Азор аралдарындағы Санта-Мария аралының тарихы

Кіріспе

Азор аралдары, Португалия

Санта-Мария (ˈsɐ̃tɐ mɐˈɾi.ɐ) – Азор архипелагының шығыс тобындағы (Сан-Мигель аралының оңтүстігінде) және Азор аралдарының ең оңтүстік аралы. Арал ақ құмды жағажайларымен, ерекше түтін құбырларымен және құрғақ, жылы ауа райымен әйгілі.

Тарих

Атлантикадағы аралдар тобы туралы алғашқы мәліметтер (Атлантис аңыздарынан басқа) король Денис (1279–1325) мен оның ізбасары король Афонсу IV (1325–1357) билік еткен кезеңде португал теңізшілерінің саяхаттарынан бастау алды. 1427 жылға дейін бұл мәліметтер нақтыланбаған және ресми емес есептер болып келді, сол жылы теңізші Диого де Сильвес Мадейраға сапар барысында Санта-Мария аралын тапты (сол кезде теңіз карталарында Ilha dos Lobos немесе Ilha do Ovo деп белгіленген). Аңыз бойынша, аралды ашқан күні Гонсало Вельхо Кабрал мен оның экипажы (Бейбітшілік күні) құлшылық жасап жатқанда, қарауылдардың бірі алыстағы аралды көріп, «Санта-Мария!» деп жар салған – осы ат аралмен мәңгілікке байланысты болды. Санта-Марияның табылуы 1432 жылы Гонсало Вельхо Кабралға (пилот Сильвес емес) жатқызылды, себебі ашылулар португалдық тәж оны Кабралдың атынан тіркегенге дейін «ресми түрде мойындалған жоқ» (ол 1431–1432 жылдары екі зерттеу сапарына жетекшілік еткен еді). Аңыз бойынша, Кабралдың экипажы солтүстік-батыстағы Понте-дос-Канстрантес жағажайына қонды, онда олар құлақты теңіз түлкілерімен кездесті, содан кейін жағажай Praia dos Lobos деп аталды (португал тіліндегі lobos marinhos, яғни монах түлкілері деген сөзден). Капитан мен оның экипажы аралды зерттеп, жергілікті және бұрыннан белгісіз өсімдіктердің түрлі үлгілерін, сондай-ақ Инфантке ашылудың куәлігі ретінде топырақ пен судың ыдыстарын жинады. Инфант бұл «сыйлықтарды» 1432 жылы алды және дереу аралға мал жіберуді бұйырды, сондай-ақ оны отарлау жоспарын ұйымдастырды. Азор аралдарын қоныстандыруда 1425 жылы Мадейра аралында сәтті қолданылған жүйе қолданылды: жаңа жерлер атақтармен (донатарио) абыройлы және сенімді адамдарға (донатари капитандарына) берілді, олар патша заңын сақтай отырып, қауіпсіздік пен отарлауды бақылап отырды. Азор аралдарының иесі немесе Донатариу – Инфанте Генрих Навигатор (Мәсіх орденінің губернаторы және Визеу герцогы), ол патшаның билігін жүзеге асыруға толық өкілеттік алды (ақша соғу және сот билігінен басқа). Донатариу жергілікті әкімшілерді таңдауға немесе олармен келісім шарт жасасуға жауапты болды, кейбір тарихшылар оларды донатари капитандары деп атады. Гонсало Вельхо, Д. Изабелланың қолдауымен, Санта-Мария және (кейін) Сан-Мигель аралдарының алғашқы капитаны болып тағайындалды, ол 1439 жылы отаршылармен бірге келді, олар өз отбасыларын және мал-жанын әкелді. 1460 жылы елтаңба жазушы Диого Гомес де Синтра аралды Ilha de Gonçalo Velho деп атады, оның ең жақсы жерлері оның қолбасшысының қолында болды. 1443 және 1447 жылдар аралығында отарлау Португалияның Альентежу және Алгарве аймақтарынан келген қоныс аударушылардың есебінен дамыды, олар Бая-дос-Анхос жағалауындағы солтүстік жағалауды, кейіннен Вила-ду-Порто аймағын (оңтүстік-батыс жағалауда) мекендеді. Бұл аймақ іргелі тірекке айналғандықтан Vila do Porto атауын алды, ал муниципалитет 1470 жылға қарай осы атауды қабылдады (олардың гүлде көрсетілгендей). 16 ғасырдың соңында Санта-Мария үш приходқа бөлінді: Nossa Senhora da Assunção (Вила-ду-Порто), Santa Bárbara және Santo Espírito. Басқарушы топтар, муниципалитет пен приходтың саяси-әкімшілік органдарын басқарған отбасылар неке және әлеуметтік жағдай арқылы байланысты болды, ал Иберия одағынан кейін бұл байланыс күшейді. Санта-Мария, басқа аралдар сияқты, қарақшылар мен пираттардың шабуылына жиі ұшырады. Басты шайқастардың бірінде 40 адамнан тұратын Кастилиялық карак 1480 жылы Вила-ду-Порто портына қонды, онда олар капитан майор Жоао Соарес (Гонсало Вельхоның немересі және Санта-Мария мен Сан-Мигель капитандығының мұрагері) басқаратын жергілікті тұрғындармен кездесті. Жоао Соарес испандықтарға тұтқынға алынды және Кастилияға тұтқын ретінде әкелінді. Көптеген пираттық шабуылдардан кейін халық саяхатшыларға өте жаулы болды: 1493 жылдың ақпан айында саяхатшы Христофор Колумбты оның тұрғындары қатты қарсы алды, олар мен оның экипажы Жаңа әлемді ашқаннан кейін Бая-дос-Анхос аралына дауылдан қонуға мәжбүр болды. Оның экипажының бірнеше мүшесі тұтқынға алынды және оларды босату үшін күрделі келіссөздер жүргізілді. Азаттыққа риза болған Колумб және оның серіктері Испанияға қайтқанға дейін ескі капеллада құлшылық жасады. Үндістанға баратын кемелердің бағыттарынан алыс болғанына қарамастан, аралға француз пираттары (1553), француз әскерлері (1576), ағылшындар (1589 жылғы Азорлар саяхаты) және маврлар (1616 және 1675) бірнеше рет шабуыл жасады. 17 ғасырға қарай, халықты осы шабуылдардан қорғау үшін жағалау бойында бірнеше бекіністер салынды, оның ішінде Вила-ду-Портодағы Сан-Брас бекінісі және Praia Formosadaғы (бұзылған) Сан-Жоао Баптиста бекінісі. 1580 жылғы мұрагерлік дағдарысы Португалияда Иберия одағының құрылуына әкелген кезде, арал бастапқыда Антониу де Кратоны қолдады, бірақ Испанияның Азорлардағы қысымы салдарынан Антониу тіпті Санта-Марияға түсуден бас тартты. Осы кезеңде арал Азорлардың Бас губернаторына тәуелді болды. Португалияны қайта жарату соғысынан (1640) кейін жаңалықты Капитан майор Брас де Соуза той-думанмен қарсы алды. Португалия азамат соғысы (1828–1834) кезінде азаматтар Мария II-нің Португалия тағына құқығын қолдады, бұл Азорлардың Бас губернаторынан (Сан-Мигель аралында) өте өзгеше болды, ол Мигелді қолдады. Капитан майор тіпті Терсейрадан қару-жарақ алуға тырысты, каракты қару-жарақ алу үшін жіберді. Бірақ аралықта Сан-Мигель әкімшілігі соғыста тарап өтті. Келесі жылы бірнеше Мариенсе Арноса де Пампелидо жағасында (Миндэлу, Вила-ду-Конде маңында) континентеге түскен экспедициялық күшке қосылды, бұл азамат соғысының шешуші шайқастарының бірі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Санта-Мария әуежайын (Азорлар) база ретінде пайдаланды. 1989 жылдың 8 ақпанында Independent Air Flight 1851 рейсінің американдық чартерлік Boeing 707 Пико Алтода құлап, барлық 137 жолаушысы мен 7 экипаж мүшесі қаза болды. Тәуір мен ұшқыштардың арасында дұрыс биіктік туралы шатасу болды.

The first records of a group of islands in the Atlantic (aside from the legends of Atlantis) came from the voyages of Portuguese sailors during the reigns of King Denis (1279–1325) and his successor King Afonso IV (1325–1357). These were unsubstantiated accounts and unofficial, until 1427 when navigator Diogo de Silves found the island of Santa Maria (at that time referred to on nautical charts as Ilha dos Lobos or Ilha do Ovo) during his journey to Madeira. Myth tells that on the day of the island's discovery, Gonçalo Velho Cabral and his crew were celebrating mass (on the feast day of the Virgin Mary), when one of the lookouts spotted the distant island, declaring "Santa Maria": this name would become linked permanently to the island. Santa Maria's discovery was attributed to Gonçalo Velho Cabral in 1432 (rather than the pilot Silves), since discoveries were not "recognized officially" until they declared so by the Portuguese Crown, who registered them in Cabral's name, as commander of the voyage (he had already commanded two voyages of exploration in 1431–1432). According to legend Cabral's crew disembarked on a small beach in the northwestern Ponte dos Canestrantes, where he encountered a population of Eared seals, proclaiming the beach Praia dos Lobos (from the generic Portuguese lobos marinhos, or monk seals). The Captain and his crew explored the island, collecting various examples of the native and unfamiliar plants, as well as canisters of earth and water to give to the Infante as proofs to their discovery. The Infante received these "gifts" in 1432, and immediately ordered that herds be sent to the island, while he organized a plan for its colonization. In settling the Azores, the crown applied a system that was successful on the island of Madeira in 1425: the new lands would be administered by title grants (donatário) to a noblemen and men of confidence (donatary captains) that would oversee security and colonization, while enforcing the King's law. The master or Donatário for the Azores was the Infante Henry the Navigator (in his role as governor of the Order of Christ and Duke of Viseu), who was granted carte blanche to enforce the King's dominion (except to coin money and some judicial authority). The donatário also had the responsibility of selecting or sub contracting local administrators to represent him, as some historians referred to as captains of the donatary; for his part, Gonçalo Velho, with the support of D. Isabella, was nominated the first captain of the island of Santa Maria and (later) São Miguel, where he arrived in 1439 with colonists, bringing their families and some cattle. By 1460, the chronicler Diogo Gomes de Sintra identified the island as Ilha de Gonçalo Velho, with the choicest lands in the hands of their commander. Colonization progressed between 1443 and 1447, principally from settlers from the Portuguese Alentejo and Algarve, who populated the northern coast along the Baía dos Anjos and later in the area of Vila do Porto (in the southwest coast). This area would attain the title of Vila do Porto for the nestled anchorage that developed there, and the municipality would also adopt the name, by 1470 (as indicated on their floral). By the end of the 16th century, Santa Maria was divided into three parishes: Nossa Senhora da Assunção (Vila do Porto), Santa Bárbara and Santo Espírito. The governing classes, the families which controlled the politico administrative organs of the municipality and parishes were all intermingled by marriage and class, and after the Iberian Union this concentration increased. Similar to other islands of the archipelago, Santa Maria was a victim of repeated attacks by privateers and pirates. In one of the principal engagements, a Castilian carrack with 40 men disembarked in the port of Vila do Porto (in 1480), where they were confronted by residents under the command of the Captain Major João Soares (nephew of Gonçalo Velho and heir to the Captaincy of Santa Maria and São Miguel), who took to hurl rocks from the cliffs above Calhau da Roupa at the invaders. João Soares was eventually captured by the Spaniards, who took him in irons as a prisoner to Castile. After successive pirate attacks, the population was very hostile to travellers: in February 1493, the travelling Christopher Columbus was greeted harshly by its residents, when he and his crew were forced by a storm to land on the island in the Baía dos Anjos on their return from their famous discovery of the New World. Several of his crew were captured, and complex negotiations were undertaken to liberate them. Thankful for their liberation, a mass was celebrated by him and his party in the old chapel before he returned to Spain. Although relatively far from the routes used by ships traveling to India, the island was repeatedly attacked by French pirates (1553), the island assaulted by French troops (1576), the English (Azores Voyage of 1589 and Moors (1616 and 1675). By the 17th century, a series of fortifications were constructed along the coast to defend the populace from these attacks, including the Fort of São Brás (Vila do Porto) and the (ruined) Fort of São João Baptista in Praia Formosa. When the 1580 crisis of succession ushered in the Iberian Union in Portugal, the island initially supported António of Crato, but with pressure from Philip II of Spain in the Azores, António declined even to disembark in Santa Maria. During this period, the island came to depend on the Governor General of the Azores. After the Portuguese Restoration War (1640), the news was greeted with celebrations and excesses by the Captain Major Brás de Sousa. During the Portuguese Civil War (1828–1834) the citizens supported the rights of Maria II to the throne of Portugal, which differed immensely from the Governor General of the Azores (on the island of São Miguel) who supported Miguel. The Captain major even attempted to raise arms from Terceira, insofar as sending a carrack to collect the weapons. In the interim, the São Miguel administration changed sides in the conflict. By the following year, several Marienses joined the expeditionary force disembarking on the continent along Arnosa de Pampelido beach (near Mindelo, Vila do Conde) during one of the crucial battles of the Civil War. During World War II the United States used Santa Maria Airport (Azores) as a base. On 8 February 1989, an American chartered Boeing 707 of Independent Air Flight 1851 crashed at Pico Alto, killing all 137 passengers and 7 members of the crew. There was confusion between tower and pilots as to the appropriate altitude during their approach.

Физикалық география

Арал Азор аралдарының оңтүстік-шығыс бұрышында, Сан-Мигельдің оңтүстігінде және Флорес аралынан (архипелагтың ең батыс аралы) орналасқан. Санта-Мария аралы сопақта келген және ұзындығы, солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарай созылады. Геологиялық тұрғыдан алғанда, бұл архипелагтың ең көне аралы, оның құрамы 8,12 миллион жылға дейін барып жетеді. Арал миоцен кезінде пайда болды (шамамен 10,8 миллион жыл бұрын), ал вулкандық белсенділік плиоценге дейін (2 миллион жыл бұрын) жалғасты, су асты және құрлықтағы жарылыстар мен лава ағу кезеңдері кезектесіп отырды. Батысында құрғақ саз жазығы орналасқан, ол аралдың үштен екі бөлігін алып жатыр, ең биік нүктесі теңіз деңгейінен жоғары (Пикинхос маңында). Топырақтың су өткізбеу қасиетіне байланысты, бұл аймақ жапырақты өсімдіктер мен шөптесіндері аз, құрғақ болып келеді. Солтүстік және оңтүстік бөліктерде отарлаудың негізгі орындары болды (Anjos және Vila do Porto), және қазіргі халықтың 65%-ы осы аймақта тұрады, оған Vila do Porto, São Pedro және Almagreira приходтары кіреді. Әуежай жерлері кеңістіктің ең көп пайдаланылатын бөлігін құрайды, себебі Санта-Мария әуежайы батыс жағалауда орналасқан, жазықтықтың және табиғи кедергілердің болмауынан тиімді пайдаланып. Солтүстік және оңтүстік жақтағы өзен аңғарлары көптеген елді мекендерді бөліп тұрады. Аралдың шығыс үштен бір бөлігі эрозияға ұшыраған төбелер мен таулардан тұрады, олар қалың өсімдіктер, жайылымдар және өзен аңғарларымен жабылған. Аралдың ең биік нүктелері Пико-Альто (590 м), Кавакас (491 м) және Кальдейра (481 м) осы аймақта орналасқан, оған Санта-Барбара және Санто-Эспириту приходтары кіреді, бұл аралдағы ең ауылдық және ауыл шаруашылығымен айналысатын жерлер. Бұл аймақ ылғалдылығы жоғары, жел, тұман және жауын-шашын жиі болады, нәтижесінде өсімдіктерге бай және эндемикалық өсімдік түрлері өседі. Сонымен қатар, Суртсейлік белсенділікпен байланысты аралдың пайда болу кезеңіне қатысты теңіз шөгінділерімен байланысты бірнеше кальцийлі қазылған қалдықтар бар. Құрғақ батыс аймақтағы топырақтар негізінен қызыл саздан тұрады, бұл палеоцен кезеңінде пирокластикалық шөгінділермен байланысты табиғи өзгерістердің нәтижесі, сол кезде аралдың климаты жылырақ және ылғалды болған, ал теңіз деңгейі қазіргі деңгейден төмен болды. Бұл жағдайлар нәзік саздың қалыптасуына мүмкіндік берді, ол кейін қыш-құмыра өнеркәсібін және экспорттық нарықты қолдау үшін пайдаланылды (негізінен Вила-Франка-ду-Кампо және Сан-Мигельдегі Лагоаға олардың дәстүрлі қыш-құмыраларын жасау үшін шикізат ретінде жіберілді). Баррейро да Фанекада аймақтық ассамблея осы құрғақ топырақтың ерекшеліктерін қорғау және сақтау үшін қорғалатын жазық деп жариялады. Жалпы, аралдың жағалауын тік жарлар қоршап тұрады, олардың ең көрнекті жері Роча-Альта (340 м) аймағында орналасқан. Сонымен қатар, жағалау бойында бірнеше қорғалған шығанақтар бар, олар ақ құмды жағажайларды қорғайды немесе көптеген тас аралдармен қоршалған. Бұларға Сан-Лоуренсо (және оның аралы), Прая Формоса (және оның ұзын құмды жағалаулары) немесе солтүстік жағалаудағы Лагуиньяс жартасты аралы кіреді. Орман шаруашылығы, шамамен, Пико-Альтоның беткейлерінде егілген криптомерия ағаштарымен және күтілмеген жапайы өсімдіктер учаскелерімен шектелген, онда жалған апельсин (Pittosporum undulatum), қарапайым қылқан жапырағы (Juniperus communis) және лавр (Laurus azorica) басым.

The island is located in the southeast corner of the Azores archipelago, south of São Miguel, and from the island of Flores (the westernmost island in the archipelago). The island of Santa Maria is oblong and measures , extending from the northwest to southeast. Geologically, it is the oldest island in the archipelago, with formations that are 8.12 million years old. The island emerged during the Miocene (approximately 10 8 million years ago), with volcanic activity extending until the Pliocene (2 millions year ago), alternating between phases of effusive and explosive, sub aerial and submarine eruptions. A dry clay plain lies in the west, occupying two thirds of the island, with its highest point above sea level (near Piquinhos). Due to the impermeability of the soils, this regions is arid with fewer leafy plants or grasses. To the north and south the principal points of colonization occurred (Anjos and Vila do Porto, respectively), and 65% of the current population resides in this region, which includes the parishes of Vila do Porto, São Pedro and Almagreira. Airport lands represent the largest use of the space, as the Santa Maria airport is located along the western coast taking advantage of the plain and lack of natural obstacles. River valleys along the north and south divide many of the communities. The eastern one third of the island is composed of eroded hills and mountains, covered by areas of thick vegetation, pasture lands and river valleys. The tallest points on the island, Pico Alto (590 m), Cavacas (491 m) and Caldeira (481 m) are located in this region, which includes the parishes of Santa Bárbara and Santo Espírito, the more rural and agricultural lands on the island. This is a region of higher levels of humidity, with greater instances of wind, fog and precipitation, resulting in rich vegetation and endemic plant species. In addition, there are several calcium encrusted fossil deposits associated with marine deposits, during a period of island formation associated with Surtseyan activity. Soils in the drier western region are predominantly red clay, a consequence of natural alterations associated with pyroclastic deposits during the Palaeocene period, when the island's climate was warmer and more humid, and the median sea level was below current sea levels. These conditions allowed the formation of a fine clay, used later to support the pottery industry and export market (primarily to Vila Franca do Campo and Lagoa on São Miguel to be used as raw commodity for their traditional potteries. In Barreiro da Faneca, the Regional Assembly decreed a protected plain of this arid soil in order to protect and preserve its characteristics. Generally, the island coast is ringed by steep cliffs, finding their prominence in the area of Rocha Alta (340 m). In addition, several protected bays along the coast shelter white sand beaches or are guarded by many rocky islets. These include the villages of São Lourenço (and its islet), Praia Formosa (and its long sandy beaches) or the craggy islet of Lagoínhas in the north coast. Forestry, covering about , is confined to high density Cryptomeria trees planted along the slopes of Pico Alto, and unkept parcels of wild plants dominated by mock orange (Pittosporum undulatum), common juniper (Juniperus communis), and laurel (Laurus azorica).

Экономика

Арал экономикасы Азор аралдарымен байланысты циклдік эволюцияның көп бөлігінен өтті. Бастапқыда экономика 16 ғасырға дейін бидай және сабан өндірісіне негізделген, кейіннен дәнді дақылдарға негізделген күнкөріс экономикасына қарай баяу дамыды. Бұл кезеңде керамика өндірісі және Сан-Мигельдегі шеберлерге сапалы қызыл саз экспорттау да жүргізілді. Жаңа әлем мен Еуропа арасындағы сауда жолдарынан шалқап жатқан арал 20 ғасырға дейін, АҚШ әскері Гинжалда әуежай салғанға дейін ауыл шаруашылығына тәуелді болды. 1944 жылдан бастап ол халықаралық байланысқа айналып, 20 ғасырдың ортасында Атлантика арқылығы әуе трафигінің маңызды торабына айналды. Арал, құрылыс кезеңінде (егер Мариенс құрылыс немесе қолдау жұмыстарына қатысса) және Солтүстік Атлантикадағы әуе қозғалысын басқару Санта-Марияда (FIR Oceânica de Santa Maria) орналасқан кезде, әуежайға толығымен тәуелді болды. Көптеген жылдар бойы Санта-Мария әуежайы Азор аралдарына және одан тысқары қатынасқа арналған қақпа болды, басқа аралдардағы кішігірім әуежайлар салынып немесе жаңартылғанға дейін. Авиация индустриясының дамуы (әсіресе ұзақ қашықтыққа ұшатын авиалайнерлердің пайда болуы) Санта-Марияның Атлантика арқылығы аялдама ретіндегі маңыздылығын төмендетті, ал Лахес, Хорта және Понта-Дельгада сияқты жақсы жабдықталған және логистикалық тұрғыдан дамыған басқа әуежайлар Санта-Мариядағы қызметтің маңыздылығын азайтты. Еуропалық Ғарыш агенттігі (ESA) 20 ғасырдың соңында спутниктік бақылау стансасын құрды, бұл аралдың авиация секторына тәуелділігі туралы пікірталасты қайта жақтандырды. Сонымен қатар, 2012 жылы EDISOFT компаниясының Санта-Марияда Galileo сенсорлық стансасын (GSS) орнату туралы ұсынысы қабылданды: Мариенс станциясы Мадейра және Канар аралдарындағы басқа нысандардан басымдық алды. Бұл аралдың Атлантикадағы технологиялық және коммуникациялық орталығы ретіндегі маңыздылығын жалғастырды, 2010 жылғы 29 сәуірде Ғылым, технология және жабдықтар жөніндегі өңірлік хатшы (Secretário Regional da Ciência, Tecnologia e Equipamentos) мен Испанияның Ұлттық географиялық институтының бас директоры (Diretor Geral do Instituto Geográfico Nacional de España) арасында қол қойылған келісімге сәйкес Rede Atlântica de Estações Geodinâmicas e Espaciais (Атлантика геодинамикалық және ғарыштық станцияларының желісі) VLBI антеннасы орнатылды. Басқа аралдармен салыстырғанда, мал шаруашылығы мен сүт өндірісі бірдей деңгейде дамыған емес. Ауыл шаруашылығы муниципалитеттегі басым қызмет болып табылады және жердің 47,6% -ын құрайды. Бұл қызмет көбінесе шағын кәсіпорындармен шектеледі, оларға шөп шабу, шағын жайылымдар және тұрақты шаруашылықтар кіреді. Санта-Мария маңындағы суларда қой балығы, вехас, қызыл сняппер, граупер, урас, скумбрия, анчоус, инелік балық және фрегат туннелі сияқты балықтардың бірнеше коммерциялық түрлері кездеседі. Екіншілік өнеркәсіптерде азаматтық құрылыс, арақ-шаруашылық, плитка және блок фабрикалары, сондай-ақ қолөнер өндірісі басым. Азор аралдарының қалған бөлігіндегідей, туризм маңызды үшінші секторды құрайды, ол теңіз қызметімен байланысты, мысалы, желкенмен жүзу, желқайықпен сырғанау, су шаңғысы, спорттық балық аулау (туна, семсер балығы және мараупер), суға секіру, жағажайда демалу, жаяу серуендеу және қоян аулау. Сан-Лоуренсо, Прая-Формоса, Майя және Анхос ауылдары жазғы туристік орталықтар ретінде танымал, олар жағажайларына, табиғи бассейндеріне, жазғы үйлеріне және фестивальдеріне келушілерді тартады.

The island's economy passed through much of the cyclical evolution associated with the Azores. Initially, the economy was based on the production of wheat and woad, until the 16th century, evolving slowly to a subsistence economy based on cereal crops. This was also a period of pottery production, and export of the fine red clay to artisans on São Miguel (for the production of the same). Generally isolated from the traffic between the New World and Europe, the island depended heavily on agriculture until the 20th century, when the U. S. military established the airport in Ginjal. It became an international link after 1944, taking on a central position in trans Atlantic air traffic during the mid 20th century. The island became dependent, almost absolutely, on the airport: first, during the phase of construction (when Marienses were involved in the construction or support), and later when air traffic control in the North Atlantic corridor was based in Santa Maria (FIR Oceânica de Santa Maria). For many decades, the airport at Santa Maria was the gateway to and from the Azores until the construction or renovation of smaller fields on other islands. Changing developments in the aviation industry (primarily of long range airliners) reduced the importance of Santa Maria as a trans Atlantic stop, and other airports (such as those in Lajes, Horta and Ponta Delgada), better equipped and logistically advanced, diminished the importance of activities on Santa Maria. The European Space Agency (ESA) established a satellite tracking station at the end of the 20th century, rekindling the debate on the island's dependency on the aviation sector. Similarly, in 2012, a proposal by EDISOFT to install a Galileo Sensor Station (GSS) station in Santa Maria was successful: the Mariense station won out over other sites in Madeira and the Canary Islands. This continued the island's importance as a technological and communications hub in the Atlantic, following the installation of the Rede Atlântica de Estações Geodinâmicas e Espaciais (Atlantic Network of Geodynamic and Spatial Stations) VLBI antenna, on the heels of the protocol signed on 29 April 2010, between the Secretário Regional da Ciência, Tecnologia e Equipamentos (Regional Secretary for Science, Technology and Equipment) and the Diretor Geral do Instituto Geográfico Nacional de Espanha (Director General of the National Geographic Institute of Spain). In comparison with the other islands, the raising of cattle and milk production never attained the same level of development. Agriculture is still the predominant activity in the municipality, occupying 47.6% of the land. This activity is usually confined to small ventures, involving forging plants, small pastures and permanent holdings. There are several commercial species of fish in the waters around Santa Maria, such as sheepshead, vejas, red snapper, grouper, wrasse, mackerel, anchovies, needlefish and frigate tuna. Secondary industries are dominated by civil construction, sawmills, tile and block factories, and artisan/handicraft manufacture. As with the rest of the Azores, tourism makes up an important tertiary sector, associated with nautical activities such as sailing, windsurfing, water skiing, sport fishing (tuna, swordfish, and grouper) and scuba diving, beach activities, pedestrian hiking, and rabbit hunting. The villages of São Lourenço, Praia Formosa, Maia and Anjos are known as summer tourist centers, attracting visitors to their beaches, natural pools, summer homes, and festivals.

Көлік

Континентке (Лиссабонға) тікелей рейстерді негізінен Азорес әуекомпаниясы ұсынады, бұл рейстер Вила-ду-Портоға жақын орналасқан Санта-Мария әуежайынан орындалады. Әуежай, сонымен қатар, SATA Air Açores арқылы архипелагтың қалған бөлігіне де тікелей байланыс ұсынады. Азориялық теңіз тасымал операторы AtlânticoLine иелігіндегі аралдар аралық паром жаз айларында Santa Maria-ға апта сайын қатынайды. Сол сияқты, 2007 жылы ашылған Вила-ду-Порто маринасы жыл бойы аралға қол жеткізуге мүмкіндік береді. Аралдың барлық бөлігінде автобус және такси қызметтері бар.

Электрмен жабдықтау

Санта-Мария аралының электр станциясы әуежайға жақын орналасқан және дизельдік генераторларды пайдаланады: 3 x 1,5 МВт MAN және 2 x Caterpillar 3516 1,5 МВт, 1 x Caterpillar D398 0,8 МВт. MAN генераторлары ауыр маймен жұмыс істейді, ал Caterpillar генераторлары мұнай дистиллятын пайдаланады. Жедел іске қосылу үшін Caterpillar 3408 300 кВт дизельдік генераторы бар. Аралда сондай-ақ 5 x 1,5 МВт жел турбиналары да бар, олар жиілікті басқару мәселелеріне байланысты шыңдық сұраныстың 50%-ымен шектелген. Жел энергиясы жыл бойында берілетін энергияның 17%-ын құрайды. Энергетика басқармасы басқа аралдан әкелінген 70 кВт серпімді сақтау жүйесін орнатып, жиілік ауытқуларын реттеу үшін жел энергиясының үлесін арттыруды жоспарлап отыр.

Сәулет

Санта-Марияның мәдени мұрасының көптеген мысалдары (мемлекеттік ғимараттар, шіркеулер және қосалқы құрылыстар, әскери құрылыстар) маңызды тарихи-мәдени құндылығы үшін қайта жаңартылып, консервацияланып, сақталған. Санта-Мария ең бірінші отарланған арал болғандықтан, тарихи жанартаулық белсенділік болмауы және жер сілкіністерінің азырақ болуына байланысты, осы ғимараттар мен құрылыстардың көне үлгілері ұзақ сақталған.

Мерекелік шаралар

Мариенс мәдениеті, Азор аралдарының қалған бөлігі сияқты, дәстүрлі діни мерекелер мен тойлардың күшті ықпалында. Әсіресе, XIV ғасырдың Португалия патшайымы Елизаветамен тығыз байланысты Киелі Рух фестивалі, аралды Христос ордені мен францискан монахтарының отарлау кезінде орнатылып, аралдың күнтізбесін маңызды оқиғалармен белгілейді. Бұл фестивальдер діни рәсімдерді және Киелі Рух символымен безенген күміс жалатылған тәжді бір немесе бірнеше баланың басына кигізу рәсімін қамтиды, содан кейін Пентикосттан кейінгі жетінші жексенбіде үлкен тоймен аяқталады. Бұл мерекелерде ет сорпасында қайнатылған наннан жасалған дәстүрлі сорпа аралдың "Irmandades" және "Impérios" мекемелерінде тегін таратылады. Жергілікті әулиелермен байланысты шіркеулік тойлардан басқа, арал Ғажайыптардың Қасиетті Христосының құрметіне фестиваль өткізеді. Жыл сайын 15 тамызда муниципалитет Vila do Porto-ның қасиетті қамқоршысы – Біздің әйелдің Көтерілуі (Nossa Senhora da Assunção) құрметіне той ұйымдастырады. Тамыз айының соңғы аптасында Прая Формозада әлемдік музыка фестивалі – "Тамыз толқыны" (Maré de Agosto) өтеді. Жағажай маңындағы қоғамдық орын туристер мен жергілікті келушілермен толып, әлемдік музыка орындаушыларын тыңдау үшін аралға келеді, олардың арасында Джон Ли Хукер кіші, Kíla, Skatalites, Анжелик Киджо, Руи Велосо және Джентлмен болған. Жылдық мерекелер қыркүйек айының басында Анжостағы Confraria dos Escravos da Cadeinha фестивалімен аяқталады. Бұл жеке бауырластық әлеуметтік және мәдени шара, ол Санта-Марияны (әсіресе Анжосты) қарақшылардың шабуылынан қорғауды тойлайды және Centro Cultural Cristóvão Colombo ұйымдастырады.

Дәстүр

Санта-Мариядағы қолөнер өнеркәсібі негізінен қыштан жасалған ыдыстар, керамика және жүннен тоқылған свитерлер, сондай-ақ әшекейленген жамылғылар, көрпелер, сүлгілер мен түрлі кестелерді қамтиды. Үйде тігілген киімдердің ішінде қалың жүннен жасалған майда жіптермен тоқылған көйлектер, кестеленген зығырдан жасалған жейделер, әйелдерге арналған кестеленген жакеттер мен эстамин костюмдері бар. Сонымен қатар, сабаннан тоқылған шляпалар, себеттер және дәстүрлі түрде ағаштан, балық қабыршақтарынан, жүгері сабағынан және металдан жасалған әртүрлі заттар сувенир ретінде сатылады. Бұл шараларды «Санта-Мария» қолөнер кооперативі ұйымдастырады, ол сонымен қатар Мариенс өнімдерінің басқа да бірегей түрлерін – нан, тәттілер, кондитерлік бұйымдар мен тоқу өнерін насихаттайды. Дәстүрлі музыка мен халық билері Бейрас және Алентежу аймақтарының стильдерімен тығыз байланысты. Аралда киім үлгілерін, музыканы және дәстүрлі билерді қайта жаңғыртатын бірнеше фольклорлық топтар құрылды. Климаттық жағдайлар мен аралдық ортаның әсерінен музыка, әндер, би және қолданылатын аспаптардың (мысалы, viola de arame) өзгешелігі қалыптасқан. Билердің көптеген түрлерінің есімдері қызықты, мысалы, Pézinho da Garça (Қарғаның аяғы биі), Moda do Moinho de Mão (Қол диірменінің биі), Alfinete (Тігіш), Balão (Шар) және Mouros (Маврлар). Санто-Эспириту этнографиялық мұражайы аралдың тарихы мен мәдениетінің әртүрлі жақтарын көрсетеді. Сопас до имперодан (Пентекост мерекесінде дәстүрлі түрде берілетін сорпа) басқа, Санта-Марияның бай гастрономиялық тарихы бар, оған сопа де набос (шатыр шөптен жасалған сорпа), bolo de panela (табада пісірілген торт), Ccçoila (дәстүрлі қыш ыдыста қайнатылған қалың ет), molho de figado (бауыр сорпасы/соусы), sopa de peixe (балық сорпасы) және caldeirada de peixe (балық немесе теңіз өнімдерінен жасалған сорпа) кіреді. Сондай-ақ, suspiros (безе), melindres (балдан жасалған печенье), biscoitos encanelados, tigeladas (пудинг), biscoitos de orelha, biscoitos brancos, biscoitos de aguardente және cavacas (қанттан жабылған печенье) сияқты тәтті десерттер де танымал. Сан-Лоуренсу тауларының етегіндегі шараптар, сондай-ақ басқа да шараптар мен тәтті ликерлер де саудаға түседі. Оларға vinho abafadinho және vinho abafado (екі түрлі күшті шарап ликері), licor de amora (бүріккен ликері), licor de leite (сүт ликері) және aguardente (дәстүрлі әдіспен жасалған және кешкі ас ішкеннен кейін ішіледі).

The handicraft industry in Santa Maria is centred on pottery, ceramics and wool sweaters, ornate sheets, blankets, towels and other embroidery. Homespun garments include coarse woollen jerseys, embroidered linen shirts, embroidered women's jackets and estamin suits. Similarly, straw hats, baskets and various other objects traditionally made from wood, fish scales, corn flask and metal are sold as souvenirs. These activities have been organized by the Santa Maria Handicrafts Cooperative, which also promotes other unique Mariense products: bread, sweets, pastry making and weaving. Traditional music and folk dancing are heavily influenced by the styles of the Beiras and Alentejo regions. Several folk groups have developed on the island that reproduce the clothing styles, the music and traditional dance. Due to factors such as the climate and insular environment the style of music, songs, dance and instruments used (such as the viola de arame). Many of the dances have curious names, such as Pézinho da Garça (the Herons' Foot dance), Moda do Moinho de Mão (the Style of Hand Mill), Alfinete (the Pin), Balão (the Balloon), and Mouros (Moors). The Museu Etnográfico de Santo Espírito (Ethnographic Museum of Santo Espírito) relates aspects of the history and culture of the island. Apart from the sopas do impéro (soups traditionally served during Pentecost), Santa Maria has a rich gastronomic history that includes sopa de nabos (a turnip soup), bolo de panela (a pan cake), Ccçoila (a thick meat stew in a traditional ceramic pot), molho de figado (a liver stew/sauce), sopa de peixe (fish soup), and caldeirada de peixe (a mixture of fish or seafood in broth and/or bread). Sweet desserts, such as suspiros (meringues), melindres (honey cakes), biscoitos encanelados, tigeladas (a pudding), biscoitos de orelha, biscoitos brancos, biscoitos de aguardente and cavacas (sugar coated biscuits), are also popular. Similarly, the wines of the São Lourenço foothills, as well as other wines and sweet liqueurs, have been commercialized. These include vinho abafadinho and vinho abafado (both fortified wine liqueurs), licor de amora (mulberry liqueur), licor de leite (milk liqueur) and aguardente, which are made using traditional techniques and favoured following a dinner.

Туризм

Туристер көбінесе Анхос (Вила-ду-Порто), Прая-Формоса (Алмагрейра), Майя (Санто-Эспириту) және Сан-Лоуренсо (Санта-Барбара) ауылдық аймақтарындағы ақ құмды жағажайлар мен тас шоқыларын ұнатады. Атап айтқанда, Прая-Формоса аралда шығанақ бойымен созылған ақ құмды жағажайымен әйгілі. Қалған жерлердегі табиғи тас шоқылар теңіз суына қол жеткізетін бетонды бассейнмен ауыстырылған.