Джон Уорбертон Бекетт: Фашизмге бет бұрған саяхатшы
John Beckett (politician)
Джон Уорбертон Бекетт: британдық саяхатшы, еңбекші партия мүшесі, фашист қозғалысына қатысқан, 2-дүниежүзілік соғыста ұсталған тұлғаның өмірі мен саяси жолы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Уорбертон Бекет (11 қазан 1894 - 28 желтоқсан 1964) - британдық саясаткер, консерватор партиясының өкілі. 1924 жылдан 1931 жылға дейін Еңбек партиясының депутаты болды. 1930 жылдары фашистік қозғалысқа қосылды, бастапқыда Британ фашистер одағында, кейіннен Ұлттық социалистік лиганың негізін қалаушылардың бірі ретінде. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбританияда ұсталды.
the Tory politician
British politician
John Warburton Beckett (11 October 1894 – 28 December 1964) was a British politician who was a Labour Party MP from 1924 to 1931. During the 1930s, he joined the fascist movement, first in the British Union of Fascists and later as a founder of the National Socialist League. During World War II, he was interned in Britain.
Ерте өмір
Беккет Лондонның Хаммерсмит қаласында, мата сатушы Уильям Беккет пен оның әйелі Доротидің (қызметтегі аты Салмон) ұлы болып дүниеге келді. Ол еврей дінінде туған, бірақ Беккетке үйлену үшін одан бас тарған. Ұлы Фрэнсистің айтуынша, ол Джек Уильям Бекетт деп крещениеден өтті, бірақ 1918 жылы Джон Уорбертон Бекетт есімін қабылдады. 14 жасқа дейін Латимер жоғары мектебінде оқыды, содан кейін әкесі жаман пиғылды алаяқ Хорацио Ботмлидің алаялық схемасында барлық ақшасын жоғалтып, оқу ақысын төлей алмады; осының салдарынан жас Джон хабаршы болып жұмыс істеуге мәжбүр болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол Миддлсекс полкіне қабылданып, көп ұзамай Корольдің Шропшир жеңіл жаяу әскеріне ауыстырылды. 1916 жылы жүрек ақауына байланысты әскерден босатылды.
Beckett was born in Hammersmith, London, the son of William Beckett, a draper, and his wife Dorothy (née Salmon), who had been born into Judaism but abandoned the faith to marry Beckett. According to his son Francis, he was christened Jack William Beckett but assumed the name John Warburton Beckett in 1918. He was educated at Latymer Upper School until the age of 14 when his father lost all his money in a scheme run by notorious swindler Horatio Bottomley and could no longer afford the fees; as a result the young John was forced to work as an errand boy. On the outbreak of the First World War, he enlisted in the Middlesex Regiment before being transferred to the King's Shropshire Light Infantry soon afterwards. He was invalided out of the army in 1916 because of a heart defect.
Ерте мансап
Бекетт 1918 жылы соғыс ардагерлерінің қажеттіліктерін қамтамасыз ету үшін Ұлттық бұрынғы әскери қызметшілер одағын құрды (кейіннен Лейбористік партияның мойындауын алмағандықтан Британдық Корольдік легионына біріктірілді). Осы кезеңде ол 1919 жылдан 1922 жылға дейін Хакни кеңесіне сайланды және Тәуелсіз Еңбек партиясына қосылды. Бекетт Рамсей Макдональдтың Ұлттық үкімет құруына қарсы болды және 1931 жылы ILP-ге қайта оралды, бірақ орын сақтай алмады, себебі дауыс үш «лейборист» кандидат арасында бөлінді. Саяси аренадан шыққан соң, ол Италияға сапар шекті, онда құрылған корпоративтік мемлекет оны қатты әсер етті. Сондай-ақ, ол БҰФ-тың қарсыластарына қарсы сотта жеңіске жеткен жалғыз белсенді болды, антифашистік ұйымға қарсы қорлау ісі бойынша 1000 фунт стерлинг өтемақы алуға қол жеткізді, бірақ төлем жасалмай тұрып ұйым таратылды. Бекетт бұрынғы жақтастарымен қайта байланысуға тырысты, бірақ 1934 жылы Гейтсхедке және Ньюкасл-апон-Тайнға сөз сөйлеу үшін келгенде, ол үлкен наразылық толқындарымен және «Сатқын!» деген ұрандармен күшті қарсылыққа тап болды. 1934 жылдың 13 мамырында Ньюкасл маңындағы сөз сөйлеуге жоспарланған жиынды 1000-ға жуық антифашистің сахнаға шабуыл жасауы салдарынан тоқтатуға мәжбүр болды. Алғашқы табыстарынан кейін БҰФ екі бағытқа бөлінді: Нейл Фрэнсис Хокинс пен Ф.М. Бокс басқаратын милитаристтік бағыт және Бекетт пен Уильям Джойс басқаратын, халықты фашизмге көндіруді мақсат еткен саяси бағыт. 1937 жылы Освальд Мосли Бекетті жалақылы лауазымынан босатты, себебі қаржы тапшылығы болды, сонымен қатар Хокинс бағытына Мослидің қолдауы күшейді. Бекетт көп ұзамай саясатқа оралып, Уильям Джойспен бірге Ұлттық социалистік лиганы құрды, бірақ 1938 жылы Лигадан шықты, Гитлерге көңілі қалды және Джойс антисемиттік сөздерінде тым радикалды болып көрінді. Лиганың жетекші тұлғасы болғанымен, ол Германиямен соғысқа қарсы оңшылдардың біріккен қозғалысын құруға тырысқан виконт Лаймингтон құрған Еуропалық міндеттемелерге қарсы Британдық кеңесінде де белсенді болды. Лигадан кеткеннен кейін де Лаймингтонмен тығыз байланысын сақтап, екеуі «Жаңа пионер» журналын шығарды, ол антисемиттік және Германияны қолдайтын көзқарасты білдірді. 1939 жылдың ортасында журналдан шығып, жаңадан құрылған және Лорд Тависток (кейін Бедфорд герцогы) басқаратын Британдық Халық партиясының (БХП) құрметті хатшысы болды. Соғыс басталғаннан кейін ол Еуропадағы христиандық бейбітшілік орнатуды көздеген Британдық кеңестің хатшысы болды. Бекетт Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қорғаныс ережелерінің 18-б тармағы бойынша тұтқындалған фашистер мен оңшылдардың бірі болды. Ол HM Prison Brixton түрмесінде, Ман аралындағы интерн лагерінде және қайтадан Brixton түрмесінде уақыт өткізді, түрмедегі БҰФ мүшелерімен туындаған қақтығыстардан кейін ауыстырылды. Түрмеде тұрып, Бекетт католик дінбасысынан нақылы алды және кейіннен католик дініне кірді. Денсаулығына байланысты соғыс аяқталғанға дейін босатылды. Бекеттің ұлы Фрэнсис әкесі түрмеден шыққанда, тұтқындалғаннан бұрынғыдан гөрі әлдеқайда нәсілшіл және антисемит болғанын, бұл тұтқындалғаннан кейін көптеген адамдарда болатын жағдай екенін, және ол өзінің ашуын ішкілендіргенін айтады.
Beckett founded the National Union of Ex Servicemen in 1918 to look after the needs of the war veterans (although it was eventually absorbed into the later Royal British Legion having failed to gain Labour Party recognition). At this time, he also joined the Independent Labour Party, sitting on Hackney Council from 1919 to 1922. Beckett opposed Ramsay MacDonald's formation of the National Government and returned to the ILP fold in 1931, failing to hold his seat, with the vote split between three "Labour" candidates. Retiring from active politics, he visited Italy where he was impressed by the corporate state that had been set up. and was the only BUF activist to win a court case against its opponents by securing £1,000 in damages in a slander suit against an antifascist organisation although it disbanded before payment was collected. Beckett, however, struggled to reconnect with his former supporters on the left and in 1934 when he returned to Gateshead and Newcastle upon Tyne for speaking engagements he was met with large hostile crowds and shouts of "Traitor". He was forced to cancel one such speaking engagement near Newcastle on 13 May 1934 when a crowd of around 1,000 antifascists rushed the stage on which he was due to speak. After initial successes, the BUF began to flounder and to devolve into two factions, a militarist one led by Neil Francis Hawkins and F. M. Box, and a more political one that hoped to convert the masses to fascism under Beckett and William Joyce. In 1937, Oswald Mosley sacked Beckett from his salaried position, in part because of a lack of funds but also because of Mosley's increasing support for the Hawkins wing. Beckett soon returned to politics by forming the National Socialist League along with William Joyce, but his membership did not last long as he left the League in 1938, disillusioned by Hitler and arguing that Joyce was being too extremist in his public anti Semitic outbursts. While a leading figure in the League, he was also prominent in the British Council Against European Commitments, an attempt by Viscount Lymington to establish an umbrella movement of right wingers opposed to war with Germany. He continued his close association with Lymington after his departure from the League, and the pair launched a journal, The New Pioneer, which tended to reflect a strong anti Semitic and pro German worldview. He left the journal in mid 1939 to become Honorary Secretary of the British People's Party (BPP), a newly established party controlled by Lord Tavistock (later the Duke of Bedford). After the outbreak of war, he became secretary of the British Council for Christian Settlement in Europe, a group that sought a swift peace settlement. Beckett was one of the leading fascists and rightists to be interned under Defence Regulation 18b during the Second World War. He spent his internment in HM Prison Brixton, an internment camp on the Isle of Man and then back in Brixton and was moved each time after he had clashed with BUF members with whom he was imprisoned. While imprisoned, Beckett received instruction from a Catholic chaplain and subsequently converted to Catholicism. He was released before the end of the war on account of ill health. Beckett's son Francis considers that his father came out of prison far more racist and, in particular, antisemitic than he went in, as was common after detention, and he had internalised his rage.
Соғыстан кейінгі іс-әрекет
Соғыстан кейін Бекетт пен оның әйелі MI5 құпия қызметінің бақылауында болды, олардың қозғалыстары қадағаланды және телефон сөйлесулері жазылды, бұл 1955 жылға дейін жалғасты. Соғыстан кейін Бекетт ауруханада әкімшілік қызметке орналасты, бірақ іс бойынша жауапты MI5 офицері Грэм Митчеллдің құпия тапсырмасымен жұмыстан босатылды. Ол әйелі армандаған "тыныш, қалыпты жұмыс" таба алмады. Оның таба алғаны – британдық халық партиясын басқару үшін Бедфорд герцогынан жалдамақы алу ғана еді. Соғыстан кейінгі Бекеттің алғашқы қызметі – бұрынғы әріптесі Уильям Джойс, сондай-ақ "Лорд Хоу-Хоу" деп танылған, мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін өлім жазасына кесілген азамат үшін рақым сұрау науқанын ұйымдастыру болды. Науқан сәтті болмады, және Джойс өлім жазасына кесілді. 1946 жылы Бекетт жас Колин Джорданмен ынтымақтастыққа түсіп, оған BPP ұлттық кеңесінде орын берді, бірақ бұл қарым-қатынас ұзаққа соқпады, өйткені Джордан көп ұзамай Арнольд Лизді өз ұстазы етіп алды. 1953 жылы Бедфорд герцогы қайтыс болды, ал ол қаржылаған BPP таратылды. Бекеттің табысы тоқтады (ол BPP басшысы ретінде жалақы алып отырды), ал оның саяси көзқарасын бөліспейтін жаңа герцог Бекетті отбасының меншігіндегі үйден шығарып салуға тырысты. Бекетт "Кеңес және ақпарат" деп аталатын қор биржасы туралы кеңес-ақпараттық журнал шығара бастады және 1958 жылы ол тұрып жатқан Тёрлвуд үйін мұрагерлерден сатып алды. 1962 жылы үйін сатып, Лондонға оралғаннан кейін Бекеттке 1963 жылы асқазан рагы диагнозы қойылды. Ол бір жылдай өмір сүрді және 28 желтоқсанда қайтыс болды. Ол өртеу арқылы жерленді.
After the war, Beckett and his wife were under constant surveillance by intelligence agency MI5 until at least 1955, with their movements followed and telephone conversations recorded. Just after the war, Beckett found administrative employment at a hospital but was dismissed on the secret instigation of the MI5 officer in charge of the case, Graham Mitchell. He was unable to find the "quiet, normal job" that his wife hoped for. The only work he could get was being paid to run the neofascist British People's Party by its patron, the Duke of Bedford. Beckett's first postwar role was in leading a campaign for clemency for his erstwhile colleague William Joyce, also known as Lord Haw Haw, who was facing a death sentence for treason. The campaign was not a success, and Joyce was executed. In 1946, Beckett co operated with a young Colin Jordan and gave him a seat on the BPP national council, but the association was short lived as Jordan soon made Arnold Leese his mentor. In 1953, the Duke of Bedford died, and the BPP, which he had funded, was wound up. Beckett's income ceased (he was salaried as BPP leader), and the new Duke, who did not share his father's politics, moved to evict Beckett from his home on the family's estate. Beckett started a stock exchange tip magazine called Advice and Information and eventually bought Thurlwood House, where he had been living, from the estate trustees in 1958. Having sold the house and returned to London in 1962, Beckett was diagnosed with stomach cancer in 1963. He survived until the following year and died on 28 December. He was cremated.
Жеке өмір
Бекеттер отбасы Чеширдің ауылдық аймағынан шыққан. Оның анасы еврей сағатшының қызы болған, оның отбасы тойға келмейтін болған. Олардың Лесли есімді қызы болды, бірақ 1920-жылдардың ортасында Бекеттің адалсыздығынан олар ажырасып кетті. Оның екінші әйелі – белгілі актерлік династиядан шыққан сахна актрисасы Кирле Белл болды. Олардың некелік өмірі қысқа ғана болды, бірақ Белл Бекеттен ажырасуға бас тартты, тіпті олар он сегіз жыл бөлек тұрғандарына қарамастан. Соңынан ол Энн Катмормен бірге өмір сүрді, олардың ұлы Фрэнсис Бекет 1945 жылы дүниеге келді; олар 1963 жылы үйленді.
The Beckett family had originated from rural Cheshire. His mother was the daughter of a Jewish jeweller, whose family refused to attend the wedding. The couple had a daughter Lesley, but split in the mid 1920s due to Beckett's infidelity. His second wife was Kyrle Bellew, a stage actress from a well known acting dynasty. Their marital life was short lived, but Bellew refused to divorce Beckett even though they lived apart for eighteen years. He subsequently lived with Anne Cutmore, and their son Francis Beckett was born in 1945; they married in 1963.