Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Тунниклифф (шамамен 1725 – 1800 қаңтар) – Нью-Йорк штатының Отсего округіндегі көрнекті жер иесі және, болжам бойынша, тори. Ол Англияның Дербишир округында Джордж және Мэри Тунниклиффтердің үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. 1747 жылы Елизаветаға үйленді, ал кейін Мэри Вудхаузға үйленді.
John Tunnicliff (c. 1725 – January, 1800) was a prominent landowner and presumed Tory in Otsego County, New York. He was born in Derbyshire, England, the eldest son of George and Mary Tunnicliff. He married Elizabeth in 1747 and later married Mary Woodhouse.
Жарыстың спорт түрлері
1755 жылы ол Англияның Дерби қаласында тұрды, онда оның үлкен және құнды мүлігі болды, ішінде өзі мен көптеген достарының ойын-сауығы үшін түрлі аңдар сақталған кең орман бар еді. Ол, дерлік барлық ұрпақтары сияқты, аң аулау спортын өте жақсы көретін. Бір күні ол ағылшын дворянының орманында бұғыны қуды да атып өлтірді, сол үшін дворян оны сотқа берді. Осы оқиға, король Георг II-нің барлық құмар ойыншыларға салған ауыр салығымен бірге, оны қатты ашуландырды, сондықтан ол бірден Америка колонияларына көшіп кетуге шешім қабылдады, онда ол қатаң заңдармен немесе дворяндардың еркімен шектелмей, орманның ләззатын толыққанды пайдалана алатын еді.
In 1755, he was living in Derby, England, where he owned a large and valuable estate, with extensive forests in which were preserved a variety of game for the diversion of himself and numerous friends. Like nearly all his descendants, he was extremely fond of the sports of the chase; and on one occasion he pursued and shot a deer in the forest of an English nobleman, who prosecuted him for the offense. This circumstance, it is said, together with the onerous tax imposed by King George II on all gamesters, so incensed him that he at once resolved to emigrate to the American colonies, where he could be at liberty to enjoy the pleasures of the forest unrestrained by stringent laws or the caprice of titled nobility.
Колонияларға алғашқы сапары
Соған сәйкес, келесі жылы ол Филадельфияға келді. Нью-Йорк колониясының шығыс бөлігінде ағылшын отаршылдық үкіметі жеке тұлғалар мен компанияларға кең аумақты мемлекеттік жерлерді бұрыннан берген еді, ал Тунниклиф мырза отбасына болашақта мекен ету үшін жер іздеп, штаттың осы бөлігін аралады. Албаньдан батысқа қарай жол жүріп, ол ақырында Черри-Вэллиге жетті, онда бірнеше шақырым батысқа қарай әдемі көлдер мен көптеген арналардың бар екенін білді. Ол топографиялық ерекшеліктері жағынан Англиядағы меншігіне мүмкіндігінше ұқсайтын жерді табуға ниеттенді және алдындағы шексіз мүмкіндіктердің ішінде, сол жылы Дэвид Шойлерге (жер иесі) және басқаларға берілген патент аймағында, Канадраго көлінің оңтүстік-батысындағы жерді таңдады. Бұл сатып алынған жерлер шығысқа қарай "Флай-Крик" деп аталатын ағысқа дейін созылды, ал осы ағыстың бастауы бүгінгі күнге дейін "Он екі мың" деп аталады [c.1880]. Ол осы жерде үй салып, орманды кесу жұмыстарын бастады.
Accordingly, the following year he arrived in Philadelphia. Extensive tracts of public land had already been granted to individuals and companies by the English colonial government in the eastern part of the colony of New York, and Mr. Tunnicliff visited this portion of the state in search of land, with a view of making it a future home for his family. Proceeding westward from Albany, he at length reached Cherry Valley where he learned of the existence of a region of beautiful lakes and numerous mill streams a few miles farther to the west. He was desirous of securing a location that would resemble, so far as possible in its topography, his estate in England, and amid the unlimited diversity before him, finally selected a tract of , about southwest of Canadarago Lake, in the patent just granted the same year to David Schuyler (landowner) and others. The lands of this purchase extended easterly to the stream known as "Fly creek," and the region of the headwaters of this stream are designated as the "Twelve Thousand" to the present day [c.1880]. Here he erected a home and commenced the work of clearing away the forest.
Ерекше қажеттіліктер
Басқа авантюристтер бұл аймақта бұрыннан-ақ жер дауы таластарын жүргізіп жатқан, сондық шекаралық өмірдің қиындықтары мен қауіп-қатерлеріне төтеп беру үшін едәуір қайрат пен батылдық қажет болды. Әсіресе, сол кездегі ерекше жағдайларды ескерсек. Француз және ағылшын елдері континенттің басып алуы үшін күресіп жатты. Англия Атлантиканың жартастарын басып алды, ал Канада Францияның иелігінде болды. Француздар батыс көлдері мен Миссисипидің сағасына дейінгі өзендерді бақылауға тырысып, ағылшындарды Атлантика жағалауымен шектеуді көздеді. Француздардың көптеген үндістер одақтастары болды, олар өздерінің ормандық жерлеріне қарсы шабуылдар жасауға үнемі дайын тұрды. Шекаралық елді мекендер жиі қиратылды, ал оқшауланған үйлер мен қорғаусыз отбасылар үйлерін өртеп жіберген жабайылардың қолына түсті. Мистер Тунниклифф өзін қоршаған қауіп-қатер туралы жиі ескертілді және француз-үндістер соғысы аяқталғанға дейін кетіп қалуға шешім қабылдады. Ол Англияға қайтып оралғанда, отбасының бағалы заттары мен мүлкі орманға көмілді. Оның кеткенінен кейін көп ұзамай, оның үйлері индейлер тарапынан өртелді, және осы оқиғаның салдарынан ол бірнеше жыл Англияда қалды. Сол кезде ол өзінің мүлкін сатты және ағылшын салты бойынша, ең үлкен ұлы Джонға, ересек болып, туған жерінде қалуды қалағанға, мүлкінің үлкен бөлігін сыйлады. Мистер Тунниклиффтің үш ұлы мен екі қызы болды. Кіші ұлдары он екі және он төрт жаста болды, ал үлкен қызы он алтыда еді.
Other adventurers had already occupied claims in the vicinity, and it doubtless required no small degree of fortitude and courage to endure the privations and dangers incident to frontier life; and especially when we take into consideration the peculiar exigencies of the times. The French and English nations were at this time contending for the mastery of the continent. England occupied the Atlantic slope, while Canada was in the possession of France, who were making vigorous efforts to control the western lakes and rivers south to the mouth of the Mississippi, and thus confine the English to the Atlantic coast. The French had vast hordes of Indian allies, who were constantly on the alert to perpetrate acts of hostility on their forest. Frontier settlements were frequently destroyed, and isolated cabins and unprotected families fell into the hands of the savages who burned their homes to the ground. Mr. Tunnicliff had frequently been apprised of the danger that surrounded him, and resolved to leave until the close of the French and Indian War. His family treasures and belongings were buried in the forest, and he returned to his family in England. Soon after his departure, his estate buildings were burned by the Indians, and in consequence of this circumstance he remained in England several years, during which time he sold his estate there, bestowing, according to the English custom of primogeniture, a large portion of his property upon his eldest son, John, Jr., who had arrived at the years of manhood, and preferred to remain in the land of his birth. Mr. Tunnicliff had three sons and two daughters. The two younger sons were at this time lads of twelve and fourteen years, and the eldest daughter sixteen.
Америкаға оралу
Тунниклиф мырзаның мол мүлігі болды және ол жоғары әлеуметтік мәртебеге ие еді. Ливерпульде ол толық экипажы бар кеме сатып алды, және кемеде көптеген жолаушылар болды (біз осы еңбекте олардың бірнеше отбасыларына тоқталып өтеміз), ол қайтадан Филадельфияға аттанды, ол 1758 жылдың жазында жетті. Бұрын сатып алынған, Скуилкилдің жағасындағы мүлік енді отбасының иелігінде болды, олар 1764 жылға дейін сонда тұрды, содан кейін Нью-Йорк колониясының Датчесс округіне көшті. Бір жыл бұрын бейбітшілік орнатылғанмен, Тунниклиф әйелі күйеуінің Скайлер патентіндегі жерлеріне онымен бірге барудан бас тартты. Сондықтан, олар екі ұлы, Жозеф және Уильяммен бірге тұратын Шамплейн көлінің жанындағы Скенсборо қаласында (Нью-Йорк) бес жылға жалға алынған мүлікті иеленді. Тунниклиф мырза бұрынғы елдік мүлігіне оралды және үйінің өртенген қираған жерлерін көрді, оны үндістер өртеген еді. Ол бірден жаңа ғимараттар салуға және жақын жердегі ағында үздіріспей жұмыс істейтін аралы бар тісті ара зауытын салуға бұйрық берді, ол енді өсіп келе жатқан елді мекеннің қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін қажет болды. Оның үлкен қызы әкесімен бірге "Окс" деген атпен белгілі болған мүлікте қалды, себебі сатып алынған жерлердің көп бөлігі алып емен ағаштарымен тығыз жабылған еді. Кейіннен бұл атау Канадараго көлінің шығару арнасын құрайтын өзенге (Окс Крик) берілді, ол осы атауын қазірге дейін сақтап келеді. Бұл мүліктің "бағы" Оцего округіндегі алғашқы бақ болды. Сол кезде елдің осы бөлігінде жолдар аз немесе мүлдем болған жоқ, сондықтан саяхат көбінесе атпен немесе жаяу жүріп жасалатын. 1774 жылы Джон Тунниклиф Скайлер патентінің солтүстік бөлігіндегі жерді сатып алды, ол Фиш Крик сағасының жанынан басталып, солтүстікке қарай Нью-Йорк штатының Геркимер округінің қазіргі шекарасына дейін созылды. 1800 жылы қайтыс болғанға дейін Тунниклиф мырза тұрғын үйіне жақын жерде епископальдық шіркеу салдырды, бірақ ол 1840 жылы өртеніп кетті.
Mr. Tunnicliff was possessed of a large property, and occupied a high social position. At Liverpool he purchased a vessel fully manned, and with a considerable number of passengers on board (several families of which we shall have occasion to notice in this work), he sailed again for Philadelphia, where he arrived in the summer of 1758. An estate, previously purchased, on the banks of the Schuylkill, was now occupied by the family, where they remained until the year 1764, when they removed to Dutchess County, in the colony of New York. Although peace had been restored the year previous, Mrs. Tunnicliff refused to accompany her husband to his lands in Schuyler's patent. Accordingly, an estate was leased for five years at Skenesborough, New York, near Lake Champlain, where the family were located with the two sons, Joseph and William. Mr. Tunnicliff returned to his former country estate, and found the ruins of his home that had been burned by the Indians. He at once caused new buildings to be erected, also a saw mill on the stream nearby, that was kept incessantly at work to answer the requirements of the now growing settlement. His eldest daughter remained with her father at The Oaks as the estate was called, from the circumstance that a large portion of the lands in the purchase were thickly covered with gigantic oak trees. This name was subsequently given to the stream (Oaks Creek) that forms the outlet of Canadarago Lake, which it still retains. The "orchard" on this estate was the first in Otsego County. At this early day there were few or no roads in this section of the country, and traveling was done mostly on horseback or on foot. In 1774, John Tunnicliff purchased of land in the northern portion of Schuyler's patent, commencing near the mouth of Fish Creek, and running northerly to the present line of Herkimer County, New York. Before his death in 1800, Mr. Tunnicliff built an Episcopalian church near his residence, but it was destroyed by fire in 1840.
Негізгі көзі
Д. Гамильтон Хёрд. Отсего округінің тарихы, Нью-Йорк, 1740-1878 жылдар. Эвертс және Фарис, Филадельфия.
D. Hamilton Hurd The History of Otsego County, New York 1740 1878 Everts & Fariss, Philadelphia.