Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кантри әнші-күйші (1918–2009)
American country music singer songwriter (1918–2009)
Хэнк Локлин (туған Лоуренс Хэнкинс Локлин; Оның "Please Help Me I'm Falling in Love" әні Billboard Hot 100 поп-музыка тізімінде сегізінші орынға шықты. Billboard журналының 100 жылдық санында ол рок-н-ролл дәуіріндегі екінші ең табысты кантри синглы деп аталды. Ол бір миллионнан астам дана сатылып, RIAA-дан алтын диск танылды. Локлин Флорида штатында туып өскен. Бала кезінде болған жазадан кейін ол кантри музыкасына қызығушылық танытты. Сауығу кезеңінде гитарада ойнауды үйреніп, жергілікті жерлерде өнер көрсетуге кірісті. Ересек болғанда, ол "Rocky Mountain Playboys" деген өзінің музыкалық тобын құрды, олар концерттерде ойнап, жергілікті радиода өнер көрсетті. Осы концерттердің бірінде Локлиннің әні естіліп, 1949 жылы алғашқы жазу келісіміне қол жеткізді. Ол сол жылы Billboard кантри тізімінде алғашқы үлкен хитін шығарды. 1953 жылы шыққан "Let Me Be the One" әні кантри тізімінде бірінші орынға шықты. 1955 жылы Локлин RCA Victor Records компаниясымен келісімшарт жасады және Чет Аткинстың продюсерлігімен кантри әртісі ретінде ең үлкен жетістіктеріне қол жеткізді. 1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында ол бірнеше ірі хиттерге ие болды. Сонымен қатар, ол Grand Ole Opry құрамына қосылып, 50 жылға жуық мүше болып қалды. Ол халықаралық аренада да танымал болды, 1960 және 70 жылдары Еуропа елдерінде гастрольдік сапарлар жасады. Локлин осы кезеңде бірнеше концептуалды альбомдарды жазды, ол оны жанрдағы алғашқы осындай альбомдарды шығарған әртістердің біріне айналдырды. Кейін ол MGM, Plantation және Coldwater сияқты басқа лейблдерде де жаздырды. Кантрида жетістікке қол жеткізгеніне қарамастан, Локлин Нэшвиллде тұрмай, Флоридада қалуды жөн көрді. Локлин 2009 жылы 91 жасында дүние салды.
Hank Locklin (born Lawrence Hankins Locklin; The latter also went to number eight on the Billboard Hot 100 pop music chart. Billboards 100th anniversary issue listed it as the second most successful country single of the rock and roll era. It sold over one million copies, and was awarded a gold disc by the RIAA. Locklin was born and raised in Florida. He developed a fondness for country music following an accident in his childhood. He learned to play the guitar during his recovery and began performing locally as well. In his early adulthood, he formed his own band called the Rocky Mountain Playboys, which played gigs and performed on local radio. Locklin was heard singing during one of these gigs, which led to his first recording contract in 1949. He had his first major hit on the Billboard country chart the same year. His 1953 single "Let Me Be the One" was his first to top the country chart. In 1955, Locklin signed with RCA Victor Records and under the production of Chet Atkins, he had his biggest success as a country artist. He had a string of major hits during the late 1950s and early 1960s. He also joined the cast of the Grand Ole Opry and remained a member for nearly 50 years. He became a major concert attraction internationally as well, touring overseas in Europe beginning in the 1960s and 70s. Locklin also recorded a handful of concept albums during this period, which made him among the genre's first artists to release albums centered around a theme. He later recorded for other labels, including MGM, Plantation and Coldwater. Despite his country success, Locklin never lived in Nashville, choosing to stay in Florida. Locklin died in 2009 at the age of 91.
Ерте өмір
Локлин Флорида штатының МакЛеллан қаласында туып өскен. Ол музыкаға құмар отбасының төрт баласының ең кішісі еді. Бала кезінде музыкаға қызығушылық танытса да, апаттан кейін оған деген қызығушылығы арта түсті. Тоғыз жасында мектеп автобусының соқтығысына ұшырады. "Мені қуырылған пісірілген наннан да жазық етіп басып тастады деп ойладым", - деп есіне алды ол. Сауығу кезеңінде гитарада ойнауды үйреніп, жасөспірім шағында да музыкамен шұғылдануын жалғастырды.
Locklin was born and raised in McLellan, Florida. He was the youngest of four children born to a musically inclined family. Although he had a fondness for music in his early years, he became more interested following an accident. At age 9, he was hit by a school bus. "It almost mashed me flatter than a fritter," he recalled. He learned to play the guitar during his recovery and continued pursuing music through his teenage years.
1949-1954 жж.
Локлин Pappy Daily арқылы Four Star Records компаниясымен келісімшарт жасады. Daily оны 1949 жылы Four Star компаниясының Билл Макколл назарына жеткізді, осыдан кейін ол өзінің алғашқы жазба келісімшартына қол қойды. 1949 жылы ол "The Same Sweet Girl" атты жеке әнімен алғашқы үлкен хитін шығарды. Хитіне қарамастан, Локлин оның табысынан көп авторлық гонорар алмады. Оның жазба келісімшарты Макколлға барлық жариялау құқығына ие болуға мүмкіндік бергендіктен, Макколл табыстан барлық ақшаны өзіне алды. "Мен одан ешқашан ақша тапқан емеспін. Менің түсінігімше, ол Вегаска баруды ұнатқан. Мен Биллдің бәрін өзіне алып қоюды ұнататын жігіт деп ойлаймын", - деп еске алды Локлин 2001 жылы. Бұл хит оның дебюттік студиялық альбомы "Шетелдік махаббатқа" енді. Шетелдік әскери қызметкерлерге бағытталған бұл альбом Локлиннің мансабындағы бірнеше концептуалды альбомдардың бірі болды. Ол елдік хит-парадтардың төбесінде 14 апта бойы тұрды. Ұлыбританияда ән ұлттық чарттардың топ-10-ға енді. "Please Help Me, I'm Falling" Локлиннің мансабындағы ең үлкен хиті және ең көп сатылған синглы болды. Локлин қайтадан елдік чарттардың жоғарғы жағына көтеріле алмады, бірақ RCA Victor компаниясымен коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. 1961 жылы ол "One Step Ahead of My Past", "From Here to There to You" және "You're the Reason" әндерімен топ-20-ға енді. Одан кейін "Happy Journey" әні 1962 жылдың ақпан айында елдік синглдер тізімінде 10-орынға шықты. 1962 жылы сол атпен альбом шықты, оның ішінде "We're Gonna Go Fishin" топ-20 синглы бар еді. Ән Ұлыбританияда да үлкен сәттілікке ие болды. Billboard журналы 1962 жылы альбомды жақсы бағалады. Авторлар Локлиннің Акуффтың әндерін оған еліктеудің орнына өз стилінде орындауын атап өтті. Кейінірек Allmusic альбомды бес жұлдыздың үшеуіне бағалады. Ирландиядағы жанкүйерлер саны артып келе жатқан Локлин 1963 жылы "Irish Songs, Country Style" альбомын жазды. Ал 1965 жылы шыққан "My Kind of Country Music" альбомы сыншылар тарапынан жақсы қабылдады. Рецензент Том Оуэнс бұл альбомға 4,5 жұлдыз берді және оның "көз жасын келтіретін балладалар мен таза дәстүрлі кантриге деген қабілетін" мақтады. Локлиннің 1966 жылы шыққан студиялық альбомы "The Girls Get Prettier" Billboard Top Country Albums тізімінде 26-орынға жеткен алғашқы альбомы болды. 1968 жылы Локлин бірнеше жылдан кейін "The Country Hall of Fame" атты топ-10 хитімен қайта оралды. Allmusic оны "60-шы жылдардың соңындағы ең жақсы альбомдарының бірі" деп атап, жылы жауап берді. Альбом шыққаннан кейін Локлиннің американдық кантри-чарттардағы радио сәттілігі төмендеді. Оның Billboard кантри әндері бойынша топ-40-қа кірген соңғы синглы 1969 жылы шыққан "Where the Blue of the Night Meets the Gold of the Day" болды. Оның осы лейбл үшін жазған соңғы альбомы 1972 жылы шыққан "The Mayor of McLellan, Florida" болды.
Locklin secured a contract with Four Star Records through his association with Pappy Daily. Daily brought him to the attention of Bill McCall of Four Star where he signed his first recording contract in 1949. He had his first major hit in 1949 with a self penned single titled "The Same Sweet Girl". Despite having a hit, Locklin did not see many royalties from its success. Because his recording contract allowed for McCall to gain all of the publishing rights, McCall also made all the money from its success. "I never made no money with him. My understanding was that he liked to go to Vegas. I guess Bill was just a guy who liked to take everything," Locklin recalled in 2001. The hit was included on his debut studio album Foreign Love. Marketed toward overseas servicemen, the record was one of several concept albums released by Locklin during his career. It spent a total of 14 weeks at the top of country charts. In the United Kingdom, the song reached the top 10 of the national charts as well. "Please Help Me, I'm Falling" became the biggest hit of Locklin's career and his biggest selling single. Locklin did not reach the top of the country charts again, but he continued having commercial success with RCA Victor. In 1961, he had three top 20 hits with "One Step Ahead of My Past", "From Here to There to You" and "You're the Reason". It was followed by "Happy Journey", which went to number 10 on the country singles list in February 1962. An album of the same name followed in 1962, and it included the top 20 single "We're Gonna Go Fishin'". The song also became a major hit in the United Kingdom. The album was reviewed positively by Billboard in 1962. Writers noted their appreciation for the fact that Locklin chose to sing Acuff's songs in his own style rather than emulate him. In later years, Allmusic rated the album three out of five stars. With an expanding fan base in Ireland, Locklin recorded 1963's Irish Songs, Country Style. Meanwhile, 1965's My Kind of Country Music fared better with critics. Reviewer Thom Owens gave the release 4.5 stars and praised his "gift for tear jerking ballads and pure traditional country." Locklin's 1966 studio release The Girls Get Prettier was his first to chart the Billboard Top Country Albums list, reaching number 26. In 1968, Locklin returned with his first top 10 hit in several years titled "The Country Hall of Fame". Allmusic gave it a warm response in its review, calling it "one of his best albums of the late '60s." Following its release, Locklin saw declining radio success on the American country charts. He had his last top 40 single on the Billboard country songs survey was 1969's "Where the Blue of the Night Meets the Gold of the Day". His final album for the label was 1972's The Mayor of McLellan, Florida.
1975-2007: кейінгі жылдары
RCA Victor Records-тен кеткеннен кейін Локлин MGM Records-тен басталатын әртүрлі лейблдерде жазды. Альбомнан үш сингл шықты, бірақ олар коммерциялық сәттілікке жете алмады. Альбомнан тағы төрт сингл шықты, бірақ олар да сәтті болмады. Радио және теледидар жүргізушісі Ральф Эмери оны "Макллен қаласының мэрі" деп атағаннан кейін оған бұл құрмет көрсетілді. Локлиннің мансабы 1970-ші жылдардан кейін баяулауға бет бұрды. 2000-шы жылдардың басында оның ұлы (Хэнк Адам Локлин) әкесіне қайтадан студияға оралуға кеңес берді. 2001 жылы Локлиннің он жылдан астам уақыттан кейінгі алғашқы альбомы – Generations in Song жарық көрді. Жобаны оның ұлы продюсерлік етті, ал альбомда алғашқы Нэшвилл A командасының сессиялық музыканттары орындаған музыкалық аспаптар дыбыстады. Сондай-ақ, Винс Гилл, Долли Партон және тағы басқалармен бірлескен жұмыстар да болды. Альбом жарық көргеннен кейін жазушылар мен сыншылар тарапынан жылы пікірлер алды. Allmusic сайтынан Брюс Эдер альбомына төрт жұлдыз беріп, Локлиннің дауысын жоғары бағалады: «Оның дауысы кем дегенде үш онжылдыққа жаңарғандай естіледі, үйлесімділік пен орындалу өте жақсы, аранжировкалар да керемет, бұл тек ностальгиялық емес, жаңа тыныс алатын туынды». No Depression журналы да альбомға жылы пікір білдіріп, өндірісінің «таза аранжировкалары» оның «айқын дауысын жарқырататынын» айтты. Country Standard Time журналынан Кен Берк те альбомды жақсы бағалады. «Флоридада туған тенор ғана емес, қатал кедейліктен шығып, отбасымен бөлісе алатын музыкалық мұраны құрды», – деді Берк. Жазу Yell Records лейблінде жарық көрді. Ол Country Standard Time журналынан Ларри Стивенс тарапынан да жақсы бағаланды, ол Локлиннің жастық дауысын және ән жазудағы шеберлігін жоғары бағалады. 2006 жылы Локлин Country Pop Legends бағдарламасында «Send Me the Pillow That You Dream On» және «Please Help Me I'm Falling» әндерін орындады. Өнер жолының соңғы жылдарында Локлин Grand Ole Opry сахнасында жиі өнер көрсетті. 2007 жылдың қыркүйегінде ол осы сахнада соңғы рет өнер көрсетті.
Following his departure from RCA Victor Records, Locklin recorded for various other labels, beginning with MGM Records. Three singles were spawned from the album, but failed to become commercially successful. Four singles were spawned from the album, which were unsuccessful. The honor was given to him after he was nicknamed the "Mayor of McLellan" by radio and television host Ralph Emery. Locklin's career began slowing after the 1970s. In the early 2000s, his son (Hank Adam Locklin) encouraged his father to return to the recording studio. In 2001, Locklin's first album in decades was released, titled Generations in Song. The project was produced by his son and featured session instrumentation from some of the original Nashville A Team. It also featured collaborations with Vince Gill, Dolly Parton and others. The album received positive reviews from writers and critics following its release. Bruce Eder of Allmusic gave it four stars and praised Locklin's voice: "His voice sounds at least three decades fresher than it has a right to, and the harmonizing and the playing are first rate, along with the arrangements, which makes this more than an exercise in nostalgia." No Depression also gave the album a warm response, calling its production to have "clean arrangements" that allow his "clear voice to shine through." Ken Burke of Country Standard Time also gave the album a positive review. "The Florida born tenor can boast not only that he clawed his way out of dire poverty, but built a musical legacy that he can share with his family," Burke wrote. The record was issued on Yell Records. It was reviewed favorably by Larry Stephens of Country Standard Time, who praised Locklin's youthful voice and songwriting effort. Also in 2006, Locklin appeared on Country Pop Legends in which he performed "Send Me the Pillow That You Dream On", and "Please Help Me I'm Falling". In his final years of performing, Locklin continued appearing at the Grand Ole Opry. In September 2007, he made his last appearance at the venue.
Жеке өмір және өлім
Локлин екі рет үйленген. Оның Вилла Жан Мерфимен жасаған алғашқы некесі 1938 жылы басталып, ажырысумен аяқталды. Ол Брютон қаласына көшіп, өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды және 2009 жылдың 8 наурызында таңертең үйінде дүние салды.
Locklin was married twice. His first marriage to Willa Jean Murphy began in 1938, but ended in divorce. He moved to Brewton, where he remained throughout his later years, and died there at home in the early morning on March 8, 2009.