Британ ғалымы Бен Локспейзердің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық ғалым сэр Бен Локспейзер, KCB, FRS, MIMechE, FRAeS (9 наурыз 1891 – 18 қазан 1990) – британдық ғылыми әкімші және ЦЕРН-нің алғашқы президенті.

Ерте өмір және білім

Локспейзер Лондон қаласында Президент көшесі, 7 мекенжайында дүниеге келді. Ол алмаз саудагері Леон Локспейзердің және Польшадан иммигрант болып келген Розаның (құрметті есімі Глейцман) үлкен ұлы еді. Ол өмірінің көп бөлігін шығыс Лондондағы Клэптон қаласында өткізді және Хакнидегі бакалеяшылар мектебінде білім алды. Он бес жасында ол Кембридж университетінің кіші жергілікті емтиханында "Англиядағы ең үздік жас оқушы" деп танылды және сыйлық алды. Екі жыл өткен соң ол Кембридждегі Сидни Сассекс колледжіне ашық стипендия бойынша қабылданды, онда ол табиғат ғылымдары трипосының бірінші бөлігінде бірінші дәрежеге, ал механикалық ғылымдар трипосы бойынша екінші дәрежеге ие болды.

Мансап

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Локспейзер дереу Корольдік армияның медициналық корпусына (RAMC) тіркелді және 1915 жылы жеке сарбаз ретінде Галлиполиге аттанды. Көп ұзамай ол амебалық дизентерияға шалдығып, Египетке қайтарылды. Ол сол жерде қалып, ауруды емдеу жолдарымен айналысты. 1949 жылы ол сэр Эдвард Апплтоннан кейін Ғылыми және өнеркәсіптік зерттеулер департаментінің (DSIR) хатшысы болып тағайындалды. Ол маңызды жобаларға зор ықпал етті, оның ішінде 1951 жылғы Ұлыбритания фестивалі; 1952 жылғы ғылым және технология жөніндегі Ұлттық кітапхана; 1954 жылғы Бернард Ловеллдің Джодрелл Банкі радиотелескопы; және 1955–1957 жылдары президенті болған ЦЕРН құрылысы. Бұл жобалардың әрқайсысы Корольдік қоғамның өмірбаянында егжей-тегжейлі сипатталған. Ол әуежайлардың болашағынан бастап, автомобиль мен тікұшақ сияқты ұшақтың гибридіне дейін, кеңселердің қатесіз электрондық машиналармен жабдықталуын болжады, бұл «қазіргі кеңсе қызметкерлерінің көпшілігінің қажетсіз болуын» алдын ала сездірді. Ол Бенджамин Бриттен, Джон Мейсфилд және басқалармен бірге Ішкі істер министріне (Гвилим Ллойд Джорджқа) асылу жазасын жою туралы үндеуге қосылды. Ақырында, он жыл өткен соң ол жаза жойылды. 1954 жылдың 1 қыркүйегінде Оксфорд университетінің вице-канцлері сэр Морис Боура Локспейзерге құрметті докторлық дәрежесін табыс етті. Бұрын ол 1949 жылы Витватерсранд университетінен инженерлік ғылымдарының докторы, ал 1952 жылы Хайфа Технионынан технология ғылымдарының докторы атағын алған еді. Локспейзер сонымен қатар FEng (1976), FIMechE (1946) және FRAeS (1944) болды. Ол Сидни Сассекс колледжінің құрметті мүшесі (1953) және Корольдік өнер қоғамының өмірлік мүшесі болды, сондай-ақ 1946 жылы Американың бостандық медалімен (күміс алақандармен) марапатталды. Элси 1964 жылдың 2 қаңтарында қайтыс болды. Екі жылдан кейін ол RAE-дегі ескі досының жесірі Мэри Элис Хейвудқа үйленді, ол 1983 жылдың 1 желтоқсанында қайтыс болды. Локспейзер он жеті жасында-ақ дарынды пианист және виолончелист болған. Ол сонымен қатар бау-бақшамен шұғылдануды ұнатты. Соғысқа дейінгі коммунизмге деген ынтасы оны құпия барлау қызметінің назарында ұстады. Локспейзер 1990 жылдың 18 қазанында өзінің үйінде, Берчвей, 15 Уэверли Роуд, Фарнборо қаласында қайтыс болды, оның жүз жасқа толуына бес ай қалған еді. Оның мүлігі шамамен 477 000 фунт стерлингке бағаланды.

When the First World War began Lockspeiser immediately enlisted with the Royal Army Medical Corps (RAMC), and sailed for Gallipoli as a private in 1915. He was soon invalided out with amoebic dysentery Amoebiasis to Egypt. He stayed on and worked for a time on a treatment for the disease. In 1949 he was appointed to succeed Sir Edward Appleton as secretary of the Department of Scientific and Industrial Research (DSIR). He was to have a big influence on major projects, including the Festival of Britain in 1951; the National Lending Library for Science and Technology in 1952; Bernard Lovell's Jodrell Bank radio telescope in 1954; and the creation of CERN, of which he was the first president in 1955–7. Each of these is described in some detail in the Royal Society's biography. to the future of airfields and from a cross between a car and a helicopter like plane to forecasting that offices would be equipped with infallible electronic machines, which would foreshadow “the redundancy of much of our present day clerical labour”. He also joined an appeal to the Home Secretary (Gwilym Lloyd George), with Benjamin Britten, John Masefield and others, to abolish hanging. It was eventually abolished ten years later. An honorary doctorate from the University of Oxford was conferred on Lockspeiser by the vice chancellor Sir Maurice Bowra on 1 September 1954. He had earlier received an honorary Doctor of Science in engineering from the University of the Witwatersrand in 1949 and a Doctor of Science in technology from Haifa Technion in 1952. Lockspeiser was also FEng (1976), FIMechE (1946), and FRAeS (1944). He was an honorary fellow of Sidney Sussex College (1953) and a life fellow of the Royal Society of Arts, and he was awarded the American medal of freedom (silver palms) in 1946. Elsie died on 2 January 1964. Two years later he married the widow of an old friend from the RAE, Mary Alice Heywood, who died on 1 December 1983. Lockspeiser was “at the age of seventeen, already a gifted pianist and cellist”. He was also a keen gardener. His pre war interest in Communism made him the object of monitoring by the Secret Intelligence Service. Lockspeiser died on 18 October 1990 at his home, Birchway, 15 Waverley Road, Farnborough, five months short of his one hundredth birthday. His estate was valued at almost £477,000.