Сан-Лоренцо-Маджоре – Италияның Кампания аймағындағы, Беневенто провинциясының қаласы. Географиясы, көршілес елді мекендер мен табиғи ерекшеліктері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Лоренцо-Маджоре — Италияның оңтүстігіндегі Кампания аймағындағы Беневенто провинциясындағы қала және коммуна. Ол Титерно жергілікті әрекеттер тобының мүшесі.
San Lorenzo Maggiore is a town and comune in the province of Benevento, in the Campania region of southern Italy. It is a member of the Titerno Local Action Group.
География
Сан-Лоренцо-Маджоре 16,17 шаршы шақырым дөңгелек жерді қамтиды және Сан-Лупо, Понте, Пауписи, Витулано және Гуардия Санфрамондимен шектеседі. Жақын жерден Калоре Ирпино өзені ағып өтеді. Қала Табурно тауының солтүстігінде және Апенниннің ең ірі жоталарының бірі – Матезе тауларының оңтүстігінде орналасқан. Табурно тауы теңіз деңгейінен 1390 метр биіктікте көтеріледі, ал оның солтүстік бөлігіндегі өсімдіктер негізінен бұталы тоғайлардан тұрады, сондай-ақ шоқ жапырақты және қылқан жапырақты ағаштар бар биік ормандық учаскелер де кездеседі. Сан-Лоренцо-Маджоренің Матезе жақын жері ауыл шаруашылығына, әсіресе жүзімдіктер мен зәйтүн ағаштарына өте қолайлы.
San Lorenzo Maggiore covers 16.17 square kilometers of hilly land and is bordered by San Lupo, Ponte, Paupisi, Vitulano, and Guardia Sanframondi. The Calore Irpino River passes nearby. The town is just north of Mount Taburno and south of the Matese mountains, one of the largest ranges of the Apennines. Mount Taburno rises 1,390 meters above sea level, and the vegetation to its north consists mainly of copses, plus some stretches of high forests with beech trees and conifers. The part of San Lorenzo Maggiore by the Matese is more conducive to agriculture, particularly vineyards and olive groves.
Тарих
Сан-Лоренцо Маджоре айналасындағы аймақ тарихқа дейінгі дәуірден бері қоныстанған, мұны бірнеше археологиялық жағдайлар дәлелдейді, соның ішінде "Шелльдің Мандорласы" – жануарларды терілеуге пайдаланылған болуы мүмкін кварциттен жасалған зат. Ол 1915 жылы табылған және қазір Париж мұражайында сақталуда. Ломбардтар билігі тұсында Калоре өзенінің жанында Лимата деген ауыл құрылды, қазір сол атпен коммуна бар. 663 жылы осы жерде Капуа графы Митоланың және Византия императоры Констанс ІІ әскері арасында шайқас болды. 1000 жылға таяу Лимата стратегиялық орналасуының арқасында сауда орталығына айналып, қарқынды демографиялық өзгерістерге ұшырады, бұл өзгерістер Нормандардың Оңтүстік Италияны басып алуымен де жалғасты. 1382 жылдың 26 желтоқсанында Жоанна I қайтыс болғаннан кейін Людовик I Анжуялық Неаполь тағына отырды. 15 ғасырда Лимата Карафа әулетінің иелігіне өтті. Карафалар 1806 жылы феодализм жойылғанға дейін оны формалды түрде сақтап тұрғанмен, Неапольде тұруды ұнатты және Лиматаны дерлік тастап кетті. Кейбір тұрғындар жақын төбелерге көшіп, Сан-Лоренцо Маджоре қаласын құрды. Сан-Лоренцо Маджоре, Оңтүстік Италияның басқа қалалары сияқты, жергілікті жер иелері жыл сайын тағайындайтын азаматтар кеңесімен басқарылды. 1532 жылы 80 отбасы тұрған қала халқы 1595 жылы 206 отбасыға жетті. 1688 жылдың 5 маусымындағы жер сілкінісі көптеген зардаптар келтірді, бірақ қала қайта салынды, ал 1724 жылы онда 1700 тұрғын болды.
The area around San Lorenzo Maggiore has been inhabited since prehistoric times, as evidenced by several findings, including the "Mandorla di Chelles", a piece of quartzite that was probably used to skin animals. It was found in 1915 and is now preserved in a museum in Paris. During the rule of the Lombards, a village called Limata was established near the Calore River, where a similarly named comune now stands. In 663 A. D., it was the site of a battle between the troops of Mittola, the Lombard count of Capua, and the army of the Byzantine emperor Constans II. Around 1000, Limata, thanks to its strategic location, became a commercial center and experienced rapid demographic change, which continued with the Norman conquest of southern Italy. On 26 December 1382, Louis I of Anjou took the throne of Naples after the death of Joanna I. In the 15th century, Limata passed into the hands of the House of Carafa. Though the Carafa technically kept it until the abolition of feudalism in 1806, they preferred to live in Naples and essentially abandoned Limata. Some residents retreated to the nearby hills, where they founded San Lorenzo Maggiore. San Lorenzo Maggiore was administered, like other towns of southern Italy, by a council of citizens appointed each year by local landowners. The town's population, 80 families in 1532, grew to 206 by 1595. The earthquake of 5 June 1688 caused extensive damage, but the town was rebuilt, and by 1724, it had 1,700 inhabitants.
Қызықты орындар
Лиматаның қалдықтары қала орталығының оңтүстігінде. Сонымен қатар, Сан-Лоренцо-Маджореде бірнеше діни нысандар бар:
The remains of Limata are south of the town center. In addition, San Lorenzo Maggiore is home to several religious sites:
Сан-Лоренцо колледждік шіркеуі
Қаланың тарихи орталығында орналасқан бұл шіркеу 1417 жылы құрылысын аяқтады. 1553 жылы ол коллегиаттық шіркеу мәртебесіне ие болды және бірнеше рет кеңейтілді. Алтарьді 17 ғасырға тән ағаш хор аймағы қоршап тұр, ал 18 ғасырда Франческо Маццакка салған Әулие Лоренстің (Сан-Лоуренцо) шейіт болуын бейнелейтін картина басымдық құрайды. Сонымен қатар, Әулие Лоренстің ағаштан жасалған мүсіні, 1661 жылы салынған қоңырау мұнарасы және Баласымен біргегі Мадонна, Әулие Лоренс және Әулие Аманд суреттелген құрбандық тақтасы да қызығушылық тудырады. 1934 жылы бұл шіркеуге ханзада Умберто II келді.
This church, in the town's historic center, was completed in 1417. In 1553, it became a collegiate church and underwent a series of expansions. The altar is surrounded by a 17th century wooden choir area and is dominated by a painting of the martyrdom of St. Lawrence (San Lorenzo), made in the 18th century by Francesco Mazzacca. Also of interest are a wooden sculpture of Saint Lawrence; the bell tower, built in 1661; and the altarpiece, which features the Madonna with Child, St. Lawrence, and St. Amand. In 1934, the church was visited by Prince Umberto II.
Санта-Мария-делла-Страданың киелі үйі мен монастыры
Ғасырлар бұрын, аңыз бойынша, Мария бір ізгі әйелге көрініп, қазіргі шіркеу тұрған жерде қазуға шақырды. Он екі еңбек өлшемі тереңдікте әйел Марияның иконасы бар шағын ғибадатхананы тапты, оны жерден шығарғанда су ағып шықты деседі. Шіркеудің жер асты мекені осы аңызбен байланысты ғибадатхана екендігі айтылады. Шіркеу мен монастырь 19 ғасырда тасталып, 1990 жылы қайта жаңартылды. Ғимаратта кеш византия стиліндегі Мадонна мен Бала иконасы сақталған.
Centuries ago, according to legend, Mary appeared to a pious woman and invited her to dig at the spot where the church stands today. At a depth of twelve palms, the legend goes, the woman found a small chapel with an icon of Mary, which began to pour water when removed from the earth. The crypt of the church is said to be this legendary chapel. The church and convent were abandoned in the 19th century but restored in 1990. The building houses an icon of the Madonna and Child in the late Byzantine style.
Авансиация шіркеуі
Шамамен 1550 жылы салынған шіркеу ғасырлар бойы бірнеше рет қалпына келтіріліп, кеңейтілді. 1876 жылы ол Серретолық Донато Ди Кроста жасаған гипспен әсемделді. Ерекше қызығушылық тудыратын Қасиетті Екатерина капелласында Қасиетті Екатерина, Қасиетті Петр, Қасиетті Пауыл және Қасиетті Францискті бейнелейтін төрт ақ мәрмәр мүсін орналасқан (олардың кейбіреулері 1976 жылы ұрланған). Ең бағалысы – Лиматадан келген Мадонна делла Санитаның өте көне мүсіні.
Probably founded around 1550, the church was restored and enlarged several times over the centuries. In 1876, it was decorated with plaster made by Donato Di Crosta of Cerreto. Of particular interest is the Chapel of St. Catherine, which featured four white marble statues (some stolen in 1976) depicting St. Catherine, St. Peter, St. Paul, and St. Francis. Most notable is a very old sculpture of the Madonna della Sanità, from Limata.