Моррис Хилквит: Америкалық социалистік қозғалыстың қайраткері

Кіріспе

Америкалық заңгер және саясаткер (1869 – 1933)

Моррис Хиллквит (1 тамыз 1869 – 8 қазан 1933) – Америка Социалистік партиясының негізін қалаушысы және жетекшісі, сондай-ақ Нью-Йорк қаласының төменгі шығыс бөлігіндегі белгілі еңбек құқығы саласындағы заңгер. Юджин В. Дебс және конгрессмен Виктор Л. Бергермен бірге Хиллквит 20-шы ғасырдың басындағы екі онжылдықта американдық социализмнің маңызды тұлғаларының бірі болды. 1917 жылғы қарашада соғысқа қарсы бағдарламамен сайлауға түскен Хиллквит Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына социалистік кандидат ретінде 100 мыңнан астам дауыс жинады. Хиллквит 1932 жылы да Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына үміткер болды. Өмірі бойында ол бес рет АҚШ Конгресіне кандидат болып түсті.

Синдикалистік солшылдармен күрес

Кампаниядан кейін Хилквит өзінің назарын партия ішіндегі мәселелерге бұрды, бұл оны SPA-ның синдикалистік сол қанатымен қақтығысқа түсірді. Оның өмірбаяны Хилквит пен партияның Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар қанаты арасындағы кем дегенде төрт маңызды айырмашылықты көрсетеді: өндірістік кәсіподақтардың тұрақтылығы мен тиімділігіне сенімсіздік, ұжымдық келісімдерге қарсы IWW-нің ереуілге бағытталған тактикасына деген наразылық, жұмысшылар қозғалысының саяси және еңбек ұйымдары арасындағы функцияларды бөлуге сенімділік, IWW-нің өндірістік ұйымды басты бағыт етуге ұмтылысына қарсылық, сондай-ақ Хилквит қоғамның көп бөлігін социалистік қозғалыстан алшақтататын және солшылдарды шеттетуге әкелетін IWW-нің радикалды насихаты. Оның өмірбаянын жазған автор: «Оның басшылығы партиядағы келіспеушілікті күшейте түсті және [Хилквит] 1913 жылы сол қанатының маңызды бөлігімен үзіліске жалғыз себепкер болмаса да, осы өкінішті жағдайға үлкен үлес қосты» дейді. 1911 жылы IWW жетекшісі Уильям «Биг Билл» Хейвуд Социалистік партияның Ұлттық атқару комитетіне сайланды, онда Хилквит те қызмет етті. Синдикалист пен сайлау арқылы социалистік бағытты ұстанатын саясаткер 1912 жылғы 11 қаңтарда Нью-Йорктегі Купер-Юнионда өткен жарысқа толы пікірсайысқа қатысты. Хейвуд Хилквит пен социалистердің «тиісті уақытта дұрыс жерде аздап саботаж жасауға» тырысу керектігін мәлімдеді және Хилквитті Нью-Йорктегі киім тігушілерге жұмыс берушілерімен келісімге келуге көмектесу арқылы таптық күрестен бас тартқаны үшін сынады. Хилквит өзінің жаңа хабары жоқ екенін, екі жақты жұмысшылар қозғалысына сенімділігін, саяси және кәсіподақтық ұйымдардың жеке және тең дәрежедегі рөлін қайталайтынын айтты. «Құрылымдық формалардың ғана өзгеруі біздің радикалды индустриалистердің мәлімдегеніндей, американдық еңбек қозғалысын революцияламайды», - деді ол. Хилквиттің партияның синдикалистік сол қанатына қарсы күресі 1912 жылғы мамыр айында Индианаполисте өткен Ұлттық съезде жалғасты. Хилквиттің өмірбаянында: «Конституция комитетінің төрағасы ретінде ол, әрине, партияның ІІ бабының 6-тармағына түзету енгізген, онда «саяси әрекетке қарсы шыққан немесе қылмысты, саботажды немесе жұмысшы табының азаттығына қол жеткізу үшін зорлық-зомбылықтың басқа да түрлерін қолдаған партия мүшесі» партиядан шығарылатыны көзделген» делінген. Ол саботажға қарсы түзетуді қолдауын осылай түсіндірді: «Егер осы елде социалистік қозғалысты тежеп тұрған немесе бұзып жатқан бір нәрсе болса, ол капиталистік класс емес; ол католик шіркеуі емес; ол – біздің ішкі достарымыздың ақылсыздығы». «Синдикализмге қарсы социализм» мәселесі келесі екі жыл бойы қызу пікірсайыстарға ұласты, нәтижесінде «Биг Билл» Хейвудтың СП Ұлттық атқару комитетінен шақырылуымен және сол қанаттың ұйымнан кең ауқымды шығуымен аяқталды. Радикалдық қанат Хилквитті IWW-ға қарсы бағыты үшін ешқашан кешірмеді және оны болашақтағы үлкен бөліністегі басты айыптаушы етті.

After the campaign, Hillquit turned his attention to inner party affairs, which brought him into conflict with the SPA's syndicalist Left Wing. His biographer notes at least four serious points of departure between Hillquit and the Industrial Workers of the World wing of the party: a disbelief in the stability and the efficacy of industrial unions, a distaste for the strike oriented tactics of the IWW as opposed to collective bargaining, a belief in the separation of functions between the political and labor wings of the workers' movement, as opposed to the IWW's desire to make industrial organization primary, and the radical tone of IWW propaganda, which Hillquit believed alienated much of society from the socialist movement and marginalized the left. His biographer declares:
"His leadership fanned the fires of Party disagreement and although [Hillquit] was not alone in causing the break in 1913 with an important segment of its left wing, he certainly made a major contribution towards this unfortunate rupture." In 1911, IWW leader William "Big Bill" Haywood was elected to the National Executive Committee of the Socialist Party, on which Hillquit also served. The syndicalist and the electoral socialist squared off in a lively public debate in New York City's Cooper Union on Jan. 11, 1912. Haywood declared that Hillquit and the socialists ought to try "a little sabotage in the right place at the proper time" and attacked Hillquit for having abandoned the class struggle by helping the New York garment workers negotiate an industrial agreement with their employers. Hillquit replied that he had no new message rather than to reiterate a belief in a two sided workers movement, with separate and equal political and trade union arms. "A mere change of structural forms would not revolutionize the American labor movement as claimed by our extreme industrialists," he declared. Hillquit's battle against the syndicalist left of the party continued at the 1912 National Convention, held in May in Indianapolis. Hillquit's biographer notes that
"As chairman of the Committee on Constitution he more than likely authored the amendment to the Party's Article II, Section 6, which provided for the expulsion from the Party of 'any member of the party who opposes political action or advocates crime, sabotage, or other methods of violence as a weapon of the working class to aid in its emancipation '" He voiced his justification for the anti sabotage amendment by reassuring the convention that 'if there is one thing in this country that can now check or disrupt the Socialist movement, it is not the capitalist class; it is not the Catholic Church; it is our own injudicious friends from within.'" The issue of "syndicalism vs. socialism" was bitterly fought over the next two years, consummated by "Big Bill" Haywood's recall from the SP's NEC and the departure of a broad section of the left wing from the organization. The radical wing never forgave Hillquit for his anti IWW orientation and made him a major whipping boy in the big split that was to come.

Соғыс жылдары

Адал интернационалист және антимилитарист ретінде Хилквит Бірінші дүниежүзілік соғыс жылдарында Социалистік партияның идеологиялық орталығын құрады, ол ұйымды жергілікті бағытталған көшбасшылар, саясаткерлер мен журналистер – Виктор Бергер, Дэниел Хоан, Джон Спарго және Чарльз Эдвард Рассел сияқты прагматик оңшылдармен коалицияда басқарды. Ол бірнеше рет партияның Ұлттық атқару комитетіне сайланды және партияның ұлттық съездерінде жиі сөз сөйледі. Алайда, шетелде туылғанына байланысты Хилквит конституциялық тұрғыдан АҚШ президенті немесе вице-президенті болуға құқылы емес еді, сондықтан ол ешқашан ұлттық лауазымға партияның үміткері болған жоқ. Хилквит АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы резолюцияның негізгі авторларының бірі болды, ол 1917 жылғы 6 сәуірде соғыс жарияланғаннан кейін өткен Социалистік партияның төтенше съезінде және одан кейінгі мүшелердің дауыс беруі арқылы көпшілік дауыспен қабылданды. Ресми қуғын-сүргінге, халықтың патриоттық қысымына және Социалистік партияның ұйымдарына, мүшелеріне және баспасөзіне қарсы жасалған өзіндік әрекеттерге қарамастан, Хилквит араласу мәселесінде ешқашан қайтпады, ол Дебс, Бергер, Кейт Ричардс О’Харе және соғысқа қарсылық танытқандары үшін тыңшылық актісі бойынша айыпталған басқа да социалистерді қатыгездықпен қолдады. 1916 жылғы 26 қаңтарда Хилквит Социалистік партияның бейбітшілік бағдарламасының бір бөлігін жақтау үшін Вудро Вильсонға барған үш адамнан тұратын делегацияның құрамында болды, ол «АҚШ Президенті бейтарап елдердің конгресін шақыруын ұсынады, ол соғысқан тараптарға делдалдық көмек көрсетсін және соғыс аяқталғанға дейін тұрақты сессияда жұмыс істесін» деді. Партияның жалғыз өкілі, Нью-Йорктік Мейер Лондон, Өкілдер палатасында ұсыныс жасады, ал Вильсон Хилквитті, Лондонды және социалистік кәсіподақ жетекшісі Джеймс Х. Моурерді Ақ үйге, сондай-ақ басқа делегациялармен бірге қабылдады. Кейінірек Хилквит Вильсонның бастапқыда «бізге қысқа да формалды тыңдау өткізуге бейім болғанын» еске алды, бірақ социалистер оған өздерінің позицияларын түсіндірген кезде, отырыс «жайлы және құпия әңгімеге айналды». Вильсон топқа осыған ұқсас жоспарды бұрын қарастырғанын, бірақ оны іске асырмауды шешкенін айтты, өйткені ол оны басқа бейтарап елдер қабылдайтынына сенімді емес еді. «Шындығында, – деді Вильсон, – АҚШ бейтарап және мүдделі емес деп айтуға болатын жалғыз маңызды ел. Басқа бейтарап елдердің барлығы да бір жолмен немесе екінші жолмен соғысқан тараптармен байланысты және оларға тәуелді». 1917 жылдың маусымынан бастап Хилквит әртүрлі социалистік журналдар мен газеттердің қорғауын жүргізді. Бұл мәселеде Пошта басшысы генерал Альберт Берлсон басқарған Вильсон әкімшілігі пошта арқылы белгілі бір нөмірлерді немесе бүкіл басылымдарды жүйелі түрде тыйымдады немесе басылымдарды төмен бағадағы мерзімдік тарифтерге қол жеткізуден айырып, қаржылық қиындыққа түсірді. Хилквит бірқатар маңызды радикалды басылымдардың атынан істерді қарады, соның ішінде Макс Истменнің радикалды көркемдік және әдеби журналы «The Masses»; екі социалистік күнделікті газет – «New York Call» және «Milwaukee Leader»; Социалистік партияның ресми апталығы «The American Socialist»; танымал айлық журнал «Pearson's Magazine»; және идиш тіліндегі «The Jewish Daily Forward». Әрбір жағдайда Хилквит социалистік баспасөздің шынымен «американдық» екенін және «патриотизмнің» социалистік анықтамасы демократиялық қоғамда баспасөз және сөз бостандығын және сынға алу құқығын қамтитынын мәлімдеді. Хилквит өкілдік еткен газеттердің поштаға қол жеткізуіне сәттілік әкелмеді, бірақ ол «The Masses» иелерін түрмеден сақтап қалды.

As a staunch internationalist and antimilitarist, Hillquit represented the ideological center of the Socialist Party during the years of World War I, which controlled the organization in coalition with the more pragmatist right wing exemplified by such locally oriented leaders, politicians, and journalists as Victor Berger, Daniel Hoan, John Spargo, and Charles Edward Russell. He was elected to the SP's governing National Executive Committee on multiple occasions and was a frequent speaker at national conventions of the party. Due to his foreign birth, however, Hillquit was not constitutionally eligible to serve as president or vice president of the United States and thus never was a candidate of the party for national office. Hillquit was a principal co author of the resolution against the US' entry into World War I, which was passed overwhelmingly both by an emergency Socialist Party convention held just after the April 6th, 1917 declaration of war and by a subsequent membership vote. Despite official repression, popular patriotic pressure and vigilante action against the SP of A's organization, members and press, Hillquit never wavered on the issue of intervention, staunchly backing Debs, Berger, Kate Richards O'Hare and other socialists charged under the Espionage Act for opposing the war effort. On January 26, 1916, Hillquit was part of a three person delegation to Woodrow Wilson to advocate part of the Socialist Party's peace program, which proposed that "the President of the United States convoke a congress of neutral nations, which shall offer mediation to the belligerents and remain in permanent session until the termination of the war." A resolution had been offered in the House of Representatives by Meyer London of New York, the party's lone representative, and Wilson received Hillquit, London, and socialist trade unionist James H. Maurer at the White House, along with various other delegations. Hillquit later recalled that Wilson was at first "inclined to give us a short and perfunctory hearing" but as the Socialists made their case to him, the session "developed into a serious and confidential conversation." Wilson told the group that he had already considered a similar plan but chose not to put it into effect because he was not sure of its reception by other neutral nations. "The fact is," Wilson claimed, "that the United States is the only important country that may be said to be neutral and disinterested. Practically all other neutral countries are in one way or another tied up with some belligerent power and dependent on it." Beginning in June 1917, Hillquit served as chief defense lawyer in a series of high profile cases on behalf of various socialist magazines and newspapers. The Wilson administration, headed in the matter by Postmaster General Albert Burleson, began to systematically ban specific issues or entire publications from the mail, or to force publications into financial peril by denying them access to low cost periodical rates. Hillquit argued cases on behalf of a number of important radical publications, including Max Eastman's radical artistic and literary magazine, The Masses; the two socialist dailies — the New York Call and the Milwaukee Leader; the SP's official weekly, The American Socialist; the popular monthly Pearson's Magazine; and the Yiddish language The Jewish Daily Forward. In each case, Hillquit argued that the socialist press was truly "American" and that a socialist definition of "patriotism" included the freedoms of press and speech and the right to criticize in a democratic society. Hillquit was unsuccessful in winning access to the mails for the papers he represented, but he did manage to keep the proprietors of The Masses out of prison.

Бірінші мэрлік науқаны

1917 жылдың жазында ұлтшылдық пен соғысқа қолдау елде кеңінен тараған кезде Хилквит Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына түсті. Хилквиттің сайлауалды науқаны соғысқа қарсы бағытталған және экономикалық тұрғыдан тиімді мемлекеттік қызметтерді ұсынуға негізделген. Оның науқанына берілген социалистердің, бейбітшілдердің және басқа да соғысқа қарсы белсенділердің, сондай-ақ үкіметтің «құпия қызмет» саясатына қарсылық ретінде оны қолдаған соғыс жақтастарының да қолдауы болды. Бұл саясат сөз және баспасөз бостандығын шектеуге бағытталған болатын. Хилквит жоғары беделді науқан кезінде Социалистік партияның сол қанатынан немесе басқа радикалдардан шабуылдарға ұшырамаған сияқты.

1932 жылы, туберкулезден қайтыс болғанға дейін, Хилквит Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына екінші рет түскенде дауыстардың сегізден бір бөлігінен астамын алды. Бұл Хилквиттің сайлаудағы соңғы қадамы болды; өмірі бойы ол Нью-Йорк қаласының мэрі лауазымына екі рет, ал АҚШ Конгресіне бес рет үміткер болды.

Өлім

Ол 1933 жылғы 8 қазанда, түнгі сағаттардан кейін бірнеше минут өткенде туберкулезден қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде 64 жасқа толыпты.

Мұра

Хилквит ең алдымен шешен болды, өмірі бойы әртүрлі аудитория алдында социалистік тақырыптарға қатысты көптеген сөздер айтты. Ол өзінің естеліктерінде мұндай лекциялардың жалпы санын "кем дегенде 2000" деп санайды. Ол жиі қоғамдық пікірталастарға қатысып, социализмнің туын көтерді. Ол танымал журналдар мен партия баспасөзіне жиі жазса, парақшалар немесе памфлеттер түрінде жариялау үшін сирек жазды. Хилквит көптеген памфлеттердің авторы болмаса да, бірнеше маңызды кітаптар жазды, соның ішінде социализмнің академиялық тарихы – «Америка Құрама Штаттарындағы социализм тарихы» (1903, 1910 жылы қайта жаңартылды; орыс, неміс және идиш тілдеріне аударылды), «Теория және практикадағы социализм» (1909) және «Социализмтің қорытындысы» (1912) сияқты насихаттау жұмыстары, «Маркстен Ленинге дейін» (1921) атты қысқаша теориялық еңбегі, сондай-ақ өлімінен кейін жарық көрген «Қызықты өмірден үзілген жапырақтар» (1934) естелігі. Хилквиттің құжаттары Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Висконсин тарихи қоғамында сақталады және микрофильмде қолжетімді. Төменгі Шығыс жағындағы Кооперативтік ауылда Халықаралық әйелдер киім тігушілер одағы құрған East River Housing Corporation тұрғын үй кооперативінің бірінші ғимараты Хилквиттің құрметіне аталды.

Мақалалар мен листовкалар

"ДеЛеонға қоштасу", "Халық" [диссидент басылымы, Нью-Йорк], т. 9, № 30 (1899 ж. 22 қазан), с. 2. "Революцияның сарбазы", "Комраде" [Нью-Йорк], т. 1, № 1 (1901 ж. қазан), 16–18 бб. Вильгельм Либкнехттің қысқаша өмірбаяны. "Ерлігіңізге шек қойыңыздар, жолдастар!" "Социалист" (Толедо, Огайо), № 241 (1905 ж. 6 мамыр), с. 5. "Еңбек қозғалысы осында да, шетелде де". Чикаго: Ұлттық кеңсе, Социалистік партия, 1911 ж. "Қоғамдық федерация және еңбек". Чикаго: Ұлттық кеңсе, Социалистік партия, 1911 ж. "Біздің татуластырушылар кімдер?" Уильям Харрисон Шортпен бірге. Чикаго: Ұлттық кеңсе, Социалистік партия, 1911 ж. "Біраз адамның билігі". Чикаго: Ұлттық кеңсе, Социалистік партия, 1911 ж. "Интернационалдың "күшіктенуі"", "Американ социалист" [Чикаго], т. 1, № 42, № 130 (1915 ж. 1 мамыр), с. 3. "Американың сындарлы бейбітшілікке мүмкін үлесі", Америка саяси және әлеуметтік ғылым академиясының жылнамалары, т. 61 (1915 ж. қыркүйек), 239–242 бб. JSTOR-да. "Социалистік партияның 1917 жылғы төтенше ұлттық конвенциясына арналған негізгі сөз", "Дүние" (Оукленд, Калифорния), № 578 (1917 ж. 20 сәуір), с. 6. "Хайдақорлық туралы", New York Call, т. 10, № 116 (1917 ж. 26 сәуір), с. 6. "Шайдеманнан тыс Шейдеман", New York Call, т. 10, № 139 (1917 ж. 19 мамыр), с. 2. "Сын-пікірдің құқығы: 1917 жылдың 15 қазанында Вашингтон қаласында поштаның бас маманы Докеридің алдындағы шақыруды қорғаудағы сөйлеу". New York Call, т. 10, № 294 (1917 ж. 21 қазан), 8, 5 бб. "Социалистік міндет және перспектива", New York Call, т. 10, № 141 (1919 ж. 21 мамыр), с. 8. "Көшелерді тазалау" мақаласы. "Социалистік Ресей капиталистік әлемге қарсы", New York Call, т. 12, № 312 (1919 ж. 7 қараша), с. 8. "Америкадағы радикализм", "Социалистік әлем" [Чикаго], т. 1, № 4 (1920 ж. 15 қазан), 18–19 бб. "Москва мен Лондон", "Социалистік әлем" [Чикаго], т. 4, № 7 (1923 ж. шілде), 6–7 бб. Ұлыбританияның еңбек партиясының тарихы. Чикаго: Социалистік партия, ж.с. [1923]. Алғаш рет "The Socialist World" [Чикаго], т. 4, № 9 (1923 ж. қыркүйек), 3–4 бб. "Фердинанд Лассалл (Мамыр күні туралы ой)", "Социалистік әлем" [Чикаго], т. 6, № 5 (1925 ж. мамыр), 9–10 бб. "Дэбске арналған құрмет", The New Leader [Нью-Йорк], 1926 ж. 23 қазан, с. 1. "Марксизм негізінен эволюциялық", Current History, т. 29, 1928 ж. қазан.

"Farewell to DeLeon," The People [dissident edition, New York], vol. 9, no. 30 (Oct. 22, 1899), pg. 2. "The Soldier of the Revolution," The Comrade [New York], vol. 1, no. 1 (October 1901), pp. 16–18. —Short biography of Wilhelm Liebknecht. "Moderation, Comrades!" The Socialist [Toledo, Ohio], whole no. 241 (May 6, 1905), pg. 5. "The Labor Movement Here and Abroad." Chicago: National Office, Socialist Party, 1911. "The Civic Federation and Labor." Chicago: National Office, Socialist Party, 1911. "Who are the Peacemakers?" With William Harrison Short. Chicago: National Office, Socialist Party, 1911. "Government by the Few." Chicago: National Office, Socialist Party, 1911. "The 'Collapse' of the International," The American Socialist [Chicago], v. 1, no. 42, whole no. 130 (May 1, 1915), pg. 3. "America's Possible Contribution to a Constructive Peace," Annals of the American Academy of Political and Social Science, vol. 61 (Sept. 1915), pp. 239–242. In JSTOR. "Keynote Address to the 1917 Emergency National Convention of the Socialist Party," The World [Oakland, CA], whole no. 578 (April 20, 1917), pg. 6. "As to Treason," New York Call, vol. 10, no. 116 (April 26, 1917), pg. 6. "Out Scheidemanning Scheidemann," New York Call, vol. 10, no. 139 (May 19, 1917), pg. 2. "The Right of Criticism: Address in Defense of The Call Before Assistant Postmaster General Dockery, Washington, DC October 15, 1917." The New York Call, vol. 10, no. 294 (Oct. 21, 1917), pp. 8, 5. "The Socialist Task and Outlook," New York Call, vol. 10, no. 141 (May 21, 1919), pg. 8. —So called "Clear the Decks" article. "Socialist Russia Against the Capitalist World," New York Call, vol. 12, no. 312 (Nov. 7, 1919), pg. 8. "Radicalism in America," The Socialist World [Chicago], vol. 1, no. 4 (Oct. 15, 1920), pp. 18–19. "Moscow and London," The Socialist World [Chicago], vol. 4, no. 7 (July 1923), pp. 6–7. The Story of the British Labor Party. Chicago: Socialist Party, n. d. [1923]. First published in The Socialist World [Chicago], vol. 4, no. 9 (September 1923), pp. 3–4. "Ferdinand Lassalle (A May Day Reflection)," The Socialist World [Chicago], vol. 6, no. 5 (May 1925), pp. 9–10. "A Tribute to Debs," The New Leader [New York], Oct. 23, 1926, pg. 1. "Marxism Essentially Evolutionary," Current History, vol. 29, October 1928.