Документалды фильмде режиссердің өзінің қатысуы: «Жаңа меншілдіктер» ағыны
Les Nouvelles Egotistes
Документалды фильмдерде режиссердің өзінің қатысуы: Les Nouvelles Egotistes стилі, субъективтілік, рефлексия, Майкл Мур, Ник Брумфилд. Кино өнерінен жаңа бағыт.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Les Nouvelles Egotistes – өзінің қатысуымен фильм түсіретін деректі фильмдер жасаушылардың тобы. Бұл, көбінесе бақылаушылыққа негізделген, дәстүрлі деректі фильмдерге қарсы келеді.
Les Nouvelles Egotistes is a grouping of documentary filmmakers who make films where they themselves are featured. This is against the grain of more traditional documentary film which is mainly voyeuristic observation.
Сипаттамалары
"Жаңа эгоистер" стиліндегі фильмдер рефлексивті, себебі фильмнің екі нысаны бар: режиссер және ол түсіріп жатқан "шындық". Көбінесе режиссерлер "жалған әуесқой" болып, нысанды "ұстау" үшін өз білімінен кем білетіндігін көрсетіп, ал негізгі авторлардың арасында Майкл Мур мен Ник Брумфилд қажет болған жағдайда өте агрессивті бола алады.
Films in the style of Les Nouvelles Egotistes are reflexive, insofar as there are two subjects of the film the filmmaker and the "reality" which he is filming. Usually the filmmakers are "faux naïf", pretending to be less knowing than they really are in order to "trap" the subject, however amongst the key names both Michael Moore and Nick Broomfield can be very aggressive when necessary.
Тарих
Бұл кино түсіру стилі 1986 жылы Росс МакЭлвидің "Шерманның науқаны: ядролық қарудың таралу дәуірінде Оңтүстікте романтикалық махаббат мүмкіндігі туралы толғаныс" фильмімен көрінді. Фильмнің көп бөлігінде МакЭлви камераға тікелей сөйлеп, түсірілімнің қалай жүріп жатқаны туралы ойларын айтты. Сол жылы Ник Брумфилд Лили Томлин туралы фильм түсіріп жүргенде, ең қызықты бөлімдер – соқпаққа тірелгендер, дау-жанжалдар, қателер – барлығы қысқартылып қалғанын байқады. Сондықтан 1988 жылғы "Мені қызықтыратын нәрсе" және одан кейінгі фильмдері үшін Брумфилд осы жаңа стильді қатайтып, деректі фильмді "жаңартты". Одан кейін көптеген деректі фильмдер жасаушылар Брумфилдтің жолын қуды – мысалы, Майкл Мур, Джон Ронсон (осы қозғалысқа 2002 жылы Sight & Sound журналында атау берген), және соңғы кезде Луи Теру. Бұл қозғалысқа атау салыстырмалы түрде кеш берілді, және ол Джон Ронсонның көптеген киножурналистер қабылдаған бейресми тұжырымы еді. Бұл стиль соңғы жылдары кеңінен танымал болып, Реджи Йейтс сияқты көптеген деректі фильмдер жасаушылар қолданып жүр.
This style of filmmaking showed presence in 1986, with Ross McElwee's Sherman's March: A Meditation on the Possibility of Romantic Love in the South during an Era of Nuclear Weapons Proliferation. For much of this film, McElwee was talking to camera, giving accounts of how he thought the production was going. It was in the same year that Nick Broomfield was making a film about Lily Tomlin and realised that all of the best bits the dead ends, the arguments, the mistakes were being left out. For his 1988 feature Driving Me Crazy and subsequent features, then, Broomfield perfected this new style, "reinventing" documentary film. Following this, more documentary makers followed Broomfield's example key examples are Michael Moore, Jon Ronson (who was responsible for naming the movement in a 2002 issue of Sight & Sound), and more recently Louis Theroux. The movement was named relatively recently, and is an informal assertion by Jon Ronson which happens to have been adopted by many film journalists. The style has become increasingly popular over recent years, being adopted by many documentary filmmakers, such as Reggie Yates.