Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қорапша қайық – салыстырмалы түрде жоғары көтергіштік күшін дамытатын, жоғары өнімділікке ие қайық; ол жасушалы қайықтар отбасының бір түрі. Типик конструкцияда төрт параллель тірек болады. Қораптың беріктігін диагональды қиылысқан тіректер қамтамасыз етеді. Қайықтың қанатының ені қораптың ұзындығының шамамен төрттен бірін құрайды. Бұл қанаттар қораптың шеттерін айналып орналасып, қайықтың ортасы мен шеттерін ашық қалдырады. Ұшу кезінде бір тірек төменгі жағында орналасады, ал бағытталғыш жіп осы тіректің жоғарғы және төменгі бөліктеріне бекітіледі. Қанаттардың диэдраль бұрыштары тұрақтылыққа көмектеседі. Қорапша қайықты 1893 жылы ағылшын тегі австралиялық Лоренс Харгрейв адамды тасымалдайтын ұшқыш аппаратты жасау мақсатымен ойлап тапты. Харгрейв бірнеше қорапша қайықтарын (Харгрейв жасушаларын) біріктіріп, оған жерден шамамен 16 фут (4,9 метр) биікке көтерілуге жеткілікті көтергіштік күшін жасады. Бұл қайықтың қанатты нұсқасы Самуэль Франклин Коди жасағаннан кейін Коди қайығы деп аталды. Әскери мақсаттар үшін екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ұшқыштарға құтқару салдарында пайдалану үшін қайық/радио хабарлағыш комбинациясы берілді. Ірі қорапша қайықтар жасушалы қайықтар ретінде құрастырылады. Бір қораптың орнына көптеген қораптар болады, әрқайсысының өз қанаттары бар. Биіктік бойынша рекордтардың көп бөлігін Dacron қанаты бар, Spectra кабельімен ұшырылған ірі қорапша қайықтармен жасалды. Алайда, 2014 жылы Роберт Мур және қайық сарапшыларының тобы 12 шаршы метрлік DT дельтасын ұшыру орнынан 16 009 фут биікке көтерді. Ұшулар Австралияның Батыс Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Кобар қаласының жанындағы аймақта өтті. Бұл негізінен үшбұрышты қанатты дельта-қайық болғанымен, қосымша тұрақтылық үшін үшбұрышты қораптық орталық жасушасы бар. Жаңа биіктік рекордтарын жасау үшін Hargrave қорапша қайықтары немесе олардың модификациялары қолданылуы мүмкін. Dacron, Spectra және Kevlar қолжетімді болғанға дейін жоғары өнімділікке ие қорапша қайықтар майланған жібек, зығыр немесе қамыс қанатын пайдаланды және болат кабельмен ұшырылды. Жібек, зығыр және қамыс мақтаға қарағанда жіңірек иіруге болатындықтан және ылғал болғанда аз созылатындықтан қолданылды. Болат салмағына шаққанда ең жоғары беріктікке ие болды. Харгрейв қорапша қайықты ойлап тапқаннан кейін, әлемнің әртүрлі аймандарындағы метеорологиялық станциялар оның конструкциясының әлеуетін байқады. Блю-Хилл обсерваториясы және Линденбергтегі неміс метеорологиялық станциясы 1920-1930 жылдарға дейін ауа райын бақылау үшін қайықтарды үнемі пайдаланды, содан кейін олардың орнын ауа шары басты.
A box kite is a high performance kite, noted for developing relatively high lift; it is a type within the family of cellular kites. The typical design has four parallel struts. The box is made rigid with diagonal crossed struts. There are two sails, or ribbons, whose width is about a quarter of the length of the box. The ribbons wrap around the ends of the box, leaving the ends and middle of the kite open. In flight, one strut is the bottom, and the bridle is tied between the top and bottom of this strut. The dihedrals of the sails help stability. The box kite was invented in 1893 by Lawrence Hargrave, an English born Australian, as part of his attempt to develop a manned flying machine. Hargrave linked several of his box kites (Hargrave cells) together, creating sufficient lift for him to fly some 16 ft (4.9 m) off the ground. A winged development of this kite is known as the Cody kite following its development by Samuel Franklin Cody. Military uses also involved a kite/radio transmitter combination issued to pilots during World War II for use in liferafts. Large box kites are constructed as cellular kites. Rather than one box, there are many, each with its own set of sails. Most of the altitude records for kite flying are held by large box kites, with Dacron sails, flown with Spectra cable. However in 2014 Robert Moore and a team of kite experts flew a 12 sq metre DT delta to 16,009 ft above their launch point. The location of the flights was near Cobar in Western NSW, Australia. While this was primarily a triangular winged delta kite, it has a triangular box centre cell for additional stability. Future attempts on either the single kite record or multiple kite record (trained), may use Hargrave box kites or a variant. Before Dacron, Spectra, and Kevlar were available, high performance box kites used oiled silk, linen or hemp sails, and were flown with steel cable. Silk, linen and hemp were used because they could be spun finer than cotton and stretched relatively little when wet. Steel had the highest available strength for its weight. After Hargrave invented the box kite, weather stations from around the world saw the potential for his design. Blue hill observatory and the German weather station at Lindenberg used kites routinely until weather balloons took over in the 1920s and 1930s.