Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық математик және компьютер ғалымы Эдвард Форрест Мур (23 қараша 1925, Балтимор, Мэриленд – 14 маусым 2003, Мэдисон, Висконсин) – американдық математика және компьютер ғылымдарының профессоры, Мурдың шекті күй машинасының авторы және жасанды өмір саласындағы алғашқы пионерлердің бірі.
American mathematician and computer scientist
Edward Forrest Moore (November 23, 1925 in Baltimore, Maryland – June 14, 2003 in Madison, Wisconsin) was an American professor of mathematics and computer science, the inventor of the Moore finite state machine, and an early pioneer of artificial life.
Өмірбаян
Мур 1947 жылы Вирджиния штатының Блэксбург қаласындағы Вирджиния политехникалық институтынан химиядан бакалавр дәрежесін алды, ал 1950 жылдың маусымында Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Браун университетінен математикадан докторлық дәреже алды. Ол 1950-1952 жылдары Иллинойс университетінде (Урбана-Шампейн) жұмыс істеді. 1961-1962 жылдары бір уақытта MIT-де қонақ профессор және Гарвард университетінде қонақ лекторы болып жұмыс істеді. 1952-1966 жылдары Bell Labs-те жұмыс істеді. Содан кейін 1966 жылдан 1985 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Висконсин университетінде (Мэдисон) профессор болды. Ол Элинор Констанс Мартинге үйленді және олардың үш баласы болды.
Moore received a B. S. in chemistry from the Virginia Polytechnic Institute in Blacksburg, Virginia in 1947 and a Ph. D. in Mathematics from Brown University in Providence, Rhode Island in June 1950. He worked at the University of Illinois at Urbana–Champaign from 1950 to 1952 and was a visiting professor at MIT and visiting lecturer at Harvard University simultaneously in 1961 1962. He worked at Bell Labs from 1952 to 1966. After that, he was a professor at the University of Wisconsin–Madison from 1966 until he retired in 1985. He married Elinor Constance Martin and they had three children.
Ғылыми жұмыс
Ол қазіргі кезде кеңінен қолданылатын шекті күй машинасының (FSM) түрін – Мур FSM-ін алғаш рет қолданды. Клод Шеннонмен бірге ол есептеу теориясы бойынша маңызды жұмыстар жасады және сенімді емес релелерді пайдалана отырып, сенімді схемаларды құрды. Сонымен қатар, ол өмірінің көп бөлігін төрт түстің теоремасын шешуге арнады, бірақ бұл әрекет нәтижесіз болды. Джон Майхиллмен бірге Мур Едем бағының теоремасын дәлелдеді, бұл алдыңғысы жоқ үлгілері бар жасушалық автомат ережелерін сипаттайды. Ол Конвейдің "Өмір ойыны" қолданған жасушалық автоматтар үшін Мур аймағының атын берді және жасушалық автоматтардағы атыс жасағының синхрондау мәселесі туралы алғашқы жарияланым жасады. 1956 жылы «Scientific American» журналында жарияланған мақаласында ол «жасанды тірі өсімдіктер» деген идеяны ұсынды – өз көшірмелерін жасай алатын, судан тұщы су алу немесе теңізден минералдар жинау сияқты функцияларды орындайтын, өздігінен жұмыс істейтін зауыттар. Бұл зауыттардың экспоненциалды өсімнен туындайтын үлкен табысқа қарағанда салыстырмалы түрде аз инвестицияны қажет ететін болатын. Мур сондай-ақ, бірдей дәрежелі тұрақты ағаш берген проблеманың қарапайым төменгі шегіне диаметрі сәйкес келетін қандай тұрақты графтар бар екенін сұрады. Осы шекке сәйкес келетін графтар Мур графтары деп аталды.
He was the first to use the type of finite state machine (FSM) that is commonly used today, the Moore FSM. With Claude Shannon he did seminal work on computability theory and built reliable circuits using less reliable relays. He also spent a great deal of his later years on a fruitless effort to solve the Four Color Theorem. With John Myhill, Moore proved the Garden of Eden theorem characterizing the cellular automaton rules that have patterns with no predecessor. He is also the namesake of the Moore neighborhood for cellular automata, used by Conway's Game of Life, and was the first to publish on the firing squad synchronization problem in cellular automata. In a 1956 article in Scientific American, he proposed "Artificial Living Plants," which would be floating factories that could create copies of themselves. They could be programmed to perform some function (extracting fresh water, harvesting minerals from seawater) for an investment that would be relatively small compared to the huge returns from the exponentially growing numbers of factories. Moore also asked which regular graphs can have their diameter matching a simple lower bound for the problem given by a regular tree with the same degree. The graphs matching this bound were named Moore graphs by .