Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық халық әншісі, ән жазушы, актриса және саяси белсенді (1926-2015)
American folk singer, songwriter, actress and political activist (1926 2015)
the folk singer
Рут Элис "Ронни" Гилберт (7 қыркүйек 1926 – 6 маусым 2015), американдық халық әншісі, ән жазушы, актриса және саяси белсенді болған. Ол Пит Сигер, Ли Хейс және Фред Хеллермен бірге "Тігтілер" музыкалық квартетінің алғашқы мүшелерінің бірі ретінде контральтомен өнер көрсеткен.
Ruth Alice "Ronnie" Gilbert (September 7, 1926 – June 6, 2015), was an American folk singer, songwriter, actress and political activist. She was one of the original members of the music quartet the Weavers, as a contralto with Pete Seeger, Lee Hays, and Fred Hellerman.
Ерте өмір
Гилберт Нью-Йорктің Бруклин қаласында дүниеге келді және өмір бойы өзін Нью-Йорктің тумасы деп есептеді. Оның ата-анасы Шығыс Еуропадан келген еврей иммигранттары еді. Оның анасы Сара Польшаның Варшава қаласынан шыққан, киім тігуші және кәсіби одақ мүшесі болса, әкесі Чарльз Гилберт Украинадан келген және фабрикада жұмыс істеген. Кішкентай кезінен бастап ол әлеуметтік әділдікке құштар болды және бұл үшін анасына алғыс айтты, оның анасы Польша еврей Бундының қызметінде болған. Ол Анакостиа орта мектебінде оқыды және Пол Робсонның "расизмді айыптауына" сілтеме жасай отырып, ақ студенттермен бірге қаралаған бетпен өнер көрсетуге қарсылық білдіргендігі үшін мектептен шығарылуға жақын болды. Гилберт 16 жасында Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Вашингтон қаласына келді, үкіметтік жұмысқа орналасып, наразылық әндерін орындайтын Priority Ramblers тобына қосылды. Ол Пит Сигермен бірге Weavers тобын құруға дейін осы топпен бірге өнер көрсетті. Нью-Йоркке оралғаннан кейін Гилберт кеңсе қызметкерлерінің кәсіби одағын ұйымдастыруға қатысып, тоқыма жұмысшыларының одағында жұмыс істеді. Ол Конгресс кітапханасының фольклорисі Алан Ломакспен және Вуди Гатримен, сондай-ақ басқа да халық әншілерімен танысты.
Gilbert was born in Brooklyn, New York City and considered herself a native New Yorker her whole life. Her parents were Jewish immigrants from Eastern Europe. Her mother, Sarah, came from Warsaw, Poland and was a dressmaker and trade unionist, and her father, Charles Gilbert, came from Ukraine and was a factory worker. From a young age she had a strong sense of social justice and gave credit for this to her mother who had been involved with the Polish Jewish Bund. She went to Anacostia High School and was almost expelled because of her resistance to participating in a blackface minstrel show with white students, citing Paul Robeson's "denunciations of racism." Gilbert came to Washington, D. C., during World War II at the age of 16, took a government job and joined a protest folk singing group, the Priority Ramblers. She performed with this group before founding the Weavers with Pete Seeger. When she returned to New York, Gilbert became involved in organising the Office Workers' Union and worked for the Textile Workers' Union. She encountered Library of Congress folklorist Alan Lomax and Woody Guthrie and other folk singers.
Мансап
Гилберттің ән айтуы "кристаллдай таза, батыл контральто" деп сипатталған. Оның дауысы, "This Land Is Your Land", "If I Had a Hammer", "On Top of Old Smoky", "Goodnight, Irene", "Kisses Sweeter than Wine" және "Tzena, Tzena, Tzena" сияқты Weavers тректерінде басқалармен үйлесіп, олардан жоғары көтеріледі.
Gilbert's singing was characterized as "a crystalline, bold contralto." Her voice is heard, blending with and rising over the others, in Weavers tracks such as "This Land Is Your Land", "If I Had a Hammer", "On Top of Old Smoky", "Goodnight, Irene", "Kisses Sweeter than Wine", and "Tzena, Tzena, Tzena".
Ертедегі музыка және белсенділік
The Weavers - 1950 жылдардың басында кеңінен тараған антикоммунистік гистерия кезеңінде, солшыл көзқарастары болғандықтан қара тізімге енгізілген, ықпалды халық әндерін орындайтын топ. 1953 жылы "The Weavers" тобының қара тізімге ілігуіне байланысты таратылғаннан кейін, ол жеке деңгейдегі белсенділігін жалғастырды, 1961 жылы Кубаға сапар жасады және сол күні АҚШ-қа оралды, сол күні бұл ел Кубаға саяхатты тыйым салған болатын. Ол сондай-ақ 1968 жылы британдық театр режиссері Питер Брукпен жұмыс істеу үшін Францияға барғаннан кейін Париждегі наразылықтарға қатысты. 1968 жылы ол Бродвейде Роберт Шоудың "Сынық шатырдағы адам" пьесасының алғашқы қойылымында концлагерьтен аман қалған миссис Розен рөлінде, музыкалық емес драмалық рөлде ойнады. Гилберт 1971 жылы Берклиге көшіп, терапияны оқып, практикалауын бастады. Келесі жылы ол магистратураға түсті. 1974 жылға қарай ол клиникалық психология бойынша магистр дәрежесін алып, бірнеше жыл терапевт ретінде жұмыс істеді. Кейін Гилберт сол кезде Бродвейдегі мансабынан өзгеріс қажет болғанын, қызы өскенін және гештальт, Фрейд және Юнг тәсілдерін қоса алғанда, терапияға "құлай" түскенін айтты.
The Weavers were an influential folk singing group that was blacklisted in the early 1950s, during a period of widespread anti communist hysteria, because of the group's left wing sympathies. Following the Weavers' dissolution in 1953 due to the blacklist, she continued her activism on a personal level, traveling to Cuba in 1961 on a trip that brought her back to the United States on the same day that country banned travel to Cuba. She also participated in the Parisian protests of 1968 after traveling to that country to work with British theatrical director Peter Brook. In 1968, she appeared on Broadway in a dramatic, non musical role the concentration camp survivor Mrs. Rosen in the original production of Robert Shaw's play The Man in the Glass Booth. Gilbert moved to Berkeley in 1971 and began to learn and offer therapy. The next year, she entered graduate school. By 1974, she had earned an MA in clinical psychology and worked as a therapist for a few years. Gilbert later said that at the time, she needed a change from her career on Broadway, her daughter was grown up and she "fell into" therapy, including Gestalt, Freudian and Jungian practices.
Холли Нир және HARP-пен бірге музыка
1974 жылы Холли Нир өзінің "A Live Album" альбомын Гилбертке арнады. Ол кезде Нир оның тірі екенін білмейтін, сондықтан Гилберттен рұқсат сұрамады. Гилберт арнау туралы қызынан біліп, көп ұзамай Нирмен кездесті. Гилберт Нирмен кездесуді былай сипаттайды:
In 1974, Holly Near dedicated her album A Live Album to Gilbert. At the time, Near didn't even know if she was still alive, so she didn't ask Gilbert for permission. Gilbert found out about the dedication from her daughter and met Near soon after. This is how Gilbert describes meeting Near:
«Мен оған оның пластинкасы маған қаншалықты әсерлі болғанын айттым, қатты толқыдым. Алдымен мен ашуландым, содан кейін барлық уақыт бойы көз жасымды тоқтаталмай, мен осының бәрі мен байқамай жатқанда болып жатыр екенін түсіндім. Осы сана, осы әйел санасы музыкада қалыптасып, дамып жатты. Әрине, мен оны жақсы көретінмін, өйткені ол менің музыкадағы барлық жақсы нәрселердің бірігуі еді – фольклорлық музыкадан Бродвейге дейін. Оның өнер беруі мен дауысы керемет еді, ол кез келген нәрсені орындай алатын. Оның әлеуметтік санасы, жаңа заманауи көзқарасы, тоқымашылардың санасы сияқты еді. 1980 жылы "Тоқымашылар: Ол уақыт емес пе?" фильмінің бір бөлігі Гилберт тұрған шатырда түсірілді. Фильм режиссері Нирмен сұхбаттан кейін камераны іске қосып, Нир мен Гилбертті "Hay Una Mujer" әнін орындағанда түсірді. Бұл ән фильмде қалды, және көрермендердің бір бөлігі Нирдің жазба компаниясына хабарласып, олар Гилбертпен бірге гастрольде болады ма деп сұрады. Гилберт бұл оқиғаның «олардың Нирмен музыкалық серіктестігіне бастама болғанын» айтады. Олар 1983 жылы алғашқы концерттік альбомы Lifeline үшін бүкіл ел бойынша гастрольдік сапарға шықты. Нир және Гилберт 1984 жылы төрттік HARP альбомы үшін Арло Гатри мен Пит Сигерге қосылды (бұл "Холли, Арло, Ронни және Пит" аббревиатурасы). Бұл гастроль кезінде Гилберт болашақ әйелі Донна Коронесті кездестіріп, ғашық болды. Коронеспен танысқаннан кейін ол өзін лесбиянка ретінде таныстырды. 1985 жылы Гилберт Нир, Гатри және Сигермен Огайо штатының жәрмеңкесінде өнер көрсетті. Ол 10-шы Мичиган әйелдер музыка фестивалінде және Нирмен бірге өткен алғашқы Редвуд фестивалінде өнер көрсетті. Ол сондай-ақ Ванкувер халық фестивалінде, Ұлттық әйелдер музыка фестивалінде және Sisterfire фестивалінде өнер көрсетті. 1986 жылы ол Нирмен бірге "Singing With You" әнін жазды. Сол кезеңде Гилберт Мэри Харрис "Ана" Джонс туралы бір әйелдің көрсетілімін және автор Студс Теркелдің "Ересек болу" кітабына негізделген екінші туындысын жазды және сахнаға қойды. Джонсты сомдауда Гилберт бірден "көкпейіл және әзілқой, қорқынышсыз және өз пікірі бар" әйелді бейнелеуді мақсат етті, ал көрсетімдегі әндер, олардың көпшілігін Гилберт жазған, АҚШ-тағы әділетсіздікке қарсы күрестің дәуіріне шолу ұсынады.
I told her about how her record was astonishing to me I was so moved. First I was kind of teed off about it and then I was just in tears the whole time, and figured out this has been going on while I haven't been looking This consciousness, this woman consciousness has been happening and was happening in music Of course, I loved her because she was the coming together of all the things I loved in music, from folk music to Broadway she had that kind of delivery and voice and she could handle pretty much anything. It was like she had the social consciousness in a new contemporary way that the Weavers had. In 1980, part of The Weavers: Wasn't That a Time! was filmed in the loft Gilbert was living in. The film maker left the camera running after the Near interview, capturing Near and Gilbert as they sang "Hay Una Mujer." That song was left in the film and some of the audience called Near's record company to see if/when she and Gilbert would be touring. Gilbert says that this "jump started [her and Near] into a musical partnership." They toured together nationally in 1983 for their first live album, Lifeline. Near and Gilbert joined Arlo Guthrie and Pete Seeger for the 1984 quartet album HARP (an acronym for "Holly, Arlo, Ronnie, and Pete"). During this tour, Gilbert met and fell in love with her future wife, Donna Korones. She came out as a lesbian soon after she started dating Korones. In 1985, Gilbert performed with Near, Guthrie, and Seeger at the Ohio State Fair. She performed at the 10th Michigan Womyn's Music Festival and the first Redwood Festival with Near. She also performed at the Vancouver Folk Festival, the National Women's Music Festival, and Sisterfire. in 1986 she and Near recorded Singing With You. During that period Gilbert wrote and appeared in a one woman show about Mary Harris "Mother" Jones, the Irish American activist and labor organizer, and in a second work based on author Studs Terkel's book, Coming of Age. In her portrayal of Jones, Gilbert aimed to portray a woman who was at once "spunky and sarcastic, fearless and opinionated", and the show's songs, most of which were written by Gilbert, provide an insight into a time of resistance to injustice in the United States.
Кейінгі музыка және белсенділік
1991 жылы Гилберт "Линкольн және Азаттық" және "Джонни үйге оралғанда" әндерін жинақ альбом үшін жаздырды. 1992 жылы ол "Signature" альбомындағы "Анасының үйінен шыққан музыка" әнімен Ванкувер ерлер хорына сүйемелдеді. 10 жасында Пол Робсон әнін алғаш рет естігеннен кейін Гилберт: "Әндер қауіпті, әндер көтеріліс тудырады және өміріңді өзгерте алады" деді. Ол 80 жасқа дейін гастрольдік сапарлармен, халықтық және музыкалық фестивальдарда өнер көрсетуді жалғастырды. Ол наразылық қызметін жалғастырып, Израильдің Палестина территорияларын оккупациялауына, сондай-ақ АҚШ-тың Таяу Шығыстағы саясатына қарсы "Қара киімдегі әйелдер" сияқты ұйымдарға қатысты. 2006 жылы "Weavers" тобы "Grammy" сыйлығында өмірлік жетістіктері үшін марапатталды. Гилберт пен Хеллерман сыйлықты қабылдады. Пит Сигер салтанатқа қатыса алмады, ал Хейс 1981 жылы қайтыс болды. Сигер 2014 жылы дүние салды.
In 1991, Gilbert recorded "Lincoln and Liberty" and "When Johnny Comes Marching Home" for the compilation album, Songs of the Civil War. In 1992, she accompanied the Vancouver Men's Chorus on the song Music in My Mother's House from their album Signature. At the age of 10, after hearing Paul Robeson sing for the first time, Gilbert commented: "Songs are dangerous, songs are subversive and can change your life." She continued to tour and appear in plays, folk festivals, and music festivals well into her 80s. She continued her protest work, participating in groups such as Women in Black to protest Israeli occupation of Palestinian territories in addition to United States policies in the middle east. In 2006, the Weavers received a Lifetime Achievement Award at the Grammys. Gilbert and Hellerman accepted the award. Pete Seeger was unable to attend the ceremony, and Hays had died in 1981. Seeger died in 2014.
Жеке өмір
Гилберт 1950 жылдан 1959 жылға дейін Мартин Вегке үйленген. Олардың қызы Лиза (1952 жылы туған) бар. Олардың некесі ажырасумен аяқталды. 2004 жылы Сан-Францискода бірқатар гей-некелер заңдастырылғанда, Гилберт өзінің менеджері және шамамен екі он жылдық серіктесі Донна Коронеске үйленді. Гилберт 2006 жылы Калифорния штатының Каспар қаласына көшті. Гилберт 2015 жылғы 6 маусымда 88 жасында Калифорния штатының Милл-Вэлли қаласындағы күтім үйінде табиғи себептерден қайтыс болды.
Gilbert was married to Martin Weg from 1950 until 1959, and the couple have one daughter, Lisa (born 1952). Their marriage ended in divorce. In 2004, when gay marriage was temporarily legalized in San Francisco, Gilbert married Donna Korones, her manager and partner of almost two decades. Gilbert moved to Caspar, California in 2006. Gilbert died on June 6, 2015, at a nursing facility in Mill Valley, California, from natural causes, at age 88.