Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алмазға ұқсас, бірақ алмаз емес зат.
Diamond like object which is not a diamond
Алмаз симуляторы, алмаз имитациясы немесе имитация алмазы – алмазға ұқсас гемологиялық қасиеттері бар зат немесе материал. Симуляторлар, табиғи алмастармен бірдей материалдық қасиеттерге ие нақты алмастар болып табылатын синтетикалық алмастардан өзгеше. Алмазды күшейту (enhancement) осы анықтамадан тыс қалдырылады. Алмаз симуляторы жасанды, табиғи немесе кейбір жағдайларда олардың комбинациясы болуы мүмкін. Олардың материалдық қасиеттері алмаздың қасиеттерінен ерекшеленсе де, симуляторлар шағылысу (dispersion) және қаттылық сияқты қажетті қасиеттерге ие, бұл оларды алмазға ұқсатуға мүмкіндік береді. Оқу бітірген гемологтар тиісті жабдықтармен табиғи және синтетикалық алмастарды барлық алмаз симуляторларынан, негізінен визуальды тексеру арқылы ажырата алады. Ең көп таралған алмаз симуляторлары – жоғары қорғасынды шыны (яғни, страздар) және кубикалық цирконий (CZ), екеуі де жасанды материалдар. 1950 жылдардың ортасынан бері стронций титанаты және синтетикалық рутил сияқты басқа да бірқатар жасанды материалдар жасалған, бірақ қазір олар кеңінен қолданылмайды. 20 ғасырдың соңында пайда болған зертханада өсірілген моссанит алмазға балама ретінде танымал болды. Алмаздың жоғары бағасы, сондай-ақ алмаз саудасының этикалық мәселелері алмаз симуляторларына жоғары сұраныс тудырды.
A diamond simulant, diamond imitation or imitation diamond is an object or material with gemological characteristics similar to those of a diamond. Simulants are distinct from synthetic diamonds, which are actual diamonds exhibiting the same material properties as natural diamonds. Enhanced diamonds are also excluded from this definition. A diamond simulant may be artificial, natural, or in some cases a combination thereof. While their material properties depart markedly from those of diamond, simulants have certain desired characteristics—such as dispersion and hardness—which lend themselves to imitation. Trained gemologists with appropriate equipment are able to distinguish natural and synthetic diamonds from all diamond simulants, primarily by visual inspection. The most common diamond simulants are high leaded glass (i. e., rhinestones) and cubic zirconia (CZ), both artificial materials. A number of other artificial materials, such as strontium titanate and synthetic rutile have been developed since the mid 1950s, but these are no longer in common use. Introduced at the end of the 20th century, the lab grown product moissanite has gained popularity as an alternative to diamond. The high price of gem grade diamonds, as well as significant ethical concerns of the diamond trade, have created a large demand for diamond simulants.
Қажетті және дифференциалдық қасиеттер
Алмаз имитаторы ретінде қарастырылуы үшін материал белгілі бір алмазға ұқсас қасиеттерге ие болуы керек. Ең жетілген жасанды имитаторлардың қасиеттері алмазға өте жақын, бірақ барлық имитаторлардың бір немесе бірнеше ерекшеліктері бар, олар оларды алмаздан анық және (алмазды білетіндер үшін) оңай ажыратады. Геммолог үшін ең маңызды айырмашылық қасиеттері – бұл бұзбайтын сынақтарды жүргізуге мүмкіндік беретіндері; олардың көпшілігі көру арқылы анықталады. Бұзбайтын сынақтарға басымдық беріледі, себебі күдікті алмастардың көпшілігі асыл тастарға кесіліп, әшекей бұйымдарға орнатылған, ал егер бұзушы сынақ (көбінесе алмаз емес материалдардың салыстырмалы қанықтығы мен жұмсақтығына сүйенеді) сәтсіз аяқталуы мүмкін, онда имитатор зақымдануы мүмкін – бұл әшекей бұйымдарының иелері үшін қабылдамас нәтиже, өйткені тас алмаз болмаса да, құнды болуы мүмкін. Алмаз бен оның имитаторларын салыстыруға және аражіктеп қарауға болатын кейбір қасиеттер төменде келтірілген.
In order to be considered for use as a diamond simulant, a material must possess certain diamond like properties. The most advanced artificial simulants have properties which closely approach diamond, but all simulants have one or more features that clearly and (for those familiar with diamond) easily differentiate them from diamond. To a gemologist, the most important of differential properties are those that foster non destructive testing; most of these are visual in nature. Non destructive testing is preferred because most suspected diamonds are already cut into gemstones and set in jewelry, and if a destructive test (which mostly relies on the relative fragility and softness of non diamonds) fails, it may damage the simulant—an unacceptable outcome for most jewelry owners, as even if a stone is not a diamond, it may still be of value. Following are some of the properties by which diamond and its simulants can be compared and contrasted.
Тұрақтылығы мен тығыздығы
Мосс минералдардың қаттылық шкаласы – жалпы таралған минералдардың сызалуға қарсы кедерісін көрсететін сызықты емес шкала. Алмаз осы шкаланың ең жоғары сатысында (10 қаттылық) тұрады, себебі ол табиғатта кездесетін ең қатты материалдардың бірі. (Дегенмен, жинақталған алмаз наноқұбырлар сияқты кейбір жасанды заттар одан да қаттырақ.) Алмаз, әдетте, өзінен басқа ешқандай материал оны сызып ала алмайтындықтан, асыл тастардың бетінде сызаттар кездеспейді. Алмаздың қаттылығы оның өте жылтыр, «алмазды» деп сипатталатын жақтарында және өте анық, өткір жиектерінде (микроскоп немесе лупа арқылы көрінеді) жақсы байқалады. Алмаз имитациясының тиімді болуы үшін, ол көптеген асыл тастарға қарағанда әлдеқайда қатты болуы керек. Көптеген имитациялар алмаздың қаттылығына жетпейді, сондықтан оларды сыртқы кемшіліктері мен нашар жылтырлауы арқылы алмаздан ажыратуға болады. Бұрынғыда, «терезе әйнегіне сынау» деп аталатын әдіс алмазды анықтаудың сенімді тәсілі саналған. Бұл, потенциалды түрде бұзуға әкелетін сынақ, онда күдікті алмазды әйнек бетіне сүртіп, әйнекте сызат пайда болса, ал асыл таста сызат қалмаса, нәтиже оң деп есептелген. Әйнек орнына корундтан (9 қаттылық) жасалған қаттылық өлшегіштер мен сызат пластиналарын да қолдануға болады. Қаттылықты сынау үш себептен ұсынылмайды: әйнек салыстырмалы түрде жұмсақ (әдетте 6 немесе одан төмен) және көптеген материалдармен (оның ішінде көптеген имитациялармен) сызалуы мүмкін; алмаздың төрт бағытта мінсіз және оңай айырылатын жазықтықтары бар (алмаздың құрылымдық әлсіздік орындары, олар сынақ процесінде алмаздың бөлінуіне әкелуі мүмкін); және алмазға ұқсас көптеген асыл тастар (оның ішінде ескі имитациялар) өздерінің құндылығына ие. Алмаздың нақты салмағы (SG) немесе тығыздығы 3,52 шамасында тұрақты. Көптеген имитациялардың тығыздығы осы мәннен әлдеқайда жоғары немесе сәл төмен болады, бұл оларды бекітілмеген жағдайда оңай анықтауға мүмкіндік береді. Бұл мақсатта дииодометан сияқты жоғары тығыздықтағы сұйықтықтарды қолдануға болады, бірақ олардың барлығы өте улы, сондықтан олардан қашу керек. Көбірек практикалық әдіс – күдікті алмаздың күтілетін мөлшері мен салмағын оның өлшенген параметрлерімен салыстыру: мысалы, кубикалық цирконийдің (SG 5,6–6) салмағы бірдей өлшемдегі алмаздың күтілетін салмағынан 1,7 есе көп болады.
The Mohs scale of mineral hardness is a non linear scale of common minerals' resistances to scratching. Diamond is at the top of this scale (hardness 10), as it is one of the hardest naturally occurring materials known. (Some artificial substances, such as aggregated diamond nanorods, are harder.) Since a diamond is unlikely to encounter substances that can scratch it, other than another diamond, diamond gemstones are typically free of scratches. Diamond's hardness also is visually evident (under the microscope or loupe) by its highly lustrous facets (described as adamantine) which are perfectly flat, and by its crisp, sharp facet edges. For a diamond simulant to be effective, it must be very hard relative to most gems. Most simulants fall far short of diamond's hardness, so they can be separated from diamond by their external flaws and poor polish. In the recent past, the so called "window pane test" was commonly thought to be an assured method of identifying diamond. It is a potentially destructive test wherein a suspect diamond gemstone is scraped against a pane of glass, with a positive result being a scratch on the glass and none on the gemstone. The use of hardness points and scratch plates made of corundum (hardness 9) are also used in place of glass. Hardness tests are inadvisable for three reasons: glass is fairly soft (typically 6 or below) and can be scratched by a large number of materials (including many simulants); diamond has four directions of perfect and easy cleavage (planes of structural weakness along which the diamond could split) which could be triggered by the testing process; and many diamond like gemstones (including older simulants) are valuable in their own right. The specific gravity (SG) or density of a gem diamond is fairly constant at 3.52. Most simulants are far above or slightly below this value, which can make them easy to identify if unset. High density liquids such as diiodomethane can be used for this purpose, but these liquids are all highly toxic and therefore are usually avoided. A more practical method is to compare the expected size and weight of a suspect diamond to its measured parameters: for example, a cubic zirconia (SG 5.6–6) will be 1.7 times the expected weight of an equivalently sized diamond.
Оптика және түс
Алмазды әдетте жарқырауы (көрген адамға қайтарылатын жарық мөлшері) және отты (түсті призмалық жарқыраулар көрінетін дәреже) шығару үшін бриллиантқа кесіледі. Бұл қасиеттер тастың кесуіне күшті әсер етеді, бірақ олар алмастың жоғары сыну индексі (RI – тасқа кірген кезде жарықтың бұрылу дәрежесі) 2.417 (натрий жарығымен өлшенген, 589.3 нм) және жоғары дисперсия (ақ жарықтың тастан өткен кезде спектрлік түстерге бөліну дәрежесі) 0.044, натрий B және G сызық аралығымен өлшенген, нәтижесінде туындайды. Сондықтан, алмаз симуляторының RI және дисперсиясы тым төмен болса, ол салыстырмалы түрде сұрғыр немесе "жансыз" көрінеді; ал RI және дисперсиясы тым жоғары болса, әсері нағыз емес немесе тіпті дөңгелектеп айтқанда, әдемі емес деп есептеледі. Өте аз симуляторлар RI және дисперсия жағынан алмазға жақын келеді, тіпті жақын симуляторларды тәжірибелі сарапшы ажырата алады. RI және дисперсияны тікелей өлшеу іс жүзінде мүмкін емес (стандартты гемологиялық рефрактометрдің RI 1.81 жоғарғы шегі бар), бірақ бірнеше компания материалдың RI-ін жанама түрде өлшеу үшін инфрақызыл сәуленің қаншалықты жақсы шағылысатынын өлшейтін құралдарды жасады. Оптикалық сипаттама да ошақты мәнге ие. Алмаз және басқа кубикалық (сондай-ақ аморфты) материалдар изотроптық, яғни тасқа кіретін жарық бағытына қарамастан бірдей әрекет етеді. Керісінше, минералдардың көпшілігі анизотроптық, бұл екі сынуға немесе материалға кіретін жарықтың оптикалық осьтен басқа барлық бағытта екі рет сынуына (екі рефракциялы материалдағы бір рет сыну бағыты) әкеледі. Бұл екі сынуды әдетте кесу тастың артқы жағындағы немесе ішкі кемшіліктердегі визуалды екі еселеу ретінде байқауға болады. Сондықтан алмаз симуляторы изотроптық болуы керек. Ұзын толқынды (365 нм) ультракөк сәуле астында алмаз көк, сары, жасыл, лаванда немесе қызыл түсті флуоресценцияны көрсете алады. Ең көп таралған флуоресценция көк түсті, және мұндай тастар сары түсті фосфоресценцияны да көрсете алады – бұл асыл тастар арасында бірегей комбинация деп саналады. Көптеген алмаз симуляторлары қысқа толқынды ультракөк сәулеге жауап бермейді немесе өте аз жауап береді. Сол сияқты, алмаз симуляторларының көпшілігі жасанды болғандықтан, олардың қасиеттері біркелкі болады: көп тасты алмаз сақинасында әр алмаздың флуоресценциясы әртүрлі болуын күтуге болады (әртүрлі түстер мен қарқындылықта, ал кейбіреулері инерт болуы мүмкін). Егер барлық тастар бірдей флуоресценция көрсетсе, олар алмаз болмауы мүмкін. Көптеген "түссіз" алмаздардың ішінде сары немесе қоңыр реңк болады, ал кейбір жасанды симуляторлар толығымен түссіз болады – алмаз түсінің терминологиясындағы мінсіз "D" түсіне тең. Бұл "нағыз болу үшін тым жақсы" факторын ескеру маңызды; сәнді алмастарды еліктеуге арналған түсті алмаз симуляторларын осы тұрғыдан анықтау қиын, бірақ симуляторлардың түстері көбінесе алмаздың түсіне жетпейді. Көптеген алмаздарда (түссіздерінде де) 415 нм толқын ұзындығындағы жіңішке сызықтан тұратын ерекше сіңіру спектрін (тікелей көру спектроскопы арқылы) көруге болады. Жасанды симуляторларда түс беру үшін қолданылатын қоспалар алмазда кездеспейтін сирек кездесетін элементтердің күрделі сіңіру спектрі ретінде анықталуы мүмкін. Ал алмаздарында белгілі бір ішкі және сыртқы кемшіліктер немесе қоспалар болады, олардың ең көп тарағандары – жарықтар және қатты шетел кристалдары. Жасанды симуляторлар әдетте ішкі жағынан мінсіз болады, ал кез келген кемшіліктер өндіріс процесінің ерекшелігі болып табылады. Табиғи симуляторлардағы қоспалар алмазда кездеспейтін қоспалардан өзгеше болуы мүмкін, әсіресе сұйық "қанаттар" сияқты қоспалар. Алмазды кесу процесі көбінесе бастапқы кристалдың бетінің бөліктерін сақтап қалады. Бұл бөліктер "табиғи" деп аталады және әдетте тастың белдеуінде орналасады; олар үшбұрышты, төртбұрышты немесе шаршы шұңқырлар (эч маркалары) түрінде болады және тек алмазда ғана кездеседі.
Diamonds are usually cut into brilliants to bring out their brilliance (the amount of light reflected back to the viewer) and fire (the degree to which colorful prismatic flashes are seen). Both properties are strongly affected by the cut of the stone, but they are a function of diamond's high refractive index (RI—the degree to which incident light is bent upon entering the stone) of 2.417 (as measured by sodium light, 589.3 nm) and high dispersion (the degree to which white light is split into its spectral colors as it passes through the stone) of 0.044, as measured by the sodium B and G line interval. Thus, if a diamond simulant's RI and dispersion are too low, it will appear comparatively dull or "lifeless"; if the RI and dispersion are too high, the effect will be considered unreal or even tacky. Very few simulants have closely approximating RI and dispersion, and even the close simulants can be separated by an experienced observer. Direct measurements of RI and dispersion are impractical (a standard gemological refractometer has an upper limit of about RI 1.81), but several companies have devised reflectivity meters to gauge a material's RI indirectly by measuring how well it reflects an infrared beam. Perhaps equally as important is optic character. Diamond and other cubic (and also amorphous) materials are isotropic, meaning that light entering a stone behaves the same way regardless of direction. Conversely, most minerals are anisotropic, which produces birefringence, or double refraction of light entering the material in all directions other than an optic axis (a direction of single refraction in a doubly refractive material). Under low magnification, this birefringence is usually detectable as a visual doubling of a cut gemstone's rear facets or internal flaws. An effective diamond simulant should therefore be isotropic. Under longwave (365 nm) ultraviolet light, diamond may fluoresce a blue, yellow, green, mauve, or red of varying intensity. The most common fluorescence is blue, and such stones may also phosphoresce yellow—this is thought to be a unique combination among gemstones. There is usually little if any response to shortwave ultraviolet, in contrast to many diamond simulants. Similarly, because most diamond simulants are artificial, they tend to have uniform properties: in a multi stone diamond ring, one would expect the individual diamonds to fluoresce differently (in different colors and intensities, with some likely to be inert). If all the stones fluoresce in an identical manner, they are unlikely to be diamond. Most "colorless" diamonds are actually tinted yellow or brown to some degree, whereas some artificial simulants are completely colorless—the equivalent of a perfect "D" in diamond color terminology. This "too good to be true" factor is important to consider; colored diamond simulants meant to imitate fancy diamonds are more difficult to spot in this regard, but the simulants' colors rarely approximate. In most diamonds (even colorless ones) a characteristic absorption spectrum can be seen (by a direct vision spectroscope), consisting of a fine line at 415 nm. The dopants used to impart color in artificial simulants may be detectable as a complex rare earth absorption spectrum, which is never seen in diamond. Also present in most diamonds are certain internal and external flaws or inclusions, the most common of which are fractures and solid foreign crystals. Artificial simulants are usually internally flawless, and any flaws that are present are characteristic of the manufacturing process. The inclusions seen in natural simulants will often be unlike those ever seen in diamond, most notably liquid "feather" inclusions. The diamond cutting process will often leave portions of the original crystal's surface intact. These are termed naturals and are usually on the girdle of the stone; they take the form of triangular, rectangular, or square pits (etch marks) and are seen only in diamond.
Жылу және электр
Алмаз – өте тиімді жылу өткізгіш және әдетте электр оқшаулағыш. Алмазды оның өңдеулерінен ажырату үшін электрондық термосендті пайдалану кезінде бұл қасиеті кеңінен қолданылады. Бұл зондтар батареямен қуатталатын термисторлардан тұрады, олар жіңішке мыс ұшына орнатылған. Бір термистор қыздыру құрылғысы ретінде жұмыс істейді, ал екіншісі мыс ұшының температурасын өлшейді: егер сыналып жатқан тас алмаз болса, ол ұштың жылу энергиясын өлшенетін температураның төмендеуін тудыруға жеткілікті жылдамдықпен өткізеді. Көптеген өңдеулер жылу оқшаулағыштар болғандықтан, термистордың жылуы өткізілмейді. Бұл тест шамамен 2–3 секундқа созылады. Бірақ мозанит, алмазға ұқсас жылу өткізгіштігіне ие, осы тесттің ерекше жағдайы болуы мүмкін. Ескі зондтар мозанитпен жаңылысуы мүмкін, бірақ жаңа жылу және электр өткізгіштігін тексеру құралдары екі материалды ажыратуға жеткілікті күрделі. Соңғы жетістік – наноалмаз жабыны, алмаз материалының өте жұқа қабаты. Дұрыс тексерілмесе, ол алмаз сияқты қасиеттерді көрсетуі мүмкін. Алмаздың электр өткізгіштігі тек көк немесе күлгін көк түсті тастар үшін ғана маңызды, себебі олардың түсіне жауапты интерстициалдық бор оларды жартылай өткізгіштерге айналдырады. Осылайша, күдікті көк алмаз электр тізбегін сәтті аяқтаған жағдайда расталуы мүмкін.
Diamond is an extremely effective thermal conductor and usually an electrical insulator. The former property is widely exploited in the use of an electronic thermal probe to separate diamonds from their imitations. These probes consist of a pair of battery powered thermistors mounted in a fine copper tip. One thermistor functions as a heating device while the other measures the temperature of the copper tip: if the stone being tested is a diamond, it will conduct the tip's thermal energy rapidly enough to produce a measurable temperature drop. As most simulants are thermal insulators, the thermistor's heat will not be conducted. This test takes about 2–3 seconds. The only possible exception is moissanite, which has a thermal conductivity similar to diamond: older probes can be fooled by moissanite, but newer thermal and electrical conductivity testers are sophisticated enough to differentiate the two materials. The latest development is nano diamond coating, an extremely thin layer of diamond material. If not tested properly it may show the same characteristics as a diamond. A diamond's electrical conductance is only relevant to blue or gray blue stones, because the interstitial boron responsible for their color also makes them semiconductors. Thus, a suspected blue diamond can be affirmed if it completes an electric circuit successfully.
Жасанды симуляторлар
Алмазды жүздеген жылдар бойы жасанды материалдар көшіріп келді; технологияның дамуы алмаздың қасиеттеріне дедалі жақын симуляторлардың жасалуына әкелді. Осы симуляторлардың көпшілігі белгілі бір кезеңге тән болғанымен, олардың көптеп өндірілуінің арқасында қазіргі кезде әртүрлі жиілікпен әшекей бұйымдарында кездесуде. Олардың көбі жоғары технологиялық мақсаттар үшін, мысалы, активті лазерлік орталар, варисторлар және көпіршік жадысында қолдану үшін ойластырылған. Қазіргі уақытта олардың қоры шектеулі болғандықтан, коллекционерлер ескі түрлері үшін қосымша төлем жасауы мүмкін.
Diamond has been imitated by artificial materials for hundreds of years; advances in technology have seen the development of increasingly better simulants with properties ever nearer those of diamond. Although most of these simulants were characteristic of a certain time period, their large production volumes ensured that all continue to be encountered with varying frequency in jewelry of the present. Nearly all were first conceived for intended use in high technology, such as active laser mediums, varistors, and bubble memory. Due to their limited present supply, collectors may pay a premium for the older types.
Жиынтық кесте
Алмаз имитациялары және олардың гемологиялық қасиеттері Материал Формула Сыну индексі(лерi) 589.3 нм Дисперсия 431–687 нм Қаттылық (Мос шкаласы) Тығыздық (г/см³) Жылу өткізгіштігі (ЖӨ) Қазіргі деңгей Алмаз C 2.417 0.044 10 3.52 Тамаша Жасанды имитациялар Флинт әйнегі Кремниймен қосылған қорғасын ~ 1.6 > 0.020 < 6 2.4–4.2 Нашар 1700– Ақ сапфир AlO 1.762–1.770 0.018 9 3.97 Нашар 1900–1947 Спинель MgO·AlO 1.727 0.020 8 ~ 3.6 Нашар 1920–1947 Рутил TiO₂ 2.62–2.9 0.33 ~ 6 4.25 Нашар 1947–1955 Стронций титанаты SrTiO₃ 2.41 0.19 5.5 5.13 Нашар 1955–1970 YAG YAlO₃ 1.83 0.028 8.25 4.55–4.65 Нашар 1970–1975 GGG GdGaO₃ 1.97 0.045 7 7.02 Нашар 1973–1975 Кубикалық цирконий ZrO₂ (+ сирек элементтер) ~ 2.2 ~ 0.06 ~ 8.3 ~ 5.7 Нашар 1976– Моассанит SiC 2.648–2.691 0.104 8.5–9.25 3.2 Жоғары 1998– Табиғи имитациялар Кварц SiO₂ 1.543–1.554 7 2.50–2.65 Ежелгі Андрадит CaFe(SiO₄) 1.61–1.64 0.057 6.5–7 3.8–3.9 Нашар Ежелгі Циркон ZrSiO₄ 1.78–1.99 0.039 6.5–7.5 4.6–4.7 Нашар Ежелгі Топаз Al₂SiO₄(F, OH)₂ 1.61–1.64 0.014 8 3.4–3.6 Нашар Ежелгі
+ Diamond simulants and their gemological properties Material Formula Refractiveindex(es)589.3 nm Dispersion431–687 nm Hardness(Mohs'scale) Density(g/cm) Thermalcondc. State ofthe art Diamond C 2.417 0.044 10 3.52 Excellent Artificial simulants Flint glass Silica with Lead ~ 1.6 > 0.020 < 6 2.4–4.2 Poor 1700– White sapphire AlO 1.762–1.770 0.018 9 3.97 Poor 1900–1947 Spinel MgO·AlO 1.727 0.020 8 ~ 3.6 Poor 1920–1947 Rutile TiO 2.62–2.9 0.33 ~ 6 4.25 Poor 1947–1955 Strontium titanate SrTiO 2.41 0.19 5.5 5.13 Poor 1955–1970 YAG YAlO 1.83 0.028 8.25 4.55–4.65 Poor 1970–1975 GGG GdGaO 1.97 0.045 7 7.02 Poor 1973–1975 Cubic zirconia ZrO (+ rare earths) ~ 2.2 ~ 0.06 ~ 8.3 ~ 5.7 Poor 1976– Moissanite SiC 2.648–2.691 0.104 8.5–9.25 3.2 High 1998– Natural simulants Quartz Silica 1.543–1.554 7 2.50–2.65 Ancient Andradite CaFe(SiO) 1.61–1.64 0.057 6.5–7 3.8–3.9 Poor Ancient Zircon ZrSiO 1.78–1.99 0.039 6.5–7.5 4.6–4.7 Poor Ancient Topaz AlSiO(F, OH) 1.61–1.64 0.014 8 3.4–3.6 Poor Ancient
Сыну индексі(лерi) бағанасы, бір сыну индексін біржақты сынуға ие заттар үшін, ал қос сынуға ие заттар үшін диапазонды көрсетеді.
The "refractive index(es)" column shows one refractive index for singly refractive substances, and a range for doubly refractive substances.
1700 жылдан бастап
Қорғасын, алюминий және таллий қолданып, сындыру көрсеткішін (RI) және дисперсияны арттыру мақсатымен флинт шынысын жасау барокко кезеңінің соңында басталды. Флинт шынысы бриллианттарға ұқсас өңделеді, ал жаңа кесілгенде алмастың керемет имитациясы бола алады. «Страз» немесе «паста» деп те аталатын шыны имитациялары көне зергерлік бұйымдарда жиі кездеседі; мұндай жағдайларда страздар өздерінің құнды тарихи артефактілері болуы мүмкін. Қорғасынның жоғары жұмсақтығы (қаттылығы 6-дан төмен) страздың қырлары мен жақтарының тез тоюына және сызат түсуіне себеп болады. Конхоидтық сынықтармен және тастың ішіндегі ауа көпіршіктерімен немесе ағын сызықтарымен бірге, бұл белгілер шыны имитацияларын орташа үлкейту кезінде анықтауды жеңілдетеді. Қазіргі заманғы өндірісте шыныны кесуден гөрі қалыптау әдісі жиі қолданылады: мұндай тастарда жақтары ойыс, қырлары дөңгелек болады және қалыптау іздері немесе тігістер болуы мүмкін. Шыны басқа материалдармен біріктіріліп, композиттік материалдар жасалады.
The formulation of flint glass using lead, alumina, and thallium to increase RI and dispersion began in the late Baroque period. Flint glass is fashioned into brilliants, and when freshly cut they can be surprisingly effective diamond simulants. Known as rhinestones, pastes, or strass, glass simulants are a common feature of antique jewelry; in such cases, rhinestones can be valuable historical artifacts in their own right. The great softness (below hardness 6) imparted by the lead means a rhinestone's facet edges and faces will quickly become rounded and scratched. Together with conchoidal fractures, and air bubbles or flow lines within the stone, these features make glass imitations easy to spot under only moderate magnification. In contemporary production it is more common for glass to be molded rather than cut into shape: in these stones the facets will be concave and facet edges rounded, and mold marks or seams may also be present. Glass has also been combined with other materials to produce composites.