Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Антибиотиктер класы. Гликопептидті антибиотиктер – микробтық текті, гликозильденген циклдік немесе полициклдік рибосомалық емес пептидтерден құралған дәрілер класы. Маңызды гликопептидті антибиотиктерге инфекцияға қарсы ванкомицин, теикопланин, телаванцин, рамопланин және декапланин, корбомицин, комплестатин, сондай-ақ ісікке қарсы блеомицин жатады. Ванкомицин метициллинге резистентті Staphylococcus aureus (MRSA) инфекциясы күдіктелген кезде қолданылады.
Class of antibiotic drugs
Glycopeptide antibiotics are a class of drugs of microbial origin that are composed of glycosylated cyclic or polycyclic nonribosomal peptides. Significant glycopeptide antibiotics include the anti infective antibiotics vancomycin, teicoplanin, telavancin, ramoplanin and decaplanin, corbomycin, complestatin and the antitumor antibiotic bleomycin. Vancomycin is used if infection with methicillin resistant Staphylococcus aureus (MRSA) is suspected.
Механизм және сыныптау
Бұл дәрілік заттардың кейбір мүшелері пептидогликан синтезін тежеу арқылы бейім микробтардың жасуша қабырғаларының синтезін тежейді. Негізгі класы (оның ішінде ванкомицин) липид II- дегі ацил D- аланил D- аланинге байланады, бұл пептидогликанға жаңа бірліктердің қосылуын болдырмайды. Бұл негізгі кластан бірнеше ұрпақты ажыратуға болады: бірінші ұрпаққа ванкомицин мен теикопланин, ал жартылай синтетикалық екінші ұрпаққа телаванцин, оритаванцин және далбаванцин сияқты липогликопептидтер кіреді. Липофилдігі жоғары Липид II байланысын арттырып қана қоймай, сонымен қатар екінші әрекет механизмін жасайды, соның нәтижесінде антибиотик мембранаға ерііп, оны өткізгіштігін арттырады. Ешқайсысы да бекітілген дәрі емес. Рамопланин, сөзбе-сөз "гликопептид" болғанымен, құрылымы жағынан мүлдем басқаша. Ол Липид II- ге ғана емес, сонымен қатар амин қышқылы / қант блоктарын пептидогликанға полимерлендіретін МурГ және трансгликозилазаларға (гликозильтрансферазаларға) шабуыл жасайды. Блеомициннің де ядросы басқаша. Оның әрекет ету тәсілі клетка қабырғасымен де байланысты емес, оның орнына ісік жасушаларындағы ДНК зақымдалады.
Some members of this class of drugs inhibit the synthesis of cell walls in susceptible microbes by inhibiting peptidoglycan synthesis. The core class (including vancomycin) binds to acyl D alanyl D alanine in lipid II, preventing the addition of new units to the peptidoglycan. Of this core class, one may distinguish multiple generations: the first generation includes vancomycin and teicoplanin, while the semisynthetic second generation includes lipoglycopeptides like telavancin, oritavancin and dalbavancin. The extra lipophilicity not only enhances Lipid II binding, but also creates a second mechanism of action whereby the antibiotic dissolves into the membrane and makes it more permeable. neither is an approved drug. Ramoplanin, although a "glycopeptide" in the literal sense, has a quite different structural core. It not only binds to Lipid II, but also attacks MurG and transglycosylases (glycosyltransferases) which polymerize amino acid/sugar building blocks into peptidoglycan. Bleomycin also has a different core. Its mode of action is also unrelated to the cell wall, instead causing DNA damage in tumor cells.
Қолдану
Токсикалық әсері болғандықтан, бірінші буын гликопептидті антибиотиктерді қолдану ауыр халдегі науқастармен, β-лактамдарға жоғары сезімталдығы бар немесе β-лактамға төзімді түрлермен, мысалы, метициллинге төзімді *Staphylococcus aureus* инфекциясымен жұққан науқастармен ғана шектеледі. Бұл антибиотиктер негізінен грам-оң кокктерге қарсы тиімді. Бірінші буын өкілдері тар спектрлі әсер етеді және тек энтерококктарға ғана бактерицидтік болып табылады. Гликопептидтер кейбір тіндерге жеткілікті мөлшерде енбейді және олар ми-жұлын сұйығына өтпейді. Екінші буын гликопептидтері немесе "липогликопептидтер" липофильді фрагменттерінің арқасында Липид II-ге жақсы байланысады, бұл антибактериялық спектрін кеңейтеді. Телаванцин тіндерде таралуын жақсарту және бүйрек токсикалық әсерін азайту үшін гидрофильді фрагментімен де жабдықталған. Телаванцин – 2009 жылы FDA бекіткен ванкомициннің жартылай синтетикалық липогликопептидтік туындысы. Тейкопланин Еуропада АҚШ-қа қарағанда тарихи түрде кеңінен сатылып, қолданылған. Онда ванкомицинге қарағанда май қышқылдарының тізбегі көп және ол 50-100 есе липофильді деп есептеледі. Тейкопланиннің ванкомицинмен салыстырғанда жартылай өмір сүру ұзақтығы артық, сондай-ақ тіндерге ену қабілеті де жоғары. Ол ванкомициннен 2-4 есе белсендірек болуы мүмкін, бірақ бұл организмге байланысты. Тейкопланин көбірек қышқылды, суда еритін тұздарды жасайды, сондықтан оны бұлшықет ішіне салуға болады. Тейкопланин лейкоциттер мен фагоциттерге ванкомицинге қарағанда әлдеқайда жақсы еніп өтеді. 2002 жылдан бері АҚШ және басқа елдерде ванкомицинге төзімді *Staphylococcus aureus* (VRSA) изоляттары табылды. Гликопептидтер әдетте MRSA инфекцияларына қарсы соңғы тиімді қорғаныс құралы ретінде қарастырылады, алайда бірнеше жаңа антибиотиктер класы MRSA-ға қарсы белсенділік көрсетті, соның ішінде 2000 жылы оксазолидинон класының линезолиді және 2003 жылы липопептид класының даптомицині.
Due to their toxicity, use of first generation glycopeptide antibiotics is restricted to patients who are critically ill, who have a demonstrated hypersensitivity to the β lactams, or who are infected with β lactam resistant species, as in the case of methicillin resistant Staphylococcus aureus. These antibiotics are effective principally against Gram positive cocci. First generation examples exhibit a narrow spectrum of action, and are bactericidal only against the enterococci. Some tissues are not penetrated very well by glycopeptides, and they do not penetrate into the cerebrospinal fluid. The second generation glycopeptides, or "lipoglycopeptides", have better binding to Lipid II due to the lipophilic moieties, expanding the antibacterial spectrum. Telavancin also has a hydrophilic moiety attached to enhance tissue distribution and reduce nephrotoxicity. Telavancin is a semi synthetic lipoglycopeptide derivative of vancomycin approved by FDA in 2009. Teicoplanin has historically been more widely marketed and thus more used in Europe compared to the U. S. It has more fatty acid chains than vancomycin and is considered to be 50 to 100 times more lipophilic. Teicoplanin also has an increased half life compared to vancomycin, as well as having better tissue penetration. It can be two to four times more active than vancomycin, but it does depend upon the organism. Teicoplanin is more acidic, forming water soluble salts, so it can be given intramuscularly. Teicoplanin is much better at penetrating into leukocytes and phagocytes than vancomycin. Since 2002, isolates of vancomycin resistant Staphylococcus aureus (VRSA) have been found in the USA and other countries. Glycopeptides have typically been considered the last effective line of defense for cases of MRSA, however several newer classes of antibiotics have proven to have activity against MRSA including, in 2000, linezolid of the oxazolidinone class, and in 2003 daptomycin of the lipopeptide class.
Зерттеу
Қазіргі уақытта ванкомициннің бірнеше туындылары, оның ішінде оритаванцин және далбаванцин (екілігі де липогликопептидтер) әзірленуде. Ванкомицинге қарағанда жартылай ыдырау мерзімі ұзақ болғандықтан, бұл жаңа үміткерлер, дозалау жиілігін азайту арқасында және ванкомицинге резистентті бактерияларға қарсы активтігі артық болғандықтан, ванкомициннен жақсы нәтижелер көрсетуі мүмкін.
Several derivatives of vancomycin are currently being developed, including oritavancin and dalbavancin (both lipoglycopeptides). Possessing longer half lives than vancomycin, these newer candidates may demonstrate improvements over vancomycin due to less frequent dosing and activity against vancomycin resistant bacteria.
Әкімшілік
Ванкомицин әдетте инфузия түрінде ішектен беріледі, егер оны тым тез қолданса, инъекция орнында тін некрозына және флебитіне әкелуі мүмкін. Инъекция орнындағы ауырсыну - бұл жиі кездесетін жағымсыз әсер. Жағымсыз әсерлердің бірі - қызыл адам синдромы, бұл гистаминнің бөлінуінен болатын болзолға тән ерекше реакция. Ванкомициннің басқа да жанама әсерлері - бүйрекке әсер ету, соның ішінде бүйрек жетіспеушілігі мен интерстициалдық нефрит, қанның бұзылуы, соның ішінде нейтропения, және терапия тоқтатылғаннан кейін кері болатын саңыраулық. Дозаның 90% - дан астамы несеппен шығарылады, сондықтан бүйрек қызметінің бұзылуы бар науқастарда жинақталу қаупі бар, сондықтан терапиялық дәрілік бақылау (ТДМ) ұсынылады. Ванкомициннің оральды препараттары бар, бірақ олар ішек люменінен сіңбейді, сондықтан жүйелік инфекцияларды емдеуде пайдасы жоқ. Ауызға берілетін препараттар асқазан- ішек жолдарының инфекцияларын, мысалы, Clostridium difficile инфекциясын емдеуге арналған.
Vancomycin is usually given intravenously, as an infusion, and can cause tissue necrosis and phlebitis at the injection site if given too rapidly. Pain at site of injection is indeed a common adverse event. One of the side effects is red man syndrome, an idiosyncratic reaction to bolus caused by histamine release. Some other side effects of vancomycin are nephrotoxicity including kidney failure and interstitial nephritis, blood disorders including neutropenia, and deafness, which is reversible once therapy has stopped. Over 90% of the dose is excreted in the urine, therefore there is a risk of accumulation in patients with renal impairment, so therapeutic drug monitoring (TDM) is recommended. Oral preparations of vancomycin are available, however they are not absorbed from the lumen of the gut, so are of no use in treating systemic infections. The oral preparations are formulated for the treatment of infections within the gastrointestinal tract, Clostridium difficile, for example.