Кіріспе
Лондонның бұрынғы көшесі 19-ғасырдың басына дейін Груб көшесі Лондонның кедей Мурфилдс ауданына жақын орналасқан, Фор көшесінен шығысқа қарай Сент-Джайлс Крипплегейтсізден солтүстікке қарай Чизвелл көшесіне дейін созылған көше болды. Оның бойымен тар кіреберістер арқылы көшелер мен аулаларға жолдар салынған, олардың көптегені ертедегі таңбалардың аттарын сақтап қалған. Кедейшілікке толы көршілес ауданның арзан жатақханалары, әдепсіз үйлер мен кофеханалары арасында богемиялық қоғам қалыптасқан. Кедей "жалдамалы жазушылар", болашақ ақындар және төмен деңгейдегі баспагерлер мен кітап сатушылардың шоғырланған ортасы болғандықтан, Груб көшесі Лондонның журналистика және әдебиет саласының шетінде өмір сүрді. Сэмюэл Джонсонның сөздігінде бұл термин "бастапқыда шағын тарихтар, сөздіктер және уақытша өлеңдер жазатын жазушылар көп тұратын көшенің аты болды, сол себепті кез келген арзан туынды 'грубстрит' деп аталды" делінген. Джонсон өзінің мансабының басында осы Груб көшесінде тұрып жұмыс істеген. Александр Поуптың "Дунциада" поэмасы Груб көшесінің қазіргі бейнесін танымал етті. Кейіннен көше Милтон көшесі деп аталды, ол Барбикан эстадасының құрылысымен ішінара жойылды, бірақ толығымен емес. Көше аты қазір қолданылмайды, бірақ Груб көшесі кедей жалдамалы жазушылар мен әдеби құндылығы төмен жазбаларды сипаттау үшін пайдаланылатын жеңілсіз сөз ретінде қалыптасты.
Until the early 19th century, Grub Street was a street close to London's impoverished Moorfields district that ran from Fore Street east of St Giles without Cripplegate north to Chiswell Street. It was pierced along its length with narrow entrances to alleys and courts, many of which retained the names of early signboards. Its bohemian society was set amidst the impoverished neighbourhood's low rent dosshouses, brothels and coffeehouses. Famous for its concentration of impoverished "hack writers", aspiring poets, and low end publishers and booksellers, Grub Street existed on the margins of London's journalistic and literary scene. According to Samuel Johnson's Dictionary, the term was "originally the name of a street much inhabited by writers of small histories, dictionaries, and temporary poems, whence any mean production is called grubstreet". Johnson himself had lived and worked on Grub Street early in his career. The contemporary image of Grub Street was popularised by Alexander Pope in his Dunciad. The street was later renamed Milton Street, which was partly swallowed up by the Barbican Estate development, but still survives in part. The street name no longer exists, but Grub Street has since become a pejorative term for impoverished hack writers and writings of low literary value.
Топонимика
Груп-көше, көрінетін болса, өзінің атын қасында ағатын қоқыс арығынан (grub) алған. Атаудың басқа нұсқалары: Гробстрат (1217–1243), Гроббестрат (1277–1278), Гроббестрат (1281), Гроббестрет (1298), Гроббелейн (1336), Гробстрет және Кроббестрат. "Груб" сөзі "нашар қабілеттері бар, әдеби жұмыспен айналысатын, соңғы кезде шала киінген және жаман мінезді" адамды білдіреді. Оксфорд ағылшын сөздігінде grub етістігі "беткей қазу; (жердің) бетін жұмсарту; (жерді) тамырлар мен түпкілерден тазалау" деген мағынаны білдіреді. Сөздің ең ерте қолданылуы 1300 жылға дейін "Theif hus brecand, немесе gruband grund" және 1572 жылға дейін "Ze suld your ground grube with simplicitie" деп тіркелген.
Ерте тарих
Груп-стрит Крипплгейт ауласында, Крипплгейтсіз Сент-Джайлз приходында (Крипплгейт ауласы қала қабырғаларымен екіге бөлінген, сондықтан ол қаланың «ішінде» де, «сыртында» да орналасқан) болды. Аймақтың көп бөлігі бастапқыда Флит Дитчтен Бишопскейтке дейін созылған, шығысында Мурфилдспен шектесетін кең сазды жерлерді құрады. Дегенмен, 1527 жылы батпақтар кептірілді. Виргиналшыл Гильс Фарнаби 1634 жылдан 1640 жылы қайтыс болғанға дейін Груп-стритте тұрды. Груп-стритті қоршаған жердің алғашқы қолданылуы – садақ ату. «Сент-Джайлздің мүгедек қақпасының жазбалары» (1883) кітабында автор Генри VII-нің Финсбери даласын бау-бақшалардан садақ ату жаттығуларына арналған алаңға айналдыру туралы жарлыққа сипаттама береді. Алайда, Елизавета дәуірінде садақ ату сәннен шығып, Груп-стрит көбінесе құлазыған күйде болды, «төмен деңгейдегі құмар ойындары мен боулинг аллеяларынан басқа, яғни қазіргі тілмен айтқанда, скиттл алаңдарынан» өзге ештеңе болмады. Джон Стоу «Лондон туралы зерттеу» еңбегінің II томында (1603) Групстритті «Ол садақ шеберлері үшін ыңғайлы болды, себебі Финсбери даласындағы садақ ату орындарына жақын орналасқан» деп сипаттады. Ал 1651 жылы ақын Томас Рэндольф «Оның көзі – Купидонның Груп-стриті: соқыр садақшы, сүйіспеншілік жебелерін сонда жасайды» деп жазды. 1677 жылғы Лондондық кішігірім анықтамалықта «Грубстритте» тұратын алты саудагер тізімделген, сондай-ақ көшпелі саудагерлер де кәсіптерін жүзеге асырды. Мысалы, 1773 жылдың қыркүйегінде қайтыс болған Хортон атты азамат арбаларды жалға беру арқылы 2000 фунт стерлинг табыс тапты. Жер арзан болды және көбінесе кедейлер тұрды, ал аймақ Агге және Қара өліммен танымал болды. 1660 жылдары Лондонның Ұлы обасы приходтың шамамен сегіз мың тұрғынын өлтірді. 1801 жылы Сент-Джайлстың халқы шамамен 25 000 адамды құрады, бірақ 19 ғасырдың соңына қарай бұл көрсеткіш тұрақты түрде төмендеді. 18 ғасырда Крипплгейт денсаулығы нашар адамдар жиналған аймақ ретінде белгілі болды. Приходта «қоршау» деп аталатын төрт нысан сақталды, олар жатқан жерлік ауруханалар, кедейлер мен «бос жүргіншілерді» баптауға арналған паналары ретінде пайдаланылды. Қоршаулардағы жағдайлар нашар болды, көшеден әкелінген кейбір адамдар аштықтан қайтыс болды. Мұндай қоршаулардың бірі Груп-стриттің нашар сапалы тұрғын үйлерінің арасында орналасқан. Жоқшылық қоғамға қарсы қылмыс ретінде қарастырылды және қамшымен жазаланды, сондай-ақ оң құлақтың қыртысында тесік жасау арқылы жазаланды. Осылайша, 18 ғасырда жазушылардың көптеп келуіне дейін Груп-стрит экономикалық тұрғыдан қиын жағдайдағы аймақта орналасқан еді.
Four so called 'cages' were maintained by the parish, shelters used as Lying in hospitals, housing the poor, and 'idle imposters'. Conditions in the cages were poor, and some people brought in there from the street died of hunger. One such cage was situated amidst the poor quality housing stock of Grub Street; destitution was viewed as a crime against society, and was punishable by whipping, and also by having a hole cut in the gristle of the right ear. Well before the influx of writers in the 18th century, Grub street was therefore in an economically deprived area.
Ерте әдебиет
Груп-стрит туралы ең алғашқы әдеби сілтеме 1630 жылы ағылшын ақыны Джон Тейлордың шығармасында кездеседі. "Қиындық көрінгенде, мен Grubstreet-тің мәнін анықтап білдім, ол Cripplegate арқылы жұқпалы карта сияқты тазартылған". Жергілікті халықтың бұрыс көзқарастарымен танымал болған, оның пресвитериандық дін қызметкері Сэмюэл Эннесли 1662 жылы англикандықпен ауыстырылды. 16 ғасырдың белгілі пуритандарының қатарында Джон Фокс та бар, ол осы аймақта "Шехидтер кітабын" жазған болуы мүмкін.
Баспасөз бостандығы
1403 жылы Лондон корпорациясы кеңсе қызметкерлерінің гильдиясын құруды мақұлдады. Қағазхана қызметкерлері кітап сатушылар, иллюминаторлар немесе кітапты баулаушылар болды. Баспа қолжазба өндірісін біртіндеп алмастырды, ал 1557 жылы 4 мамырда Гильдия корольдік жарғыны қабылдап, "Стационарлар компаниясы" болып, іс жүзінде баспагерлер гильдиясы болды. 1559 жылы 47-ші ливре компаниясы болды. Stationers' Company компаниясының мемлекет қолдауымен (құпия құқықтарды қамтамасыз ету үшін күш пен билікті қамтамасыз еткен) іздестіру және тәркілеудің айтарлықтай күші болды. Бұл монополия 1641 жылға дейін жалғасты, сонда Джон Лилбурн және Уильям Прайн сияқты діни қарсыластарға жасалған іс-әрекетке ашуланып, Ұзақ Парламент 1640 жылы Habeas Corpus Act Act арқылы Жұлдыздық палатаны (баспасөзді бақылайтын сот) жойды. Бұл іс жүзінде баспасөзге мемлекеттік цензураның тоқтатылуына әкелді. 1641 жылы Лондонның айналасында, оның ішінде Груб-стритте, лицензиясыз және жауыз кітапшалар жариялағандарға белгілік жазалар берілсе де, Пуритандық және радикалды кітапшалар көше саудагерлерінің бейресми желісімен және "Стационарлар компаниясының" ішіндегі қарсыластармен таралғанын жалғастырды. Таблоидтық журналистика кең таралды; тұрақсыз саяси климаттың салдарынан Груп-стритте Каролинаға қарсы әдебиеттер жарияланды, сонымен қатар 1641 жылғы Ирландия көтерілісіне қатысты ашық өтірік және католиктерге қарсы әңгімелер жарияланды; парламенттік басшылыққа тиімді болған әңгімелер. Патшаның бірнеше мүшелерін тұтқындауға тырысқан сәтсіз әрекетінан кейін, Grub Street баспашысы Бернард Альсоп жалған памфлеттерді, оның ішінде Джон Бондты тұтқындауға әкелген патшайымның жалған хатын жариялауға қатысты. Олсоп пен оның әріптесі Томас Фосетт бірнеше айға Флит түрмесіне жіберілді. Сондықтан да, Англияда Азамат соғысы кезінде баспагерлер мен жазушылар заң алдында жауапқа тартылды. Баспасөзге мемлекеттік бақылау 1643 жылғы Лицензиялау ордерінде күшейтілген, бірақ жаңа режим бір кездері Stationers' Company-ге тиесілі монополия сияқты шектеуші болғанымен, парламент Интеррегн кезінде өркендеген басқыншы баспасөздің санын бақылай алмады. 1689 жылғы Құқықтар туралы заңмен қамтамасыз етілген бостандықтар 1695 жылы Англия Парламентінің 1662 жылғы Баспасөзге лицензия беру туралы заңды жаңартудан бас тартуына әкелді. Бұл заң барлық баспа машиналарына Парламент лицензиясын беруді талап етті. Бұл баспаға еркіндік берді және басылымдар санының өсуіне әкелді. Джонатан Свифт Нью-Йорктегі досына: "Мен сізге Республика Групстритариядан көптеген жаңалықтар жібере аламын, ол ешқашан үлкен биіктікте болған емес".
Қалқымалы
[[Файл:Кәуіпкерлер тобы. Терезелі бөлмеде, от жанып тұрған екі ұзын үстел бар. Басқа еркектер көрерменге арқа сүйеген күйінде кітап оқып, түтін тартады. Алдыңғы жағында, қызмет көрсететін кішкентай бала ыдыстан кофе құяды. Алыста, от жанында әйел терезеден қызмет көрсетеді. «Кофехана мафиясы», Нед Уордтың «Vulgus Britannicus» (1710) кітабының алқағы. «Граб-стрит» баспагерлерінің туындылары осындай үйлерде оқылған және талқыланған. Жазушының осындай заманауи көзқарастары, қаланың шуынан биік, арзан «Ақ маржан мұнарасында» Уильям Хогарттың 1736 жылғы «Қайғылы ақын» суретінде мәңгілікке қадалды. Көше аты «жалдама жазушының» синониміне айналды; әдеби контексте «жалдама» сөзі Хакниден шыққан – қызметі ақыға берілетін адам, әсіресе әдеби жұмысқа жарамсыз. Осы аяда, Эндрю Марвелл, Джон Вулкот және Энтони Троллоп сияқты авторлар «жалдамалықты» танымал етті. Нед Уордтың 17 ғасырдың соңындағы сипаттамасы «Граб-стрит» авторларының қарапайым сойқышылар емес деген кең таралған пікірін бекітеді: Мұндай авторлардың бірі – Сэмюэл Бойс. Заманауи деректерде ол адал емес және беделсіз алаяқ ретінде бейнеленген, әр жекелеген прозалық жолы үшін ақы төленген, ол кез келген істің шебері, бірақ ешбір істің шебері емес. Ол көбінесе мас күйде, кедейлікте өмір сүрген, бірде көйлегін кепілге беріп, қағаздан жаңасын жасаған. Сондықтан «Граб-стрит авторы» деп аталу көбінесе қорлау ретінде қарастырылды, алайда «Граб-стрит» жалдамасы Джеймс Ральф журналист кәсібін қорғады, оны одан беделді мамандықтардың екіжүзділігімен салыстырды:
One such author was Samuel Boyse. Contemporary accounts picture him as a dishonest and disreputable rogue, paid for each individual line of prose as a Jack of all trades, master of none. He apparently lived in squalor, often drunk, and on one occasion after pawning his shirt, he fashioned a replacement out of paper. To be a called a 'Grub Street author' was therefore often viewed as an insult, however Grub Street hack James Ralph defended the trade of the journalist, contrasting it with the supposed hypocrisy of more esteemed professions:
Мерзімді басылымдар
Август дәуірінде оқу материалдарына сұраныстың жаңадан артуына байланысты, Груп-стрит мерзімді әдебиеттің танымал көзіне айналды. Мемлекеттік бақылаудың азаюынан пайдаланған бір басылым – "A Perfect Diurnall" (атауына қарамастан, апталық басылым). Бірақ ол тез арада өзінің атын Груп-стриттегі адал емес баспагерлер көшіріп алғандығын анықтады, сондықтан газет оқырмандарына ескерту жасауға мәжбүр болды. 17 ғасырдың соңында Джон Дантон сияқты авторлар "Пегас" (1696) және "Түнгі серуенші: немесе, әдепсіз әйелдерді іздеудегі кешкі саяхаттар" (1696–1697) сияқты бірқатар мерзімді басылымдарда жұмыс істеді. Дунтон "Афиналық Меркурийде" (1690–1697) кеңес бағанын ашты. Сатирикалық жазушы және таверна иесі Нед Уорд "The London Spy" (1698–1700) газетін бір жарым жылдан астам уақыт бойы ай сайын шығарып отырды. Ол қаланың көрікті жерлерін көрсететін нұсқаулық ретінде жоспарланған, бірақ мерзімді басылым ретінде таверналар, кофеханалар, темекі дүкендері және багнолар туралы мәліметтер де бар еді. [[Файл:Роберт Уолполдың қайта өңделген суреті.jpg|thumb|upright|alt=Толық суретте салмағы артық орта жастағы ер адам аяқтарын сәл жайып тұр, оң қолы гербтің үстіне сүйеніп, сәнді үстелге тіреліп тұр. Сол қолымен ол үлкен ақ құжатты ұстап тұр. Ол 18 ғасырға тән қымбат киім киген, сол иығынан көк лента асып, ұзын сұр шашперде киген. Оның артында плитка еденнен көтерілген үлкен, ақшыл тас бағана тұр. Бағанаға балюстрада жалғасқан, ал жанында шағын жасыл өсімдік көрінеді.|Роберт Уолполл Уиг үкіметін қолдайтын баспасөз элементтерін субсидиялау үшін Қазынашылық қаражатын пайдаланды. Ағылшын газеттері көбінесе саяси қолдауға ие болды, ал Груп-стрит мұндай басылымдардың көптеген орталығы болды; 1731 және 1741 жылдар аралығында Роберт Уолполлдың министрлігі осындай газеттерге пара беру үшін Ұлттық қазыналық қорынан шамамен 50 077 фунт (қазіргі күні £) жұмсады деп хабарланды. Авторлардың кейбіреуі құпия қызметтен пара алғаннан кейін өздерінің саяси ұстанымын жиі өзгертті. Мұндай өзгерістер журналистер мен олардың кәсібіне деген басқыншылық сезімін сақтауға көмектесті, бұл көзқарас көбінесе басылымдар өздерінің бәсекелестері туралы жазатын жаламен күшейтілді. "Common Sense", "Daily Post" және "Jacobite's Journal" (1747–1748) сияқты басылымдар көбінесе осы тәжірибеге кінәлі болды, ал 1756 жылғы мамыр айында анонимді автор журналистерді "намыссыз аралас жәндіктер, өртке қаудыратын жазушылар, аштықтан өлген жабайылар, адам пішіндес жолбарыстар, ақылсыз есіктің иесі" деп сипаттады. Өз кәсібі туралы айта келе, Груп-стриттегі адам Самюэл Джонсон: "Жаңалықтар жазушысы – өз пайдасы үшін үйде өтірік жазатын адалсыз адам. Мұндай шығармаларға гений де, білім де, еңбекқорлық та, шаттық та қажет емес, бірақ намыссыздық пен шындыққа бейжайлық қажет." деді. Цитата|Груп-стрит провинциясы, немесе мемлекеттері, Швейцария сияқты, ешқашан екі күрес күштердің біреуіне қарсы шабуыл мен қорғаныс одағына кірмейді, бірақ өздерін даналықпен бейтарап сақтайды. Сонымен қатар, олардың жеке мүшелері жақсы жалақы үшін екі тараптың кез келгеніне қатысуға дайын, себептің мәніне ешқандай сұрақ қоймайды.|Груп-стрит журналы (1731)| Жаңа заңның қабылдануының бір бөлігі Уиг памфлетшілерін және диссенттерді үкіметтің сол кездегі тори үкіметіне сын айтқандықтан үнсіздікке салуға бағытталған. Жарты параққа басылған әрбір жаңалықты тарататын басылымға жарты пенни, ал толық параққа басылған болса, бір пенни салық салынатын болды. Жарияланымдарға шиллинг салық салынды. Памфлеттер әр басылым үшін бір парағына екі шиллингке есептелді және басушының аты мен мекенжайын көрсетуге міндетті болды. Заңның енгізілуі баспагерлер мен авторлардың, соның ішінде Дэниел Дефо мен Джонатан Свифттен наразылық тудырды, ол Уиг баспасөзін қолдап былай деп жазды: right|thumb|upright|alt=Ақ терілі әйелдің толық суреті, сол қолы шарға тіреліп, шар үстелдегі жастыққа тірелген. Шардың жанында тәж мен скипетр тұр. Әйелді қызыл түсті қою перделер қоршап тұр, ол сары киім киген. Оның оң қолында қызғылт түсті ермеңке шапан бар. Оның артында тас бағаналар көрінеді.|Анна патшайым Заңның бірнеше газеттерді жабудың өкінішті салдары болғанымен, баспагерлер заңнамадағы әлсіздікті пайдаланды, ол алты беттік газеттердің (жартылай және толық парақ) параққа екі шиллингтік бірқалыпты бағамен алынатынын білдірді (басылған даналар санына қарамастан). Осылайша көптеген басылымдар алты бетке дейін кеңейтіліп, қосымша орынды қосымша материалдармен толтырды және салықты өтеу үшін бағаларын көтерді. Газеттер оқырмандарды келесі бөлімін сатып алуға итермелеу үшін қосымша орынды сериялармен толтырды. Газеттің мерзімді сипаты жазушыларға өздерінің аргументтерін бірнеше апта бойы дамытуға мүмкіндік берді, ал газет саяси жаңалықтар мен пікірлердің негізгі құралы ретінде памфлеттің орнын басты. 1720 жылдарға қарай "Груп-стрит" қарапайым көше атауынан барлық деңгейдегі басылымдардың атауына айналды. Нэтиэль Мистің апталық журналының танымалдылығы "Universal Spectator" (1728), "Anglican Weekly Miscellany" (1732), "Old Whig" (1735), "Common Sense" (1737) және "Westminster Journal" сияқты көптеген жаңа басылымдардың пайда болуына әкелді. Мұндай басылымдар үкімет министрлерін сынауда белсенді болды – "Common Sense" 1737 жылы Уолполды әйгілі заңгер Дик Турпинмен салыстырды: Жауабында 1737 жылғы "Craftsman" басылымы зәрге салық салуды ұсынды, ал он жылдан кейін "Westminster Journal" тағам, қызметшілер мен солодкаға салынатын жаңа салықтарды сынап, адам нәжісіне салық салуды ұсынды. Алайда барлық басылымдар тек саясатқа ғана негізделген жоқ. "Grub Street Journal" әдеби айналымдардағы өрескел мінезімен танымал болды және қазіргі "Private Eye" журналымен салыстырылды. Атымен қарамастан, ол жақын жердегі Уорвик-Лейнде басылды. Ол 1730 жылы әдеби журнал ретінде басталды және жеке авторларға шабуылдарымен танымал болды. Кейбіреулері оны Александр Поптың Груп-стриттегі жауына шабуыл жасау құралы деп санайды, бірақ ол ерте шығарылымдарға үлес қосса да, оның қатысу деңгейі белгісіз. Оның қызығушылығы төмендегеннен кейін Журнал жалпылама сипатқа ие болды, медицинаны, теологияны, театрды, әділеттілікті және басқа да әлеуметтік мәселелерді сатиралады. Ол бұрынғы апталық газеттерде жарияланған оқиғалардың қарама-қайшы есептерін жиі қамтыды, оның авторлары бәсекелестерінің басылымдарындағы қателіктерге сарказмдық пікірлер қосты. Ол 1737 жылға дейін жарық көрді, содан кейін ол "Literary Courier of Grub street" аталды, ол тағы алты ай бойы жарық көрді, содан кейін толығымен жойылды. thumb|left|upright|Груп-стрит баспагері Джон Энтиктің мемлекеттік биліктің атқарушы билігіне қарсы сәтті сот процесі АҚШ Конституциясының Төртінші түзетуіне ықпалды фактор болды. Газеттер мен олардың авторлары мемлекеттік бақылаудан толығымен босатылмады. 1763 жылы Джон Уилкс Георг III сөзіне шабуыл жасағаны үшін "құпия жаламен" айыпталды, "The North Briton" журналының 45-шы санында. Король жеке қорланған сезімде болды және Уилкс пен газеттің баспагерлерін қамауға жалпы жарлықтар шығарылды. Ол қамауға алынып, жаламен айыпталды, айыппұл төледі және түрмеге жабылды. Уилкстің үйіндегі іздеу кезінде корольдің хабаршылары Груп-стриттегі баспагер Джон Энтиктің үйіне барды. Энтик "The North Briton" журналының бірнеше данасын, бірақ 45-шы санын басып шығарған жоқ. Хабаршылар төрт сағат іздеуден кейін оның үйінен екі жүзден астам сыртқы карталар мен памфлеттерді алып кетті. Уилкс Мемлекеттік хатшының орынбасары Роберт Вудқа зиян өтеу талабын берді және сотта жеңіп алды, ал екі жылдан кейін Энтик осыған ұқсас жағдайда бас хабаршы Николас Каррингтонға қарсы сотқа жүгінді – және оған 2000 фунт төленді.
The passage of the Act was partly an attempt to silence Whig pamphleteers and dissenters, who had been critical of the then Tory government. Every copy of a news carrying publication printed on a half sheet of paper became liable to a duty of a halfpenny, and if printed on a full sheet, a penny. A duty of a shilling was placed on advertisements. Pamphlets were charged a flat rate of two shillings per sheet for each edition, and were obliged to include the name and address of the printer. The introduction of the Act caused protests from publishers and authors alike, including Daniel Defoe, and Jonathan Swift, who in support of the Whig press wrote:
right|thumb|upright|alt=A full length portrait of a pale skinned woman standing, left arm resting on an orb, itself on a cushion supported by a table. Next to the orb is a crown and sceptre. Thick red curtains frame the woman, who is dressed in yellow. Her right arm holds a violet ermine robe. Stone columns are visible behind her.|Queen Anne
Although the Act had the unfortunate side effect of closing down several newspapers, publishers used a weakness in the legislation which meant that newspapers of six pages (a half sheet and a whole sheet) were only charged at the flat pamphlet rate of two shillings per sheet (regardless of the number of copies printed). Many publications thus expanded to six pages, filled the extra space with extraneous matter, and raised their prices to absorb the tax. Newspapers also used the extra space to introduce serials, hoping to hook readers into buying the next instalment. The periodical nature of the Newspaper allowed writers to develop their arguments over successive weeks, and the newspaper began to overtake the pamphlet as the primary medium for political news and comment. By the 1720s 'Grub Street' had grown from a simple street name to a term for all manner of low level publishing. The popularity of Nathaniel Mist's Weekly Journal gave rise to a plethora of new publications, including the Universal Spectator (1728), the Anglican Weekly Miscellany (1732), the Old Whig (1735), Common Sense (1737), and the Westminster Journal. Such publications could be strident in their criticism of government ministers—Common Sense in 1737 compared Walpole to the infamous outlaw Dick Turpin:
In response, a 1737 edition of the Craftsman proposed a tax on urine, and ten years later the Westminster Journal, in a critique of proposed new taxes on food, servants, and malt, proposed a tax on human excrement. Not all publications were based entirely on politics however. The Grub Street Journal was better known in literary circles for its combative nature, and has been compared to the modern day Private Eye. Despite its name, it was printed on nearby Warwick Lane. It began in 1730 as a literary journal and became known for its bellicose writings on individual authors. It is considered by some to have been a vehicle for Alexander Pope's attacks on his enemies in Grub Street, but although he contributed to early issues the full extent of his involvement is unknown. Once his interest in the publication waned The Journal began to generalise, satirising medicine, theology, theatre, justice, and other social issues. It often contained contradictory accounts of events reported by the previous week's newspapers, its writers inserting sarcastic remarks on the inaccuracies printed by their rivals. It ran until 1737 when it became the Literary Courier of Grub street, which lingered for a further six months before vanishing altogether. thumb|left|upright|Grub Street printer John Entick's successful legal battle against the executive power of the state was an influential factor in the Fourth Amendment to the United States Constitution. Newspapers and their authors were not yet completely free from state control. In 1763 John Wilkes was charged with seditious libel for his attacks on a speech by George III, in issue 45 of The North Briton. The King felt personally insulted and general warrants were issued for the arrest of Wilkes and the newspaper's publishers. He was arrested, convicted of libel, fined, and imprisoned. During their search for Wilkes, the king's messengers had visited the home of a Grub Street printer named John Entick. Entick had printed several copies of The North Briton, but not number 45. The messengers spent four hours searching his home, and eventually carried away more than two hundred unrelated charts and pamphlets. Wilkes had filed for damages against the Under Secretary of State Robert Woods and won his case, and two years later Entick pursued the chief messenger Nicholas Carrington in similar fashion—and was awarded £2,000 in compensation. Carrington appealed, but was ultimately unsuccessful; Chief Justice Camden upheld the verdict with a landmark judgement that established the limits of executive power in English law, that an officer of the state could only act lawfully in a manner prescribed by statute or common law. The judgement also formed part of the background to the Fourth Amendment to the United States Constitution.
Ішкі күрес
"Джентльмендер журналының" мұқабасы, ол 1731 жылы жарық көрді. Бұл жобаны алғаш рет Эдвард Кейв өзінің Сент-Джонс-гейттегі кеңсесінен бастады. 1716 жылы кітап сатушы және баспагер Эдмунд Керл Александр Поупқа тиесілі қолжазбаны сатып алды. Керл бұл шығарманы жақын арада шығатын өлеңдер жинағының бір бөлігі ретінде жарнамалады және көп ұзамай Поппен байланысқа шығып, өлеңдерді жарияламауын ескертті. Керл оған құлақ салмай, Поуптың шығармасын «Сот өлеңдері» деген атпен жариялады. Екі адамның кездесуі ұйымдастырылды, онда Поп Керлді құсу тудыратын дәрімен улады. Бірнеше күннен кейін ол оқиғаны сипаттайтын екі памфлет жариялады және Керлдің қайтыс болғанын мәлімдеді. Поуп улану мен өзінің өткір тілінің үйлесімі Керлдің жұртшылық пікірін құрбаннан лайықты жаман адамға өзгертеді деп үміттенеді. Осы уақытта Керл Поп пен оның дінін сынаған материалдарды жариялады. Поптың өзінің әріптестері арасында беделді мәртебеге ие болуын қамтамасыз ету мақсатымен жасалған оқиға екі адам арасында өмір бойына созылған және ащы бәсекелестікке әкелді, бірақ екеуіне де пайдалы болуы мүмкін: Поп – Grub Street хактерінің үнемі шабуылдауына ұшыраған әдебиетші ретінде, ал Керл – осы оқиғаны өзінің бизнесінен табыс табу үшін пайдаланды. Поп кейіннен 1728 жылы шығарған «Дунциада» поэмасында коммерциялық жазушылардың «Груб-стрит тайпасын» сатиралық бейнеледі. Мұндай ішкі тартыстар сирек болмаса да, 1752–1753 жылдары Генри Филдинг Grub Street-тегі жазушыларға қарсы «қағаз соғысын» бастаған кезде ерекше көзге түсетін оқиға болды. Филдинг 1730-шы жылдардың соңында Grub Street-те жұмыс істеген. Оның драматург ретіндегі мансабы Театрлық лицензиялау заңымен шектелді (Филдингтің Уолполға қарсы сатирасы, мысалы, «Том Томб» және «Ковент-Гарден трагедиясы» салдарынан) және ол заңмен айналысып, табысын Grub Street-тегі жұмыспен толықтырды. Ол сондай-ақ «Чемпионды» жариялады және келесі жылдары бірнеше газеттерді редакциялады, соның ішінде 1752–1754 жылдары «Ковент-Гарден журналы». «Соғыс» Лондонның көптеген басылымдарын қамтыды және көптеген очерктерге, өлеңдерге және тіпті Кристофер Смарттың «Хиллиада» (Поптың «Дунциада» поэмасына аллюзия) бастаған масқаралық эпикалық өлеңдер сериясына әкелді. Даудың басталу себебі нақты белгісіз болғанымен, ол Филдингті немесе Хиллді қолдаған авторлардың арасындағы жікке әкелді, ал олардың арасында бейтараптар аз болды. Grub Street баспасөзінің ашкөздігі көбінесе танымал немесе жағымсыз қоғамдық тұлғаларға қатысты қарым-қатынасында көрінетін. 1780 жылы туған тәуелсіз пастор Джон Черч өзінің қауымындағы жас жігіттерді содомияға ұшыратты деген айыптаулардан кейін «абайсыздық танытқанын» мойындағанда жергілікті хактердің наразылығын тудырды. Сатира – танымал ойын-сауық, 1726 жылғы Мэри Тофт ісі, медициналық қауымның бір бөлігін қоян туғызғанына сендірген әйел туралы – көптеген күнделіктерге, хаттарға, сатирикалық өлеңдерге, балладаларға, жалған мойындауларға, карикатураларға және памфлеттерге әкелді.
Мұра
Груп-стрит баспа материалдарын коммерциялық өндірудің метафорасы болғандықтан, ол 18 ғасырдың басында Америкада біртіндеп қолданыс тапты. Алғашқы жариялымдар, мысалы, қолмен жазылған әндер мен памфлеттер ақсүйектер, мейрамханалар мен кофеханалар арасында таратылды. Англиядағыдай, олардың көптегені сол кездегі саясаткерлерге бағытталған еді. "Grub Street Productions" американдық телепродюсерлер Дэвид Ангелл, Питер Кейси және Дэвид Лидің серіктестігі "Күстер" және "Фрейзер" комедиялық сериалдарын жасады. "Нью-Йорк" журналы "Граб-стрит диетасы" атты блогтар сериясын жариялайды. Әр апта сайын блогта әртүрлі мәшһүр адамның бір апталық тамақтану тәжірибесі бірінші тұлғада баяндалады.