Жан Никола Корвизар: Француз дәрігерінің өмірбаяны мен еңбектері

Кіріспе

Француз дәрігері (1755–1821)

Жан Николас Корвисар Десмаретс (15 ақпан 1755 – 18 қыркүйек 1821) – француз дәрігері. Дрикур ауылында (қазіргі Арденн) туған Корвисар 1777 жылдан бастап Париждегі Медицина мектебінде оқыды, кейіннен Париж Факультетінің регент докторы атанды (1782). 1797 жылы Корвисар Франция колледжінде сабақ беруді бастады, онда ол кардиология саласындағы сарапшы ретінде танылды. Оның шәкірттерінің арасында Рене Ланнек, Гийом Дюпуитрен, Ксавье Биша және Пьер Бретонно болды. Корвисар француз төңкерісі кезінде ұмытылып кеткен перкуссия әдісін қайта жаңғыртты. Ол симптомдарды зерттеуге және өлімнен кейінгі деректерді қарастыруға баса мән берді. 1808 жылы Леопольд фон Ауенбруктың «Inventum Novum» еңбегін латын тілінен француз тіліне Корвисар аударды. Корвисар Ауенбруктың кеуде перкуссиясын диагностикалық құрал ретінде қолдануын ұнатты және осы техниканы жетілдіре бастады. Осыдан кейін, 1804 жылдан бастап Корвисар Наполеон Бонапарттың бас дәрігері болды және Бонапарттың 1815 жылғы қазан айында Сент-Елена аралына жер аударылуына дейін оған күтім көрсетуді жалғастырды. 1820 жылы ол Ұлттық медицина академиясының мүшесі болып сайланды. Келесі жылы Курбевуада қайтыс болды. Оның әкесі Пьер Корвисар Париж Парламентінің адвокаты болған. Парламент таратылғаннан кейін ол Дрикурға көшіп, ұлының тууынан кейін Парижге оралды, оны да заңгер болуға тәрбиеледі. Әріптестерінің алдында Корвисар дене бітімінде мығым, мінез-құлқында белсенді, ашық, адал, кедейлерге жомарт және дәстүрге қарсы тұрудан сескенбеген адам ретінде танымал болды. Наполеон да жиі оған бей-жай тонда сөйлеп, әзілдесіп, «сен бүгін қанша науқасты өлтіресің?» деп сұрайтын, ал Корвисар «көп емес, мырза» деп жауап беретін. Тұтқындар, Уильям Томас Уильямс және доктор Уикхэм, Дженнердің достары болды және Дженнер оларды білімді адамдар ретінде құрметтеді. Портал француз медициналық ортада ықпалы арта түскенде, ол Корвисардың назарын аударды, ол оның императорлық отбасымен байланысуына жол бермеді, себебі оны ұнатпады. Сол кездегі дәрігерлер адам денесінің табиғи жағдайы денсаулық екеніне сенді, егер белгісіз факторларға тап болмаса. Дененің сау болуы керек және дененің ауруы теңгерімсіздіктен немесе патогендік себептерден туындайды деп есептелді. Корвисардың жеке айырмашылықтарға сенуі осы болжамға қарсы келді. Ол аурудың себебі организмнің жалпы тұрақтылығында емес, жеке ерекшеліктерінде деп болжады. Адамның патогенге бейімділігі «туыстық және ұрықтық дамудың нәтижесі» болды және оны қатаң өмір салтымен бақылауға болмады. Париж медицинасында пациентке қатысты диагнозына назар бөлгенімен, Корвисардың тәсілі кез келген аурудың әртүрлі симптомдарын қабылдады, бұл аурудың қалай көрініс беруін анықтайтын белгіленген тізімге қарағанда жақсырақ болды. Ауру симптомсыз болуы мүмкін, бірақ құрылымдық өзгерістердің болуы науқас симптомдарды көрсетсе де, көрсетпесе де ауруды білдіреді. Бұл медициналық түсінік анатомиялық дисекция кезінде симптомсыз мәйіттердің мүшелерінде табылған «зақымдармен» толықтырылды. Жедел немесе созылмалы аурулар организмнің конституциялық құрамынан және оның белгілі бір аурумен күресу қабілетінің әлсіреуінен туындады. Қысқасы, ауру ағзаның әлсіздігінен туындайды. Корвисардың патологиялық анатомияға қызығушылығы және органикалық ауруларға сенуі медицинаның назарын науқасты және оның симптомдарын бақылаудан аударды. Аутопсия Париж медицинасында маңызды рөл атқарды. Ішкі тексерулер мүмкін болмаса да, дене тексерулері басымдыққа ие болды. Жоғарыда аталған зақымдар көптеген мәйіттерде кездескенімен, Корвисар және оның замандастары медицинаны аурудың ағзаға қалай әсер ететінінің клиникалық және физикалық аспектілеріне және науқастың баяндауынан алысқа қарай жылжытты. Бұл өзгеріс терапиялық медицинадан диагностикалық медицинаға көшуді білдірді, ол кез келген диагноз үшін емнің болатынына сенді. Ол Ауенбрукгердің түпнұсқа мәтініне кеңінен толықтырулар жасады, оның көлемін төрт есеге ұзартты. Бұл перкуссия әдісі Корвисардың аудармасының арқасында қайта жанданды және клиникалық медицинаның маңызды бөлігіне айналды. Корвисар жүрек пен өкпеге аурудың себептері ретінде ерекше назар аударды. Корвисар, Ланнек және басқалары Париждің жиырма ауруханасында жаңа медицина әдістерін дамытқан «Париж мектебінің» жетекшілері болды. Корвисар және оның әріптестері Шарите ауруханасында ақылы клиникалық оқу мектебін құрды, осылайша медициналық білім берудің қазіргі институтын бекітті. Корвисардың түпнұсқа еңбектері «Essai sur les maladies du cœur» (1806) және басқа да медициналық трактаттарға жасаған көптеген түсіндірмелерді қамтиды.

Jean Nicolas Corvisart Desmarets (15 February 1755 – 18 September 1821) was a French physician. Born in the village of Dricourt (now in Ardennes), Corvisart studied from 1777 at the Ecole de Médecine in Paris, later qualifying as docteur régent of the Faculté de Paris (1782). In 1797, Corvisart began to teach at the Collège de France, where he gained a reputation as an expert in cardiology. Among his students were René Laennec, Guillaume Dupuytren, Xavier Bichat and Pierre Bretonneau. Corvisart resurrected percussion during the French Revolution after it had fallen out of fashion. He emphasized the study of symptoms and examined postmortem evidence as well. In 1808 Corvisart's translation of Leopold von Auenbrugg's Inventum Novum from Latin into French was published. Corvisart was especially fond of Auenbrugg's use of chest percussion as a diagnostic tool, and began to perfect the technique. In the meantime, Corvisart had become since 1804 the primary physician of Napoléon Bonaparte, who he would continue to attend to until Bonaparte's exile to St. Helena Island, October 1815. In 1820 he was made a member of Académie Nationale de Médecine. He died the following year at Courbevoie. His father, Pierre Corvisart, was an attorney for the Parlement of Paris. He moved to Dricourt when the Parliament dissolved, but returned to Paris after the birth of his son, who he destined to be a fellow lawyer. To his peers, Corvisart was known to be stocky in stature, vigorous in manner, outspoken, honest, generous to the poor, and not afraid to defy tradition. Napoleon also often adopted a casual tone and joked with Corvisart, asking him questions such as, "how many patients are you going to kill to day? ", to which Corvisart responded "Not many, Sire". The prisoners, Mr. William Thomas Williams and Dr. Wickham, were friends of Jenner, and Jenner held esteem for them as educated men. As Portal became more influential in the French medical scene, he attracted the attention of Corvisart, who would not permit him to engage with the Imperial family, out of a deep dislike. Within this time period, medical practitioners commonly believed the natural state of the human body was consistent health, unless faced with an unknown catalyst. It was thought that the body naturally should be in a healthy state and that an unhealthy body was a result of either an imbalance or a pathogenic cause. Corvisart's belief in individual variation challenged this assumption. He postulated that the reason for disease was due to the body's individuality, rather than its generalized consistency. The individual's susceptibility to pathogen was "an outcome of heredity and prenatal development", and uncontrollable by regimented living. While his attention to patient specific diagnosis was already a part of Paris medicine, Corvisart's approach accepted varied clusters of symptoms for any disease, rather than a set checklist determining how the disease must manifest. A disease could be asymptomatic, but the presence of structural change indicated illness regardless of whether the patient manifested symptoms or not. This medical understanding was supplemented by "lesions" found in the organs of asymptomatic corpses during anatomical dissection. Either acute or chronic illnesses were caused by the body's constitutional make up and its weakened ability to fight against the specific disease. In essence, disease was caused by an organ's weakness. Corvisart attention to pathological anatomy and belief in organic disease shifted the focus of medicine away from observation of the patient and the patient's symptoms. Autopsy became a strong force in Paris medical know how. Physical examination began to take precedence, although internal examinations were impossible. Although the aforementioned lesions were common in most corpses, Corvisart and his contemporaries shifted medicine towards the clinical and physical ways that disease affects the body and away from the patient narrative. This change also represented a segue from therapeutic medicine to diagnostic medicine, which banked on the premise that a cure would always be present for whatever diagnosis was available. His commentary on Auenbrugger's original text extended its length four times. This method of percussion had a resurgence under Corvisart's translation and became an intrinsic aspect of clinical medicine. In particular, Corvisart attentively focused on the heart and lungs as sources of lesions. Corvisart, Laennec and others also headed the so called "Paris school" that developed new methods of medicine in the twenty hospitals of Paris. By establishing a monetary clinical teaching school at Hôpital de la Charité, Corvisart and his peers codified a current institution of medical training. Corvisart's original work consists of Essai sur les maladies du cœur (1806), and has many other commentaries on other medical tracts.

Таңдалған жазбалар

Медициналық материалдың негізгі курсы: формула жасау өнерінің нақты сабағы, 1-том (Луи Десбуа де Рошформен бірге) 1793 ж. Медициналық материалдың негізгі курсы. Essai sur les maladies et les lésions organiques du cœur et des gros vaisseaux, 1806 (C. E. Horeau-мен бірге), Жакоб Гейтс ағылшын тіліне "Жүрек пен үлкен қантамырлардың органикалық аурулары мен зақымданулары туралы эссе" (1812) деп аударған. Nouvelle méthode pour reconnaitre les maladies internes de la poitrine par la percussion de cette cavité, 1808 ж. Кеуде қуысын соғу арқылы ішкі ауруларды анықтаудың жаңа әдісі (Леопольд Ауенбрукгердің медициналық соғу туралы латын кітабының француз тіліне аударымы).