Жан Дени Ланжуэне: Француз саяхатшысы, заңгер және тарихшысының өмірі мен қызметі
Jean-Denis Lanjuinais
Жан Дени Ланжуэне: француз саяхатшысы, заңгер, тарихшы. 1789 жылғы Генералдық штатта ақсұлықты жоюды ұсынды, діни реформаларға қатысты. Тарихымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
ер адамға берілген есім
the masculine given name
Жан Денис, Ланжуайнес графы (1753 жылдың 12 наурызы – 1827 жылдың 13 қаңтары) – француз саясаткері, адвокат, құқықтанушы, журналист және тарихшы.
Jean Denis, comte Lanjuinais (12 March 175313 January 1827), was a French politician, lawyer, jurist, journalist, and historian.
Ерте мансап
Ренн (Иль және Вилен) қаласында туған Ланжуине, жарқын колледж карьерасынан кейін, он тоғыз жасында заң докторы және білікті адвокат атанды. Одан кейін Бретань штаттарының кеңесшісі болып тағайындалды және 1775 жылы Ренн қаласында шіркеу құқығының профессоры болды. Осы кезеңде ол екі маңызды еңбек жазды, алайда қоғамдық жағдайдың тұрақсыздығына байланысты олар жарияланбады: Institutiones juris ecciesiastici және Praelectiones juris ecclesiastici. Ол адвокаттық тәжірибесін droit du colombier (көгершін үйлеріне феодалдық монополия) құқығына қарсы соттасудан бастады. 1789 жылы оның жерлестері оны Бас Штаттарға жібергенде, ол дворяндықты жоюды және «Франция және Наварра королі» деген атауды «Француздар мен Наварра королі» деген атаумен алмастыруды талап етті, сондай-ақ Діни қызметкерлердің азаматтық конституциясын құруға көмектесті. 1789 жылдың 7 қарашасында ол министрлердің бір уақытта Парламент мүшесі болмауын сұрады. Бұл ұсыныс көпшілік дауыспен қабылданғандықтан, ол Мирабоның министрлік лауазымды бағындыруға бағытталған билігінің күшеюіне қарсы тұрды.
Born in Rennes (Ille et Vilaine), Lanjuinais, after a brilliant college career, which made him doctor of laws and a qualified barrister at nineteen, was appointed counsel to the Breton Estates and, in 1775, professor of ecclesiastical law in Rennes. At this period he wrote two important works which, owing to the distracted state of public affairs, remained unpublished, Institutiones juris ecciesiastici and Praelectiones juris ecclesiastici. He had begun his career at the bar by pleading against the droit du colombier (feudal monopoly on dovecotes), and when he was sent by his fellow citizens to the Estates General of 1789 he demanded the abolition of nobility and the substitution of the Royal title king of the French and the Navarrese for king of France and Navarre, and helped to establish the Civil Constitution of the Clergy. On 7 November 1789, he requested that the ministers not be members of Parliament at the same time. Since the regulation found a majority, he was able to prevent an increase in Mirabeau's power that sought to take over a ministerial post.
Конвенция және жасырындық
1792 жылдың қыркүйегінде Ұлттық конвенцияға сайланған ол, орташа, тіпті реакциялық көзқарастарды қалыптастырды. Француз Республикасын қолдауында ешқашан мойын бұрмаса да, Монтаньярлардың ең бейшара қарсыластарының біріне айналды. Ол Луи XVI-ның өліміне дауыс беруден бас тартты, себебі ұлттың жеңілген тұтқынды жоюға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Оның «Тауға» жасаған күнделікті шабуылдары 15 сәуірде 1793 жылы Париж Коммунасының оны ассамблеядан шығару талабына әкелді, бірақ Ланжуайнес 2 маусымда Франсуа Ханрио басқаратын париждік халық конвенцияға басып кірген кезде, жеңіске жеткен партияға қарсы тұруын жалғастырды. Жирондистермен бірге тұтқындалған ол Реннеге қашып, онда «Ланжуайнес соңғы қылмысы» (Ренн, 1793) деген есіммен Монтаньяр конституциясын айыптаған памфлет жазды. Батыстағы қарсылықты басу үшін жіберілген Жан Батист Карьердің қудалауымен ол Термидориялық реакция басталғаннан кейін (1794 жылдың шілдесі) біраз уақытқа дейін жасырын өмір сүрді, бірақ 1795 жылдың 8 наурызында конвенцияға қайта қабылданды.
Elected to the National Convention in September 1792, he developed moderate, even reactionary views, becoming one of the fiercest opponents of Montagnards although he never wavered in his support for the French Republic. He refused to vote for the death of Louis XVI, alleging that the nation had no right to despatch a vanquished prisoner. His daily attacks on The Mountain resulted, on 15 April 1793, in a demand by the Paris Commune for his exclusion from the assembly, but Lanjuinais remained implacable when the Parisian populace under François Hanriot invaded the convention on 2 June, he renewed his defiance of the victorious party. Placed under arrest with the Girondists, he escaped to Rennes where he drew up a pamphlet denouncing the Montagnard Constitution under the curious title Le Dernier Crime de Lanjuinais ("The Latest Crime of Lanjuinais", Rennes, 1793). Pursued by Jean Baptiste Carrier, who was sent to stamp out resistance in the west, he lay hidden until some time after the outbreak of the Thermidorian Reaction (July 1794), but he was readmitted to the convention on 8 March 1795.
Кейінгі мансап
Ол Француз директориясының Ежелгілер кеңесінде, Консулдық пен Бірінші империяның Сенатында және Пирлер палатасында либералды және тәуелсіз көзқарасын сақтап, Жүз күн ішінде жоғарғы палатаның төрағасы болды. Гви Жан Батист Таргет, Жозеф Мари Порталис және басқалармен бірге ол Империя кезінде Парижде заң академиясын құрды және рим құқығын оқыды. Шығыс ғалымдарымен тығыз байланыста болып, шығыс діндерін зейінмен зерттеген ол 1808 жылы Жазулар академиясына қабылданды. Бурбон монархиясы қайта орнатылғаннан кейін Ланжуинес конституциялық монархия қағидаларын тұрақты түрде қорғады, бірақ көп бөлігін діни және саяси мәселелерге арнады. Ол 1815 жылдың 4 маусымынан 13 шілдесіне дейін Өкілдер палатасының төрағасы болды. Граф Ланжуинес Парижде дүние салды.
He maintained his liberal and independent attitude in the Council of Ancients of the French Directory, the Senate of the Consulate and First Empire, and the Chamber of Peers, being president of the upper house during the Hundred Days. Together with Gui Jean Baptiste Target, Joseph Marie Portalis and others he founded under the Empire an academy of legislation in Paris, and lectured on Roman law. Closely associated with oriental scholars, and a keen student of oriental religions, he entered the Académie des Inscriptions in 1808. After the Bourbon Restoration, Lanjuinais consistently defended the principles of constitutional monarchy, but most of his time was given to religious and political subjects. He was President of the Chamber of Representatives from 4 June to 13 July 1815. Comte Lanjuinais died in Paris.
Отбасы
Оның ұлы Виктор Амброаз, Ланжуайне виконты (1802–1869) де саясаткер болды, 1838 жылы депутат сайланды. Оның қызығушылығы негізінен қаржылық мәселелерге қатысты болды және 1849 жылы Одилон Барро кабинетінде сауда және ауыл шаруашылығы министрі болды. Ол «Граф Ланжуайне өмірі мен еңбектері туралы тарихи хабарлама» атты еңбек жазды, ол әкесінің «Еңбектері» (4 том, 1832) басылымына қосымша ретінде берілді.
His son, Victor Ambroise, vicomte de Lanjuinais (1802–1869), was also a politician, becoming a deputy in 1838. His interests lay chiefly in financial questions and in 1849 he became minister of commerce and agriculture in the cabinet of Odilon Barrot. He wrote a Notice historique sur la vie et les ouvrages du comte de Lanjuinais, which was prefixed to an edition of his fathers Œuvres (4 vols., 1832).