Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ирландияның солиситор-генералы Ирландияның, содан кейін (1800 жылғы Одақ актісінен бастап) Ұлыбританияның үкіметтік лауазымын атқарды. Лауазым иесі Ирландияның Бас прокурорының орынбасары болып, Ирландияның құқықтық мәселелері бойынша монархқа кеңес берді. Сирек жағдайларда, Бас прокурордың орынбасары да болып, ол солиситор-генералдан ерекшеленетін. Кем дегенде екі лауазым иесі, Патрик Барнуолл (1534–1550) және сэр Роджер Уилбрахам (1586–1603) үкіметте жетекші рөл атқарды, бірақ Барнуоллдың жағдайында бұл оның корольдің сержанты болғандыққа байланысты болуы мүмкін. Англия мен Уэльс солиситор-генералы сияқты, Ирландияның солиситор-генералы да көбінесе солиситор емес, барристер болды. Солиситор-генерал туралы ең алғашқы жазба 1511 жылға дейін сақталып қалған, бірақ кеңсе одан да ертерек болуы мүмкін, себебі жазбалар толық емес; екінші жағынан, ағылшын тіліндегі эквивалентті лауазым салыстырмалы түрде жаңа, ол 1461 жылдан бастау алады. Ертедегі солиситорлар көбінесе заң сержанты лауазымын атқарды. XVI ғасырдағы қырық жыл бойы Ирландияның Бас солиситоры кеңсе міндеттерін бөлісті: қызықтысы, екеуі де «Солиситор» деп аталды. Бас солиситор да заң сержанты болуы мүмкін, мысалы Ричард Финглас. Елизавета I өзінің ирланд туған заң кеңесшілерінің көпшілігін (Жеймс Доудалл сияқты кейбір ерекшеліктер болды) және Ричард Фингласты жақтырмады, сондықтан 1584 жылдан бастап бірнеше онжылдық бойы ағылшын туған заңгерлерді солиситор-генерал қылып тағайындау практикасы қалыптасты. Олардың кем дегенде біреуі, сэр Роджер Уилбрахам (1586–1603 жылдары қызмет еткен), көп жылдар бойы Дублин үкіметінде маңызды тұлға болды. Бас прокурордан айырмашылығы, солиситор әдетте Ирландияның Жеке кеңесінің мүшесі болған жоқ, бірақ оны кеңес беру үшін кеңеске шақыруға болар еді. 1922 жылы Ирландия еркін мемлекетінің құрылуымен, Ирландияның Бас прокуроры мен Солиситор-генералының міндеттері Ирландияның Бас прокурорына жүктелді, ал Солиситор-генералының лауазымы экономиялық шара ретінде жойылды. Бұл көп жылдар бойы Бас прокурорға артық жұмыс жүктемесі туралы наразылықтарға әкелді, оның кеңсесі 1930 жылдарға дейін жеткіліксіз штаттандырылған еді.
The Solicitor General for Ireland was the holder of an Irish and then (from the Act of Union 1800) United Kingdom government office. The holder was a deputy to the Attorney General for Ireland, and advised the Crown on Irish legal matters. On rare occasions, there was also a Deputy Attorney General, who was distinct from the Solicitor General. At least two holders of the office, Patrick Barnewall (1534–1550) and Sir Roger Wilbraham (1586–1603), played a leading role in Government, although in Barnewall's case, this may be partly because he, was also King's Serjeant. As with the Solicitor General for England and Wales, the Solicitor General for Ireland was usually a barrister rather than a solicitor. The first record of a Solicitor General is in 1511, although the office may be older than that as the records are incomplete; on the other hand, the equivalent English office is a relatively recent creation, dating from 1461. Early Solicitors almost always held the like of Serjeant at law. For some forty years in the sixteenth century a Principal Solicitor for Ireland shared the duties of the office: confusingly both were referred to as "the Solicitor". The Principal Solicitor might also be a Serjeant at law, as Richard Finglas was. Elizabeth I thought poorly of most of her Irish born Law Officers (there were a few exceptions like James Dowdall) and Richard Finglas, and from 1584 onwards there was a practice, which lasted for several decades, of appointing English born lawyers as Solicitor General. At least one of them, Sir Roger Wilbraham (in office 1586 1603), was a key figure in the Dublin government for many years. Unlike the Attorney General, the Solicitor was not, as a rule, a member of the Privy Council of Ireland, although he might be summoned by the Council to advise it. With the establishment of the Irish Free State in 1922, the duties of both the Attorney General and Solicitor General for Ireland were taken over by the Attorney General of Ireland, and the office of Solicitor General was abolished, apparently as an economy measure. This led to complaints for many years about the undue burden of work which was placed on the Attorney General, whose office was seriously understaffed until the 1930s.