Мүмкіндігі шектеулі балаларға арналған білім беру туралы АҚШ заңы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының заңдары

Мүгедектер білім беру туралы заң (IDEA) – мүгедек студенттерге жеке қажеттіліктеріне сәйкес тегін, тиісті мемлекеттік білім беруді (FAPE) қамтамасыз ететін американдық заңнама. IDEA бұрын 1975 жылдан 1990 жылға дейін Барлық мүгедек балаларға білім беру туралы заң (EHA) деп аталды. 1990 жылы АҚШ Конгресі EHA-ны қайта бекітіп, атауын IDEA деп өзгертті. IDEA-ның жалпы мақсаты – мүгедек балаларға мүгедектігі жоқ оқушылармен бірдей білім алу мүмкіндігін беру. IDEA төрт бөлімнен тұрады, олардың негізгі екеуі – А және В бөлімдері. А бөлімі заңның жалпы ережелерін; В бөлімі барлық мүгедек балалардың білім алуына көмектесуді; С бөлімі мүгедек нәрестелер мен кішкентай балаларды, оның ішінде туғаннан үш жасқа дейінгі балаларды; ал D бөлімі федералдық деңгейде жүзеге асырылатын ұлттық қолдау бағдарламаларын қамтиды. Заңның әр бөлігі 1975 жылы алғаш рет қабылданғаннан бері көбінесе өзгеріссіз қалды. Іс жүзінде IDEA негізгі қағидаларын көрсететін алты негізгі элементтен тұрады. Бұл алты элемент: Жеке білім беру жоспары (IEP); Тегін және тиісті мемлекеттік білім беру (FAPE); Ең шектеусіз орта (LRE); Тиісті бағалау; Ата-аналар мен мұғалімдердің қатысуы; және Процедуралық кепілдіктер. Осы алты негізгі элементпен қатар IDEA-мен байланысты бірнеше маңызды компоненттер де бар: Ақпараттың құпиялылығы, Көшу қызметтері және Тәртіп. IDEA қайта бекітілген жылдар бойында бұл компоненттер IDEA туралы білу кезінде маңызды түсініктерге айналды.

Тарихи контекст

1954 жылы АҚШ-та ақ және қара нәсілді оқушыларды бөлек мектептерге бөлудің орнықты білім беру жүйесі «Браун против Топека білім беру кеңесі» ісі бойынша АҚШ Жоғарғы Сотында конституцияға қайшы деп жарияланды. Бұл жариялау саяси салаға үлкен алаңдаушылық әкелді және Азаматтық құқықтар қозғалысының басталуына себеп болды. Білім беру – Азаматтық құқықтар қозғалысының маңызды бір бөлігі болды. 1960-жылдар мен 1970-жылдардың басында АҚШ-та 1963 жылы Джон Ф. Кеннединің қазасынан бастап, 1955 жылдан 1975 жылға дейін созылған Вьетнам соғысына дейін түрлі шиеленістер болды. Осы оқиғалармен қатар, АҚШ-та Азаматтық құқықтар қозғалысы толық күшімен жүріп жатты. Мектептердің бірігуінен бастап, Монтгомери автобус бойкотынан, Гринсборо отырыстарынан және Вашингтонға шерулерге дейін, барлық адамдарға тең құқықтар кең таралған идеал болды. Президент Джон Ф. Кеннеди когнитивтік бұзылуларды зерттеуге қызығушылық танытты, ал президент Линдон Джонсон «қауіпті жағдайға түскен» жастарды зерттеуді көбейту үшін федералдық қаражатты пайдаланды. «Бастапқы қадам» сияқты, нашар экономикалық жағдайда өмір сүретін балаларға арналған ерте араласу бағдарламалары елдің әртүрлі жерлерінде пайда бола бастады. Білім беру көп ұзамай көптеген саяси күн тәртібінің басты назарында болды. 1970-жылдардың басында АҚШ мемлекеттік мектептеріндегі балалардың бесіктен біреуі мүгедектікке тап болған. Осы уақытқа дейін көптеген штаттарда белгілі бір мүгедектері бар балаларды, соқыр, саңырау балаларды, сондай-ақ «эмоционалдық бұзылыстары бар» немесе «ақыл-ойы кемістігі бар» деп танылған балаларды мемлекеттік мектептерге қабылдамауға рұқсат беретін заңдар болды. Сол кезде 3,5 миллион мүгедек бала мектепке барған, бірақ олар бөлек орналасқан мекемелерде «ұсталып» тұрды және тиімді оқытуды аз немесе мүлдем алмады. Соқыр немесе саңырау балалардың шамамен 75%-ы мемлекеттік мекемелерде оқыды.

Мүгедектер үшін білім беру (1975)

1973 жылы қабылданған ең алғашқы заң мүгедектерге көмек көрсетуді қамтамасыз етті. Конгресс 1975 жылы барлық мүгедек балаларға білім беру туралы заңды қабылдады, бұл 1973 жылғы Оңалту заңына сәйкес сот процесінен туындаған қаржылық жүктемені жеңілдетуге бағытталған. Мемлекеттік мектептер мүгедек балаларды бағалауға және ата-аналардың қатысуымен білім беру жоспарын жасауға міндетті болды, осылайша мүгедек емес оқушылардың білім алу тәжірибесін мүмкіндігінше жақын қайталауға тырысты. Оқушылар мүмкіндігі шектеулі емес оқушылармен барынша қарым-қатынас жасауға мүмкіндік беретін ең шектеусіз ортаға орналастырылуы керек. Мүгедек баланың ерекшеліктері немесе мүгедектігінің ауырлығы оқу мақсаттарына қалыпты сыныпта қол жеткізуге мүмкіндік бермеген жағдай ғана жеке оқытуға рұқсат береді. Заң сондай-ақ мүгедек балалардың ата-аналары мен мектеп жүйесі арасындағы дауларды шешу үшін бейтарап сот отырысын қамтамасыз ететін тиісті процестік тәртіп туралы бапты қамтиды. Бұған қоса, мектептер мүгедек балалардың ата-аналары өз балаларының білімі туралы қабылданған шешімдерге қарсылық білдіруі үшін әкімшілік процедураларды ұсынуға міндетті болды. Әкімшілік шаралардың барлығы сарқылып болғаннан кейін, ата-аналар әкімшілік шешімін сотқа шағымдану құқығына ие болды.

IDEA (1990)

1990 жылы Мүгедектерді білім беру туралы заң (IDEA) жеке тұлғаның жағдайына емес, оның өзіне көбірек назар аудару мақсатымен EHA-ны алмастырды. IDEA, EHA-ға қарағанда зерттеулерді және технологиялық дамытуды қолдау, орта мектептен кейінгі кезеңге студенттерді дайындау бағдарламалары және балаларды жеке мектептердің орнына өз аудандағы мектептерде оқыту сияқты көптеген жақсартулар енгізді. 2003 жылға қарай, саңырау немесе соқыр балалардың тек 25% ғана мемлекеттік білім беру мекемелерінде білім алды.

Сот ісі және шығындар

АҚШ Жоғарғы Сотының бірнеше ісі IDEA бойынша сот процесінің қалай жүретінін көрсетеді. Ата-аналар IDEA бойынша тәуелсіз, күшіне енетін құқықтарға ие және өз балаларының мүддесі үшін өзінен-өзі сотқа жүгіне алады. Винкельман Парма қалалық мектеп округіне қарсы, 550 АҚШ 516. IDEA бойынша, тыңдау талап еткен тарап осындай іс бойынша дәлелдеу міндеттемесін жүктеледі. Шаффер Вейстке қарсы, 546 АҚШ 49. Нәтижелі ата-аналар 20 U.S.C. § 1415(i)(3)(B) бойынша шығындардың бір бөлігі ретінде сарапшы куәгерлердің еңбекақысын өндіріп ала алмайды. Арлингтон орталық мектеп округінің білім беру кеңесі Мёрфиге қарсы, 548 АҚШ 291.

Ақпараттың құпиялылығы

Мектеп оқушының құпиялылығын IEP процесінің барлық кезеңінде қорғауы тиіс. Кейбір мектептер мұғалімге IEP ұсынуды оқушының құпиялылығын бұзу деп есептеуі мүмкін, бірақ Отбасылық білім беру құқықтары мен құпиялылық туралы заңда "агенттік немесе мекеме білім берудегі заңды мүддесі бар деп анықтаған білім беру мекемесі немесе жергілікті білім беру агенттігінің ішіндегі басқа мектеп қызметкерлеріне, соның ішінде мұғалімдерге ақпарат беру жағдайында" ата-ананың жазбаша рұқсаты қажет емес делінген. Құпиялылық туралы толық ақпарат алу үшін 1974 жылғы Отбасылық білім беру құқықтары мен құпиялылық туралы заңға (FERPA) жүгініңіз.

Өтпелі қызмет көрсетулер

16 жасқа толған оқушылар IEP тобымен ауысу қызметтерін талқылау үшін IEP отырысына шақырылуы тиіс. IEP тобы қажет деп шешсе, ауысу қызметтері ертерек басталуы мүмкін, бірақ оқушы отырысқа шақырылуы керек немесе оқушының пікірі ескеріле отырып, тиісті шаралар қолданылуы керек. Ауысу қызметтері мектептен кейінгі оқу, кәсіптік оқыту, жұмысқа орналасу, тәуелсіз тұрмысқа дайындалу сияқты мектептен кейінгі қызметтерге көшуді қамтамасыз етеді. Мұндай шешімдер оқушының күшті және әлсіз жақтары, қалаулары және жеке дағдылары негізінде қабылдалуы керек. Ауысу қызметі туралы шешім қабылданғаннан кейін, оқушының осы мақсатқа толыққанды қол жеткізуіне мүмкіндік беретін жоспар жасалуы тиіс. Бұл үшін мақсаттар, қажетті оқыту және басқа да дағдылар бағаланып, оқушыны осы ауысуға дайындау үшін ескерілуі керек. Егер оқушының мінез-құлқы оның мүмкіндігінің нәтижесі болып табылса, онда оны оқудан шеттетуге немесе қууға болмайды. Алайда, IDEA 2004-ке сәйкес, егер оқушы "мектепке немесе мектеп шарасына қару әкелсе; немесе мектепте немесе мектеп шарасында заңсыз есірткі немесе бақыланатын заттарды біле тұра иеленсе, қолданса немесе сатса"; немесе "басқа адамға ауыр дене жарақатын келтірсе", онда ол 45 оқу күніне дейін уақытша балама білім беру ортасына (IAES) орналастырылуы мүмкін. Бұл оқу орнында оқушыға білім беру қызметтерін жалғастыруға мүмкіндік береді, ал IEP тобы FBA және BIP-ті қарастыра отырып, тиісті оқу орнын және іс-қимыл бағытын анықтау үшін уақыт алады.

"Бала қалдырмау" қағидасына сай

IDEA-ны қайта бекіту 2004 жылы заңды No Child Left Behind Act (NCLB) талаптарымен үйлестіруге өзгерістер енгізді. NCLB арнайы білім беру және барлық оқушыларға арналған қызметтерді жақсартатын штаттарға қаржылық жеңілдіктер береді. Жақсарту көрінбеген штаттар осы жеңілдіктерді федералдық үкіметке қайтаруға, ата-аналарға балалары үшін мектеп таңдау мүмкіндігін беруге және басқа да шараларды сақтауға міндетті. Кейбір штаттар әлі де IDEA бойынша қызмет алуға құқылы оқушыларды оқытуға тартынсады және сот арқылы шешім іздейді. Дегенмен, IDEA және NCLB бүгінгі күнге дейін елдің заңдары болып табылады. NCLB-ны және IDEA-ның 2004 жылғы қайта бекітілуін үйлестіруге келетін болсақ, бірнеше маңызды бағыттар бар: жоғары білікті мұғалімдерді талап ету; мүмкіндігі шектеулі оқушылар үшін мақсаттар қою; және осы оқушыларға арналған бағалау деңгейлерін белгілеу. NCLB мен IDEA-ның үйлесімділігі барлық арнайы білім беретін мұғалімдердің жоғары білікті болуын қажет етеді. Жоғары біліктілік стандарттары штаттан штатка немесе мектеп округінен мектеп округіне өзгеше болуы мүмкін, бірақ ең төменгі талаптар мұғалімнің төрт жылдық жоғары оқу орнынан бакалавр дәрежесін алуы, штаттан оқытуға сертификат алуы және лицензиялануы, сондай-ақ өзінің пәні бойынша біліктілігін растау үшін қажетті емтиханды тапсыруы керек, бірақ арнайы білім беретін мұғалімдер көбінесе мұндай емтиханнан босатылады. Жоғары білікті мұғалімдерге қойылатын талаптар жекеменшік мектептерде, сондай-ақ бастауыш және орта білім беруде әрқашан орындалмайды. Келесісі, оқушылардың білім алу қажеттіліктеріне сәйкес мақсаттар мен бағалаулар ұсынылуы керек. Штатқа арнайы білім беру бағдарламаларындағы оқушылар үшін баламалы немесе өзгертілген бағалауларды әзірлеуге рұқсат беріледі, бірақ осы бағалауларда жеткілікті жылдық үлгерімді (AYP) көрсететін белгілі бір деңгейлерге жету керек. Бұған қоса, бұл мақсаттар мен бағалаулар жалпы білім беретін оқушылар үшін қойылғандармен үйлесімді болуы керек. Соңында, AYP-ге қол жеткізу үшін мектептердің штаттық стандарттарға сәйкес оқушыларды сақтап қалуы, яғни арнайы білім алатын оқушылардың мектепті тастап кету көрсеткіштерін және бітіру деңгейлерін ескеруі қажет.

The reauthorization of IDEA in 2004 revised the statute to align with the requirements of the No Child Left Behind Act (NCLB). NCLB allows financial incentives to states who improve their special education services and services for all students. States who do not improve must refund these incentives to the federal government, allow parents choice of schools for their children, and abide by other provisions. Some states are still reluctant to educate students who are eligible for services under IDEA and seek remedies through the courts. However, IDEA and NCLB are still the laws of the land to date. In looking to align NCLB and the 2004 reauthorization of IDEA, there are a few key areas of alignment: requirement of highly qualified teachers; an establishment of goals for students with disabilities; and assessment levels for these students. The alignment of NCLB and IDEA requires that all special education teachers be highly qualified. While the standards for being highly qualified may differ between state or school district, the minimum requirements are that a teacher hold a bachelor's degree from a four year college, be certified and licensed to teach by the state and have taken the necessary tests to indicate competency in one's subject area,
although special education teachers are often exempt from such testing. These requirements for highly qualified teachers do not always exist for private schools, elementary or secondary. Next, goals and assessments must be provided to align with students' educational needs. A state is allowed to develop alternate or modified assessments for students in special education programs, but benchmarks and progress must still be met on these tests that indicate adequate yearly progress (AYP). In addition, these goals and assessments must be aligned similarly to students enrolled in general education. Finally, in order to make AYP, schools may additionally require that schools meet state standards of student retention in terms of dropout rates and graduate rates for their special education students.

Ерте араласу

1975 жылы «Барлық мүмкіндігі шектеулі балаларға білім беру туралы» заңы ерте араласу бағдарламаларының іс-қимылын бастады. Осы заң бойынша, федералдық қаржыландыру алған мемлекеттік мектептер мүгедек балаларға білім алуға тең мүмкіндік беруге міндетті болды. Заңға нәрестелер мен кіндік балаларға арналған қызметтер 1986 жылы қайта бекітілгенге дейін қосылмады. 2011 жылдың 6 қыркүйегінде АҚШ Білім департаменті IDEA-ны 2 жасқа дейінгі және мүмкіндігі шектеулі балаларға арналған нақты араласу шараларын қосу үшін жаңартты. IDEA-ның осы бөлімі C бөлімі деп аталады және дамуында кешігуі бар немесе болашақта дамуында кешігуге әкелуі мүмкін жағдайлары бар балаларға қызмет көрсетеді. C бөлімі – 436 миллион долларлық бастама, ол мемлекеттік деңгейде іске асырылады. 2011 жылдың 28 қыркүйегінде Білім департаменті IDEA-ның C бөліміне енгізілген жаңартуларды егжей-тегжейлі баяндаған мақаланы Федералдық тіркелімде жариялады. Ереже 2011 жылдың 28 қазанында күшіне енеді. Ережедегі маңызды өзгерістер төменде егжей-тегжейлі сипатталған: Көпсалалы команданың анықтамасы жаңартылған жекелендірілген отбасылық қызмет жоспарының (IFSP) ерекшеліктерін ескеру үшін қайта қарастырылды. Баланың шектеулі ағылшын тілін білуі анықталған жағдайда, ана тілі – баланың ата-анасы әдетте қолданатын тіл. Мемлекеттік өтініште 303.511-бапта көрсетілген соңғы төлемшінің талаптарын қалай орындауды жоспарлап отырғаны көрсетілуі тиіс. Мемлекеттік өтініш МҚҚЖ-ға (IFSP) бағытталған іс-шараларды – бағдарламаға дейінгі, бағдарлама кезіндегі және бағдарламадан кейінгі іс-шараларды, мысалы, тексеру, бағалау, диагностика, МҚҚЖ әзірлеу және т.б. ажыратуы тиіс. Мұндай өтініште ерте анықтау туралы ақпарат мемлекеттің әртүрлі халық топтарының ана тілдерінде ұсынылуы тиіс екендігі нақты көрсетілуі керек. Мемлекеттік бағдарламалардың нәтижелері туралы мемлекеттік жылдық есепте хабарлама жасалуы тиіс. Ерте араласу талаптары туралы толыққанды мәліметтер төменде келтірілген.

Жекелеген отбасылық қызмет жоспары (IFSP)

Жекелеген отбасылық қызмет жоспары (IFSP) – дамуында белгілі бір кешігу немесе мүгедектігі бар нәрестеге/кішкентай балаға күтім көрсетудің күшті жақтарына негізделген жоспары. Жоспар бала мен отбасының күшті жақтары мен қажеттіліктерін бағалауға, сондай-ақ білікті мамандар жүргізген көп салалы бағалаулардың нәтижелеріне сүйенеді. IFSP, белгілі бір қызметтерді, оларды кім, қашан/қайда, қанша рет және т.б. ұсынатынын қарастыратынымен жеке білім беру жоспарына (IEP) ұқсас. Ол үнемі бақыланып, жаңартылып отырады. Алайда, IEP-ден өзгешелігі, IFSP тек баланы ғана емес, сонымен қатар отбасының қажеттіліктерін де қарастырады, отбасының мақсаттарына жетуіне және баланың дамуына көмектесуге байланысты нақты нәтижелерді қамтамасыз етеді. IDEA-ның C бөлігі бойынша ерте араласу қызметін алатын барлық нәрестелер мен кішкентай балалар қызмет алу үшін міндетті түрде IFSP-ға ие болуы керек. IDEA-ның C бөлімі – АҚШ-тың барлық штаттарына мүгедектігі бар балаларға және олардың отбасыларына ерте араласу қызметін ұсыну үшін гранттарды бөлетін бағдарлама. Қаржыландыру алу үшін қатысушы штаттар төлем көзіне қарамастан, әрбір құқыққа ие бала мен оның отбасына ерте араласу қызметін қамтамасыз етуі тиіс.

МФҚЖ-ның мақсаттары

МӘБК-нің мақсаты – отбасына баланың даму қажеттіліктерін қанағаттандыруға көмектесу, нәтижесінде нәрестелер мен кішкентай балалар (туылғаннан үш жасқа дейін) функционалдық қабілеттерін арттырып, тәуелсіздік пен қозғалғыштыққа қол жеткізеді, сондай-ақ өз отбасы мен қоғамда белсенді қатысушы болады. Ерте араласудың тағы бір мақсаты – баланың функционалдық қабілеттерін жақсарту, әсіресе коммуникация, танымдық даму және әлеуметтік-эмоционалдық жағдай салаларында, мектепке дейінгі білім беруге және одан кейінгі балабақшаға дайындық үшін, баланың оқудағы табысы үшін ерекше білім беру қызметтеріне қажеттілік тудырмау. Нәресте/кішкентай баланың құқығы анықталғаннан кейін (әр мемлекет өзінің құқықтық талаптарын белгілейді), отбасы МӘБК командасына кіргізілгісі келетін мүшелерді анықтайды. Мүгедектерді білім беру туралы заңның (IDEA) C бөлімінде МӘБК командасы отбасынан және әртүрлі салалардан кем дегенде екі ерте араласу маманынан (олардың бірі – қызмет координаторы) тұруы тиіс делінген (CFR §303.343(a)(1)(iv) сәйкес). Дегенмен, отбасы баланың педиатры, баламен жұмыс істейтін ерте араласу қызметін ұсынатын маман, ата-аналардың адвокаты немесе сенімді дос/туысқан сияқты басқа да мүшелерді командаға қосуға құқылы. МӘБК командасы отбасымен бірлесіп «қызмет жоспарын» жасайды, нәресте немесе кішкентай баланың кемшіліктерін жоюға және отбасына баласының (және отбасының) дамуына қатысты мақсаттарына жетуге көмектеседі. Команда отбасы ұсынған ақпаратты, кем дегенде екі бағалау нәтижесін, барлық қолжетімді медициналық құжаттарды және МӘБК командасындағы мамандардың білікті клиникалық пікірін пайдаланады. Содан кейін отбасымен бірге бастапқы МӘБК жоспары жасалады, нәресте немесе кішкентай баланың отбасының қажеттіліктеріне ең тікелей қатысы бар мамандықтан қызмет координаторы тағайындалады, ол жоспарды басқа мекемелермен және адамдармен іске асыру мен үйлестіруге жауапты болады. Қызмет координаторы ерте араласу қызметін ұсынатын мамандар тобына отбасының басымдықтары мен алаңдаушылықтарын ескеретін мақсаттарды жазуға көмектеседі.

The goal of an IFSP is to assist the family in meeting their child's developmental needs in order for the infant or toddler (birth to age three) to increase functional abilities, gain independence and mobility, and be an active participant in his/her family and community. Another goal of early intervention in general is to improve a child's functional abilities, particularly in the domains of communication, cognitive ability, and social/emotional well being in preparation for preschool and later kindergarten so that extensive special education services will not be necessary for the child's academic success. Once an infant/toddler is determined eligible (each state setting its own eligibility requirements), the family identifies whom they would like to participate as part of the IFSP team. The Individuals with Disabilities Education Act (IDEA) Part C requires that the IFSP team consist of the family and at least two early intervention professionals from different disciplines (one being the service coordinator) – consistent with CFR §303.343(a)(1)(iv). However, the family may choose to include other members on the team such as the child's pediatrician, an early intervention service provider who may be working with the child, a parent advocate or trusted friend/family member. The IFSP team works with the family to create a "service plan" to address the deficits of the infant or toddler and to assist the family in meeting their goals for their child's (and family's) development. The team uses information that the family provides as well as the results of at least two evaluations, all available medical records, and the informed clinical opinion of the professionals serving on the IFSP team. An initial IFSP is then created with the family. the identification of the service coordinator from the profession most immediately relevant to the infant's or toddler's family's needs, the person who will be responsible for the implementation and coordination of the plan with the other agencies and persons. The service coordinator will help the early intervention team of service providers write objectives that meet the family's priorities and concerns.

Седар-Рапидс қоғамдық мектеп ауданы Гаррет Ф. қарсы

Седар-Рапидс қауымдастық мектептері округінің Гаррет Ф. ісі бойынша жоғарғы соттағы мәселе болды. Сот, Ирвинг тәуелсіз мектептері округінің Татро ісіне (468 U.S. 883, 1984) көп сүйене отырып, IDEA-дағы байланысты қызметтерді қамтамасыз ету ережесі мемлекеттік мектеп округтерінен "мүгедек балаларға үздіксіз, жеке күтім жасауды" қаржыландыруды талап етеді деп шешті. Бұл жағдайдағыдай, тыныс алу аппаратына тәуелді балаға күтім жасау сияқты жағдайларда, мектеп округі қызметтерге жұмсалатын шығындар туралы аргументтерге қарамастан. "Ерекше жағдайлар бойынша жеңілдік" ережесі жоқ. Соттың IDEA-ның тиісті тармақтарын түсіндіруі бойынша, сору, тыныс алу аппаратын тексеру, катетер салу және басқа да медициналық процедуралар, оларды дәрігер емес персонал жүргізе алады, арнайы білім беру заңының байланысты қызметтерінің шеңберіне кіреді. Мүгедектерді қорғаушылар сот шешімін "мүгедек балалары бар отбасылар үшін маңызды жеңіс" деп бағалады. Жоғарғы сот мүгедек балалардың ата-аналары балалары бұрын мемлекеттік мектептен арнайы білім алған-алмағандығына қарамастан, жеке білім беру шығындарын өтеуге құқылы екенін анықтады. Алты дауысқа қарсы үш дауыспен сот IDEA мемлекеттік мектеп мүгедек балаға тегін және тиісті мемлекеттік білім беруді (FAPE) ұсынбаған жағдайда өтемақы алуға рұқсат береді деп шешті.

Эндрю Ф. Д. Дуглас округі мектептер округінің қарсылығы

Эндрю Ф. мен Дуглас округі мектеп округінің арасындағы сот ісі – Жоғарғы Соттың IDEA бойынша анықталған мүгедектігі бар оқушыларға мектеп округтері қандай деңгейде білім беруге міндетті екені туралы қарастыратын іс. Адвокаттар бұл істі «соңғы үш онжылдықтағы ең маңызды арнайы білім беру мәселесі» деп сипаттады. 2017 жылдың 22 наурызында Жоғарғы Сот 8:0 есебімен мүгедектігі бар оқушылардың пайдасына шешім шығарды, мағыналы, «жетістікке бағытталған» прогресс төменгі соттар ұстағаннан гөрі жоғары екенін айтты. АҚШ Жоғарғы Соты «өз ұлына мемлекеттік мектеп жүйесінде федералды заң талап ететіндей білім берілмегенін» алға тартқан «Дуглас округінің бір жұбайы» ұсынған «потенциалды түрде маңызды істі» тыңдады. IDEA арқылы мемлекеттік білім алуға қол жеткізу 1982 жылы «Білім беру кеңесіне қарсы Роули» ісінде расталды, бірақ IDEA бойынша мүгедектігі бар оқушыларға кепілдік берілген білімнің сапасы қарастырылмады. 2010 жылы Дуглас округі мектеп округі RE 1-дегі мемлекеттік мектепте оқыған Эндрю «ауыр мінез-құлық мәселелерін» көрсетуге бастады. Оның ата-анасы баласын мемлекеттік мектептен алып, аутизмі бар балаларға арналған жекешелендірілген арнайы мектепке жылдық 70 000 долларлық оқу ақы төлеп берді. Олардың пікірінше, «федералды заң мектептер оқушыларға тек «кейбір білім беру пайдасын» ғана қамтамасыз етуін талап етеді». Жоғарғы Сот ұлттық деңгейде бірыңғай стандарт қолданылуы керек пе, әлде жоқ па деген мәселені шешеді. Әділет Рут Бадер Гинсбург 1982 жылғы «Білім беру кеңесіне қарсы Роули» ісіне сілтеме жасап, соттың мемлекеттік мектептердің «басқа жағдайда тең және жеткілікті білім алып жатқан нашар естімейтін оқушыларға қол тілімен аудармашы ұсынуға міндетті емес екенін» мәлімдеді. Ата-аналар мектептер «маңызды түрде тең білім беру мүмкіндіктерін» қамтамасыз етуі керек екенін және «IDEA актінің талап ететін нәрсенің үстінен шығындарды қоюға рұқсат етпейді» деді. Мектептер «баланың жалпы оқу бағдарламасында сыныптан сыныпқа өтуіне мүмкіндік беретін білім беру қызметтерін қамтамасыз етуі керек».

Endrew F. v. Douglas County School District is a Supreme Court case about "the level of educational benefit school districts must provide students with disabilities as defined by IDEA. The case is described by advocates as "the most significant special education issue to reach the high court in three decades." On March 22, 2017, the Supreme Court ruled 8–0 in favor of students with disabilities saying that meaningful, "appropriately ambitious" progress goes further than what the lower courts had held. The U. S. Supreme Court heard the "potentially groundbreaking case" brought by a "Douglas County couple who claim that their autistic son was not provided an adequate education in the public school system as required by federal law." Access to public education through IDEA was affirmed in 1982 in Board of Education v. Rowley, but the quality of guaranteed education for students with disabilities under IDEA had not been addressed." In 2010, Endrew, who was in public school in Douglas County School District RE 1, began to exhibit "severe behavioral issues." The parents removed their child from the public school and enrolled him in a private specialized school for children with autism with an annual tuition of $70,000. Their argument was that "the federal statute only requires that schools provide students with "some educational benefit."" The Supreme Court will decide whether a uniform standard should apply nationally. Justice Ruth Bader Ginsburg cited the Board of Education v. Rowley (1982) in which the Court held that public schools were "not required by law to provide sign language interpreters to deaf students who are otherwise receiving an equal and adequate education." The parents claimed that schools should provide "substantially equal educational opportunities" and that "[IDEA] does not permit cost to trump what the act otherwise requires. Schools should provide "a level of educational services designed to allow the child to progress from grade to grade in the general curriculum."