Мали мен Нигердегі Туарег көтерілісі: 1990-1995 жылдардағы автономия күресі, себептері, тарихы. Сахел аймағындағы туарегтердің ұлт-азаттық қозғалысы туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мали және Нигердегі көтеріліс
Rebellion in Mali and Niger
1990 жылдан 1995 жылға дейін Нигер мен Малиде әртүрлі туарег топтарының көтерілісі болды, мақсаты – автономияға қол жеткізу немесе өз ұлттық мемлекетін құру. Бұл көтеріліс 1980-ші жылдардағы аймақтық ашаршылықтан және одан кейінгі босқындар дағдарысынан соң, екі елде де кең таралған саяси қуғын-сүргін мен дағдарыс кезеңінде орын алды. Бұл қақтығыс – осы елдердің отарлық және отарлықтан кейінгі тарихындағы туарегтер ұйымдастырған көтерілістердің бірі. Нигерде бұл оқиға 1914 жылы Аир тауларындағы Аг Мохаммед Вау Тегидда Каоценнің тәуелсіздікке дейінгі көтерілісіне және 1911 жылы Икасказанның Фирхунының көтерілісіне (ол 1916 жылы Малиде қайта пайда болды) сілтеме жасай отырып, екінші немесе үшінші туарег көтерілісі деп аталады. Шындығында, көшпелі туарег конфедерациялары біздің заманымыздың 7-14 ғасырлары аралығында Магрибтен Сахель аймағына көшіп келгеннен бері аймақтың отырықшы қауымдастықтарымен үнемі қақтығысқа түсіп келеді. Француз отаршылдығы аяқталғаннан кейін кейбір (бірақ барлығы емес) туарегтер тәуелсіз туарег мемлекетін құруды қалады. Бұл, жаңа үкіметтерге деген наразылықпен бірігіп, 1963 жылы Солтүстік Малидегі бірқатар туарегтерді көтеріліске итермеледі.
From 1990 to 1995, a rebellion by various Tuareg groups took place in Niger and Mali, with the aim of achieving autonomy or forming their own nation state. The insurgency occurred in a period following the regional famine of the 1980s and subsequent refugee crisis, and a time of generalised political repression and crisis in both nations. The conflict is one in a series of Tuareg based insurgencies in the colonial and post colonial history of these nations. In Niger, it is also referred to as the Second or Third Tuareg Rebellion, a reference to the pre independence rebellions of Ag Mohammed Wau Teguidda Kaocen of the Aïr Mountains in 1914 (Kaocen Revolt) and the rising of Firhoun of Ikazkazan in 1911, who reappeared in Mali in 1916. In fact the nomadic Tuareg confederations have come into sporadic conflict with the sedentary communities of the region ever since they migrated from the Maghreb into the Sahel region between the 7th and 14th centuries CE. Some (but not all) Tuareg wanted an independent Tuareg nation to be formed when French colonialism ended. This, combined with dissatisfaction over the new governments, led some Tuareg in Northern Mali to rebel in 1963.
Өмірбаян
Туарегтер Сахара аймағындағы барлық елдерде ерекше азшылық құрайды, ал көптеген Сахара аймақтарында көпшілікке жатады. Көп жағдайда туарегтер Сахель аймағында немесе Жерорта теңізі жағалауында орналасқан үкіметтер тарапынан маргинализацияға ұшырады. 1972–74 және 1984–85 жылдардағы шөлдеу және құрғақшылық мал басын қырып, дәстүрлі көші-қон жолдарын өзгертуге мәжбүр етті, соның салдарынан көршілес топтар арасындағы қақтығыстар күшейді. Ұлттық үкіметтердің көмегі көбінесе кешіктіріліп, кейбіреулері тікелей туарегтерге қарсы болды, бірақ Ливия осыдан ерекшеленді. Мали және Нигерде көптеген туарег көшпелілері Алжир мен Ливиядағы босқындар лагерлеріне қашты. Сол жерде, өздерінің ұлттық үкіметтерін мұқтаж жандарға көмек көрсетпегені үшін кінәлаған радикалдар араласып, болашақ көтерілісшіл топтарды құра бастады. Мали мен Нигер аштықпен экономикалық тұрғыдан күресе алмады және әлсіз, авторитарлық үкіметтермен ауданғандықтан, барлық қауымдастықтарда наразылықтар туды. Малиде 1968 жылғы әскери төңкеріспен билікке келген бұрынғы әскери жетекші Мұса Траоре кедейлік, Халықаралық валюта қорының мемлекеттік шығындарды шектеуі, құрғақшылық және 20 жылдық бір партиялық билік салдарынан күшейе түскен қысымға тап болды. 1991 жылдың 22 наурызында ол тағы бір әскери төңкеріспен құлатылды. Нигерде 1974 жылғы төңкерістің жетекшісі, генерал Сейни Кунчеден кейінгі сайланбаған әскери мұрагер президент Али Саибу да ұқсас проблемаларға тап болды. 1990 жылдың 9 ақпанында Ниамейдегі Кеннеди көпіріндегі бейбіт студенттік шеруді полиция таратып, кем дегенде үш адам қаза тапты. Ел бойынша студенттік және еңбекшілердің наразылықтары үкіметке және әскерге қарсы бағытталды.
Tuareg people form a distinct minority in all the Saharan countries they inhabit and a majority in many Saharan regions. In many cases, the Tuareg have been marginalised by governments based in the Sahel or on the Mediterranean coast. Desertification and droughts in 1972–74 and 84–85 killed livestock and forced the alteration of traditional migration routes, increasing conflict between neighboring groups. Aid from national governments was often unforthcoming, and many sided against the Tuareg–one notable exception being Libya. In both Mali and Niger large numbers of Tuareg nomads fled to refugee camps in Algeria and Libya. There, militants who blamed their respective national governments for failing to aid communities in need began to co mingle and form the future rebel groups. Both Mali and Niger, unable to cope economically with famine, and plagued by weak, authoritarian governments, faced dissent in all communities. In Mali, President Moussa Traoré, a former military leader who had come to power in a 1968 military coup, was facing growing pressure over poverty, International Monetary Fund restrictions on government spending, drought, and 20 years of one party rule. On 22 March 1991 he was overthrown in another military coup. In Niger, president Ali Saïbou, the unelected military successor to 1974 coup leader General Seyni Kountché, was facing similar problems. On 9 February 1990 police suppression of a peaceful student march at Niamey's Kennedy Bridge killed at least three people. Ongoing student and labor protests began to target the government and army throughout the country.
Нигер, 1985-1990 жылдар
1985 жылы Нигердің шалқары солтүстігінде құрғақшылық, экономикалық дағдарыс және орталық үкіметтің саяси әлсіздігі күшейді. Сол жылы Ливиядағы бірнеше туарегтер Нигерді азат ету халық фронты (НАФ) деп аталатын саяси оппозициялық топ құрды. Тхин-Табараденде НАФ мүшелері жасаған қарулы шабуыл Ливия және Алжирмен шекараның жабылуына, сондай-ақ мыңдаған туарегтер мен басқа көшпелілердің аймақтан көшірілуіне әкеп соқты. Экономикалық және саяси жағдай нашарлаған сайын, наразылық күшейді. Али Саибу үкіметі Алжирден оралған туарегтерге уәде еткен көмек орындалмағандықтан, 1990 жылдың мамыр айында кейбір туарегтер Тхин-Табарадендегі полиция бөліміне шабуыл жасады, нәтижесінде 31 адам, оның ішінде 25 шабуылшы қаза тапты. Көтерілісшілердің бастапқы талабы – балаларының мектепте тамашек тілін оқытуға құқық болды, бірақ бұл талап тез арада автономияға дейін өсті. 1990 жылдың мамыр айының соңында Нигер армиясы Тхин-Табарадене, Гаро және Ин-Галл қалаларында бірнеше жүз туарег азаматын тұтқындап, азаптап, өлтірді. Бұл оқиға Тхин-Табарадене трагедиясы деп танылды. Туарегтердің наразылығы Айр және Азауақты азат ету фронты мен Темуст азат ету фронты сияқты екі қарулы бүлікші топтың құрылуына себеп болды.
In Niger's far north, drought, economic crisis, and the central government's political weakness came to a head in 1985. That year, a number of Tuareg in Libya formed a political opposition group called the Popular Front for the Liberation of Niger (FPLN). An armed attack by FPLN members in Tchin Tabaradene sparked the closing of the borders with Libya and Algeria, and the resettlement of thousands of Tuareg and other nomads away from the area. As economic and political conditions worsened, grievances grew. When aid promised by Ali Saïbou's government to Tuareg returning from Algeria failed to materialise, some Tuareg attacked a police station in Tchin Tabaradene in May 1990, leading to the death of 31, including 25 of the attackers. Initially the rebel's main demand was for the right for their children to learn Tamashek at school, but this soon escalated to a demand for autonomy. Later in May 1990, the Nigerien Military responded by arresting, torturing, and killing several hundred Tuareg civilians in Tchin Tabaradene, Gharo and In Gall. This became known as the Tchin Tabaradene massacre. Tuareg outrage sparked the creation of two armed insurgent groups: the Front for the Liberation of Aïr and Azaouak and the Temoust Liberation Front.
Малидегі азаматтық соғыс, 1990-1996
Малиде көтеріліс 1990 жылы туарег сепаратистері Малидегі Гао маңындағы үкіметтік ғимараттарға шабуыл жасағаннан кейін басталды. Мали армиясының жазалау шаралары толыққанды көтеріліске әкелді, онда туарегтерге армияда мүмкіндіктердің болмауы басты шағым болды. 1992 жылы Альфа Конаре жаңа үкімет құрып, өтемақы төлегеннен кейін қақтығыс басылды. Сонымен қатар, Мали жаңа өзін-өзі басқару аймағын, Кидал аймағын құрды және туарегтердің Мали қоғамына толық интеграциялануын қамтамасыз етті. 1994 жылы Ливияда оқытылып, қаруланған деген күдік туған туарегтер Гаоға шабуыл жасады, бұл Мали армиясының кең ауқымды жазалау шараларына және туарегтерге қарсы күресу үшін Ганда Кои Сонгхай жасағын құруға әкелді. Мали тиімді түрде азамат соғысына ұшырады. 1995 жылы екі тараптың да өкілдері бейбіт келісімге келісті. 1996 жылы Тимбуктуда қару-жарақтар салтанатты түрде өртеліп, қақтығыстың символдық аяқталуы болды. Осыдан кейін елдегі туарег аймақтарына көмек көрсетілді және сепаратизм азайды. Дегенмен, жағдай шиеленісіп қалды, қақтығыс жаңадан басталуы мүмкін деген қауіп сақталды.
In Mali, the uprising began in 1990 when Tuareg separatists attacked government buildings around Gao in Mali. The Malian Army's reprisals led to a full blown rebellion in which the absence of opportunities for Tuareg in the army was a major complaint. The conflict died down after Alpha Konaré formed a new government and made reparations in 1992. Also, Mali created a new self governing region, the Kidal Region, and provided for greater Tuareg integration into Malian society. In 1994, Tuareg, reputed to have been trained and armed by Libya, attacked Gao, which again led to major Malian Army reprisals and to the creation of the Ghanda Koi Songhai militia to combat the Tuareg. Mali effectively fell into civil war. In 1995, moderates on both sides negotiated a peace settlement. Weapons were ceremonially burnt in 1996 in Timbuktu as a symbolic conclusion to the conflict. Aid has since been given to the Tuareg areas of the country and separatism has declined. The situation, however, remained tense with fears that the conflict would be renewed.
1996-2007 жылдар
Малидің туарег көтерілісшілері ұзаққа созылған бейбіт процестерге қатысты. 1995 жылғы бейбіт келісімдер, бірінші туарег көтерілісін тоқтатқан, елдің оңтүстігіндегі қоныс аудару лагерлеріне күштеп орналастырылған туарег қауымдастықтарын елге қайтаруға және Мали туарегтеріне Бамакодағы орталық үкіметке қосылу мүмкіндігін ұсынды. Нигердің бұрынғы соғысқандары ұлттық өмірге сәтті интеграцияланған сияқты, ал Мали туарегтерінің шағын тобы Кидал аймағының кедейлігіне наразылық білдіріп, кейбіреулері шекаралық контрабанда мен қылмысқа қатысты, ал 2006 жылы туарегтердің бұрынғы соғысқандарының бір бөлігі көтеріліс жасады. Малидегі туарег тобы, 23 мамыр 2006 жылғы Демократиялық Өзгеріс Одағы (23 мамыр 2006 жылғы Alliance démocratique pour le changement – ADC), 2006 жылдың мамыр айынан шілде айына дейін Малидің солтүстігінде қысқа, эпизодтық науқан жүргізіп, Бамако үкіметімен тағы бір бейбіт келісімге қол қойды. Атысты тоқтату шарты жаңарып, бұл күштер 2007 жылы одан әрі бөлінді. Малидің солтүстік-шығысындағы шабуылдар 2007 жылдың тамызында көбейіп, күшейді, бұрынғы соғысқан Ибрагим Аг Баханга басқаратын ADC-нің бөлінген тобының бұл шабуылдар Нигердегі MNJ-мен ресми түрде біріккені туралы хабарлар пайда болды. MNJ бұл мәлімдемені жоққа шығарды, бірақ Малидегі бір адам ұрлау оқиғасының куәгерлері көтерілісшілер Нигер шекарасына қарай қозғала бастағанын айтты. Малидің бұрынғы көтерілісшілері, әсіресе 1990-шы жылдардағы командир Ияд Аг Галли, 2007 жылғы зорлық-зомбылықты айыптап, Баханга тобын шабуылдарын тоқтатуға шақырды және Бамако үкіметі атынан келіссөздер жүргізуге ұсыныс жасады. Нигердегі 2007 жылғы екінші туарег көтерілісімен байланысты болса да, 2007 жылғы Малидегі зорлық-зомбылыққа қатысқан күштердің аздығы және 1995 және 2006 жылғы келісімдерге Мали туарег көшбасшыларының кең қолдауы бейбіт процестің көбінесе сәтті болғанын көрсетеді.
Malian Tuareg insurgents have taken part in a long series of peace processes. The 1995 peace deals which ended the First Tuareg Rebellion promised the repatriation of Tuareg communities forced into resettlement camps in the south of the country and opportunities for Malian Tuaregs to join the central government in Bamako. Unlike the Niger ex combatants who appeared successfully integrated into national life, small numbers of Malian Tuaregs remained restive, complaining of the Kidal region's poverty, some involved in cross border smuggling and crime, while a splinter faction of the Tuareg ex combatants rose in 2006. The Mali based Tuareg group May 23, 2006 Democratic Alliance for Change (Mai 23, 2006 Alliance démocratique pour le changement ADC), led a short, sporadic campaign in the north of Mali from May to July 2006, when they signed another peace deal with the Bamako government. After renewing the ceasefire, these forces apparently splintered further in 2007. Attacks in the extreme northeast of Mali began to grow in number and intensity in August 2007, as reports appeared that the ADC splinter group, led by former combatant Ibrahim Ag Bahanga claiming these attacks had formally confederated with the Niger based MNJ. The MNJ has formally denied this, but witnesses of one kidnapping attack in Mali said the rebels had moved back towards the Niger border. Former Malian rebel leaders, notably the 1990s commander Iyad Ag Ghaly, denounced the 2007 violence and called on the Bahanga group to cease their attacks and offered to negotiate on behalf of the Bamako government. Regardless of the connection with the Second Tuareg Rebellion of 2007 in Niger, the small size of forces involved in the 2007 Malian violence, and the wide support for the 1995 and 2006 accords among Malian Tuareg leaders, paint a picture of a largely successful peace process.
Нигер
1991 жылдың күзінде Нигерде туарегтердің көтерілісі күшейді. FLAA әкімшілік орталықтарға жасалған шабуылдарды Тчин-Табарадендегі оқиғаларға жауап ретінде мәлімдеді. 1993 жылдан бері Нигер үкіметі төрт көтерісшіл ұйыммен бетпе-бет келді: FLAA (Air және Azaouak азат ету фронты), FLT (Tamoust азат ету фронты), ARLNN (Солтүстік Нигерді азат ету революциялық армиясы) және FPLS (Сахараны азат ету патриоттық фронты).
In the autumn of 1991, the Tuareg rebellion escalated in Niger. The FLAA declared the attacks on administrative centers as a reaction to the events of Tchin Tabaraden. Since 1993 the Nigerien government has been confronted with four rebel organisations: the FLAA (Front de Liberation de l'Air et de l'Azaouak), the FLT (Front de Liberation Tamoust), the ARLNN (Armée Revolutionaire de la Liberation du Nord Niger) and the FPLS (Front patriotique de libération du Sahara).
1990-1995 жылдардағы бейбіт келісім
Нигерде 1990 жылдан бері солтүстіктегі Аир тауларында үзірлі соғыс жүріп келеді. Туристік орталық Агадез, уран кеніші Арлит (көбінесе француздық көпұлтты Areva компаниясы пайдаланады) және дәстүрлі туарег сауда қаласы Ин Галл шетелдік азаматтардан эвакуацияланып, Нигер армиясымен қаруланды. Шабуылдар сирек болды, жауап беру тиімсіз болды, бірақ үлкен экономикалық зиян келді, Агадез облысы сырттан келгендер үшін іс жүзінде жабық болды. 1994 жылы Нигердегі екі негізгі көтерілісші топ Малидегі соғыс қайта жаңғанымен бірге бітімге келді. Нигердегі топтар "Қарулы қарсылық ұйымы" (Organisation de Résistance Armée, ORA) және "Үйлестірілген қарулы қарсылық" (Coordination de Résistance Armée, CRA) деп аталатын екі бас ұйым құрып, үкіметпен келіссөздер жүргізіп, екі тараптан да шайқастарды жалғастырды. CRA 1994 жылдың қазан айында келісімге келді, бірақ 1995 жылы үкіметпен қайтадан қақтығысқа түсті. ОРА кейін 1995 жылдың сәуірінде бейбіт келісімге қол қойды, бірақ CRA оны қабылдамады. CRA өкілі және Тенере аймағындағы туарег көтерілісшілерінің жетекшісі Мано Даяк 1995 жылы үкімет өкілдерімен кездесуге бара жатқанда күдікті жағдайда ұшақ апатында қаза тапты. Соңында, үкімет 1995 жылдың 15 сәуірінде Уагадугуда келісілген барлық туарег (және кейбір тубу) көтерілісші топтарымен бейбіт келісімге қол жеткізді. Бұл "Уагадугу келісімдері" соғыстың көп бөлігін тоқтатты, соңғы қарулы топ 1998 жылы келісімге қол қойды. 1990 жылдардың соңынан бері туарегтер орталық үкіметтен жеткілікті назар мен ресурстар алмағанын мәлімдеді. Үкімет кейбір бұрынғы көтерілісшілерді әскерге қабылдауға және француз көмегімен қалғандарын өнімді азаматтық өмірге қайта оралуына көмектесуге келісті. Үкіметке тартылған туарег басшыларына қатысты даулар жалғасуда, 2004 жылы туризм министрі Рисса аг Буланың саяси кісі өлтіруге қатысы бар деген күдікпен тұтқындалып, 2005 жылдың шілдесінде кешірілді. Нигердің туарегтері үкіметтің дамуы мен экономикалық қызметін, әсіресе Аир тауларындағы дамып келе жатқан туристік сауданы және Арлиттегі уран өнеркәсібінің жаңаруын жақыннан қадағалап отыр.
In Niger, sporadic fighting in the Aïr Mountains of the far north continued from 1990. The tourist center of Agadez, the uranium mining town of Arlit (largely exploited by the French multinational Areva), and the traditional Tuareg trade town of In Gall were evacuated of foreigners and armed by the Nigerien Army. Attacks were few, the response was ineffective, but great economic damage was done, rendering the Agadez Department largely off limits to outsiders. The two main rebel groups in Niger agreed to a truce in 1994, just as war flared up again in Mali. The Niger based groups formed two umbrella organisations called the Organisation of Armed Resistance (Organisation de Résistance Armée, ORA), and the Coordinated Armed resistance (Coordination de Résistance Armée, CRA), and continued a series of negotiations with the government, punctuated by fighting on both sides. The CRA signed an October 1994 accord, but by 1995 was in conflict with the government again. The ORA then negotiated an April 1995 Peace Accord, rejected by the CRA Mano Dayak, the CRA negotiator and leader of Tuareg rebels in the Tenere region died in a suspicious plane crash in 1995, on his way to meet government officials. Finally, the government reached peace accords on 15 April 1995 with all Tuareg (and some Toubou) rebel groups, negotiated in Ouagadougou. These "Ouagadougou Accords" marked the end of most fighting, with the last armed group signing up in 1998. Since the late 1990s, the Tuareg have claimed they lacked attention and resources from the central government. The government agreed to absorb some former rebels into the military and, with French assistance, help others return to a productive civilian life. Controversy has continued to revolve around Tuareg leaders brought into government, with the arrest of the Minister of Tourism Rhissa ag Boula in 2004 and his July 2005 pardon, on suspicion of involvement in a political murder. Niger's Tuaregs continue to watch closely the development and economic activities of the government, especially in regards the Aïr Mountains' burgeoning tourist trade, and Arlit's recovering uranium industry.
Қауіпті бейбітшілік: 1995-2007
ХХІ ғасырдың басындағы алғашқы он жылдықта Туарег топтары мен Сахараның Табу революциялық қарулі күштері жасаған шабуылдар жалғасты, бірақ баспасөз есептері бұл топтардың халық арасында аз қолдауға ие екенін көрсетеді. Нигердегі Туарег қауымының пікірі қандай болмасын, 2007 жылы бұрынғы жауынгерлер мен үкімет арасындағы қарым-қатынас толығымен үзілді. Бұрынғы жауынгерлердің біріккен күші солтүстікте үкіметке және кен байлықтарына шабуыл жасап, 1995 жылғы келісімді мойынсұрды. Бұл Екінші Туарег көтерілісінің бастауы болды. Нигердегі Әділет қозғалысын (Mouvement des Nigériens pour la justice, MNJ) бұрынғы Фронт де либерация де Айр де Азаваг (FLAA) мүшесі Агали аг Аламбо және 2007 жылдың мамырында көтерілісшілерге өткен Нигер қарулі күштерінің бұрынғы капитаны Мохамед Ашариф басқарады. 2007 жылдың жазына қарай Нигердегі көтерілісшілердің мақсаты мен құрамы туралы көп ақпарат MNJ мен Нигер үкіметінің мәлімдемелерінен басқа жарияланбады. Нигер үкіметі бұл шабуылдарды ұсақ "бандиттердің" және есірткі тасымалдаушылардың ісі деп мәлімдеді, сондай-ақ "сыртқы күштердің" (әсіресе Areva компаниясының) көтерілісшілерді қаржыландырып отырғанын айтты. Ливияның көтерілісшілердің артында тұрғанын болжаған Нигердегі үш газет Ливия үкіметі тарапынан сот шараларымен қорқытылды. Ал MNJ мәлімдемелерінде олардың қозғалысы Нигердің барлық аймағындағы (Туарег ұлтшылдығына қарсы) және экономикалық, саяси және экологиялық реформаларға қатысты талаптармен шектеледі. Нигер көтерілісшілері өз үкіметінің 1995 жылғы бейбіт келісімді орындамағанын айтады, ол Бірінші Туарег көтерілісін аяқтап, оларға аймақтың минералдық байлығынан үлкен үлес беруге уәде берген. Нигердің Туарег көшбасшылары мен кейбір үкіметтік емес ұйымдар 2007 жылғы ақпандағы зорлық-зомбылықтың себебі – Туарегтер арасындағы бұрынғы жауынгерлердің уәделенген жеңілдіктердің кешігуіне, тиімді демократиялық институттардың болмауына және шетелдік кен өндірушілер мен оңтүстік саяси көшбасшыларына артықшылық берілуіне байланысты наразылық екенін мәлімдеді.
In the early first decade of the 21st century, sporadic attacks continued to be claimed by Tuareg groups and the Toubou Revolutionary Armed Forces of the Sahara, but press accounts suggested these have little support in the larger community. Whatever the feelings of the broader Tuareg community in Niger, 2007 saw a complete break in relations between ex combatants and the government. A unified force of ex combatants began attacks against the government and mining interests in the north and repudiated the 1995 accords. This marks the beginning of the Second Tuareg Rebellion. The Niger Movement for Justice (Mouvement des Nigériens pour la justice, MNJ) is apparently led by Aghaly ag Alambo, a former member of the Front de libération de l'Aïr et de l'Azawagh (FLAA), and Mohamed Acharif, a former captain in the Nigerien Armed Forces who defected to the rebels in May 2007. Little information on the motivation or the make up of the Niger based rebels was publicly available by the summer of 2007 outside of statements by the MNJ and the Nigerien government. The government of Niger claimed these attacks were the work of small scale "bandits" and drug trafficking gangs, and has also suggested "foreign interests" (or Areva, specifically) were funding the rebel forces. Three newspapers in Niger which speculated that Libya might be behind the rebel group were threatened with legal action by the Libyan government. On the other hand, the MNJ statements portray their movement as Niger wide (as opposed to Tuareg nationalism) and limited to the demand for economic, political and environmental reforms. Niger rebels say their government has failed to honor the 1995 peace deal, which ended the First Tuareg Rebellion and promised them a bigger share of the region's mineral wealth. Nigerien Tuareg leaders and some Non Government Organizations have claimed the violence of February 2007 was the culmination of widespread disaffection amongst Tuareg ex combatants with the slow progress of promised benefits, lack of functioning democratic institutions, and a perceived special status given to foreign mining interests and southern political leaders.
Нигер үшін
Брам Постмус. Нигер: Ұзақ тарих, қысқаша қақтығыс, ашық болашақ, «Африкада бейбітшілік іздеу» еңбегінде, Еуропалық қақтығыстарды алдын алу орталығы (1999). Сэмюэл Декало. Нигер тарихи сөздігі. Scarecrow Press, Лондон және Нью-Джерси (1979). Жолин Гелс. Нигер. Bradt Лондон және Globe Pequot, Нью-Йорк (2006). 1995 жылғы 15 сәуірдегі Нигер бейбіт келісімінің толық мәтіні (француз тілінде). Нигер Республикасы Үкіметі мен Қарулы Кедергі көрсету Ұйымы (O. R. A.) арасындағы толық бейбітшілік орнату туралы келісім.
Bram Posthumus. Niger: A Long History, a Brief Conflict, an Open Future, in Searching for Peace in Africa, European Centre for Conflict Prevention (1999). Samuel Decalo. Historical Dictionary of Niger. Scarecrow Press, London and New Jersey (1979). Jolijn Geels. Niger. Bradt London and Globe Pequot, New York (2006). Full text of the 15 April 1995 Niger peace accords (French). Accord établissant une paix définitive entre le Gouvernement de la République du Niger et l'Organisation de la Résistance Armée (O. R. A. ).