АҚШ флоттық эсминеці «Макдугал» тарихы

Кіріспе

О'Брайен класындағы эсминец USS McDougal (Эсминец No. 54/DD 54) – Бірінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ-тың кірер алдында АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған кеме. Кеме 1863 жылы Жапония жағалауындағы шайқаста қолбасшылық еткен және Вайоминг штатындағы қызметімен танымал АҚШ Әскери-теңіз офицері Дэвид Стоктон Макдугалдың құрметіне аталған екінші АҚШ Әскери-теңіз кемесі болды. Макдугал 1913 жылдың шілдесінде Мэн штатының Бат қаласындағы Bath Iron Works компаниясында салынып, 1914 жылдың сәуірінде суға түсірілді. Кеменің ұзындығы 93 метрден сәл артық, ені 9 метрден сәл артық, ал стандарттық қалыптағы ауырлығы 4 пушка және сегіз 21 дюймдік (533 мм) торпедалық түтікпен жабдықталған. 1914 жылдың маусымында қолданысқа енгізілгеннен кейін Макдугал шығыс жағалауында және Кариб теңізінде теңіз саяхаты жасады. 1916 жылдың қазанында ол Нантакет маяғының жанында неміс суасты қайықтарының салдарынан зардап шеккен бес кемеден аман қалғандарды құтқаруға жіберілген он жеті эсминецтің бірі болды. Ол сүңгіген голланд жүк кемесінен 6 экипаж мүшесін Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласына жеткізді. АҚШ 1917 жылдың сәуірінде Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Макдугал теңізден тыс елдерге жіберілген алғашқы АҚШ эсминец эскадрильясының құрамына кірді. Ирландияның Куинстаун портынан Ирландия теңізінде патрульдік күзетуді жүзеге асырған Макдугал неміс суасты қайықтарына бірнеше сәттісіз шабуылдар жасады және неміс кемелері батырған кемелердің аман қалғандарын құтқарып алды. 1918 жылдың ақпанында британдық жүк кемесімен соқтығысқаннан кейін Макдугал шілде айының ортасына дейін жөндеуден өтті, содан кейін Францияның Брест портында орналасты. Соғыстан кейін АҚШ-қа оралғаннан кейін Макдугал 1919 жылдың тамызына дейін Атлантика флотының эсминецтерімен бірге операциялар жүргізді, содан кейін резервке жіберілді, әлі де қолданыста бола тұра. 1921 жылдың ортасында қысқа мерзімдік операциядан кейін ол 1922 жылдың мамырында Филадельфияда қызметтен босатылғанға дейін резервке жіберілді. 1924 жылдың маусымында Эриксон "Рум патрулі" аясында тыйым салуды күшейтуге көмектесу үшін АҚШ Жағалау күзет қызметіне берілді. Ол 1933 жылдың мамырына дейін USCGC McDougal (CG 6) деген атпен жұмыс істеді, содан кейін Әскери-теңіз күштеріне қайтарылды. Қараша айында ол сол атты жаңа эсминецке орын босату үшін атын жойды, тек DD 54 деп белгіленді. 1934 жылдың шілдесінде ол Әскери-теңіз кемелерінің тізімінен шығарылып, тамыз айында металл тескілеуге сатылды.

O'Brien class destroyer

USS McDougal (Destroyer No. 54/DD 54) was an built for the United States Navy prior to the American entry into World War I. The ship was the second U. S. Navy vessel named in honor of David Stockton McDougal, a U. S. Navy officer notable for his leadership during an 1863 battle off Japan while in command of Wyoming. McDougal was laid down by Bath Iron Works of Bath, Maine, in July 1913 and launched in April 1914. The ship was a little more than 305 feet (93 m) in length, just over 31 feet (9 m) abeam, and had a standard displacement of She was armed with four guns and had eight 21 inch (533 mm) torpedo tubes. McDougal was powered by a pair of steam turbines that propelled her at up to
After her June 1914 commissioning, McDougal sailed off the east coast and in the Caribbean. She was one of seventeen destroyers sent out to rescue survivors from five victims of German submarine off the Lightship Nantucket in October 1916, and carried 6 crewmen from a sunken Dutch cargo ship to Newport, Rhode Island. After the United States entered World War I in April 1917, McDougal was part of the first U. S. destroyer squadron sent overseas. Patrolling the Irish Sea out of Queenstown, Ireland, McDougal made several unsuccessful attacks on U boats, and rescued survivors of ships sunk by the German craft. After a collision with a British cargo ship in February 1918, McDougal was under repair until mid July, and afterwards, operated out of Brest, France. Upon returning to the United States after the war, McDougal conducted operations with the destroyers of the Atlantic Fleet until August 1919, when she was placed in reserve, still in commission. After a brief stint of operations in mid 1921, she was placed in reserve until she was decommissioned at Philadelphia in May 1922. In June 1924, Ericsson was transferred to the United States Coast Guard to help enforce Prohibition as a part of the "Rum Patrol". She operated under the name USCGC McDougal (CG 6) until May 1933, when she was returned to the Navy. In November she dropped her name to free it for a new destroyer of the same name, becoming known only as DD 54. She was struck for the Naval Vessel Register in July 1934 and sold for scrapping in August.

Дизайн және құрылыс

Макдугал 1913 жылғы наурыз айында 1911 жылы бекітілген "Коньки-Ливерпуль" класындағы алты кемеден төртіншісі ретінде бекітілді. Кеменің құрылысы Мэн штатының Бат қаласындағы Bath Iron Works компаниясына тапсырылды. 1914 жылғы 22 сәуірде Макдугалды спонсоры Маргарита С. Лебретон суға түсірді. Кеме 1863 жылы Жапония жағалауындағы шайқаста Вайомингтің қолбасшысы болған Макдугалдың есімімен аталған алғашқы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің кемесі болды. Макдугалдың негізгі қаруы 4 × /50 калибрлі Mark 9 зеңбірегінен тұрды, әр зеңбіректің салмағы 500 кг-нан асты. Макдугал бортында болған кезде Малоун "The New York Times" газетінің "кең таралған қастандық" деп сипаттаған, АҚШ-тың аумақтық суларынан тыс британдық соғыс кемелерін жабдықтауға бағытталған, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы американдық бейтараптықты бұзу мақсатын көздеген құлқыны анықтады. Ол Кариб теңізіне круиз жасап, 1916 жылғы қаңтар мен мамыр аралығында флоттық жаттығуларға қатысты, сондай-ақ бейтараптық патрулінде үзіліс-үзіліс қызмет етті. Мамыр айында "The Christian Science Monitor" газеті оны АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "түтінсіз кеме чемпионы" деп жариялады, себебі ол төрт сағат бойы түтін шығармай, өз орнын жасыра алды. Маусым айында "The Washington Post" газеті оның Кейп-Энн жағалауындағы маневрлер кезінде зақымданғанын және жөндеу үшін Бостон Әскери-теңіз базасына кіргенін хабарлады. 1916 жылғы 8 қазан күні сағат 05:30-да Лонг-Айлендтің шығыс жағындағы Nantucket Lightship жанында неміс су асты кемесі кемелерді тоқтатып тұрғаны туралы радиохабарлама келіп түсті. Британдық пароходтан 12:30 шамасында SOS сигналы алынғаннан кейін, контр-адмирал Альберт Гливс Макдугал мен Newport-тағы басқа эсминецтерге аман қалғандарға көмек көрсетуге бұйрық берді. 22 қазанда "The New York Times" газетінде жарияланған Макдугалдың квартирмейстері Натан Левидің куәлігіне сәйкес, эсминец жарық кемесіне дейінгі қашықтықты үш жарым сағатта жетті, ал неміс су асты кемесі Голландия-Америка желісінің жүк кемесі мен британдық жолаушылар кемесін тоқтатып қойған еді. U-53, Blommersdijk және Stephano кемелеріндегі жолаушылар мен экипажға кемелерді тастап кетуге жеткілікті уақыт берді, бұл үш кемені де бұрын батырған U-53 капитаны Ганс Розе жасаған болатын. Blommersdijk екі торпедамен батырылғаннан кейін, алты американдық эсминец U-53 лайнерді палубалық зеңбірегімен батып кеткеніне куә болды. U-53-тің бес құрбанынан аман қалған 226 адам эсминец флотилиясымен құтқарылды. Макдугал Ирландия жағалауында күзеттік қызмет атқарып, сауда кемелері мен әскер тасымалдаушылардың конвойларын сүйемелдеді, неміс су асты кемелерін іздеді және батып кеткен кемелерден құтқару жұмыстарын жүргізді. 1917 жылғы 5 маусымда британдық кеме торпедалық шабуылға ұшырап, батып кеткенде, Макдугал дереу оған көмекке келді және 33 аман қалған адамды құтқарып алды. Президент Вудро Вильсон Джордж Вашингтон кемесімен екі аптадан кейін Брестке келгенде, эсминец осы көліктің портоға сүйемелдеушісінің бір бөлігі болды. 21 желтоқсанда Макдугал 7-ші эсминец дивизиясымен бірге Бресттен шығып, 1919 жылғы 8 қаңтарда Нью-Йоркке жетті. Макдугал 1924 жылғы 7 маусымда Жағалау күзетіне берілді. 1933 жылғы сәуірде Макдугал, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің дирижаблі Akron Атлант мұхитында құлаған кезде іздеу жұмысына қатысқан Жағалау күзетінің кемелерінің бірі болды. Сол айдың соңында Макдугал итальяндық Voluntas кемесіне көмек сұраған кезде жіберілді, бірақ Voluntas көмек сұрауын кері алып алғаннан кейін қайта шақырылды. Шамамен сегіз жыл Жағалау күзеті қызметінде болғаннан кейін, Макдугал 1933 жылғы 26 мамырда Филадельфияда қызметтен босатылды және 30 маусымда АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қайтарылды. 1933 жылғы 1 қарашада ол McDougal атауын алып тастады, сол аттас жаңа эсминецке босату үшін, тек DD 54 деп белгіленді. Кеме 1934 жылғы 5 шілдеде Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен алынып тасталды және 22 тамызда Лондондық теңіз келісіміне сәйкес, теңіз қарулануын шектеу мақсатында металлға сатылды.

McDougal was authorized in March 1913 as the fourth of six ships of the , which was an improved version of the s authorized in 1911. Construction of the vessel was awarded to Bath Iron Works of Bath, Maine, which laid down her keel on 29 July 1913. On 22 April 1914, McDougal was launched by sponsor Miss Marguerite S. LeBreton, The ship was the first U. S. Navy ship named for McDougal, notable for his leadership during an 1863 battle off Japan while in command of Wyoming. McDougals main battery consisted of 4 × /50 caliber Mark 9 guns, with each gun weighing in excess of While on board McDougal during one of these patrols, Malone discovered what The New York Times termed a "widespread conspiracy" intended to supply British warships outside U. S. territorial waters, in violation of the American neutrality in World War I. She cruised to the Caribbean and took part in fleet war games between January and May 1916, and in addition served intermittently with the Neutrality patrol. In May, she was declared the "champion smokeless vessel" of the U. S. Navy by The Christian Science Monitor after she was able to steam at for four hours without betraying her position by smoke. In June, The Washington Post reported that she was damaged during maneuvers off Cape Ann, and had to put into the Boston Navy Yard for leak repairs. At 05:30 on Sunday, 8 October 1916, wireless reports came in of a German submarine stopping ships near the Lightship Nantucket, off the eastern end of Long Island. After an SOS from the British steamer was received at about 12:30, Rear Admiral Albert Gleaves ordered McDougal and other destroyers at Newport to attend to survivors. According to a firsthand account of the events by Nathan Levy, a quartermaster on McDougal, published on 22 October in The New York Times, the destroyer steamed the distance to the lightship in three and a half hours, arriving after German submarine had stopped the Holland America Line cargo ship and the British passenger ship As Hans Rose the captain of U 53 had done with three other ships U 53 had sunk earlier in the day, he gave passengers and crew aboard Blommersdijk and Stephano adequate time to abandon the ships. After sinking Blommersdijk with two torpedoes, Six American destroyers witnessed U 53 sink the liner with her deck gun. In total, 226 survivors from U 53s five victims were rescued by the destroyer flotilla; McDougal patrolled off the Irish coast, escorting convoys of merchant ships and troop transports, searching for German submarines, and performing rescue operations for ships sunk. When British ship was torpedoed and sunk by on 5 June 1917, McDougal sped to her assistance and rescued 33 survivors. When President Woodrow Wilson arrived at Brest on George Washington just over two weeks later, the destroyer served as part of that transport's escort into the harbor. On 21 December, McDougal departed Brest 21 December with Destroyer Division 7 and reached New York 8 January 1919. McDougal was activated and acquired by the Coast Guard on 7 June 1924. In April 1933, McDougal was one of the Coast Guard ships deployed to search for the U. S. Navy airship Akron when it crashed into the Atlantic on the night of 3/4 April. Later that same month, McDougal was dispatched to help the Italian steamer Voluntas when she had requested assistance on the 23rd, but was recalled when Voluntas rescinded the call for help. After nearly eight years of Coast Guard service, McDougal was decommissioned at Philadelphia on 26 May 1933 and returned to the custody of the U. S. Navy on 30 June. On 1 November 1933, she dropped the name McDougal to free it for a new destroyer of the same name, becoming known only as DD 54. The ship was struck from the Naval Vessel Register on 5 July 1934, and, on 22 August, was sold for scrapping in accordance with the London Naval Treaty for the limitation of naval armaments.