыл шаруашылығының проблемаларымен қатар жүрді. Шаруалардың жағдайы өте қиын болды. Грандждың бастапқы мақсаттары негізінен білім беру саласында болды, бірақ олар көп ұзамай аралықтарды жоюға және кооперативтік қозғалысты дамытуға бағытталды. Грандж агенттері ферма машиналарынан бастап әйелдер киімдеріне дейін барлық тауарларды сатып алды; жүздеген астық сақтау қоймалары мен мақта және темекі қоймалары сатып алынды, тіпті кеме компаниялары да құрылды; өзара сақтандыру компаниялары мен акционерлік дүкендер ашылды. Ынтымақтастық тек тауар айналымымен шектелмеді: өнімдер туралы есептер таратылды, кооперативтік сүт зауыттары көбейді, ұн фабрикалары жұмыс істеді және ферма машиналарын өндіру үшін патенттер сатып алынды. Кейбір штаттарда бұл банкроттыққа әкелді, және «Гранж» атауы жаманға айналды. Дегенмен, бұл кооперативтік әрекеттер нәтижелері үшін де, олардың маңыздылығы үшін де өте маңызды болды. Экономикалық мәселелерді әлеуметтік идеалистер қарастыруы керек болғандықтан, саясаттан да шеттеу мүмкін емес еді, ал экономикалық мәселелер барлық жерде саясатқа тікелей байланысты болды. Осыған орай теміржол мәселесі де туындады. Теміржолдар шекаралық штаттарға дейін салынды, сирек қоныстанған аймақтарда мол өнім болды, бірақ тасымалдау бағалары жоғары болды, сондықтан қолданыстағы жүйеде өндіріс артығы мен ысырапқа салу орын алды. Акцияларды манипуляциялау және бағаларды кемсітушілік кең таралды, ал шаруалар Нью-Йорк капиталистерінің теміржолдарға ие болуын Ирландияда жерге ие болу сияқты қарады. Грандж теміржолдарға қарсы емес екенін ресми түрде мәлімдеді: ұйым оларға шабуыл жасамаса да, Гранджерлер саяси шаруалар клубтары және басқа да ұйымдар арқылы шабуыл жасады. 1867 жылы Грандж теміржолдарды штаттар деңгейінде ортақ тасымалдаушылар ретінде реттеуді енгізуге тырысты. Мұндай заңдар «Грэнджер заңдары» деп аталды, ал олардың негізгі қағидалары 1876 жылы АҚШ Жоғарғы Сотымен бекітілді және елдің заңдарында маңызды бөлімге айналды. 1874 жылы қағидалардың декларациясында Гранджерлер теміржолдардың жауы емес екені және олардың қозғалысы коммунизмді де, аграризмді де қолдамайтыны жарияланды. Алайда консерваторлар үшін ынтымақтастық коммунизмге, ал Грандж заңдары аграризмге ұқсады; сондықтан 1873-1874 жылдары қозғалыстың өсуі ерекше қызығушылық пен алаңдаушылық тудырды. 1874 жылы ұйым қайта құрылды, мүшелік фермерлердің ісіне тікелей қатысы бар адамдармен шектелді (Бродвейде миллионер өндіруші Грандж болған еді), содан кейін ұйымда үнемі дау-дамайлар туды; сонымен қатар, 1875 жылы Ұлттық Гранж штаттық Грандждардың бақылауын жоғалтты, бұл олардың апатты кооперативтік кәсіпорындары арқасында ұйымның беделін түсірді. Осылайша, 1876 жылға қарай ол ұлттық саяси маңыздылығын жоғалтты. 1880 жылдар шамасында, әсіресе Орта Штаттар мен Жаңа Англияда қайта жандану басталды; бұл жандану бастапқы әлеуметтік және білім беру мақсаттарына қайта оралумен сипатталды. 1909 жылы Ұлттық және штаттық Гранджтар (барлық немесе дерлік барлық штаттарда) әлі де белсенді болды, әсіресе ескі мәдени қозғалыста және экономикалық қозғалыстарда, атап айтқанда шаруалар үшін ең маңызды жолдарды жақсартуда. Тұрақтандыру және референдум, сондай-ақ демократиялық бағыттағы реформалық саясаттың басқа да ұсыныстары олардың насихаттарына да белсенді түрде енді.
The Grange, or Order of the Patrons of Husbandry (the latter official name of the national organization, while the former was the name of local chapters, including a supervisory National Grange at Washington), was a secret order founded in 1867 to advance the social needs and combat the economic backwardness of farm life. It was founded by Oliver H. Kelley, at that time an official working in Washington DC for the Department of Agriculture. He had been sent to Virginia to assess Southern agricultural resources and practices. He found them to be generally poor, and became determined to found an organization of farmers for the dissemination of information. As a Government official from the North, he must have received a generally hostile reception, but he was a Mason, and ended by founding his organization on the structure of that order. In addition to farming practices, it was to provide insurance and benevolent aid to members. Kelley and other leaders promoted the equal status of women. The women formed active auxiliaries. The Grange grew remarkably during the early years: at its peak, its membership rose to 1.5 million. The causes of its growth were much broader than just the financial crisis of 1873; a high tariff, railway freight rates and other grievances were mingled with agricultural troubles like the fall of wheat prices and the increase of mortgages. The condition of the farmer seemed desperate. The original objects of the Grange were primarily educational, but these were soon overborne by an anti middleman, co operative movement. Grange agents bought everything from farm machinery to women's dresses; hundreds of grain elevators and cotton and tobacco warehouses were bought, and even steamboat lines; mutual insurance companies were formed and joint stock stores. Nor was co operation limited to distributive processes; crop reports were circulated, co operative dairies multiplied, flour mills were operated, and patents were purchased, that the Grange might manufacture farm machinery. The outcome in some states was ruin, and the name, Grange, became a reproach. Nevertheless, these efforts in co operation were exceedingly important both for the results obtained and for their wider significance. Nor could politics be excluded, though officially taboo, for economics must be considered by social idealists, and economics everywhere ran into politics. Thus it was with the railway question. Railways had been extended into frontier states; there were heavy crops in sparsely settled regions where freight rates were high, so that given the existing distributive system there were over production and waste; there was notorious stock manipulation and discrimination in rates; and the farmers regarded absentee ownership of railways by New York capitalists much as absentee ownership of land has been regarded in Ireland. The Grange officially disclaimed enmity to railways: Though the organization did not attack them, the Grangers, through political farmers clubs and the like, did. In 1867, the Grange began efforts to establish regulation of the railways as common carriers, by the states. Such laws were known as Granger Laws, and their general principles, endorsed in 1876 by the Supreme Court of the United States, have become an important chapter in the laws of the land. In a declaration of principles in 1874 Grangers were declared not to be enemies of railroads, and their cause to stand for no communism nor agrarianism. To conservatives, however, cooperation seemed communism, and Grange laws agrarianism; thus, in 1873 1874, the growth of the movement aroused extraordinary interest and much uneasiness. In 1874, the order was reorganized, membership being limited to persons directly interested in the farmers' cause (there had been a millionaire manufacturers Grange on Broadway), and after this there were constant quarrels in the order; moreover, in 1875, the National Grange largely lost control of the state Granges, which discredited the organization by their disastrous co operation ventures. Thus, by 1876, it had already ceased to be of national political importance. About 1880, a renaissance began, particularly in the Middle States and New England; this revival was marked by a recurrence to the original social and educational objects. The national Grange and state Granges (in all, or nearly all, of the states) were still active in 1909, especially in the old cultural movement and in such economic movements, notably the improvement of highways as most directly concern the farmers. The initiative and referendum, and other proposals of reform politics in the direction of a democratic advance, also enter in a measure into their propaganda.
Альянс
Альянс бұл қозғалысты экономика саласына жеткізді. 1889 жылы құрылған Ұлттық фермерлер альянсы мен Өнеркәсіптік одақ 1873 жылдан бастап құрылған бірнеше бастапқыда тәуелсіз ұйымдарды (соның ішінде Ауыл шаруашылық дөңгелегін) біріктірді; ол көбінесе Оңтүстікке ғана шектелген және құпия болды. 1880 жылы құрылған Ұлттық фермерлер альянсы 1877 жылға дейін тарихы бар, ол әлдеқайда кішкентай, Солтүстікте орналасқан және құпия емес еді. Түсті терілі фермерлердің Ұлттық альянсы мен Ынтымақтастық одағы (1888 жылы құрылған, 1890 жылы жоғарыда аталған Оңтүстік альянсына біріктірілген) екінші ірі ұйым болды. Осы үш ұйыммен бірге көптеген мемлекеттік және ұлттық ұйымдар байланысты болды, соның ішінде жыл сайынғы, партиялық емес, кеңес беру және бағыт беруші Фермерлердің Ұлттық Конгресі де бар еді. Альянс қозғалысы шамамен 1890 жылы ең үлкен күшіне жетті, сол жылы Сент-Луис қаласындағы конвенцияларда он екі ұлттық фермерлік ұйым өкілдік етті, ал алты жетекші ұйымның мүшелерінің саны шамамен 5 000 000 болды. Мүшелікке әдетте 16 жастан асқан ерлер мен әйелдер қабылданды. Гранж сияқты, кейінгі қозғалыстың мақсаттары мен жарияламаларында ауыл шаруашылығы және экономикалық мәселелерді шешуге бағытталған нақты заңнамалар, радикализмнің тұйық идеялары және жоғары идеалдар біріктірілді. Осылайша, 1890 жылы Оңтүстік альянсы (негізгі платформалары Флорида штатының Окала қаласындағы және Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы 1889 жылғы платформалар, Еңбекшілер орденімен бірлесіп) өзінің қағидаларын былай жариялады:
The Alliance carried the movement further into economics. The National Farmers Alliance and Industrial Union, formed in 1889, embraced several originally independent organizations (including The Agricultural Wheel) formed from 1873 onwards; it was largely confined to the South and was secret. The National Farmers Alliance, formed in 1880, went back similarly to 1877, was much smaller, Northern and non secret. The Colored Farmers' National Alliance and Cooperative Union (formed 1888, merged in the above Southern Alliance in 1890) was the second greatest organization. With these three were associated many others, state and national, including an annual, non partisan, deliberative and advisory Farmers National Congress. The Alliance movement reached its greatest power about 1890, in which year twelve national farmers organizations were represented in conventions in St Louis, and the six leading ones alone probably had a membership of 5,000,000. Membership usually included males or females above 16 years of age. As with the Grange, so in the ends and declarations of the whole later movement, concrete remedial legislation for agricultural or economic ills was mingled with principles of vague radical tendency and with lofty idealism. Thus, the Southern Alliance in 1890 (the chief platforms were the one at Ocala, Florida, and that of 1889 at St Louis, Missouri, in conjunction with the Knights of Labor) declared its principles to be:
(1) Ауыл шаруашылығы саласындағы адамдарды экономикалық басқару ғылымына қатаң түрде партиялық емес жолмен оқыту және олардың бірлігін нығайту үшін еңбек ету. (2) Барлық адамдарға тең құқықтарды талап ету және ешкімге ерекше артықшылықтар бермеу. (3) «Негізгі мәселелерде бірлік, барлық нәрседе қайырымдылық» деген ұранды қабылдау. (4) Ақыл-ой, рухани, әлеуметтік және қаржылық жағынан жақсы мемлекет құруға ұмтылу. (6) Жеке, жергілікті, аймақтық және ұлттық көзқарастарды жою. Оңтүстік фермерлері үшін басты мәселе – егін алмасу жүйесі, яғни мақта фермерлерінің ауылдық саудагерлерге қарызға түсуіне себеп болатын, мал азығы үшін берілген болашақ егінге ипотека салу. Солтүстікте ауыл шаруашылығы жұмыскерлері теміржол иелерінің талаптарына қарсы тұрып, капиталистік заңнаманың көптеген түрлеріне қарсылық көрсетті, басқа салалармен ынтымақтастықта жұмыс істеді. Барлық ірі ұйымдар ұлттық банктерді таратуды, күмістің еркін айналымын, мемлекеттік қағаз ақшаның жеткілікті мөлшерде шығарылуын, тарифтерді қайта қарауды және жасырын дауыс беруді талап етті (соңғысы көп ұзамай іске асырылды). Одан да сирек кездесетін талаптар – табыс салығы, қарыздың куәліктерін салыққа салу және жерлерге мемлекеттік қарыз беру болды. Бұлардың барлығы екі үлкен альянстың (Солтүстік және Оңтүстік) қағидалары болды, сондай-ақ таза тағамдар туралы заңнама, шетелдіктердің жер иелігін жою, пайдаланылмаған жерлерді мемлекеттік меншікке қайтару (мысалы, теміржолдарға берілген жерлер) және теміржолдар мен басқа да байланыс құралдарын қатаң мемлекеттік реттеу немесе мемлекеттік меншікке беру де осы қағидаларға жатты. Оңтүстік альянсы жергілікті қоймаларда сақталатын астық пен мақта сияқты тез бұзылмайтын ауыл шаруашылығы өнімдеріне арзан несие беруді көздейтін қойма жүйесін ұсынды; ал Солтүстік альянсы алкогольдік ішімдіктер айналымын шектеуді және (қысқа мерзімге) әйелдерге сайлау құқығын беруді талап етті. Басқа да мәселелер патенттік заңдарды өзгерту (мысалы, бәсекелестікті жою үшін патенттерді сатып алуға тыйым салу), почта арқылы валюта айырбастау, сегіз сағаттық жұмыс күні, тең емес салық салу, жер салығы, трасттар, сайлау құқығы үшін білім беру талаптары, федералды судьяларды, сенаторларды және президентті тікелей халық сайлауы, арнайы мүдделердің лоббилеуі болды.
(1) To labour for the education of the agricultural classes in the science of economical government in a strictly non partisan way, and to bring about a more perfect union of such classes. (2) To demand equal rights to all, and special privileges to none. (3) To endorse the motto: In things essential, unity; in all things, charity. (4) To develop a better state, mentally, morally, socially and financially (6) To suppress personal, local, sectional and national prejudices. For the Southern farmer a chief concrete evil was the crop lien system, mortgages on their future crops for furnished supplies by which cotton farmers fell into debt to country merchants. In the North, agricultural labor forces opposed a wide range of capitalistic legislation in solidarity with other industries, notably legislation sought by railway owners. Practically all the great organizations demanded the abolition of national banks, the free coinage of silver, a sufficient issue of government paper money, tariff revision, and a secret ballot (the last was soon realized). Only less commonly demanded were an income tax, taxation of evidence of debt, and government loans on lands. All of these were principles of the two great Alliances (the Northern and the Southern), as were also pure food legislation, abolition of landholding by aliens, reclamation of unused or unearned land grants (to railways, e. g.), and either rigid federal regulation of railways and other means of communication or government ownership thereof. The Southern Alliance put in the forefront a subtreasury scheme according to which cheap loans should be made by government from local sub treasuries on non perishable farm products (such as grain and cotton) stored in government warehouses; while the Northern Alliance demanded restriction of the liquor traffic and for (a short time) woman suffrage. Still other issues were a modification of the patent laws (e. g., to prevent the purchase of patents to stifle competition), postal currency exchange, the eight hour day, inequitable taxation, the single tax on land, trusts, educational qualification for suffrage, direct popular election of federal judges, of senators, and of the president, special interest lobbying.
Популистер
1889-1890 жылдары мүшеліктің қарқынды өсуімен қатар саяси (партиялық емес) қозғалыс үлкен күшке ие болды; ол Канзастағы республикалық бекіністі басып алды, Оңтүстік Каролинадағы Демократиялық партияны тәуелділікке түсірді, тіпті Массачусетс сияқты консервативті штаттардағы заң шығарушы органдарда революция жасады және Оңтүстік пен Батысты толыққанды бақылауға алуы мүмкін болды. Оның Оңтүстіктегі барлық жұмысы бұрынғы партиялық ұйымдардың ішінде жүзеге асырылды, бірақ 1890 жылы тәуелсіз үшінші партия құру туралы талап күшейді, ал 1887 жылдан бергі әртүрлі бірігулер осыған дайындық жасады. 1892 жылға қарай фермерлік ұйымдардың күшінің көп бөлігі, сондай-ақ түрлі өнеркәсіптік және радикалдық ұйымдардың күштері Халық партиясымен (немесе көбінесе Популистік партия деп танылатын) бірікті, ол 1890 жылы Канзаста пайда болды және 1892 жылы ұлттық деңгейде құрылды. Халық партиясы күмістің еркін айналымына, табыс салығына, сегіз сағаттық жұмыс күніне, жерлерді қайтаруға, теміржолдардың, телефондардың және телеграфтардың мемлекеттік меншігіне, федералды сенаторларды халық сайлауымен таңдауға, бастамашылық пен референдумға ерекше мән берді. 1892 жылғы президенттік сайлауда ол 1 041 021 дауыс жинады (барлығы 12 036 089 дауыс) және 22 президенттік сайлаушыны сайлады, бұл 1856 жылдан бері үшінші партиядан сайланған алғашқы сайлаушылар еді. 1896 жылы Халық партиясы президенттік сайлау кампаниясында Демократиялық партиямен бірікті, және 1900 жылы тағы да бірікті. Осы кезеңде Халық партиясының көп бөлігі бастапқыда оның мүшелері болған екі ірі партияға қайта сіңді; кейбір солтүстік штаттарда көбінесе республикалық қатарларға, бірақ негізінен Демократиялық партияға, оған күшті радикалды серпін берді.
In 1889 1890, with the rapid growth in membership, the political (non partisan) movement developed astonishing strength; it captured the Republican stronghold of Kansas, brought the Democratic Party to vassalage in South Carolina, revolutionized legislatures even in conservative states like Massachusetts, and seemed likely completely to dominate the South and West. All its work in the South was accomplished within the old party organizations, but, in 1890, the demand became strong for an independent third party, for which various consolidations since 1887 had prepared the way. By 1892, a large part of the strength of the farmers organizations, with that of various industrial and radical orders, was united in the People's Party (perhaps more generally known as the Populist Party), which had its beginnings in Kansas in 1890, and received national organization in 1892. The People's Party emphasized free silver, the income tax, eight hour day, reclamation of land grants, government ownership of railways, telephones and telegraphs, popular election of federal senators, and the initiative and referendum. In the presidential election of 1892, it cast 1,041,021 votes (in a total of 12,036,089), and elected 22 presidential electors, the first chosen by any third party since 1856. In 1896, the People's Party fused with the Democratic Party in the presidential campaign, and again in 1900. During this period, the greatest part of the People's Party was reabsorbed into the two great parties from which its membership had originally been drawn; in some northern states apparently largely into the Republican ranks, but mainly into the Democratic Party, to which it gave a powerful radical impulse.
Ықпал
Шаруалар қозғалысы көп жағдайда дұрыс түсінілмеді, оны сынға алған қоғамдық күштер оны қорлап, келекеледі. Дегенмен, ол зор пайда келтірді. Бұл қозғалыс – әсіресе, Гранж қозғалысы, себебі кейінгі қозғалыстардың көптеген маңызды мәселелерде оның жолын ұстанғандығын атап өткен жөн – саяхаттайтын және жергілікті ауылдық кітапханалардың, оқу курстарының, лицейлердің, фермерлер институттарының (қадам сайын өсіп келе жатқан ықпалымен) және ауылдық тегін почта жеткізудің (1896 жылы тәжірибелік түрде басталып, 1902 жылы елдің тұрақты почта жүйесінің бір бөлігі ретінде қабылданды) құрылуына бастама берді және жол ашты; сондай-ақ ауыл шаруашылығы көрмелеріне және ауыл шаруашылығы баспасөзінің жақсаруына, ауыл шаруашылығы колледждерінің жұмысын ынталандыруға және олардан түсетін пайданы арттыруға, АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің құрылуына (1885) және оның зор қызметтеріне, қысқасы, ауылдық оқшаулануды ерекше азайтуға және шаруалардың мүмкіндіктерін жақсартуға ықпал етті; 1902 жылы ұлттық саясат ретінде қабылданған шөлейт Батысты суаруға, 1906 жылғы таза тағамдар туралы заңдарға, 1887 жылғы мемлекетаралық сауда туралы заңға, тіпті 1903 жылғы Сауда және Еңбек бюросы туралы заңға, сондай-ақ 1903 және одан кейінгі жылдардағы монополияға қарсы заңдарға себепкер болды. Альянс және популист қозғалыстары "заңнама арқылы этикалық пайда табу” идеясына негізделген. Жергілікті деңгейдегі көріністерінде бүкіл қозғалысты көбінесе ерекше идеялар, тар көзқарастар және экономикалық ойлаудың кемшіліктері сипаттайтын. АҚШ шекараның жылжуына байланысты әрқашан “бір мезгілде дамыған және примитивті ел” болғанын естен шығармау керек. Кейбір аймақтарда дамыған, ал басқаларында дамымаған қоғамға да осындай саяси сұрақтар қойылды. Әр экономикалық аймақ нақты саяси мәселелер бойынша өзінің ерекше мүдделерін көрсетті” (профессор Ф. Дж. Тернер). Дегенмен, бұл идеяны тым баса көрсетуге болмайтынын, 1896 жылдан бері бүкіл елде қабылданған демократиялық және республикалық принципке айналған шаруалардың радикализмінің үлкен көлемі анық көрсетеді. Шаруалар қозғалысы АҚШ-та “привилегия қатеріне” қарсы кең таралған, тиімді наразылықтың бастамасы болды.
The Farmers' movement was much misunderstood, abused and ridiculed by the societal forces it challenged. However, it accomplished a vast amount of good. The movement—and especially the Grange, for on most important points the latter movements only followed where it had led—contributed the initial impulse and prepared the way for the establishment of traveling and local rural libraries, reading courses, lyceums, farmers institutes (a steadily increasing influence) and rural free mail delivery (inaugurated experimentally in 1896 and adopted as part of the permanent postal system of the country in 1902); for agricultural exhibits and an improved agricultural press; for encouragement to and increased profit from the work of agricultural colleges, the establishment (1885) and great services of the United States Department of Agriculture, in short, for an extraordinary lessening of rural isolation and the betterment of the farmers opportunities; for the irrigation of the semi arid West, adopted as a national policy in 1902, the pure food laws of 1906, the interstate commerce law of 1887, the railway rate laws of 1903 and 1906, even the great Bureau of Commerce and Labor law of 1903, and the Anti trust laws of 1903 and later. The Alliance and Populist movements were bottomed on the idea of "ethical gains through legislation." In its local manifestations the whole movement was often marked by eccentric ideas, narrow prejudices and weaknesses in economic reasoning. It is not to be forgotten that owing to the movement of the frontier the United States has always been "at once a developed country and a primitive one. The same political questions have been put to a society advanced in some regions and undeveloped in others. On specific political questions each economic area has reflected its peculiar interests" (Prof. F. J. Turner). That this idea must not, however, be over emphasized, is admirably enforced by observing the great mass of farmer radicalism that has, since about 1896, become an accepted Democratic and Republican principle over the whole country. The Farmers movement was the beginning of widespread, effective protest against "the menace of privilege" in the United States.