Кіріспе
Тарас Киченик-күлкі (14 мамыр 1954 жылы шамамен туған) – Оңтүстік Калифорниядан шыққан дельтапланердің пионері. Киченик 1971 жылы, оқушы кезінде дельтапланерлер жасауды бастады. Алғашқыда ол өзінің планерлерін Паломар тауының жанында ұшырды, онда оның әкесі Паломар обсерваториясының кураторы болған, бірақ кейін Ла-Холладағы Торри Пайнс дельтапланер портында ұшуға көшті. Көп ұзамай ол дәстүрлі Рогало қанатының дизайнынан "Икар" деп атаған қатаң қанатты екі қанатты ұшақ дизайнына ауысты. "Икар I" қазір Смитсонов институтында қалпына келтіруге және көрсетуге асыға күтіп отыр. Киченик "Икар II" көмегімен бірнеше төзімділік рекордтарын орнатты. "Icarus III" және "Icarus IV" жобалау кезеңінде "Icarus V" монопланының конфигурациясына ауыстырылды. "Icarus V" қазіргі қатаң қанатты дельтапланердің алға басушысы болды. 2005 жылы "Icarus V" Ошкош, Висконсин штатындағы Experimental Aircraft Association мұражайында өткен Ultralight пионерлеріне арналған көрмеде көрсетілген сегіз жеңіл ұшақтың бірі болды. Киченик сондай-ақ адам күшімен ұшуға арналған алғашқы Кремер сыйлығына үміткер болды. Кейін ол доктор Пол МакКредимен MacCready's Gossamer Albatross жобасымен жұмыс істеді.
Кицениук Икар I
Киченюк Икар I – 1970 жылдардың басында Киченюк жобалаған, құрастырған және ұшқан аспалы желкен. Көптеген аспалы планерлер икемді Рогалло қанатын пайдаланған кезде, Икар I қатты қанатты биплан конфигурациясын қолданды. Ол кездегі басқа аспалы планерлерден айырмашылығы, Икарды ұшқыш дене салмағын жылжыту арқылы басқармады. Оның орнына, Икар I-де екі үлкен руль қанат ұштарына жақын орнатылған, олар қолмен басқарылатын тетіктермен басқарылды. Бұл рульдер Икар I-ді басқа аспалы планерлерге қарағанда әлдеқайда маневрлі етті. Ұшқыш алға және артқа қарай дене салмағын жылжыту арқылы көтерілу бұрышын басқарды. Ұшқыш тік емес, кері жатып ұшты, бұл басқа аспалы планерлерде қолданылған позициядан өзгеше. Икар I қазір Смитсонов институтында қалпына келтіру және көрмеге қою үшін күтіп тұр.
Кицениук Икар II
Киценюк Икар II – Киценюк жобалаған аспалы қанаттардың екіншісі. Киценюк Икар I сияқты, Икар II да қатаң екі қанатты ұшқыш қанат болды. Оның Икар I-ге қарағанда ең басты жетістігі – қанаттары тік бұрышпен артқа қарай жиналған. Ол қолмен басқарылатын рульдер арқылы басқарылды, ал сол кездегі Рогало қанатты аспалы қанаттар ұшқыш дене салмағын жылжыту арқылы басқарылатын. Басқа аспалы қанаттардан айырмашылығы, ұшқыш жатып емес, отырып ұшатын. Федералдық авиация басқармасы Икар II-ні өте жеңіл ұшақ деп мойындады және оған N55TK тіркеу нөмірін берді. Киценюк Икар II-мен бірнеше төзімділік рекордтарын орнатты және оның жобалары бойынша көптеген көшірмелер жасалды.
Кицениук Икар V
Киценюк Икар V – Киценюк жобалаған желкенділер сериясының бесінші жобаланған және үшінші құрастырылған ұшағы. Киценюк жасаған Icarus I және Icarus II революциялық желкенділер болды. Бұл қатаң конструкциялы екі қанатты ұшақтар, пилот қолмен басқарылатын рульдермен, жатып ұшу позыциясында басқарылатын. Ол кезде көптеген желкенділер – пилоттың дене салмағын жылжыту арқылы басқарылатын Rogallo қанаттары болатын. Киценюк Icarus III және Icarus IV жобаларын тоқтатты, орнына Icarus V үшін моноплан конфигурациясын таңдады. Icarus V – 32 фут (10 метр) қанат кеңдігіне ие, қанатқа қанат, тұрақты хордасы бар, ұшқыш қанатты моноплан. Конструкциясы матамен қапталған, кабельдермен бекітілген алюминий түтіктерден жасалған. Алдыңғы жиегі алюминий қабырғаларға бекітілген көбік қабаттарынан тұрады. Оның тиімді, жоғары көтерілуге ие профилі 10:1 сығу қатынасын қамтамасыз етеді, бұл аспалы желкенді үшін ерекше көрсеткіш (Rogallo қанаттарының сығу қатынасы шамамен 3:1 болатын, олар басқарылатын парашюттерге ұқсас еді). Icarus V тік қанатты рульдермен жабдықталған және жатып ұшу позыциясында басқарылды. Киценюк сатқан жоспарлар бойынша көптеген Icarus V құрастырылды, сонымен қатар ол Калифорния штатының Сильмар қаласындағы Free Flight Systems, Inc. компаниясымен коммерциялық түрде өндірілді. Icarus сериясы, әсіресе Icarus V, қазіргі заманғы «қатаң қанатты» желкенділерді дамытуда маңызды рөл атқарды. Оның өнімділігі таң қалдырса да, жиналмалы, тасымалданатын Rogallo иілгіш қанаттары танымалдылығын сақтап қалды, себебі Rogallo қанаты сақтау, тасымалдау, құрастыру және жөндеу қиындықтарын едәуір төмендетті. Сонымен қатар, иілгіш қанатты қатаң қанатты ұшақтың тасымалданатындығы үшін жобалауға қарағанда, өнімділікті жақсарту үшін қайта жобалау оңайырақ болды. Көбінесе Icarus V сияқты ұзын, тиімді қанаттар, бірақ Rogallo қанатының тасымалданатын қасиеттерін сақтайтын желкенділер пайда болды. Киценюк жасаған 1973 жылғы Icarus V, Висконсин штатының Ошкош қаласындағы AirVenture мұражайындағы Эксперименталды ұшақтар қауымдастығының «Жеңіл ұшақ пионерлеріне құрмет» көрмесінде көрсетілген сегіз жеңіл ұшақтың бірі.
Icarus V was a swept wing, constant chord, flying wing monoplane with a 32 feet (10 m) span. Construction was of cable braced aluminum tubing covered with fabric. The leading edge had foam sheet formed over aluminum ribs. It had an efficient high lift airfoil giving it a glide ratio of 10:1, which was remarkable for a hang glider (Rogallo wings were hardly more than steerable parachutes with glide ratios of around 3:1). Icarus V had hanging winglet rudders and was flown in a reclining position. Many Icarus Vs were built from plans sold by Kiceniuk and it was also commercially produced by Free Flight Systems, Inc. of Sylmar, California. The Icarus series, especially Icarus V, were instrumental in the development of the modern 'rigid wing' hang glider. Although its performance was astounding, the foldable, portable Rogallo flexible wings retained their popularity because the Rogallo wing dramatically reduced difficulty in storage, transport, assembly and repair. In addition, the flexible wing could always be redesigned to improve the performance far more easily than a rigid wing could be designed for portability. Hang gliders eventually evolved to a slender efficient wing like that of the Icarus V while retaining the portability of the Rogallo wing. Kiceniuk's Icarus V from 1973 is one of eight ultralight aircraft displayed at the Experimental Aircraft Association's Tribute to Ultralight Pioneers exhibit at their AirVenture Museum in Oshkosh, Wisconsin.