Ванневар Буш: Американдық инженер және ғылым администраторы

Ванневар Буш (1890-1974) – американдық инженер, ғылым әкімшісі. Ұлттық қауіпсіздік, ғылыми зерттеулерге үлкен үлес қосты, NSF құруға бастама көтерді.

26 мин оқу

100%

Дереккөз: Vannevar Bush — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық электр инженері және ғылым әкімшісі (1890–1974)

Ванневар Буш (/v//æ/'/n//iː//v//ɑr/ vanNEEvar; 11 наурыз 1890 – 28 маусым 1974) – американдық инженер, ойлап табушы және ғылым әкімшісі. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Ғылыми зерттеулер және даму кеңсесін (OSRD) басқарды, осы арқылы соғыс уақытындағы барлық әскери ғылыми-зерттеу жұмыстары, соның ішінде радар саласындағы маңызды жетістіктер және Манхэттен жобасын бастау мен алғашқы басқару жүзеге асырылды. Ол ұлттық қауіпсіздік пен экономикалық әл-ауқат үшін ғылыми зерттеулердің маңыздылығын баса көрсетті және Ұлттық ғылым қорының құрылуына әкелген қозғалыстың бастамашысы болды. Буш 1919 жылы Массачусетс технология институтының (MIT) Электр инженерлері факультетіне қабылданды және 1922 жылы Raytheon компаниясы болып кеткен компанияны құрды. 1932 жылы Буш MIT вице-президенті және MIT Инженерлік мектебінің деканы, ал 1938 жылы Вашингтон қаласындағы Карнеги институтының президенті болды. Мансабында Буш өзінің көптеген өнертабыстарына патенттер алды. Ол аналогтық компьютерлердегі инженерлік жұмыстарымен және мемекспен есімдері таныс. 1927 жылдан бастап Буш дифференциалдық анализаторды – 18 тәуелсіз айнымалысы бар дифференциалдық теңдеулерді шеше алатын, кейбір цифрлық компоненттері бар механикалық аналогтық компьютерді құрастырды. MIT-де Буш және басқалардың жұмысының нәтижесінде цифрлық схемаларды жобалау теориясының негізі қаланды. Ол 1930 жылдары дамыта бастаған мемекс (1928 жылғы Эммануэль Голдбергтің «Статистикалық машинасынан» үлкен әсер алған) – гипермәтінге ұқсас құрылымы бар, реттелетін микрофильм көрушісінің гипотетикалық моделі болды. Мемекс және Буштың 1945 жылғы «Біздің ойларымызша» атты мақаласы компьютерлік ғалымдардың көптеген буындарына әсер етті, олар оның болашаққа қатысты көзқарастарынан шабыт алды. Буш 1938 жылы Ұлттық аэронавтикалық кеңес комитетіне (NACA) мүше болып тағайындалды және жақын арада оның төрағасы болды. Ұлттық қорғаныс зерттеу комитетінің (NDRC) төрағасы, кейіннен OSRD директоры ретінде Буш ғылымды соғысқа қолдануда алты мыңға жуық жетекші американдық ғалымдардың қызметін үйлестірді. Буш Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде белгілі мемлекеттік саясаткер және қоғамдық зиялы болды, ол іс жүзінде бірінші президенттік ғылыми кеңесші болды. NDRC және OSRD басшысы ретінде ол Манхэттен жобасын бастады және оның үкіметтің жоғарғы деңгейлерінен ең жоғары басымдыққа ие болуын қамтамасыз етті. «Ғылым, шексіз шекара» атты 1945 жылғы АҚШ президентіне ұсынған есебінде Буш ғылымды мемлекеттік қолдауды кеңейтуге шақырды және Ұлттық ғылым қорын құруды қолдады.

Vannevar Bush (/v//æ/'/n//iː//v//ɑr/ vanNEEvar; March 11, 1890 – June 28, 1974) was an American engineer, inventor and science administrator, who during World War II headed the U. S. Office of Scientific Research and Development (OSRD), through which almost all wartime military R&D was carried out, including important developments in radar and the initiation and early administration of the Manhattan Project. He emphasized the importance of scientific research to national security and economic well being, and was chiefly responsible for the movement that led to the creation of the National Science Foundation. Bush joined the Department of Electrical Engineering at Massachusetts Institute of Technology (MIT) in 1919, and founded the company that became the Raytheon Company in 1922. Bush became vice president of MIT and dean of the MIT School of Engineering in 1932, and president of the Carnegie Institution of Washington in 1938. During his career, Bush patented a string of his own inventions. He is known particularly for his engineering work on analog computers, and for the memex. Starting in 1927, Bush constructed a differential analyzer, a mechanical analog computer with some digital components that could solve differential equations with as many as 18 independent variables. An offshoot of the work at MIT by Bush and others was the beginning of digital circuit design theory. The memex, which he began developing in the 1930s (heavily influenced by Emanuel Goldberg's "Statistical Machine" from 1928) was a hypothetical adjustable microfilm viewer with a structure analogous to that of hypertext. The memex and Bush's 1945 essay "As We May Think" influenced generations of computer scientists, who drew inspiration from his vision of the future. Bush was appointed to the National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) in 1938, and soon became its chairman. As chairman of the National Defense Research Committee (NDRC), and later director of OSRD, Bush coordinated the activities of some six thousand leading American scientists in the application of science to warfare. Bush was a well known policymaker and public intellectual during World War II, when he was in effect the first presidential science advisor. As head of NDRC and OSRD, he initiated the Manhattan Project, and ensured that it received top priority from the highest levels of government. In Science, The Endless Frontier, his 1945 report to the president of the United States, Bush called for an expansion of government support for science, and he pressed for the creation of the National Science Foundation.

Ерте өмір және білім

Ванневар Буш дүниеге 1890 жылдың 11 наурызында Массачусетс штатының Эверетт қаласында келді. Ол жергілікті универсалист пасторы Ричард Перри Буштың үшінші баласы және жалғыз ұлы болды. Оның әйелі Эмма Линвуд (құрметті аты – Пейн), ол Провинстаунның көрнекті отбасының қызы. Оның Едит пен Реба есімді екі әпкесі болды. Ол Перримен бірге Тафтс колледжінде оқыған отбасының ескі досы Джон Ванневардың құрметіне аталған. Отбасы 1892 жылы Массачусетс штатының Челси қаласына көшіп келді, ал Буш 1909 жылы Челси орта мектебін бітірді. Содан кейін ол, әкесі сияқты, Тафтс колледжіне түсті. Ол студенттер арасында танымал болды, екінші курс студенттерінің вице-президенті, ал үшінші курс студенттерінің президенті болды. Соңғы курста футбол командасын басқарды. Ол Альфа Тау Омега студенттік қауымдастығының мүшесі болды және де Челсиден келген Фиби Клара Дэвиспен кездесті. Тафтс студенттерге бакалавр дәрежесімен бірге төрт жылдың ішінде магистратураны алуға мүмкіндік берді. Магистрлік диссертациясы үшін Буш "профильді іздеуші" құрылын ойлап тапты және патент алды. Бұл – геодезистерге көмектесетін, шөп шабу машинасына ұқсайтын карта жасау құрылғысы. Онда екі велосипед дөңгелегі және оның үстінен өтетін жерді сызатын қалам болды. Бұл – көптеген өнертабыстардың біріншісі. 1913 жылы бітіргеннен кейін ол ғылым бакалавры және ғылым магистрі дәрежелерін алды. Бітіргеннен кейін Буш Нью-Йорк штатының Шенеқтади қаласындағы General Electric (GE) компаниясында аптасына 14 доллар жалақымен жұмыс істеді. "Тестші" ретінде ол жабдықтың қауіпсіздігін бағалады. Ол GE-нің Питтсфилдтегі (Массачусетс штаты) зауытына жоғары кернеулі трансформаторлармен жұмыс істеуге ауысты, бірақ зауытта өрт шыққаннан кейін Буш және басқа тестшілер жұмыстан тоқтатылды. 1914 жылдың қазан айында ол математикадан сабақ беру үшін Тафтс колледжіне оралды, ал 1915 жылғы жазғы демалысын Бруклин әскери-теңіз базасында электр инспекторы болып жұмыс істеуге арнады. Буш Кларк университетінде докторлық диссертациясын жазу үшін Артур Гордон Вебстердің жетекшілігімен 1500 долларлық стипендия алды, бірақ Вебстер Буштың акустиканы оқығанын қалады, ол сол кезде компьютерлік ғылымға көптеген адамдарды бастаған танымал сала еді. Буш өзіне қызық емес пән зерттеуден гөрі бас тартуды жөн көрді. Содан кейін Буш Массачусетс технология институтының (MIT) электр инженерлік бағдарламасына түсті. Үйлену үшін жеткілікті қаржылық жағдайға қол жеткізу қажеттілігімен шақырылған, ол 1916 жылдың сәуірінде "Осиляциялық ток тізбектері: Жалпыланған бұрыштық жылдамдықтар теориясының кеңейтілуі, жұпталған тізбекке және жасанды тарату желісіне қолданылуы" тақырыбында диссертациясын қорғады. Оның жетекшісі Артур Эдвин Кеннели одан қосымша жұмыс талап етті, бірақ Буш бас тартты, және Кеннели бөлім төрағасының шешімімен қызметтен алынды. Буш MIT және Гарвард университетінен бірлесіп инженерлік ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесін алды. Ол 1916 жылдың тамызында Фибиге үйленді. Олардың екі ұлы болды: Ричард Дэвис Буш және Джон Хатауэй Буш.

Vannevar Bush was born in Everett, Massachusetts, on March 11, 1890. He was the third child and only son of Richard Perry Bush, the local Universalist pastor, and his wife Emma Linwood (née Paine), the daughter of a prominent Provincetown family. He had two older sisters, Edith and Reba. He was named after John Vannevar, an old friend of the family who had attended Tufts College with Perry. The family moved to Chelsea, Massachusetts, in 1892, and Bush graduated from Chelsea High School in 1909. He then attended Tufts College, like his father before him. A popular student, he was vice president of his sophomore class, and president of his junior class. During his senior year, he managed the football team. He became a member of the Alpha Tau Omega fraternity, and dated Phoebe Clara Davis, who also came from Chelsea. Tufts allowed students to gain a master's degree in four years simultaneously with a bachelor's degree. For his master's thesis, Bush invented and patented a "profile tracer". This was a mapping device for assisting surveyors that looked like a lawn mower. It had two bicycle wheels, and a pen that plotted the terrain over which it traveled. It was the first of a string of inventions. On graduation in 1913 he received both Bachelor of Science and Master of Science degrees. After graduation, Bush worked at General Electric (GE) in Schenectady, New York, for $14 a week. As a "test man," he assessed equipment to ensure that it was safe. He transferred to GE's plant in Pittsfield, Massachusetts, to work on high voltage transformers, but after a fire broke out at the plant, Bush and the other test men were suspended. He returned to Tufts in October 1914 to teach mathematics, and spent the 1915 summer break working at the Brooklyn Navy Yard as an electrical inspector. Bush was awarded a $1,500 scholarship to study at Clark University as a doctoral student of Arthur Gordon Webster, but Webster wanted Bush to study acoustics, a popular field at the time that led many to computer science. Bush preferred to quit rather than study a subject that did not interest him. Bush subsequently enrolled in the Massachusetts Institute of Technology (MIT) electrical engineering program. Spurred by the need for enough financial security to marry, he submitted his thesis, entitled Oscillating Current Circuits: An Extension of the Theory of Generalized Angular Velocities, with Applications to the Coupled Circuit and the Artificial Transmission Line, in April 1916. His adviser, Arthur Edwin Kennelly, demanded more work from him, but Bush refused, and Kennelly was overruled by the department chairman. Bush received his doctorate in engineering jointly from MIT and Harvard University. He married Phoebe in August 1916. They had two sons: Richard Davis Bush and John Hathaway Bush.

Инженерлік қызметтің алғашқы кезеңдері

Буш Тафтс университетімен жұмыс істеді, онда ол Америка радио және зерттеу корпорациясымен (AMRAD) айналысты, ол 1916 жылдың 8 наурызында кампустан музыка хабарларын таратуды бастады. Станция иесі Харольд Пауэр оны компанияның зертханасын басқаруға жалдады, бұл Буштың Тафтс университетінен алған жалақысынан жоғары болды. 1917 жылы АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуынан кейін ол Ұлттық зерттеулер кеңесіне жұмысқа орналасты. Ол Жердің магнит өрісінің бұзылуын өлшеу арқылы су асты кемелерін анықтау құралын жасауға тырысты. Оның құрылғысы жобаланғандай жұмыс істеді, бірақ тек ағаш кемелерде ғана; оны металл кемелерде, мысалы, эсминецтерде жұмыс істеуге тырысу сәтсіз аяқталды. Буш 1919 жылы Тафтс университетінен кетті, бірақ ол AMRAD-те жұмыс істеді және Массачусетс технология институтының (MIT) электр техникасы кафедрасына қосылды, онда ол Дугальд С. Джексонның басшылығымен жұмыс істеді. 1922 жылы ол MIT профессоры Уильям Х. Тимбимен бірге «Электр техникасының принциптері» атты кітабында жұмыс істеді. AMRAD-тың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы табысты келісімшарттары тоқтатылды, ал Буш компанияның табысын AMRAD-тың техникалық қызметкері Аль Спенсер өз уақытында ойлап тапқан термостаттық қосқышты жасап шығару арқылы қайта жандандыруға тырысты. AMRAD басшылығы құрылғыға қызығушылық танытпады, бірақ оны сатуға қарсылық білдірмеді. Буш Лоренс К. Маршалл мен Ричард С. Олдриктен қолдау алып, Спенсер термостат компаниясын құрды, ол Бушты кеңесші ретінде жалдады. Жаңа компанияның табысы көп ұзамай миллион доллардан асты. Ол 1931 жылы General Plate Company компаниясымен бірігіп, Metals & Controls Corporation компаниясын құрды, ал 1959 жылы Texas Instruments компаниясымен бірікті. Texas Instruments оны 2006 жылы Bain Capital компаниясына сатты, ал ол 2010 жылы Sensata Technologies ретінде қайтадан жеке компанияға айналды. 1924 жылы Буш пен Маршалл физик Чарльз Г. Смитпен бірлесіп, S түтігі деп аталатын кернеуді реттейтін түтікті ойлап тапты. Бұл құрылғы радиостанцияларды электр желісінен жұмыс істеуге мүмкіндік берді, бұған дейін екі түрлі батарея қажет болды. Маршалл 1922 жылдың 7 шілдесінде үнсіз тоңазытқыштар жасау үшін, Буш пен Смитпен бірге бес директордың арасында, Американың электр жабдықтары компаниясын құру үшін 25 000 доллар жинады, бірақ бағытын өзгертіп, оны S түтігін жасау және сату үшін Raytheon компаниясы деп атады. Бұл жоба Бушты бай етті, ал Raytheon ақырында үлкен электроника компаниясы және қорғаныс мердігеріне айналды. 1927 жылдан бастап Буш дифференциалдық анализаторды, 18 тәуелсіз айнымалымен дифференциалдық теңдеулерді шеше алатын аналогты компьютерді жасады. Бұл өнертабыс Буштың магистрінің студенттерінің бірі Герберт Стюарттың бұрынғы жұмысынан пайда болды. Ол Буштың ұсынысы бойынша 1925 жылы бірінші реттік дифференциалдық теңдеулерді шешу құрылғысы интегралды жасады. Тағы бір студент, Гарольд Хейзен, құрылғыны екінші реттік дифференциалдық теңдеулерді өңдеу үшін кеңейтуді ұсынды. Буш мұндай өнертабыстың әлеуетін бірден түсінді, өйткені оларды шешу әлдеқайда қиын, бірақ физикада өте жиі кездеседі. Буштың басшылығымен Хазен дифференциалдық анализаторды құрастырды, ол механикалық түрде симуляциялап, қажетті теңдеуді сызған, шахталар мен қаламдардың массиві сияқты үстел болды. Бұрынғы механикалық құрылғылардан айырмашылығы, дифференциалдық анализаторда электрлік және механикалық компоненттер бар еді. Дифференциалдық анализаторды пайдаланған инженерлердің арасында General Electric компаниясының Эдит Кларк бар, ол оны электр қуатын берумен байланысты мәселелерді шешу үшін қолданды. Дифференциалдық анализаторды жасағаны үшін Буш 1928 жылы Франклин институтының Луис Е. Леви медалімен марапатталды. Буль алгебрасы, контурлар теориясы және операциялық калькульді Оливер Хевисайд әдістері бойынша Буш оқытты, ал Сэмюэл Уэсли Страттон МТИ президенті болды. Англияның Кембридж қаласында Гарольд Джеффрис өзінің математикалық әдістерін математикалық физикадағы операциялық әдістерде (1927) ұсынғанда, Буш өзінің электр инженерлік студенттеріне нұсқау беру үшін өзінің негізгі оқулығы Операциялық контурлық талдаумен (1929) жауап берді. Алғашқы сөзінде ол: «Мен инженер ретінде жазып отырмын, математикпін деп жүрмеймін. Мен математикке, химияға, дәрігерге немесе заңгерге сүйенгендей, әрқашан математикке сүйенемін және сүйенемін деп үміттенемін. Норберт Винер мені математикалық тұзақтардың көптігінен шыдамдылықпен алып шықты. Ол осы мәтінге математикалық кейбір тұстар туралы қосымша жазды. Мен инженер мен математиктің біргейім жұмыс істегенін көріп таң қалдым. Мен оның физиканың негізгі принциптеріне қатысты математиканы толыққанды түсінуін қалайтын едім». Парри Мун мен Страттон алғыс айтылды, сондай-ақ М. С. Валларта, ол «мен қолданған алғашқы дәріс жазбаларын жазды» деді. МТИ-дегі жұмыстың нәтижесінде Буштың түлектерінің бірі Клод Шеннонның цифрлық схеманы жобалау теориясының бастауы болды. Аналитикалық машинасымен жұмыс істеген Шеннон релелік және ауыстыру тізбектерінің символдық талдауындағы магистрлік диссертациясында Буль алгебрасын электрондық тізбектерге қолдануын сипаттады. 1935 жылы Бушқа OP 20 G жүгінді, ол кодты бұзуға көмектесетін электрондық құрылғыны іздеп жүрді. Бушқа Rapid Analytical Machine (RAM) құрастыруға 10 000 доллар төленді. Жоба бюджеттен асып кетті және 1938 жылға дейін аяқталған жоқ, ол қызметте сенімсіз болып шықты. Дегенмен, мұндай құрылғыны жасауға қадам болды. МТИ әкімшілігін реформалау 1930 жылы Карл Т. Комптонның президенттік лауазымға тағайындалуымен басталды. Буш пен Комптон профессорлардың сыртқы кеңесшілік қызметін шектеу мәселесі бойынша көп ұзамай қақтығысты, Буш бұл шайқасты тез жеңіліске ұшырады, бірақ екеуі де жақсы кәсіби қарым-қатынас орнатты. Комптон 1932 жылы Бушты жаңадан құрылған вице-президенттік лауазымға тағайындады. Осы жылы Буш MIT Инженерлік мектебінің деканы да болды. Екі лауазымның жалақысы жылына 12 000 доллар плюс шығындарға 6 000 доллар болды. Буш көмектескен компаниялар мен ол нарыққа әкелген технологиялар оны қаржылық тұрақтылыққа жеткізді, сондықтан ол Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және кейін әлемді жақсырақ етуге бағытталған академиялық және ғылыми зерттеулерді жүргізе алды.

Bush accepted a job with Tufts, where he became involved with the American Radio and Research Corporation (AMRAD), which began broadcasting music from the campus on March 8, 1916. The station owner, Harold Power, hired him to run the company's laboratory, at a salary greater than that which Bush drew from Tufts. In 1917, following the United States' entry into World War I, he went to work with the National Research Council. He attempted to develop a means of detecting submarines by measuring the disturbance in the Earth's magnetic field. His device worked as designed, but only from a wooden ship; attempts to get it to work on a metal ship such as a destroyer failed. Bush left Tufts in 1919, although he remained employed by AMRAD, and joined the Department of Electrical Engineering at Massachusetts Institute of Technology (MIT), where he worked under Dugald C. Jackson. In 1922, he collaborated with fellow MIT professor William H. Timbie on Principles of Electrical Engineering, an introductory textbook. AMRAD's lucrative contracts from World War I had been cancelled, and Bush attempted to reverse the company's fortunes by developing a thermostatic switch invented by Al Spencer, an AMRAD technician, on his own time. AMRAD's management was not interested in the device, but had no objection to its sale. Bush found backing from Laurence K. Marshall and Richard S. Aldrich to create the Spencer Thermostat Company, which hired Bush as a consultant. The new company soon had revenues in excess of a million dollars. It merged with General Plate Company to form Metals & Controls Corporation in 1931, and with Texas Instruments in 1959. Texas Instruments sold it to Bain Capital in 2006, and it became a separate company again as Sensata Technologies in 2010. In 1924, Bush and Marshall teamed up with physicist Charles G. Smith, who had invented a voltage regulator tube called the S tube. The device enabled radios, which had previously required two different types of batteries, to operate from mains power. Marshall had raised $25,000 to set up the American Appliance Company on July 7, 1922, to build silent refrigerators, with Bush and Smith among its five directors, but changed course and renamed it the Raytheon Company, to make and market the S tube. The venture made Bush wealthy, and Raytheon ultimately became a large electronics company and defense contractor. Starting in 1927, Bush constructed a differential analyzer, an analog computer that could solve differential equations with as many as 18 independent variables. This invention arose from previous work performed by Herbert R. Stewart, one of Bush's master's students, who at Bush's suggestion created the integraph, a device for solving first order differential equations, in 1925. Another student, Harold Hazen, proposed extending the device to handle second order differential equations. Bush immediately realized the potential of such an invention, for these were much more difficult to solve, but also quite common in physics. Under Bush's supervision, Hazen was able to construct the differential analyzer, a table like array of shafts and pens that mechanically simulated and plotted the desired equation. Unlike earlier designs that were purely mechanical, the differential analyzer had both electrical and mechanical components. Among the engineers who made use of the differential analyzer was General Electric's Edith Clarke, who used it to solve problems relating to electric power transmission. For developing the differential analyzer, Bush was awarded the Franklin Institute's Louis E. Levy Medal in 1928. Bush taught Boolean algebra, circuit theory, and operational calculus according to the methods of Oliver Heaviside while Samuel Wesley Stratton was President of MIT. When Harold Jeffreys in Cambridge, England, offered his mathematical treatment in Operational Methods in Mathematical Physics (1927), Bush responded with his seminal textbook Operational Circuit Analysis (1929) for instructing electrical engineering students. In the preface he wrote:

I write as an engineer and do not pretend to be a mathematician. I lean for support, and expect always to lean, upon the mathematician, just as I must lean upon the chemist, the physician, or the lawyer. Norbert Wiener has patiently guided me around many a mathematical pitfall he has written an appendix to this text on certain mathematical points. I did not know an engineer and a mathematician could have such good times together. I only wish that I could get the real vital grasp of mathematics that he has of the basic principles of physics. Parry Moon and Stratton were acknowledged, as was M. S. Vallarta who "wrote the first set of class notes which I used." An offshoot of the work at MIT was the beginning of digital circuit design theory by one of Bush's graduate students, Claude Shannon. Working on the analytical engine, Shannon described the application of Boolean algebra to electronic circuits in his landmark master's thesis, A Symbolic Analysis of Relay and Switching Circuits. In 1935, Bush was approached by OP 20 G, which was searching for an electronic device to aid in codebreaking. Bush was paid a $10,000 fee to design the Rapid Analytical Machine (RAM). The project went over budget and was not delivered until 1938, when it was found to be unreliable in service. Nonetheless, it was an important step toward creating such a device. The reform of MIT's administration began in 1930, with the appointment of Karl T. Compton as president. Bush and Compton soon clashed over the issue of limiting the amount of outside consultancy by professors, a battle Bush quickly lost, but the two men soon built a solid professional relationship. Compton appointed Bush to the newly created post of vice president in 1932. That year Bush also became the dean of the MIT School of Engineering. The two positions came with a salary of $12,000 plus $6,000 for expenses per annum. The companies Bush helped to found and the technologies he brought to the market made him financially secure, so he was able to pursue academic and scientific studies that he felt made the world better in the years before and after World War II.

Карнеги ғылым институты

1938 жылдың мамырында Буш Вашингтон қаласында құрылған Карнеги институтының (CIW) президенті лауазымына тағайындалды. Бұл институт Карнеги ғылым институты деген атпен де белгілі, 33 миллион долларлық қорға ие болды және жыл сайын 1,5 миллион доллар зерттеулерге жұмсады, олардың көп бөлігі оның сегіз ірі зертханасында жүргізілді. Буш 1939 жылдың 1 қаңтарында президент болып кірісті, оның жалақысы 25 000 доллар болды. Осылайша ол АҚШ-тағы ғылыми саясатқа ең жоғары деңгейде әсер ете алатын болды және үкіметке ғылыми мәселелер бойынша бейресми түрде кеңес бере алатын мүмкіндік алды. Бірақ көп ұзамай Буш CIW-дің қаржылық қиындықтары бар екенін анықтады және Карнеги корпорациясынан қосымша қаржы сұрауға мәжбүр болды. Буш институтты басқару мәселесінде CIW басқарма төрағасы Камерон Форбспен және оның алдыңғы қызметкері Джон Мерриаммен келіспеді, Мерриам қажет емес кеңестер беруді жалғастырып тұрды. Олардың барлығы үшін үлкен ұят болған Гарри Х. Лафлин, ол Евгеникалық жазбалар кеңсесінің басшысы еді, ал Мерриам оның қызметін тоқтатуға тырысқан, бірақ сәтті болмады. Буш оны ғылыми алаяқ деп есептеп, оны қызметтен босатуды маңызды міндет деп санады, сондықтан оның алғашқы қадамдарының бірі Лафлиннің жұмысын қарау туралы өтініш беру болды. 1938 жылдың маусым айында Буш Лафлинге зейнетке шығуын сұрады, оған жылдық зейнетақы төлеуді ұсынды, бірақ Лафлин оны теріс қабылдады. Евгеникалық жазбалар кеңсесінің атауы Генетикалық жазбалар кеңсесі болып өзгертілді, оның қаржысы күрт қысқартылды және 1944 жылы толығымен жабылды. Сенатор Роберт Рейнольдс Лафлинге қызметке қайта оралуына көмектесуге тырысты, бірақ Буш сенімділерге Лафлинге қатысты тексеру "оның кеңсе басқаруға дене күшінің жетпеуін көрсететінін және оның ғылыми беделін зерттеу де сондай нәтижеге әкелеріне күмәнсіз" екенін мәлімдеді. Буш институттың нақты ғылымға назар аударуын қалады. Ол Карнегидің археология бағдарламасын тоқтатып, АҚШ-тағы археология саласын бірнеше жылға кері шегерді. Ол гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдардың құндылығын төмен бағалап, ғылым және технология тарихына, сондай-ақ олардың мәдени әсеріне арналған «Исис» журналына қаржыны қысқарды. Кейін Буш былай деп түсіндірді: «Мен мұндай зерттеулерге күдікпен қараймын, онда біреу шығып, көптеген адамдармен сұхбаттасып, көптеген мәліметтерді оқып, кітап жазып, оны сөреге қояды, бірақ оны ешкім оқымайды».

In May 1938, Bush accepted a prestigious appointment as president of the Carnegie Institution of Washington (CIW), which had been founded in Washington, D. C. Also known as the Carnegie Institution for Science, it had an endowment of $33 million, and annually spent $1.5 million in research, most of which was carried out at its eight major laboratories. Bush became its president on January 1, 1939, with a salary of $25,000. He was now able to influence research policy in the United States at the highest level, and could informally advise the government on scientific matters. Bush soon discovered that the CIW had serious financial problems, and he had to ask the Carnegie Corporation for additional funding. Bush clashed over leadership of the institute with Cameron Forbes, CIW's chairman of the board, and with his predecessor, John Merriam, who continued to offer unwanted advice. A major embarrassment to them all was Harry H. Laughlin, the head of the Eugenics Record Office, whose activities Merriam had attempted to curtail without success. Bush made it a priority to remove him, regarding him as a scientific fraud, and one of his first acts was to ask for a review of Laughlin's work. In June 1938, Bush asked Laughlin to retire, offering him an annuity, which Laughlin reluctantly accepted. The Eugenics Record Office was renamed the Genetics Record Office, its funding was drastically cut, and it was closed completely in 1944. Senator Robert Reynolds attempted to get Laughlin reinstated, but Bush informed the trustees that an inquiry into Laughlin would "show him to be physically incapable of directing an office, and an investigation of his scientific standing would be equally conclusive." Bush wanted the institute to concentrate on hard science. He gutted Carnegie's archeology program, setting the field back many years in the United States. He saw little value in the humanities and social sciences, and slashed funding for Isis, a journal dedicated to the history of science and technology and its cultural influence. Bush later explained that "I have a great reservation about these studies where somebody goes out and interviews a bunch of people and reads a lot of stuff and writes a book and puts it on a shelf and nobody ever reads it."

Аэронавтика жөніндегі ұлттық консультативтік комитет

1938 жылғы 23 тамызда Буш Ұлттық аэронавтикалық консультативтік комитет (NACA) мүшесі болып тағайындалды, ол NASA-ның алдағысы болды. Комитет төрағасы Джозеф Свитман Эймс ауырып қалды, ал Буш вице-төраға ретінде оның орнына әрекет етуге мәжбүр болды. 1938 жылғы желтоқсанда NACA Калифорния штатының Саннивейл қаласында жаңа аэронавтикалық зерттеу орталығын құру үшін 11 миллион доллар сұрады, бұл қолданыстағы Лэнгли мемориалдық аэронавтикалық зертхананы толықтыруға бағытталған шара еді. Калифорния орналасқан жері ірі авиациялық корпорацияларға жақындығымен шартталды. Бұл шешімді АҚШ Әскери-әуе күштерінің басшысы генерал-майор Генри Х. Арнольд және Әскери-теңіз күштерінің Аэронавтика бюросының басшысы контр-адмирал Артур Б. Кук қолдады, олар алдағы жылы жаңа ұшақтарға 225 миллион доллар жұмсауды жоспарлап отырды. Алайда, Конгресс мұның құндылығына көз жеткізбеді, сондықтан Буш 1939 жылғы 5 сәуірде Сенаттың Ассигнованиелер комитеті алдында сөйлеуге мәжбүр болды. Бұл Буш үшін қиын тәжірибе болды, өйткені ол бұрын Конгресс алдында сөйлеген емес, ал сенаторлар оның аргументтеріне көнбеді. Жаңа орталыққа, қазір Эмис зерттеу орталығы деп аталатын, қаржы бөлу үшін қосымша лоббилік жұмыстар қажет болды. Осы кезде Еуропада соғыс басталды және американдық ұшақ қозғалтқыштарының кемшіліктері айқын болды, әсіресе Allison V 1710 биіктеп ұшу кезінде нашар жұмыс істеді және P-51 Mustang ұшағынан алынып, британдық Rolls Royce Merlin қозғалтқышымен ауыстырылды. NACA Огайо штатында үшінші орталық құруға қаржы сұрады, ол Гленн зерттеу орталығы болды. 1939 жылғы қазанда Эймс зейнетке шыққаннан кейін Буш NACA төрағасы болды, ал Джордж Дж. Мид оның орынбасары болды. Буш 1948 жылғы қарашаға дейін NACA мүшесі болып қалды.

Ұлттық қорғаныс ғылыми-зерттеу комитеті

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Буш азаматтық ғалымдар мен әскерилер арасындағы ынтымақтастықтың нашар екенін байқаған. Ғылыми зерттеулердегі үйлесімсіздіктер және қорғанысқа дайындық талаптары туралы алаңдаған Буш, федералды үкіметте жалпы басқарушы агенттік құруды ұсынды және бұл туралы әріптестерімен ақылдасты. Ол NACA хатшылығына Конгреске ұсынылатын Ұлттық қорғаныс зерттеу комитетінің (NDRC) жобасын дайындауды тапсырды, бірақ 1940 жылдың мамырында немістер Францияға шабуыл жасағаннан кейін Буш жылдамдық маңызды екенін түсініп, тікелей президент Франклин Д. Рузвельтке жүгінді. Президенттің туысы Фредерик Делано арқылы Буш 1940 жылдың 12 маусымында Рузвельтпен кездесуге мүмкіндік алды, кездесуге агенттік туралы бір беттік ақпарат алып келді. Рузвельт ұсынысты 15 минут ішінде мақұлдап, қағазға «ОК – FDR» деп жазды. Буш төрағалық еткен NDRC, 1940 жылдың 27 маусымында Ұлттық қорғаныс кеңесінің бұйрығымен ресми құрылғанға дейін жұмыс істеді. Ұйым президенттің шұғыл жағдайлар қорынан ақшалай көмекпен күнделікті қажеттіліктерді қамтамасыз ете отырып жұмыс істеді. Буш NDRC-ге төрт жетекші ғалымды тағайындады: Карл Тейлор Комптон (MIT президенті), Джеймс Б. Конант (Гарвард университетінің президенті), Фрэнк Б. Джуетт (Ұлттық ғылым академиясының президенті және Bell Laboratories директорлар кеңесінің төрағасы) және Ричард С. Толман (Калтектегі аспирантура деканы); Контр-адмирал Гарольд Г. Боуэн және бригадир генерал Джордж В. Стронг әскери өкілдер болды. Азаматтық ғалымдар бұрыннан бір-бірін жақсы білгендіктен, ұйым бірден жұмыс істей бастады. NDRC Вашингтондағы Карнеги институтының әкімшілік ғимаратына орналасты. Комитет мүшелерінің әрқайсысына белгілі бір жауапкершілік жүктелді, ал Буш үйлестіруді басқарды. Оған тікелей есеп беретін шағын жобалар болды, мысалы, S 1 бөлімі. Комптонның орынбасары Альфред Лумис 1940 жылғы жазда егер біреу қайтыс болса, Америка үшін ең үлкен қайғыға айналар еді, ол президент болса, ал доктор Буш екінші немесе үшінші орында болар еді деді. Буш «Егер ол соғысқа қандай да бір маңызды үлес қосса, онда ол армия мен флотқа бір-біріне не істеп жатқанын айтуға көмектесер еді» дейтін. Ол соғыс хатшысы Генри Л. Стимсонмен және Стимсонның көмекшісі Харви Х. Бандимен жақсы қарым-қатынас орнатты, Банди Бушты «сабырсыз» және «мақтанқор» деп тапты, бірақ ол «мен білген ең маңызды, қабілетті адамдардың бірі» деді. Буштың теңіз күштерімен қарым-қатынасы шиеленісті болды. Теңіз зерттеу зертханасының (NRL) директоры Боуэн NDRC-ді бюрократиялық қарсылас ретінде қарастырып, оны таратуды ұсынды. Бюрократиялық шайқастар сериясы NRL Кемелер бюросының бағынысына өтті, ал Теңіз күштерінің хатшысы Франк Нокс Боуэннің жеке ісіне қанағаттанарлық емес бағалау есебін қосты. Соғыстан кейін Боуэн теңіз күштерінде NDRC-ге қарсыласты қайта құруға тырысты. 1940 жылдың 31 тамызында Буш Генри Тизардпен кездесіп, NDRC мен британдық ғылыми делегациясы Тизард миссиясы арасында бірқатар кездесулер ұйымдастырды. 1940 жылдың 19 қыркүйегінде өткен кездесуде американдықтар Лумис пен Комптонның микротолқынды зерттеулерін сипаттады. Олардың 10 см толқын ұзындығы бар эксперименттік қысқа толқындық радары болды, бірақ оның жеткілікті қуаты жоқ екенін және олар соқпаққа тіреліп қалғанын мойындады. Содан кейін Таффи Боуэн мен Джон Коккрофт Тизард миссиясынан қуыс магнитронды ұсынды, бұл американдықтар көрген кез келген нәрседен әлдеқайда жетілген құрылғы, 10 см-де шамамен 10 кВт қуаттылықпен, әуе кемесінен түнде су астындағы су асты кемесінің перископын табуға жеткілікті. Осы өнертабысты пайдалану үшін Буш арнайы зертхана құруға шешім қабылдады. NDRC жаңа зертханаға алғашқы жылы 455 000 доллар бөлді. Лумис зертхананы Карнеги институты басқаруы керек деп ұсынды, бірақ Буш оны MIT басқаруы жақсы деп сендірді. Радиологиялық зертхана деп аталған бұл мекеме 1941 жылдың 27 наурызында әуедегі радарларын армиялық B-18 ұшағынан сынақтан өткізді. 1941 жылдың ортасына қарай SCR 584 радары, ұшаққа қарсы қару үшін ұтқыр радарлық атыс басқару жүйесі жасалды. 1940 жылдың қыркүйегінде Норберт Винер Бушке цифрлық компьютер жасау туралы ұсыныс жасады. Буш бұл жобаны соғыс аяқталғанға дейін аяқтау мүмкін емес деп есептегендіктен, NDRC қаржысын беруден бас тартты. Цифрлық компьютерлерді қолдаушылар бұл шешімге көңілі қалды, олар оны ескірген аналогтық технологияны артық көрумен байланыстырды. 1943 жылдың маусым айында армия компьютерді жасау үшін 500 000 доллар берді, ол ENIAC, алғашқы жалпы мақсаттағы электрондық компьютерге айналды. Оның қаржыландыруын кешіктірген Буштың болжамы дұрыс болды, ENIAC соғыс аяқталғаннан кейін 1945 жылдың желтоқсанында ғана аяқталды. Оның сыншылары оның көзқарасын көре алмаушылық ретінде қарады.

During World War I, Bush had become aware of poor cooperation between civilian scientists and the military. Concerned about the lack of coordination in scientific research and the requirements of defense mobilization, Bush proposed the creation of a general directive agency in the federal government, which he discussed with his colleagues. He had the secretary of NACA prepare a draft of the proposed National Defense Research Committee (NDRC) to be presented to Congress, but after the Germans invaded France in May 1940, Bush decided speed was important and approached President Franklin D. Roosevelt directly. Through the President's uncle, Frederic Delano, Bush managed to set up a meeting with Roosevelt on June 12, 1940, to which he brought a single sheet of paper describing the agency. Roosevelt approved the proposal in 15 minutes, writing "OK – FDR" on the sheet. With Bush as chairman, the NDRC was functioning even before the agency was officially established by order of the Council of National Defense on June 27, 1940. The organization operated financially on a hand to mouth basis with monetary support from the president's emergency fund. Bush appointed four leading scientists to the NDRC: Karl Taylor Compton (president of MIT), James B. Conant (president of Harvard University), Frank B. Jewett (president of the National Academy of Sciences and chairman of the Board of Directors of Bell Laboratories), and Richard C. Tolman (dean of the graduate school at Caltech); Rear Admiral Harold G. Bowen, Sr. and Brigadier General George V. Strong represented the military. The civilians already knew each other well, which allowed the organization to begin functioning immediately. The NDRC established itself in the administration building at the Carnegie Institution of Washington. Each member of the committee was assigned an area of responsibility, while Bush handled coordination. A small number of projects reported to him directly, such as the S 1 Section. Compton's deputy, Alfred Loomis, said that "of the men whose death in the Summer of 1940 would have been the greatest calamity for America, the President is first, and Dr. Bush would be second or third." Bush was fond of saying that "if he made any important contribution to the war effort at all, it would be to get the Army and Navy to tell each other what they were doing." He established a cordial relationship with Secretary of War Henry L. Stimson, and Stimson's assistant, Harvey H. Bundy, who found Bush "impatient" and "vain", but said he was "one of the most important, able men I ever knew". Bush's relationship with the navy was more turbulent. Bowen, the director of the Naval Research Laboratory (NRL), saw the NDRC as a bureaucratic rival, and recommended abolishing it. A series of bureaucratic battles ended with the NRL placed under the Bureau of Ships, and Secretary of the Navy Frank Knox placing an unsatisfactory fitness report in Bowen's personnel file. After the war, Bowen would again try to create a rival to the NDRC inside the navy. On August 31, 1940, Bush met with Henry Tizard, and arranged a series of meetings between the NDRC and the Tizard Mission, a British scientific delegation. At a meeting On September 19, 1940, the Americans described Loomis and Compton's microwave research. They had an experimental 10 cm wavelength short wave radar, but admitted that it did not have enough power and that they were at a dead end. Taffy Bowen and John Cockcroft of the Tizard Mission then produced a cavity magnetron, a device more advanced than anything the Americans had seen, with a power output of around 10 kW at 10 cm, enough to spot the periscope of a surfaced submarine at night from an aircraft. To exploit the invention, Bush decided to create a special laboratory. The NDRC allocated the new laboratory a budget of $455,000 for its first year. Loomis suggested that the lab should be run by the Carnegie Institution, but Bush convinced him that it would best be run by MIT. The Radiation Laboratory, as it came to be known, tested its airborne radar from an Army B 18 on March 27, 1941. By mid 1941, it had developed SCR 584 radar, a mobile radar fire control system for antiaircraft guns. In September 1940, Norbert Wiener approached Bush with a proposal to build a digital computer. Bush declined to provide NDRC funding for it on the grounds that he did not believe that it could be completed before the end of the war. The supporters of digital computers were disappointed at the decision, which they attributed to a preference for outmoded analog technology. In June 1943, the Army provided $500,000 to build the computer, which became ENIAC, the first general purpose electronic computer. Having delayed its funding, Bush's prediction proved correct as ENIAC was not completed until December 1945, after the war had ended. His critics saw his attitude as a failure of vision.

Ғылыми зерттеулер және даму басқармасы

1941 жылғы 28 маусымда Рузвельт 8807-ші атқару бұйрығына қол қойып, Ғылыми зерттеулер және даму кеңсесін (OSRD) құрды. Буш OSRD директоры болды, ал Конант оған OSRD құрамына енген NDRC төрағасы болды. OSRD Конгрестен қаржыландырылғандықтан, NDRC-ге қарағанда қаржылық тұрғыда тұрақтырақ болды және әскерилердің қатысуымен немесе қатысусыз қару-жарақ пен технологияларды әзірлеуге қажетті ресурстар мен өкілеттіктерге ие болды. Бұдан бөлек, OSRD-нің мандаты NDRC-ге қарағанда кеңейтілді, медициналық зерттеулер және пенициллин мен сульфаниламидтерді жаппай өндіру сияқты қосымша салаларға бағытталды. Ұйым 850 штаттық қызметкерге дейін өсті және 30 000-нан 35 000-ға дейін есеп дайындады. OSRD 536 миллион доллардан астам құнды 2500 келісімшартқа қатысты. Буш OSRD-дегі басқаруын жалпы саясатты анықтау арқылы жүзеге асырды, ал бөлімдерге қадағалауды білікті әріптестеріне тапсырып, олардың жұмысына араласпады. Ол OSRD-нің мандатын мүмкіндігінше шектеуге тырысты, кеңсесіне артық жүктеме түсірмеу және басқа мекемелердің жұмысын қайталамау үшін. Буш көбінесе: «Бұл соғысты жеңуге көмектесе ме, осы соғысты?» деп сұрайтын. Тағы да қиындықтар президенттен және Конгрестен жеткілікті қаржы алумен, сондай-ақ зерттеулерді мемлекеттік, академиялық және өнеркәсіптік мекемелер арасында бөлумен байланысты болды. Оның ең қиын мәселелері, сонымен бірге ең үлкен жетістіктері – әскерилердің сенімін ұстап тұру (олар азаматтық мамандардың қауіпсіздік ережелерін сақтауға және тиімді шешімдер табуға қабілетсіз деп санады) және жас ғалымдарды қарулы күштерге әскери қызметке шақыруға қарсы тұру болды. Бұл мәселе 1944 жылы әскердегі кадр тапшылығы күшейген кезде ерекше қиындық тудырды. Барлығында OSRD келісімшарт берушілердің 9725 қызметкеріне кешірім сұралды, олардың барлығынан 63-і бас тартты. "Нью-Йорк Таймс" газеті Буштың қайтысы жөнінде жариялаған хабарламасында оны «техникалық, саяси немесе басқұмар генералдар мен адмиралдар сияқты кедергілерді айналып өтудегі шебер» деп сипаттады.

On June 28, 1941, Roosevelt established the Office of Scientific Research and Development (OSRD) with the signing of Executive Order 8807. Bush became director of the OSRD while Conant succeeded him as chairman of the NDRC, which was subsumed into the OSRD. The OSRD was on a firmer financial footing than the NDRC since it received funding from Congress, and had the resources and the authority to develop weapons and technologies with or without the military. Furthermore, the OSRD had a broader mandate than the NDRC, moving into additional areas such as medical research and the mass production of penicillin and sulfa drugs. The organization grew to 850 full time employees, and produced between 30,000 and 35,000 reports. The OSRD was involved in some 2,500 contracts, worth in excess of $536 million. Bush's method of management at the OSRD was to direct overall policy, while delegating supervision of divisions to qualified colleagues and letting them do their jobs without interference. He attempted to interpret the mandate of the OSRD as narrowly as possible to avoid overtaxing his office and to prevent duplicating the efforts of other agencies. Bush would often ask: "Will it help to win a war; this war?" Other challenges involved obtaining adequate funds from the president and Congress and determining apportionment of research among government, academic, and industrial facilities. His most difficult problems, and also greatest successes, were keeping the confidence of the military, which distrusted the ability of civilians to observe security regulations and devise practical solutions, and opposing conscription of young scientists into the armed forces. This became especially difficult as the army's manpower crisis really began to bite in 1944. In all, the OSRD requested deferments for some 9,725 employees of OSRD contractors, of which all but 63 were granted. In his obituary, The New York Times described Bush as "a master craftsman at steering around obstacles, whether they were technical or political or bull headed generals and admirals."

Жақындық сөндіргіші

1940 жылдың тамызында Ұлттық зерттеулерді дамыту кеңесі (NDRC) жақындық қозғалтқышын (фюзель) жасау жұмысын бастады – ол артиллериялық снарядтың ішінде орналасқан және нысанаға жақындағанда жарылатын қозғалтқыш. Радар жиынтығы, оны қуатпен қамтамасыз етуге арналған аккумуляторлармен бірге, снарядтың ішіне сыйымды болу үшін кішірейтілді, ал оның шыны вакуумдық түтікшелері зеңбірекпен атылғандағы 20 000 g күшіне және ұшу кезінде секунд сайын 500 айналымға төтеп беруге есептелді. Құлыпты радардан өзгеше, жақындық қозғалтқышы үздіксіз сигнал жіберді, қысқа импульстар емес. NDRC CIW-нің Мерл Туве төрағалық ететін арнайы T бөлімін құрды, ал командир Уильям С. Парсонс Буштың арнайы көмекшісі және NDRC мен Әскери-теңіз күштерінің қару-жарақ бюросы (BuOrd) арасындағы байланыс қызметін атқарды. 1940 жылы Туве T бөліміне шақырған CIW қызметкерлерінің бірі Джеймс Ван Аллен болды. 1942 жылдың сәуірінде Буш T бөлімін тікелей OSRD басқаруына қойды және Парсонсты жауапты етіп тағайындады. Зерттеу жұмысы Туве басшылығында қалды, бірақ Джонс Хопкинс университетінің қолданбалы физика зертханасына (APL) көшірілді, онда Парсонс BuOrd өкілі болды. 1942 жылдың тамызында жаңадан іске қосылған «Кливленд» крейсерінде нақты атыс сынағы өтті; үш басқарылмайтын дрон бірден-бірге атып түсірілді. Жақындық қозғалтқышының құпиясын сақтау үшін оны бастапқыда тек суда ғана қолдануға рұқсат берілді, онда жаудың қолына тимейтін жарамсыз снаряд түсуі мүмкін емес еді. 1943 жылдың соңында армия қаруды құрлықта қолдануға рұқсат алды. Жақындық қозғалтқышы Англияда және кейіннен 1944 жылы Антверпенде ұшып өткен V 1 ұшатын бомбасына қарсы ерекше тиімді болды. Сондай-ақ, жердегі нысаналарға қарсы гаубицалармен қолдануға арналған нұсқасы да жасалды. Буш 1944 жылдың қазанында Біріккен штабтар басшыларымен кездесіп, оны қолдануға шақырып, немістер соғыс аяқталғанша оны көшіріп шығара алмайды деп мәлімдеді. Ақырында, Біріккен штабтар басшылары 25 желтоқсаннан бастап оны пайдалануға рұқсат берді. 1944 жылдың 16 желтоқсанында Ардендегі неміс шабуылына жауап ретінде жақындық қозғалтқышын дереу қолдануға рұқсат берілді, ол қатты әсер етті. 1944 жылдың соңына қарай өндіріс желілерінен күніне 40 000 қозғалтқыш шығарылды. "Егер жақындық қозғалтқышы бағдарламасын тұтастай қарастырсақ", - деп жазды тарихшы Джеймс Пинни Бакстер III, "оның ауқымы мен күрделілігі оны соғыстың ең керемет үш немесе төрт ғылыми жетістігінің қатарына қояды". Неміс V 1 ұшатын бомбасы OSRD портфеліндегі маңызды кемшілікті көрсетті: басқарылатын зымырандар. OSRD басқарусыз зымырандарды жасауда біршама сәттілікке жеткенімен, V 1, V 2 немесе Henschel Hs 293 әуеден кемеге қарай жүзуші басқарылатын бомбамен салыстыруға келмейтін еді. АҚШ немістер мен жапондардан бірнеше салаларда қалып қойғанмен, бұл жауларға қалдырылған толық бір сала еді. Буш Роберт Годдардтың кеңесін сұрамады. Годдард Американың ракета жасау саласындағы пионер ретінде танылатын болды, бірақ көптеген замандастары оны екіұшты адам деп есептеді. Соғыстан бұрын Буш "қатаң ғалым немесе инженердің ракеталармен ойнағанын қалай түсінетінімді білмеймін" деп мәлімдеген еді, бірақ 1944 жылдың мамырында ол V 1 және V 2 қауіп-қатері туралы ескерту үшін генерал Дуайт Эйзенхауэрге Лондонға баруға мәжбүр болды. Буш тек ұшыру алаңдарын бомбалауды ұсынды, ол да орындалды.

In August 1940, the NDRC began work on a proximity fuze, a fuze inside an artillery shell that would explode when it came close to its target. A radar set, along with the batteries to power it, was miniaturized to fit inside a shell, and its glass vacuum tubes designed to withstand the 20,000 g force of being fired from a gun and 500 rotations per second in flight. Unlike normal radar, the proximity fuze sent out a continuous signal rather than short pulses. The NDRC created a special Section T chaired by Merle Tuve of the CIW, with Commander William S. Parsons as special assistant to Bush and liaison between the NDRC and the Navy's Bureau of Ordnance (BuOrd). One of CIW staff members that Tuve recruited to Section T in 1940 was James Van Allen. In April 1942, Bush placed Section T directly under the OSRD, and Parsons in charge. The research effort remained under Tuve but moved to the Johns Hopkins University's Applied Physics Laboratory (APL), where Parsons was BuOrd's representative. In August 1942, a live firing test was conducted with the newly commissioned cruiser Cleveland; three pilotless drones were shot down in succession. To preserve the secret of the proximity fuze, its use was initially permitted only over water, where a dud round could not fall into enemy hands. In late 1943, the Army obtained permission to use the weapon over land. The proximity fuze proved particularly effective against the V 1 flying bomb over England, and later Antwerp, in 1944. A version was also developed for use with howitzers against ground targets. Bush met with the Joint Chiefs of Staff in October 1944 to press for its use, arguing that the Germans would be unable to copy and produce it before the war was over. Eventually, the Joint Chiefs agreed to allow its employment from December 25. In response to the German Ardennes Offensive on December 16, 1944, the immediate use of the proximity fuze was authorized, and it went into action with deadly effect. By the end of 1944, proximity fuzes were coming off the production lines at the rate of 40,000 per day. "If one looks at the proximity fuze program as a whole," historian James Phinney Baxter III wrote, "the magnitude and complexity of the effort rank it among the three or four most extraordinary scientific achievements of the war." The German V 1 flying bomb demonstrated a serious omission in OSRD's portfolio: guided missiles. While the OSRD had some success developing unguided rockets, it had nothing comparable to the V 1, the V 2 or the Henschel Hs 293 air to ship gliding guided bomb. Although the United States trailed the Germans and Japanese in several areas, this represented an entire field that had been left to the enemy. Bush did not seek the advice of Robert H. Goddard. Goddard would come to be regarded as America's pioneer of rocketry, but many contemporaries regarded him as a crank. Before the war, Bush had gone on the record as saying, "I don't understand how a serious scientist or engineer can play around with rockets", but in May 1944, he was forced to travel to London to warn General Dwight Eisenhower of the danger posed by the V 1 and V 2. Bush could only recommend that the launch sites be bombed, which was done.

Memex тұжырымдамасы

Буш 1930 жылдары мемекс тұжырымдамасын енгізді, ол жадыны кеңейтудің бір түрі ретінде микрофильмге негізделген «адамның барлық кітаптарын, жазбаларын және хабарламаларын сақтайтын және оны өте жылдам және икемді түрде қарау үшін механикаландырылған құрылғы» ретінде көрінеді. «Бұл оның есте сақтауына үлкен, жақыннан қол жетімді толықтыру болып табылады». Бірнеше жыл бойы жадты кеңейту мүмкіндігі туралы ойланғаннан кейін, Буш өз ойларын «Біздің ойларымызша» деген мақаласында жазды, онда «толығымен жаңа энциклопедия түрлері пайда болады, олардың ішінде байланысты жолдардың торы болады, оларды мемекстің ішіне салуға және күшейтуге дайын» деді. «Біздің ойларымызша» жарияланғаннан кейін көп ұзамай Дуглас Энгельбарт оны оқып, Буштың көзқарастарын ескере отырып, кейіннен компьютерлік тышқанды ойлап табуға әкелетін жұмысты бастады. «Гипермәтін» және «гипермедиа» терминдерін жасаған Тед Нельсон да Буштың мақаласынан үлкен әсер алды. «Біздің ойларымызша» – көрегендікке толы және ықпалды мақала. Ақпараттық сауаттылықты пән ретінде талқылайтын мақаланың кіріспесінде Билл Джонстон мен Шила Уэббер 2005 жылы былай деп жазды: Буш ақпараттың көп болуы ғалымдардың зерттеу жұмыстарын тежеуі мүмкін деп алаңдады. Болашаққа қарап, ол «ізденіс көлемі арта беретін уақыт келеді. Бірақ қазіргі таңда маманданудың кеңеюіне байланысты біз қиындыққа тап болып отырғанымызды көрсететін дәлелдер де бар. Зерттеуші мыңдаған басқа жұмыскерлердің тұжырымдары мен қорытындыларына шағылысып қалады». Буш пікірінше, «ең таза салалар» – физикалық және медициналық ғылымдар еді; ол әлеуметтік ғылымдарды қаржыландыруды ұсынбады. Кейінірек ғылым тарихшысы Дэниел Кевлс «Ғылым, шексіз шекара» деген еңбегінде Буш «Америка Құрама Штаттарында білімді дамыту үшін федералдық демеушіліктің принципін қатаң түрде қабылдады, бұл екінші дүниежүзілік соғыстан кейін федералдық ғылым саясатын анықтады». 1945 жылдың шілдесінде Конгресске Килгор заң жобасы енгізілді, ол қолданбалы зерттеулерге баса назар аударған және үкіметтік монополияны қолдаған патенттік тармақпен президенттің бір ғылым әкімшісін тағайындау және қызметтен босатуды ұсынды. Магнусон заң жобасы Буш ұсынғанға ұқсас болды, ол басқаруды жоғары ғалымдар мен азаматтық әкімшілерден тұратын комиссияға жүктеуді ұсынды. Магнусон заң жобасы негізгі зерттеулерге басымдық беріп, жеке патенттік құқықтарды қорғады. 1946 жылдың ақпан айында Килгор-Магнусон заң жобасы Сенатта қабылданды, бірақ Буш Магнусонның бастапқы заң жобасының толық қайталауын қолдағандықтан, Палатада тоқтап қалды. 1947 жылдың ақпанында Сенат заң жобасы OSRD-ны алмастыру үшін Ұлттық ғылым қорын (NSF) құру туралы енгізілді. Бұл заң жобасында Буш ұсынған көптеген ерекшеліктер, соның ішінде автономды ғылыми кеңестің келіспеушілікке ұшыраған басқаруы қарастырылған. Заң жобасы Сенат пен Палатада қабылданды, бірақ 6 тамызда Труман оны ветолады, себебі әкімшілік қызметкерлер президентке де, Конгресске де жауапты емес еді. 1947 жылдың 31 желтоқсанында OSRD-ның орнын алмастыратын ұйымсыз жойылды. Ұлттық ғылым қоры болмағандықтан, әскерилер араласты, ал Теңіз зерттеулер кеңсесі (ONR) ол олқылықты толтырды. Соғыс көптеген ғалымдарды соғысқа дейінгі университеттер жүктеген бюджеттік шектеулерсіз жұмыс істеуге үйретіп алды. Буш Армия мен Теңіз күштерінің бірлескен зерттеулер және даму кеңесін (JRDB) құруға көмектесті, оның төрағасы болды. 1947 жылдың 26 шілдесінде Ұлттық қауіпсіздік туралы заң қабылданғаннан кейін JRDB Ғылыми-зерттеу және даму кеңесіне (RDB) айналды. Оның рөлі Ұлттық ғылым қорын құру туралы заң жобасы заңға айналғанға дейін әскерилер арқылы зерттеулерді ілгерілету болды. 1953 жылы Қорғаныс министрлігі зерттеулерге жылына 1,6 миллиард доллар жұмсады; физиктер өз уақытының 70 пайызын қорғанысқа байланысты зерттеулерге жұмсады, ал физикаға жұмсалған ақшаның 98 пайызы Қорғаныс министрлігінен немесе Атом энергиясы комиссиясынан (AEC) түсті, ол 1947 жылдың 1 қаңтарында Манхэттен жобасынан кейін іске кірісті. Ұлттық ғылым қорын құру туралы заң ақыры Конгресс арқылы өтіп, 1950 жылы Труман қол қойды. RDB төрағасы ретінде Буштың билігі OSRD директоры ретінде ие болған билігінен және ол атқарушы билік пен Конгресстен тәуелсіз болады деп үміттенген агенттікте ие болатын билігінен мүлдем өзгеше болды. Ол бұл лауазымға ешқашан риза болған жоқ және бір жылдан кейін RDB төрағасы қызметінен кетті, бірақ қадағалау комитетінде қалды. Ол ракеталар мен зымырандарға қатысты күмәнділігін сақтап, 1949 жылы жазған «Қазіргі заманғы қару-жарақ және еркін адамдар» атты кітабында континенттер аралық баллистикалық зымырандар «егер болатын болса, көп уақытқа дейін» техникалық тұрғыдан мүмкін емес екенін жазды.

Bush introduced the concept of the memex during the 1930s, which he imagined as a form of memory augmentation involving a microfilm based "device in which an individual stores all his books, records, and communications, and which is mechanized so that it may be consulted with exceeding speed and flexibility. It is an enlarged intimate supplement to his memory." After thinking about the potential of augmented memory for several years, Bush set out his thoughts at length in "As We May Think", predicting that "wholly new forms of encyclopedias will appear, ready made with a mesh of associative trails running through them, ready to be dropped into the memex and there amplified". Shortly after "As We May Think" was originally published, Douglas Engelbart read it, and with Bush's visions in mind, commenced work that would later lead to the invention of the mouse. Ted Nelson, who coined the terms "hypertext" and "hypermedia", was also greatly influenced by Bush's essay. "As We May Think" has turned out to be a visionary and influential essay. In their introduction to a paper discussing information literacy as a discipline, Bill Johnston and Sheila Webber wrote in 2005 that:

Bush was concerned that information overload might inhibit the research efforts of scientists. Looking to the future, he predicted a time when "there is a growing mountain of research. But there is increased evidence that we are being bogged down today as specialization extends. The investigator is staggered by the findings and conclusions of thousands of other workers." In Bush's view, the "purest realms" were the physical and medical sciences; he did not propose funding the social sciences. In Science, The Endless Frontier, science historian Daniel Kevles later wrote, Bush "insisted upon the principle of Federal patronage for the advancement of knowledge in the United States, a departure that came to govern Federal science policy after World War II." In July 1945, the Kilgore bill was introduced in Congress, proposing the appointment and removal of a single science administrator by the president, with emphasis on applied research, and a patent clause favoring a government monopoly. In contrast, the competing Magnuson bill was similar to Bush's proposal to vest control in a panel of top scientists and civilian administrators with the executive director appointed by them. The Magnuson bill emphasized basic research and protected private patent rights. A compromise Kilgore–Magnuson bill of February 1946 passed the Senate but expired in the House because Bush favored a competing bill that was a virtual duplicate of Magnuson's original bill. A Senate bill was introduced in February 1947 to create the National Science Foundation (NSF) to replace the OSRD. This bill favored most of the features advocated by Bush, including the controversial administration by an autonomous scientific board. The bill passed the Senate and the House, but was pocket vetoed by Truman on August 6, on the grounds that the administrative officers were not properly responsible to either the president or Congress. The OSRD was abolished without a successor organization on December 31, 1947. Without a National Science Foundation, the military stepped in, with the Office of Naval Research (ONR) filling the gap. The war had accustomed many scientists to working without the budgetary constraints imposed by pre war universities. Bush helped create the Joint Research and Development Board (JRDB) of the Army and Navy, of which he was chairman. With passage of the National Security Act on July 26, 1947, the JRDB became the Research and Development Board (RDB). Its role was to promote research through the military until a bill creating the National Science Foundation finally became law. By 1953, the Department of Defense was spending $1.6 billion a year on research; physicists were spending 70 percent of their time on defense related research, and 98 percent of the money spent on physics came from either the Department of Defense or the Atomic Energy Commission (AEC), which took over from the Manhattan Project on January 1, 1947. Legislation to create the National Science Foundation finally passed through Congress and was signed into law by Truman in 1950. The authority that Bush had as chairman of the RDB was much different from the power and influence he enjoyed as director of OSRD and would have enjoyed in the agency he had hoped would be independent of the Executive branch and Congress. He was never happy with the position and resigned as chairman of the RDB after a year, but remained on the oversight committee. He continued to be skeptical about rockets and missiles, writing in his 1949 book, Modern Arms and Free Men, that intercontinental ballistic missiles would not be technically feasible "for a long time to come if ever".

Панельдер мен тақталар

Трумэн президенттік билікке келген кезде, 1946 жылдың қазан айында Президенттің ғылыми зерттеулер кеңесінің төрағасы болып тағайындалған Джон Р. Стилман сияқты адамдар көзге түсті. Буштың ғылыми және саяси салалардағы беделі күрт төмендеді, бірақ ол құрметті тұлға болып қала берді. 1949 жылдың қыркүйегінде ол Кеңес Одағының алғашқы атом бомбасын сынағаны туралы мәліметтерді тексеру үшін Оппенгеймерді де қамтитын ғылыми комиссияны басқаруға тағайындалды. Комиссия соны растады, ал бұл тұжырым Трумэнға жеткізіліп, ол бұл туралы ресми түрде хабарлады. 1952 жылы Буш Мемлекеттік департаменттегі қарусыздану жөніндегі кеңесшілер тобының бес мүшесінің бірі болды. Ол АҚШ-ты жоспарланған сутегі бомбасының алғашқы сынағын кейінге шегеріп, сынақтарды тоқтату туралы Кеңес Одағымен келісімге келуге шақырды, себебі сынақтан бас тарту жаңа, қатаң қарудың жасалуын тоқтатуға және екі ел арасындағы қару келісімдеріне жаңа мүмкіндіктер ашуға мүмкіндік береді. 1954 жылы өткен қауіпсіздік тексеруі Оппенгеймердің қауіпсіздік рұқсатын алып қойғанда Буш ашуға ішіндегіні шығарды және «Нью-Йорк Таймс» газетінде Оппенгеймерге шабуыл жасағандарды сынады. Альфред Френдли көптеген ғалымдардың сезімін білдіре отырып, Буштің «американдық ғылымның абыройлы ағасы» атанғанын айтты. Буш 1948 жылға дейін NACA-да қызметін жалғастырды және зерттеу мен әзірлеудің жоғары құны мен ескі поршеньді қозғалтқыштардан жаңа технологияға көшудің қиындығына байланысты турбореактивті қозғалтқыштың дамуын кешіктіргені үшін ұшақ компанияларына наразылық білдірді. Ол сондай-ақ, жанармай үнемділігі жоғары қозғалтқыштарға қатысты ұсыныстарына қызығушылық танытпаған автокөлік өнеркәсібіне көңілі толмады. General Motors компаниясы оған «егер ол жақсырақ қозғалтқыш болса да, [General Motors] оған қызығушылық танытпайды» деді. Буш жарнамадағы тенденциялардан да наразы болды. «Мэдисон авенюі» сенетінін айтады, егер сіз халыққа абсурд нәрсені айтсаңыз, бірақ оны жеткілікті рет қайталасаңыз, халық оны өзінің қабылданған шындықтарының қатарына қосады. 1947 жылдан 1962 жылға дейін Буш American Telephone and Telegraph компаниясының директорлар кеңесінде болды. Ол Карнеги институтының президенті қызметінен зейнеткерлікке шығып, 1955 жылы Массачусетс штатына оралды, бірақ 1952 жылдан 1959 жылға дейін Металл және басқару корпорациясының, ал 1949-1962 жылдары Merck & Co. компанияларының директорлар кеңесінде қызмет етті. Буш Джордж В. Мерк қайтыс болғаннан кейін Merck компаниясының басқарма төрағасы болды және 1962 жылға дейін осы лауазымда қалды. Ол компания президенті Макс Тишлермен тығыз жұмыс істеді, бірақ Буш Тишлердің жауапкершілікті жүктеуге құлшынбауына алаңдады. Буш компанияның сату ұйымына сенімсіздікпен қарады, бірақ Тишлердің ғылыми-зерттеу және даму жұмыстарын қолдады. Ол 1943-1962 жылдары Тафтс колледжінің, 1943-1955 жылдары Джонс Хопкинс университетінің, 1939-1950 жылдары Нью-Йорк Карнеги корпорациясының, 1958-1974 жылдары Вашингтон Карнеги институтының және 1956-1972 жылдары Бостонның Джордж Путнам қорының мүшесі болды, сондай-ақ 1943-1955 жылдары Смитсониан институтының регенті болды.

With Truman as president, men like John R. Steelman, who was appointed chairman of the President's Scientific Research Board in October 1946, came to prominence. Bush's authority, both among scientists and politicians, suffered a rapid decline, though he remained a revered figure. In September 1949, he was appointed to head a scientific panel that included Oppenheimer to review the evidence that the Soviet Union had tested its first atomic bomb. The panel concluded that it had, and this finding was relayed to Truman, who made the public announcement. During 1952 Bush was one of five members of the State Department Panel of Consultants on Disarmament, and led the panel in urging that the United States postpone its planned first test of the hydrogen bomb and seek a test ban with the Soviet Union, on the grounds that avoiding a test might forestall development of a catastrophic new weapon and open the way for new arms agreements between the two nations. Bush was outraged when a security hearing stripped Oppenheimer of his security clearance in 1954; he issued a strident attack on Oppenheimer's accusers in The New York Times. Alfred Friendly summed up the feeling of many scientists in declaring that Bush had become "the Grand Old Man of American science". Bush continued to serve on the NACA through 1948 and expressed annoyance with aircraft companies for delaying development of a turbojet engine because of the huge expense of research and development as well as retooling from older piston engines. He was similarly disappointed with the automobile industry, which showed no interest in his proposals for more fuel efficient engines. General Motors told him that "even if it were a better engine, [General Motors] would not be interested in it." Bush likewise deplored trends in advertising. "Madison Avenue believes", he said, "that if you tell the public something absurd, but do it enough times, the public will ultimately register it in its stock of accepted verities." From 1947 to 1962, Bush was on the board of directors for American Telephone and Telegraph. He retired as president of the Carnegie Institution and returned to Massachusetts in 1955, but remained a director of Metals and Controls Corporation from 1952 to 1959, and of Merck & Co. 1949–1962. Bush became chairman of the board at Merck following the death of George W. Merck, serving until 1962. He worked closely with the company's president, Max Tishler, although Bush was concerned about Tishler's reluctance to delegate responsibility. Bush distrusted the company's sales organization, but supported Tishler's research and development efforts. He was a trustee of Tufts College 1943–1962, of Johns Hopkins University 1943–1955, of the Carnegie Corporation of New York 1939–1950, the Carnegie Institution of Washington 1958–1974, and the George Putnam Fund of Boston 1956–1972, and was a regent of the Smithsonian Institution 1943–1955.

Соңғы жылдары және өлімі

Инсульт алғаннан кейін Буш 1974 жылғы 28 маусымда 84 жасында Массачусетс штатының Белмонт қаласында пневмониядан қайтыс болды. Одан Ричард (хирург) және Джон (Millipore Corporation президенті) ұлдары, алты немересі және әпкесі Эдит қалды. Буштың әйелі 1969 жылы дүние салды. Ол жекелеген жерлеу рәсімінен кейін Массачусетс штатының Оңтүстік Деннис қаласындағы Оңтүстік Деннис зиратына жерленді. Кейін МТИ-де өткен қоғамдық естелік шарасында Жером Виснер: "Ванневар Буш сияқты ғылым мен технологияның дамуына зор ықпал еткен америкалық болған жоқ" деді.

Марапаттар мен құрметтер

Буш 1925 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Буш 1934 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Буш 1937 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Буш 1943 жылы AIEE-нің Эдисон медалімен марапатталды, "электр инженериясының дамуына қосқан үлесі үшін, әсіресе инженерлік мәселелерді шешуге математиканың жаңа тәсілдерін енгізу арқылы, сондай-ақ соғыс кезеңіндегі ғылыми зерттеулер бағдарламасын басқарғаны үшін". 1945 жылы Буш Ұлттық ғылым академиясының "Халық игілігі үшін" медалімен марапатталды. 1949 жылы ол ғылыми-зерттеу және даму саласындағы лидерлік қызметі үшін Өнеркәсіптік зерттеу институтының IRI медалін алды. Президент Трумэн 1948 жылы Бушқа қола жапырақтары бар Медальді табыс етті. 1963 жылы президент Линдон Джонсон оған Ұлттық ғылым медалін сыйлады. Президент Ричард Никсон 1970 жылдың ақпан айында оған, сондай-ақ Джеймс Б. Конант пен генерал Лесли Р. Гроувске Атом энергиясы жөніндегі комиссияның бірегей "Атомдық пионерлер" сыйлығын тапсырды. Буш 1948 жылы Британ империясы орденінің кавалер-командоры, ал 1955 жылы Француз құрметті легионының офицері атанды. 1980 жылы Ұлттық ғылым қоры оның қоғамдық қызметке қосқан үлесін еске алу үшін Ванневар Буш атындағы сыйлықты құрды. Ванневар Бушқа қатысты құжаттар бірнеше орында сақталады, олардың көп бөлігі Конгресс кітапханасында. Қосымша құжаттар МИТ институтының мұрағаттары мен арнайы коллекцияларында, Карнеги институтында және Ұлттық мұрағаттар және құжаттар басқармасында сақталады. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, Ванневар Буш атындағы ерекше профессор – Майкл Левин, американдық Туфтс университетінің даму және синтетикалық биологы.

Портреттер

1947 жылы түсірілген "Бастапқы немесе соңы" фильмінде Буш рөлін Джонатан Хейл сомдайды. Кристофер Ноланның 2023 жылғы "Оппенгеймер" фильмінде Буш рөлін Мэтью Модин сомдайды.