Льюис Хайд Бреретон: Американ авиациясының пионері және генерал-лейтенант

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының Әуе күштері генерал-лейтенанты (1890–1967)

Льюис Хайд Бреретон (21 маусым 1890 – 20 шілде 1967) – әскери авиацияның пионері және Америка Құрама Штаттарының Әуе күштері генерал-лейтенанты. 1911 жылы АҚШ Әскери академиясын бітірген ол, Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін АҚШ Жағалау артиллерия корпусында офицер болып қызмет еткен, ал қалған өмірін авиатор ретінде өткізген. Бреретон Екінші дүниежүзілік соғыста Жапонияның Перл-Харборға шабуылынан бастап Германияның капитуляциясына дейін үздіксіз жауынгерлік қимылдарда болған азанамерикандық жоғары лауазымды командирлердің бірі болды және ол басқа ешбір жоғары шенді офицерге қарағанда көбірек театрларда әрекет етті. Бреретон Екінші дүниежүзілік соғысты Филиппиндегі Қиыр Шығыс әуе күштеріне қолбасшылық ететін генерал-майор ретінде бастады және Германиядағы Бірінші одақтас әуе десанттық армиясының қолбасшысы генерал-лейтенанты ретінде аяқтады. Бреретон соғыстың төрт даулы оқиғасында басшылық етті: Филиппиндегі АҚШ Әскери-әуе күштерінің көп бөлігінің жойылған күйінде қалған жағдайы, «Тайдл Вэйв» операциясы, «Кобра» операциясы және «Маркет-Гарден» операциясы. Бреретон 1912 жылдың қыркүйегінде Аэронавтикалық бөлімге тағайындалған АҚШ армиясының алғашқы әскери ұшқыштарының бірі болды. Ол сондай-ақ бес офицердің бірі болды (басқалары – әуе күштері генералы Генри Х. Арнольд, генерал-майорлар Фрэнк П. Лам және Бенджамин Д. Фулуа, және бригадир генерал Томас Дью. Миллинг), АҚШ Әуе күштерінің және оның барлық алдыңғы ұйымдарының мүшелері болды, бірақ үздіксіз активтік қызметте болған жалғыз адам (Арнольд, Лам, Фулуа және Миллинг АҚШ Әуе күштері құрылған кезде зейнеткерлер тізімінде болды).

Отбасы және жеке тұлға

Брейретон 1890 жылы Питтсбургте Уильям Денни Брейретон мен Хелен (Хайд) Брейретонның екінші ұлы болып дүниеге келді. Оның отбасы Бреретонның үлкен ағасы Уильям, Теңіз академиясында курсант болғанда Мэриленд штатының Аннаполис қаласына көшті. Әкесі табысты кен инженері және 4-ші буын ирланд-американдық болған. Анасы ағылшын және епископал дінінде туған. Сегіз жасында Брейретон ортаңғы құлақтың іріңді отиттен қайта-қайта зардап шекті, сол кезде антибиотиктер болмағандықтан емдеу мүмкін болмады. Бірақ 1942 жылдың шілдесінен соғыс аяқталғанға дейін Брейретон Корольдік әуе күштерінің әуе маршалы сэр Артур Конингхеммен жақын қарым-қатынаста болды және ол оны өте бағалады. Конингхем оны жай ғана өмірді жақсы көретін адам ғана емес, сонымен қатар тиімді және құзыретті ынтымақтастыққа сенім арта алатын, жақсы әуе командирі деп тапты.

Авиациялық оқыту

Ол Вест-Пойнтқа түсу ниетімен Аннаполистегі Сент-Джон колледжінде оқыды, бірақ тағайындалуды қамтамасыз ете алмағандықтан, 1907 жылы аға ағасымен бірге Теңіз академиясына түсті. Келесі жылы ол Мэриленд штатының Форт-Вашингтон қаласында 17-ші компанияның CAC-да қызмет етті. Брейретон қараша айында Рокуэллге оралды, ал желтоқсан айында ресми түрде ашылған Сигнал корпусының авиациялық мектебі 1913 жылдың 27 наурызында әскери авиатор дәрежесін алу үшін сынақтан өтті. Ол суға ұшатын ұшақтарда жаттығуды бастады, бірақ екі апатқа ұшырады: біріншісі 1913 жылдың 8 сәуірінде Куртисс F ұшағының апатқа ұшырауында ұшқыш ретінде, екіншісі 21 мамырда бақылаушы ретінде. Өзінің өтініші бойынша Брейретон 1913 жылдың 3 шілдесінде авиациялық міндеттерінен босатылды. Ол Жағалау артиллерия корпусына оралды және Рокуэллден каналдың арғы жағындағы Пойнт-Лома түбегіндегі Форт-Роузкрандағы 115-ші ротаға орналасты. Сан-Диегода болған кезінде ол 1913 жылдың 27 ақпанында Хелен Класон Уиллиске үйленді және кейіннен екі баласы болды. Брейретон алғаш рет 17-ші далалық артиллерия полкіне ауыстырылды, содан кейін 1917 жылдың 17 қаңтарында Коррегидорда орналасқан 2-ші аэроэскадрильяға тағайындалды. 1917 жылдың наурыз айында Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін, ол Вашингтонға, Бас сигнал офицерінің кеңсесіндегі Авиация бөлімінің бас кеңсесіне тағайындалды. 1917 жылдың қалған бөлігінде ол полковник Бенджамин Д. Фулуа басқаруымен Авиация бөлімінің штаб-пәтерінде жабдықтар бөлімінде жұмыс істеді. Қараша айында Фулуа бригадир генерал болып тағайындалып, Америка экспедициялық күштерінің (АЭК) әуе қызметіне қолбасшылық ету үшін Францияға жіберілгенде, ол өз штабының 100-ден астам мүшесін, соның ішінде Брейретонды да алып кетті. Бастапқыда Жабдықтау қызметі бөліміне жіберілгенімен, Брейретонның JMA рейтингі оған Исудунда озық ұшу дайындығына түсуге мүмкіндік берді, бұл оны 1918 жылдың 1 наурызында 12-ші аэроэскадрильяның командалығын алуға жарамды етті. Оның құрамында ұшақ болмады, ол тек бір дужина ескірген Dorand AR ұшағын сатып ала алды, ал бірінші кезектегі Salmson 2 A2 ұшақтары қолжетімді болғанға дейін ұшып жүрді. 12-ші А. С. 3 мамырда Ourches әуеайлағынан жауынгерлік операцияларды бастады, Флире мен Апремонт арасындағы "Тул секторын" АҚШ 26-шы дивизиясын қолдап, патрульдік бақылау жасады. Брейретон мен оның ұшқыштары маусымның бірінші аптасында Салмсонды алу үшін Ватименилге қоныс аударды және үш апта бойы "Бакарат секторында" Бламонт пен Бадонвиллер арасында кең ауқымды операцияларды жүргізді, АҚШ 42-ші дивизиясын қолдады. 1918 жылдың 12 қыркүйегінде, шабуылдың алғашқы күні байланыс бақылау миссиясында әскерлерді ұшып бара жатқанда, Брейретон Тиаукорт үстінде әуеден әуеге ұрысқа қатысып, оған "Құрмет көрсету айқасы" ордені берілді. Митчелл, қазір Әуе қызметінің бастығы, Армиялар тобы және барлық АҚШ әуе шабуылы бөлімшелерінің іс жүзіндегі қолбасшысы, Брейретонды 26 қазанда операциялар бойынша көмекшісі етті. Брейретон 1 қарашада уақытша подполковник болып тағайындалды. Соғыс аяқталуына үш аптадан аз уақыт қалғанда, ол 1-ші дивизияның мүшелерін неміс басқарған Метц қаласына түсіру жоспарын ұсынды, бұл бірінші парашюттік әуе шабуылы болуы керек еді. Митчелл жоспарды қолдаса, АЭК қолбасшысы генерал Джон Першинг оны тоқтатты. Соғыстың аяқталуынан кейін, ол 1918 жылдың 19 қарашасында Германияда оккупациялық міндеттерді орындау үшін Митчеллдің басшылығымен үшінші армияның әуе қызметі штабының бастығы болып тағайындалды, ол 1919 жылдың ақпанына дейін қызмет етті. Ол 1919 жылдың желтоқсанына дейін сол жерде болды, содан кейін ол АҚШ елшілігіндегі әуе жөніндегі әскери атташесі болды, Париж, Франция, елші Майрон Т. Херрик басшылығымен. Брейретон 1922 жылдың тамызына дейін Парижде қызмет етті, онда ол "париждік акцентпен француз тілінде сөйлеуді" және "жақсы шарапты бағалауды" үйренді. Келлиде Брейретон Асық ұшу оқу мектебінің көмекші командирі, шабуылдау оқу директоры және шабуылдау авиациясы кеңесінің президенті болып бірінен соң бірі тағайындалды. 1923 жылдың 5 ақпанында инспекциялық сапарда болған Митчелл сол кездегі Әуе қызметіндегі үш ұрыс тобының бірі болған 3-ші шабуыл тобының тәжірибесіз командирін босатып, оның орнына Брейретонды тағайындады. Осы кезеңде 3-ші шабуыл тобы жаңа Boeing GA 1 ұшағын сынақтан өткізді, ол ауыр қаруланған және броньды шабуыл ұшағы болды, ақыр соңында оны жауынгерлік қызметке жарамсыз деп анықтады. және қараша айында Вашингтонға шақырылды, ол қазір полковник Митчеллдің әскери сотында қорғаныс кеңесшісі ретінде қызмет атқарды. Он күннен кейін Брейретон "ұшудан қорқудың бастапқы көрінісімен" күресу үшін екі айлық медициналық демалыс сұрады. Алдын ала медициналық демалыс берілгенімен, оның әйелі оны тастап, 1927 жылдың маусымында ажырасуға өтініш берді және ол "нервтік алаңдаушылық, ұйқысыздық және қорқыныш көрулерден" зардап шекті. Бұл оның 24 сағатқа рұқсатсыз кеткені үшін сөгіс алуына әкелді, себебі Шарль А. Линдбергтің Франциядан оралғанда әуе сүйемелдеуін басқаруға тағайындалғандығы туралы түсініксіздік болды. Оның орнына ол 1928 жылдың шілдесінен 1931 жылдың тамызына дейін Оклахома штатындағы Пост әскери базасында 88-ші бақылау эскадрильясының командирі және Форт-Силлдегі Армия артиллерия мектебіндегі инструктор болып тағайындалды. Оклахомада болған кезінде Брейретон Icy V. Larkin-ге қайта үйленді және оның әскери қызметіне қатысты есептері, Әуе корпусындағы көптеген жылдары "орташа" деңгейде болғаннан кейін, "тамаша" деңгейіне қайта оралды.

He attended St. John's College in Annapolis with the intention of entering West Point, but unable to secure an appointment, he followed his older brother into the Naval Academy in 1907, The next year he served in the 17th Company CAC at Fort Washington, Maryland. Brereton returned to Rockwell in November, and after the Signal Corps Aviation School officially opened in December, passed the test qualifying him for a rating of Military Aviator on March 27, 1913, the 10th pilot to earn the rating. He began to train and instruct on float planes but experienced two crashes, the first as pilot of a fatal crash of a Curtiss F on April 8, 1913, and the second as an observer on May 21. At his own request, Brereton was relieved of aviation duties on July 3, 1913. He returned to the Coast Artillery Corps, posted to the 115th Company at Fort Rosecrans, on the Point Loma peninsula across the channel from Rockwell. While stationed in San Diego, he married Helen Clason Willis on February 27, 1913, and subsequently had two children. Brereton first transferred to the 17th Field Artillery Regiment to qualify, and was assigned to duty with the 2nd Aero Squadron, also stationed on Corregidor, on January 17, 1917. Returning to the United States in March 1917, he was assigned to duty in Washington, D. C., at the Aviation Section headquarters in the Office of the Chief Signal Officer. During most of the remainder of 1917, he worked in the Equipment Division at Aviation Section headquarters under Col. Benjamin D. Foulois. In November, when Foulois was promoted to brigadier general and sent to France to command the Air Service of the American Expeditionary Forces (AEF), he took with him over 100 members of his staff, including Brereton. Although initially sent to a Services of Supply unit, Brereton's JMA rating enabled him to enter advanced flying training at Issoudun, which qualified him to take command of the 12th Aero Squadron on March 1, 1918. His unit had no aircraft on his arrival, and he could only procure a dozen obsolete Dorand AR. Is to fly until first line Salmson 2 A2s became available. The 12th A. S. began combat operations from Ourches airdrome on May 3, patrolling the "Toul Sector" between Flirey and Apremont in support of the U. S. 26th Division Brereton and his pilots moved overland to Vathiménil to receive their Salmsons in the first week of June and carried out extensive operations between Blâmont and Badonviller in the "Baccarat Sector" for three weeks supporting the U. S. 42nd Division. On September 12, 1918, while flying a troops in contact observation mission on the first day of the offensive, Brereton became involved in an air to air combat over Thiaucourt that earned him the Distinguished Service Cross

Mitchell, now the Chief of Air Service, Group of Armies and de facto commander of all U. S. air combat units, made Brereton his assistant for operations on October 26. Brereton was promoted to temporary lieutenant colonel on November 1. Less than 3 weeks before the end of the war, he proposed a plan to drop members of the 1st Division on the German occupied city of Metz, in what would have been the first parachute airborne assault. While Mitchell supported the plan, General John J. Pershing, commander of the AEF, shelved it. After the armistice, he was appointed chief of staff, Third Army Air Service, under Mitchell, on November 19, 1918, for occupation duty in Germany until February 1919. He remained there until December 1919, when he became an assistant military attaché for air at the U. S. Embassy, Paris, France, under Ambassador Myron T. Herrick. Brereton served in Paris until August 1922, where he learned "to speak French with a Parisian accent", and to "appreciate fine wine". At Kelly, Brereton successively became Assistant Commandant of the Advanced Flying Training School, Director of Attack Training, and President of the Board of Attack Aviation. On February 5, 1923, while on an inspection tour, Mitchell relieved the inexperienced commander of the 3rd Attack Group, at that time one of only three combat groups in the Air Service, and replaced him with Brereton. During this period the 3rd Attack Group conducted field tests on the new Boeing GA 1, a heavily armed and armored attack aircraft, ultimately determining it to be unfit for combat service. and was summoned to Washington in November as associate counsel for the defense at the court martial of now Col. Mitchell for insubordination. Ten days later Brereton requested a medical leave of two months to deal with an "incipient fear of flying". Although a preliminary medical leave was granted, his wife left him to file for divorce in June 1927, and he suffered "nervous anxiety, insomnia, and nightmares" from the strain. These culminated in the issuance of a reprimand for being Absent Without Leave for 24 hours in a misunderstanding over an assignment to lead an aerial escort for Charles A. Lindbergh's return from France. Instead he was assigned to command of the 88th Observation Squadron at Post Field, Oklahoma, as well as instructor at the Army Field Artillery School at Fort Sill, from July 1928 to August 1931. While stationed in Oklahoma, Brereton remarried, to Icy V. Larkin, and his officer fitness reports, which had fallen to "average" during most of his time in the Air Corps, returned to "excellent".

Абыройды қалпына келтіру

1931 жылдың 7 шілдесінен 1935 жылдың 20 маусымына дейін Бреретон Панама каналы аймағында қызмет етті. Ол бірден Франция даласында орналасқан 6-шы құрама топқа және Панама әуе депосына басшылық етті. Панамадағы оның жоғары бастығы – оны Бірінші корпус аймағы штабындағы қызметке қабылдамаған генерал Браун болды, бірақ Бреретонның жұмысы генералдың бұрынғы пікірлерін өзгертіп, 1927 жылы дерлік жойылған кәсіби беделін қайта қалпына келтіретін жоғары бағаларға ие болды. 15 қазанда Арнольд, оның штабы және генерал Джордж Маршалл оның жаңа міндеттері туралы брифтинг бергеннен кейін, Бреретон Вашингтондан Сан-Францискоға аттанды. Жолдағы әртүрлі нүктелерде 11 күнге созылған нашар ауа райы салдарынан, Бреретон мен оның шағын тобы 4 қарашада Pan American Clipper лайнерімен Манилаға жетті. Ол дерлік бірден МакАртурмен кездесіп, соғыс жағдайында, оның ішінде шабуылдық әуе шабуылдарын қоса, белсенді әрекеттерге рұқсат беретін War Plan Rainbow 5 жоспарына түзетулер енгізген меморандумды табыстады. Ол соғыс туралы ескертулерге қарамастан, өзі мұра еткен штаб-пәтер бейбіт уақыттағы тәртіппен жұмыс істей берді, себебі МакАртур мен оның штабы 1942 жылдың сәуірінен бұрын Жапониямен соғыс болатынын күтпеді. Әуежай құрылысы жоспардан қалып қойды, көптеген бөлімшелер толық құрамының жартысынан да аз болды, .50 калибрлі оқ-дәрілердің жетіспеушілігі жаттығуларға кедергі келтірді, ал тосқауылдаушы ұшқыштарға оттегі беруге қажетті жабдық болмады, бұл ұшу биіктігін шектеді. Бреретон дереу соғыс режимін енгізді. Филиппинде екі аптадан астам болмай, МакАртур оны "он екі қымбат күндік" сапармен Австралияға жіберді. Қайтып келгенде, Бреретон Кларк даласында тізілген Boeing B-17 Flying Fortress бомбалаушыларын көрді және оларды дереу таратуға бұйрық берді. 6 желтоқсанда ол бомбалаушы күштердің жартысын 800 миль оңтүстікке, Минданаоға жіберді, бірақ АҚШ-тан екінші бомбалау тобының келуін күтіп, қалған жартысын Кларкта қалдырды, алыс әуежайда күтілетін күштерге орын босату үшін. 10 желтоқсан мен 23 желтоқсан аралығында Лузонға жасалған жапон шабуылдары қорғаушыларды Батан түбегіне шегінуге мәжбүр етті. Соғыс басталғаннан кейін он күн өткен соң, аман қалған 14 B-17 бомбалаушысы Дарвинге (Австралия) қашып кетті, және тек бірнеше истребительдер қалғаннан кейін, FEAF 24 желтоқсанда ұйым ретінде таратылды және бөлімшелер түбеге көшірілді. МакАртур Бреретон мен оның штабына оңтүстікке эвакуациялануға бұйрық берді. Екі сағаттың хабарлауымен, Бреретон PBY Catalina ұшағымен Маниладан Яваға ұшты, онда оны B-17 ұшағы күтіп алып, 29 желтоқсанда Австралияның Батчелор әуежайына жеткізді. Келесі күні ол 11 бомбалаушыны Явадағы Малангқа операция жүргізу үшін жіберді. 1942 жылдың басында Бреретон ABDAIR-дің әуе қолбасшысының орынбасары болып тағайындалды, ол Корольдік әуе күштерінің әуе маршалы сэр Ричард Пирс басқаратын, Оңтүстік-Шығыс Азия мен Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы одақтас күштердің аз ғана өмір сүрген ABDACOM біріктірілген командасының бір бөлігі болды. Ол сондай-ақ FEAF-тың белсенді басқаруын қайтадан қолға алды. Бреретон 1942 жылдың 10 қаңтарында Яваға келді, және ақпанның 23-іне дейін, қаңтардың соңында Австралиядағы АҚШ армиясының күштеріне басшылық еткен тоғыз күндік кезеңнен басқа, қызметте болды, өйткені ол Пирспен болған "шындық айырмашылықтар" және британдық ABDACOM қолбасшысы генерал сэр Арчибальд Уэвеллдің сындық пікірлерінен арылуды сұрады. 22 ақпанда Бреретон генерал Джордж Маршалдан өзі мен штаб-пәтерін Явадан эвакуациялау бойынша толық еркіндік беретін телеграмма алды, соның ішінде бағытты таңдау құқығы, және ол 24 ақпанда Цейлон арқылы Үндістанға аттанды, Арнольдтың Австралияда әуе күштерін ұйымдастыру туралы бұйрықтары оған жетпеді. 1942 жылдың маусымында Солтүстік Африкадағы Суэц каналына қауіп төңкерген неміс қаупіне жауап ретінде, ол Үндістандағы ең жақсы бомбалаушы ұшақтары мен экипаждарымен бірге Каирге ауыстырылды.

Between July 7, 1931 and June 20, 1935, Brereton served in the Panama Canal Zone. He concurrently commanded the 6th Composite Group, based at France Field, and the Panama Air Depot. His superior in Panama was the same Gen. Brown who had rejected him for duty at First Corps Area headquarters, but Brereton's work performance reversed the general's earlier opinions and he received excellent ratings that restored the professional reputation nearly destroyed in 1927. After being briefed on October 15 regarding his new responsibilities by Arnold, his staff, and General George C. Marshall, Brereton left Washington for San Francisco. Delayed by bad weather for 11 days at various points along the way, Brereton and his small staff finally reached Manila on November 4 aboard a Pan American Clipper. He met almost immediately with MacArthur and delivered to him a memorandum revising War Plan Rainbow 5 to authorize more aggressive action in the event of war, including offensive air strikes. He found that despite war warnings, the headquarters he inherited continued to operate under lax, peacetime conditions, in part because MacArthur and his staff did not expect war with Japan before April 1942. Airfield construction was behind schedule, many units were at half strength or less, a significant shortage of .50 caliber ammunition hampered training, and no equipment existed to provide oxygen to interceptor pilots, severely limiting operating ceilings. Brereton immediately instituted a wartime regimen. He had been in the Philippines less than two weeks when MacArthur sent him to Australia "for twelve precious days" On his return, Brereton found the Boeing B 17 Flying Fortresses based at Clark Field lined up in orderly rows and ordered their immediate dispersal. On December 6, he sent half of the bomber force 800 miles south to Mindanao, but anticipating the imminent arrival from the United States of a second bombardment group, left the other half at Clark to make room for the expected reinforcements on the more distant airfield. Multiple Japanese landings on Luzon between December 10 and December 23 forced the defenders to withdraw into Bataan peninsula. After the 14 surviving bombers of the B 17 force escaped to Darwin, Australia just ten days into the war, and with only a handful of fighters remaining, FEAF was broken up as an organization on December 24 and moved by individual units into the peninsula. Brereton and his headquarters were ordered by MacArthur to evacuate south. With only two hours' notice, Brereton left Manila by PBY Catalina for Java, where he was picked up by a B 17 and transported to Batchelor Field, Australia, on December 29. The next day he dispatched 11 of the bombers to Malang on Java to conduct operations. In early 1942, Brereton was named Deputy Air Commander, under Royal Air Force Air Marshal Sir Richard Peirse, of ABDAIR, a component of the short lived ABDACOM unified command of Allied forces in Southeast Asia and the Southwest Pacific. He also resumed active command of FEAF. Brereton arrived on Java on January 10, 1942, and except for a nine day period at the end of January when he acted as commander of United States Army Forces In Australia, remained until February 23, despite requesting relief from command on February 8 over "honest differences" with Peirse and demoralizing criticism from the British commander of ABDACOM, Gen. Sir Archibald Wavell. Brereton received a cable from Gen. George C. Marshall on February 22 giving him complete freedom of action in the evacuation of himself and his headquarters from Java, including choice of destination, and he left for India via Ceylon on February 24 before orders from Arnold to organize an air force in Australia could reach him. In June 1942, in response to the German threat to the Suez Canal in North Africa, he was transferred to Cairo with the best bomber aircraft and crews then in India.

Таяу Шығыс

1942 жылдың маусым айында Бреретон АҚШ армиясының Таяу Шығыс әуе күштерінің командирі болып тағайындалды. Ол Хальверсон жасағының 19 «Консолидейтед» B-24 «Либератор» бомбалаушысын және Үндістаннан әкелген тоғыз B-17-ден уақытша бомбалау тобын құрды, бірақ олар Палестинадағы Лиддаға кері шегінуге мәжбүр болды. 1942 жылдың шілдесінің соңында 98-ші бомбалау тобының B-24 ұшақтары келгеннен кейін USAMEAF Ливиядағы неміс әскерінің қоймаларына, оның ішінде Тобрукқа, сондай-ақ Грекиядағы Наварино шығанағына дейін кемелер конвойына шабуылдар жасады. Оның шағын әуе күші шілде және тамыз айларында 57-ші истребительдер тобы (P-40) және 12-ші бомбалау тобы (B-25) арқылы күшейтілді, ал Бреретон Конингэмнің Батыс Шөл әуе күштерінің тәжірибесін кеңінен пайдаланды. Ауыр бомбалаушылар Палестинадан операцияларын жалғастырғанда, орта және истребительдер майдан шебімен бірге алға жылжыды. 1942 жылдың 22 қазанында, британдық Эль-Аламейн шабуылына қолдау көрсету және келген АҚШ Әуе күштері офицерлеріне тәжірибе беру мақсатымен, Бреретон басқаруымен АҚШ-тың Шөлдегі Әуе жұмыс тобы құрылды. 25 қазанға дейін Бреретонның кішігірім күші 743 ауыр бомбалаушы және 259 орташа бомбалаушы ұшақтарымен 743 рейс жасап, 806 тонна бомба тастады. Ауыр бомбалаушылар науқанды тактиканы, әсіресе маневр жасайтын кемелерге қарсы нысаналы бомбалауды сынау үшін пайдаланды. 1942 жылдың 12 қарашасында Египетте АҚШ-тың 9-шы әуе армиясының штабы құрылғанда, ол USAMEAF және оның барлық уақытша құрамдарын алмастырды, Бреретон бұрынғыдай басқаруын сақтап, ал ауыр бомбалаушылар Мысырдағы базаларға қайта оралды. 1942 жылдың 21 қарашасынан бастап Гамбуттағы алдыңғы қатардағы аэродром Триполи мен Неапольге қарсы стратегиялық бомбалау миссияларын жүргізу үшін пайдаланылды. 1943 жылдың 31 қаңтарынан бастап Бреретон Касабланка конференциясынан кейін генерал-майор Франк М. Эндрюс қызметтен босатылғаннан кейін Таяу Шығыстағы АҚШ армиясының қолбасшысы ретінде қосымша міндеттерді атқарды. 1943 жылы Бреретонның басқаруымен ауыр бомбалаушы бөлімдері атқарған миссиялардың бірі – «Тайдл Вейв» операциясы аясында Румыниядағы Плоешти мұнай өңдеу зауыттарын ең төменгі биіктікте бомбалау болды. Ақпараттық мәліметтерге сәйкес, шабуылға шыққан B-24 бомбалаушыларының 50%-ы жойылды, ал 30%-ы (178-нің 54-і) жойылды немесе жарамсыз деп жарияланды. Рейд күтілгендей зақым келтірмеді, бірақ бомбалау өте дәл болды және ауыр зақымдар (бірақ шешуші емес) келтірді, көптеген бомбалар жарылмаса, одан да көп болар еді. Әуе күштері тарихшысы доктор Роджер Г. Миллер былай деп жазды:

In June 1942, Brereton was appointed commander of United States Army Middle East Air Forces. He formed a provisional bomb group from 19 Consolidated B 24 Liberators of the Halverson Detachment and the nine B 17s he had brought from India, but it was forced to fall back to Lydda in Palestine. With the arrival of B 24s of the 98th Bomb Group at the end of July 1942, USAMEAF began to attack German depots in Libya, the chief of which was Tobruk, and ship convoys as far away as Navarino Bay in Greece. His small air force was reinforced by the 57th Fighter Group (P 40s) and 12th Bomb Group (B 25s) in July and August, and Brereton drew heavily on the experiences of Coningham's Western Desert Air Force. While the heavy bombers continued to operate from Palestine, the mediums and fighters moved forward as the battle line advanced. On October 22, 1942, the U. S. Desert Air Task Force was formed with Brereton in command to support the British offensive at El Alamein and gain experience for arriving USAAF staff officers. By October 25, the small force under Brereton had flown 743 heavy bomber sorties and 259 medium bomber, dropping 806 tons of bombs. The heavy bombers used the campaign as a proving ground for tactics, particularly pattern bombing against maneuvering ships. When the headquarters of the U. S. Ninth Air Force was activated in Egypt on November 12, 1942, it replaced USAMEAF and all its temporary components, with Brereton still in command, and the heavy bombers returned to bases in Egypt. Beginning November 21, 1942, an advanced landing ground at Gambut was used to stage strategic bombing missions against Tripoli and Naples. From January 31, 1943, Brereton had collateral duty as commanding general of the U. S. Army Forces in the Middle East (USAFIME) when Maj. Gen. Frank M. Andrews was reassigned following the Casablanca Conference. Among the missions undertaken in 1943 by the heavy bomber units under Brereton's command was the minimum altitude bombing of oil refineries at Ploieşti, Romania as part of Operation Tidal Wave. Intelligence estimates predicted a 50% loss among the attacking B 24s, and in fact 30% (54 of the 178) were destroyed or written off. The raid fell short of bomb damage expectations but the bombing was very accurate and heavy damage (but not decisive) was inflicted that would have been greater had not many bombs failed to explode. Air Force historian Dr. Roger G. Miller wrote:

1943 жылдың тамызында «Тайдл Вейв» операциясы Бреретонның басқаруымен өтті. Румыниядағы Плоешти мұнай өңдеу зауыттарына төменгі деңгейдегі бомбалау рейдінің жоспарлары Әуе штабында жасалды, бірақ Бреретон шабуылдың Сирия емес, Ливиялық базалардан басталатынын анықтады, бомбалаушы күшін даярлады және даулы төменгі деңгейдегі тұжырымдаманы тиімді қорғады.

Тоғызыншы Әуе күштері

1943 жылдың қаңтарында «Біріктірілген бомбалау науқаны» жоспары Біріккен штабтар комитетімен бекітілді, ол Англияда орналасқан 2700 ауыр және 800 орташа бомбалаушыдан тұратын күшті континенттегі неміс нысаналарына тәулік бойы шабуыл жасауға шақырды. Сәуір айында Сегізінші әуе күштеріне қолбасшылық ететін генерал-майор Айра С. Икер АҚШ Әуе күштеріне жоспар ұсынды, онда Біріктірілген бомбалау науқаны жоспарының орташа бомбалаушы бөлігін жүзеге асыру үшін Сегізінші әуе күштерінің құрамында 25 орташа және жеңіл бомбалаушы топтарынан тұратын жаңа тактикалық әуе күшін құру сұралды. Оның ұсынысын генерал Фоллетт Брэдли басқаратын АҚШ Әуе күштері штабының комитеті қарастырып, мақұлдады. Сонымен қатар, Біріктірілген бомбалау науқанымен байланысы жоқ, генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр Жерорта теңізіндегі театр әрекеттерінде Тоғызыншы және Он екінші әуе күштерін біріктіруді ұсынды және Бреретонды Конингхем басқаратын одақтас тактикалық әуе күшінің орынбасары етіп қайта тағайындауды ұсынды. Генерал Арнольд 31 шілдеде Бреретонға бірнеше тапсырманы таңдау мүмкіндігін ұсынды: АҚШ-тағы қолбасшылық, жаңа біріктірілген әуе күштерінің Каирдегі штабындағы жауапты лауазым немесе Сегізінші әуе күштерінің құрамында құрылып жатқан жаңа тактикалық әуе күшінің қолбасшылығы. Бреретон «жоғары ынтамен» Англиядағы жаңа қолбасшылықты таңдады. Алайда тамыздағы Квадрант конференциясы бастапқыда Англияда орналасқан, кейін континенттегі одақтас құрлық әскерлерінің операцияларын қолдайтын біріктірілген тактикалық әуе күшін, яғни Одақтас экспедициялық әуе күшін құруды талап етті. AEAF стратегиялық бомбалаудан ерекше болып, оған әуе маршалы сэр Траффорд Ли Малори басшылық ететін болды. Бреретон басқаратын Тоғызыншы әуе күштері жаңа күштің АҚШ Әуе күштері бөлігіне айналды, ал Конингхем Италиядан RAF бөлігіне, Екінші тактикалық әуе күшіне басшылық етуге қайта келді. Қазан айында Африкадағы Тоғызыншы әуе күштерінің бөлімдері басқа әуе күштеріне берілді және Тоғызыншы әуе күштерінің бірнеше штабтары Англияға жіберілді. Тоғызыншы әуе күштері 16 қазанда қайта құрылды, VIII әуе қолдау командасының орташа бомбалаушы бөлігі ядро ретінде пайдаланылды, ал Бреретон штаб-пәтерін Беркширдегі Саннингхилл паркіне орналастырды. Сол кезде Екердің басқаруымен уақытша әкімшілік «супер команда» («Ұлыбританиядағы АҚШ Әуе күштері», қаңтарда АҚШ Стратегиялық әуе күштерімен алмастырылды) Сегізінші және Тоғызыншы әуе күштерінің әкімшілік қызметін үйлестіру үшін құрылды, бірақ 1 қарашада AEAF құрылғаннан кейін Бреретон операциялық бұйрықтарын одан алды. Тоғызыншы әуе күштері үш жауынгерлік командаға бөлінді, олар жауынгерлік әуе күшінің барлық тактикалық функцияларын – бомбалаушы, истребитель және әскер тасымалдаушы – жүзеге асырды. IX бомбалаушы командасы VIII ASC орташа бомбалаушылары мен «ескі» Тоғызыншыдан екі штаб элементінің бірігуінен құрылды, соның ішінде бұрынғы IX бомбалаушы командасы да бар. IX истребитель командасы Тоғызыншы әуе күштерінің штабынан құрылды және негізінен кейінгі тактикалық әуе командалары үшін оқу орталығы болды. IX әскер тасымалдаушы командасы Англияда жаңа бөлімдерді ұйымдастыру және оларды әуедегі операцияларға дайындау үшін уақытша командирдің басқаруымен құрылды. 1943 жылдың 29 қарашасында IX және XIX әуелік қолдау командасы сияқты екі тактикалық истребитель командасы ұйымға қосылды. Бастапқыда Бреретон өзінің әртүрлі тактикалық командалары үшін күшті басшылық командасын құрды. Генерал-майор Сэмюэл Э. Андерсон IX бомбалаушы командасының қолбасшылығын қабылдады. Генерал-майор Элвуд Р. Квесада IX истребитель командасына тағайындалды, ал Тоғызыншы әуе күштері континентке көшкеннен кейін IX TAC-қа да тағайындалды. 1944 жылдың 3 ақпанында генерал-майор Отто П. Вейланд XIX TAC-тың қолбасшылығын қабылдау үшін Англияға келді. Әскер тасымалдаушы командасын басқару үшін Бреретон Солтүстік Африка, Сицилия және Италиядағы әуедегі операцияларды жүргізу тәжірибесі бар генерал-майор Пол Л. Уильямсты тартты, ол 1944 жылдың 25 ақпанында IX TCC-ның қолбасшысы болды. Мамыр айының соңына қарай оның құрамы 185 мыңға жуық адамды құрады, Тоғызыншы әуе күштерінің жауынгерлік құрамына 45 ұшу тобы, 160 эскадрилья және 5000 ұшақ кірді. Ұйымдық тұрғыдан инженерлік команда, әуе қорғанысы командасы және екі тактикалық әуе командасы қосылды, сондықтан D күні 11 орташа бомбалаушы топтарын, 19 истребитель тобын, 14 әскер тасымалдаушы тобын және фотобарлау тобын алды және дайындады. Тоғызыншы әуе күштеріне тағайындалған персоналдың саны 220 мыңға жуық болды, бұл Сегізінші әуе күштерінен асып түсті.

In January 1943, the "Combined Bomber Offensive" plan was approved by the Combined Chiefs of Staff, calling for a force of 2,700 heavy bombers and 800 medium bombers based in England to attack German targets on the continent around the clock. In April, Maj. Gen. Ira C. Eaker, commanding the Eighth Air Force, submitted a plan to the USAAF requesting creation of a new tactical air force within the Eighth AF of 25 medium and light bomb groups to carry out the medium bomber portion of the CBO plan. His proposal was investigated and endorsed by a committee from Headquarters USAAF under Brig. Gen. Follett Bradley. At the same time but unrelated to the CBO, Gen. Dwight D. Eisenhower proposed a consolidation of the Ninth and Twelfth Air Forces in the Mediterranean Theater, and suggested that Brereton be reassigned to become deputy commander of the Allied tactical air force commanded by Coningham. Gen. Arnold instead offered Brereton a choice of assignments on July 31: a command in the United States, a position of responsibility in the Cairo headquarters of the new combined air force, or command of the new tactical air force being formed as part of Eighth Air Force. Brereton "with utmost eagerness" chose the new command in England. The Quadrant Conference in August, however, called for a combined tactical air force initially based in England that would eventually support Allied ground operations on the continent, the Allied Expeditionary Air Force. The AEAF would be distinct from strategic bombing and commanded by Air Marshal Sir Trafford Leigh Mallory. The Ninth Air Force under Brereton would become the USAAF component of the new force while Coningham was brought back from Italy to command the RAF component, Second Tactical Air Force. In October the air units of the Ninth in Africa were transferred to other air forces and the several command headquarters of the Ninth sent to England. The Ninth was re activated on October 16 using the medium bomber component of the VIII Air Support Command as its nucleus, and Brereton made his headquarters at Sunninghill Park, Berkshire. A temporary administrative "super command" under Eaker ("USAAF in the UK", which in January was replaced by the United States Strategic Air Forces) stood up at the same time to coordinate the administrative activities of the Eighth and Ninth, but when the AEAF was activated on November 1, Brereton took his operational orders from it. The Ninth Air Force was organized into three combat commands that employed all tactical functions of combat airpower: bomber, fighter and troop carrier. IX Bomber Command was an amalgamation of VIII ASC's medium bombers and two headquarters elements from the "old" Ninth, including the previous IX Bomber Command. IX Fighter Command was created out of the transferred headquarters of the Ninth AF and was basically a training organization for the subsequent tactical air commands. IX Troop Carrier Command was activated in England under a caretaker commander to organize and train its new units for airborne operations as they arrived in theater. Two tactical fighter commands, IX and XIX Air Support Commands, were added to the organization on November 29, 1943. From the start Brereton benefited from a strong command team for his diverse tactical commands. Brig. Gen. Samuel E. Anderson took command of IX Bomber Command. Brig. Gen. Elwood R. Quesada was assigned to command IX Fighter Command, and after Ninth Air Force moved to the continent, also IX TAC. On February 3, 1944, Brig. Gen. Otto P. Weyland arrived in England to take command of XIX TAC. To handle the troop carrier command, Brereton acquired Brig. Gen. Paul L. Williams, experienced in directing airborne operations in North Africa, Sicily and Italy, to take over IX TCC on February 25, 1944. By the end of May, its strength was nearly 185,000, the Ninth's order of battle included 45 flying groups, 160 squadrons and 5,000 aircraft. Organizationally it had added an engineer command, an air defense command, and two tactical air commands, so that by D Day it had received and trained 11 medium bomb groups, 19 fighter groups, 14 troop carrier groups, and a photo reconnaissance group. The number of personnel assigned to the Ninth Air Force was nearly 220,000, a total greater than that of the Eighth Air Force.

" Оверлорд " операциясы

1944 жылғы сәуірде Бреретон генерал-лейтенант болып тағайындалды, өйткені оның бөлімшелері Франциядағы әуежайларға (1 сәуірде), теміржол орталықтары мен вагондарға (1 сәуірде), жағалау батареяларына (13 сәуірде) және көпірлерге (7 мамырда) жоспарланған шабуылдар науқанын бастады, бұл 1944 жылғы 6 маусымда Батыс Одақтастарының Нормандияға шабуыл жасауына – «Оверлорд» операциясына дайындық болды. Ли Маллори екі тактикалық әуе күштеріне де басшылық ететін «Одақтас тактикалық әуе күштері» құруды ұсынғанда, Бреретон бұл жағдайда Тоғызыншы армия RAF-тың бағынышында қалатынына қарсылық білдірді. Оның орнына Конингхэмге континенттегі АЭАФ-тың уақытша алдыңғы штабына басшылық ету міндеті жүктелді, ол науқанның бастапқы кезеңінде белсенді болды. Ол және Бреретон Одақтастардың плацдармын құру кезінде тактикалық әуе операциялары бойынша тиімді команда құрды. IX әскер тасымалдау командасының Нормандияға жасаған әуе десанттары «Нептун» операциясының (Оверлордтың шабуыл операциясы) АҚШ-тың алғашқы жауынгерлік операциялары болды. D күні таңертең АҚШ-тың 82-ші және 101-ші әуе десанттық дивизияларының 13 100 десантшысы түнгі парашютпен түсірілді, содан кейін күндізгі уақытта алты рейспен 4000-ға жуық глайдерлік әскер жеткізілді. Дивизияларға Шербурды басып алуға (Одақтастарға жабдықтау портын қамтамасыз етуге), Юта-Бичтегі десантқа қауіп төндіретін жолдарды бөгеуге, жағажайлардан шығу жолдарын басып алуға және екі американдық плацдармды біріктіруге көмектесу үшін АҚШ-тың VII корпусына қолдау көрсету міндеті жүктелді. Шабуыл үш күн бойы Ютаға баратын жолдарды толығымен бөгеуге қол жеткізбеді. Бұл көптеген факторларға байланысты болды, олардың көпшілігі десанттың шамадан тыс таралуымен байланысты. Осыған қарамастан, неміс әскерлері хаостан пайдалана алмады. Көптеген неміс бөлімшелері өз бекіністерін табандылықпен қорғады, бірақ олардың барлығы бір апта ішінде жүйелі түрде жеңіліске ұшырады. IX әскер тасымалдау командасының бір бөлігі 14 маусымда Эвресиге британдық 1-ші әуе десанттық дивизиясын жеткізуге жоспарланған операция (британдық бронетандық күштердің «Жабайы овса» операциясымен үзіліс әрекетін қолдау мақсатында) өте қауіпті болғандықтан, әуе десанттық және әскер тасымалдаушы командирлері оған тек тартындылықпен келісті. 13 маусымда брифинг өткізіліп жатқанда, Виллерс-Бокаждағы күшті неміс қарсы шабуылы десантты тоқтатуға мәжбүр етті. Шабуылдан кейін көп ұзамай жеті истребитель эскадрильясы континентке көшірілді, ал тамыз айына қарай Тоғызыншы армияның барлық истребитель эскадрильялары плацдармда толыққанды жұмыс істеді. Бреретон Конингхэм мен Батыс Шөл әуе күштерінен тәжірибе алды және Тоғызыншы армияның ұраны ретінде «Барлық бөлімшелер жылдамдықты сақтау керек» деген сөзді қабылдады.

Brereton was promoted to lieutenant general in April 1944 as his units began a campaign of planned attacks against airfields (April 1), railway centers and rolling stock (April 1), coastal batteries (April 13), and bridges (May 7) in France preparatory to Operation Overlord, the invasion of Normandy by the Western Allies on June 6, 1944. When Leigh Mallory proposed that an "Allied Tactical Air Force" be created to command both tactical air forces after D Day, and that Coningham command it in addition to 2TAF, Brereton objected on the basis that the Ninth would be made subordinate to its RAF counterpart. Instead Coningham was assigned to command a temporary Advanced Headquarters of AEAF on the continent active during the initial phase of the campaign, where he and Brereton made a formidable command team for tactical air operations during the buildup of the Allied bridgehead. The American airborne landings in Normandy by IX Troop Carrier Command were the first United States combat operations of Operation Neptune, (the assault operation for Overlord). 13,100 paratroopers of the U. S. 82nd Airborne and 101st Airborne Divisions made night parachute drops early on D Day, followed by nearly 4,000 glider troops flown in by day in six missions. The divisions were assigned to support the U. S. VII Corps in capturing Cherbourg (to provide the Allies with a port of supply) by blocking approaches threatening the amphibious landing at Utah Beach, capturing exits off the beaches, and to establishing crossings over the Douve River to assist the merging the two American beachheads. The assault did not succeed in blocking the approaches to Utah for three days. Numerous factors played a part, most of which dealt with excessive scattering of the drops. Despite this, German forces were unable to exploit the chaos. Many German units made a tenacious defense of their strongpoints, but all were systematically defeated within the week. A follow up operation was scheduled in which one wing of IX TCC would deliver the British 1st Airborne Division to Évrecy on June 14 to support a breakout attempt by British armored forces (Operation Wild Oats) but was so perilous that airborne and troop carrier commanders agreed to it only reluctantly. Crews were being briefed on June 13 when a strong German counterattack at Villers Bocage forced cancellation of the drop. Seven fighter groups moved to the continent shortly after the invasion, and by August all of the Ninth's fighter groups were operational in beachhead. Brereton had learned from Coningham and the Western Desert Air Force, and made a slogan of the Ninth that all units must "Keep Mobile".

Кобра операциясы

1944 жылдың шілде айының ортасында АҚШ-тың бірінші армиясы Норман бокажындағы операцияларында тоқтап қалды. Генерал Омар Брэдли «Кобра» операциясын іске қосты, бұл жоспар ауқымды әуе күшін пайдаланып, Сен-Ло маңындағы мықты неміс қорғанысына ойық салып, француз ішкі аймағына өтуге мүмкіндік беруді көздеді. Жоспардың кілті, Ли Мэллоридің талабы бойынша, ауыр бомбалаушыларды қолдану болды. Олар шабуыл басталғанға дейін қорғаныстың шағын аумағын нысанаға алып, бомбалау үшін, IX TAC истребитель-бомбардировщиктерінің шабуылдарымен және одан кейін неміс тылындағы шабуылдармен басталатын болды. 19 шілдеде Станмордағы АЭАФ штаб-пәтерінде өткен кеңесте әуе командирлері АҚШ әскерлерінің қауіпсіздігіне қатысты, әсіресе нысанаға жақын орналасқандықтарына байланысты, үлкен алаңдаушылық білдірді. Нәтижесінде, ақырында тиімсіз болып шыққан тактикалық келісімдер жасалды. Жаман ауа райы шабуылды 24 шілдеге дейін ықпалдастырды, ал тағы 24 сағатқа кейінге жылжыту туралы өтініш қабылданбады. Ұшақтар ұшып шыққаннан кейін Ли Мэллори миссияны кері қайтаруға бейімділік танытты. Кейбір истребитель-бомбардировщиктер өздерінің міндеттерін орындағанмен, орта бомбалаушылар ағылшын әскери базаларынан ұшып қалмады. Дегенмен, ауыр бомбалаушылар әуеде болғандықтан, кері шақыруды алмады. Нысана үстіндегі тым қалың тұманды көрген көптеген ұшақтар өздерінің далалық нұсқауларына сәйкес базаға оралды, бірақ қалғандары шабуыл жасады, нәтижесінде американдық әскерлерге бомба түсті. Келесі күні, 25 шілдеде, «Кобра» операциясы жоспарланғандай, әуе күштерінің «максималды күш-жігерімен» іске асырылды, онда 559 истребитель-бомбардировщик және 9-шы әуе күшінің 480 орташа және жеңіл бомбалаушылары қатысты. IX TAC-тың сегіз тобының тікелей майдан желісіне жасаған истребитель-бомбардировщиктерінің шабуылдары, жалпы алғанда, өте жақсы болды, бірақ әуе жоспарлаушылары болжағандай, жоғары биіктіктегі бомбалаушылардың нысананы көруін қиындататын түтін мен шаң пайда болды. Екінші күнгі ауыр бомбалаушылардың шабуылдары американдық әскерлерге, әсіресе 9-шы жаяу әскер дивизиясының 47-ші және 30-шы жаяу әскер дивизиясының 120-ші жаяу әскерлеріне қосымша зиян келтірді. Соңғысына 9-шы дивизияның B-26 бомбалаушылары да шабуыл жасады, олар бомбаларын неміс шебінен бұрын тастады. Екі күндік бомбалау кезінде бомбалардың шамамен 3%-ы американдық әскерлердің орналасқан жеріне түсті. Алғашында байқалмаса да, әуе шабуылдары неміс құрамаларын бұзып, байланыстарын жойып, өтуге көмектесті. Бреретон 1944 жылы 9-шы әуе күшін басқарғаны үшін «Құрмет легионы» орденімен марапатталды. Эйзенхауэр 16 шілдеде Бреретонды әуе күштері деңгейіндегі кең және әртүрлі жауынгерлік тәжірибесіне сүйене отырып, ұйымды басқаруға ұсынды. Брейретон әуе десанттық әскерлерді 9-шы әуе күшінің құрамына қосуды ұсынғаннан кейін (бірақ бұл ұсыныс қабылданбады), ол команданы қабылдады және 1944 жылдың 2 тамызында «Біріктірілген әуе десанттық штабының» командирі болып тағайындалды, ол тікелей SHAEF-қа бағынды. 8 тамызда 9-шы әуе күшінің басқаруын генерал-майор Хойт С. Ванденбергке тапсырды және өзінің жаңа штабын Саннингхилл паркіне орналастырды. Брейретон ұйымды Бірінші одақтас әуе десанттық армия деп атауды ұсынды және олардың арасындағы жеке дауға қарамастан, Браунинг оның орынбасары болды. 25 тамызда IX әскер тасымалдаушы командасы әуе десанттық армияға бағындырылды.

In mid July 1944, the First United States Army became stalled in its operations in the Norman bocage. Gen. Omar Bradley implemented Operation Cobra, a plan to end the near stalemate by using massive air power to punch a hole in the strong German defenses near Saint Lô, allowing the VII Corps to break through into the French interior. The key to the plan, at the insistence of Leigh Mallory, was the use of heavy bombers to pattern bomb a small area of the defenses immediately before the start of the offensive, preceded by fighter bomber attacks of IX TAC, and followed by attacks in the German rear by 11 groups of medium and light bombers of the Ninth Air Force. At a conference at AEAF headquarters at Stanmore on July 19, air commanders expressed serious reservations about the safety of U. S. troops, particularly their proximity to the target area, resulting in tactical compromises that ultimately proved inadequate. Poor weather delayed the attack until July 24, and a request for postponement another 24 hours was denied. After the aircraft began taking off, Leigh Mallory vacillated before recalling the mission, and while some fighter bombers completed their missions, the medium bombers did not take off from their English bases. The heavy bombers, however, were already in the air and did not receive the recall. Finding a severe ground haze over the target, most returned to base as instructed in their field orders, but others attacked, resulting in the bombing of American troops. The next day, July 25, Operation Cobra was finally launched as planned with a "maximum effort" by the air forces that included 559 sorties by fighter bombers and 480 by medium and light bombers of the Ninth Air Force. Fighter bomber attacks of the immediate front lines by eight groups of IX TAC, to a depth of , were generally excellent, but as air planners had predicted, created smoke and dust that obscured aiming points for the bombers at higher altitudes. The second day of heavy bomber attacks also resulted in further accidental bombings of American troops, particularly the 47th Infantry of the 9th Infantry Division and the 120th Infantry of the 30th Infantry Division. The latter was also attacked by B 26 bombers of the Ninth that dropped their bombs short of the German lines. In both days of bombing, approximately 3% of bombs fell within American lines, Although not apparent at first, the air attacks succeeded in their objective of disrupting German formations and destroying their communications, facilitating the break through. Brereton was awarded the Legion of Merit for his performance in commanding the Ninth AF during 1944. Eisenhower nominated Brereton on July 16 to command the organization, based on his extensive and diverse combat command experience at the air force level, over Lt. Gen. Frederick Browning, commanding the British I Airborne Corps, despite Browning being four months senior. After first suggesting (and having rejected) that the airborne troops be made a part of Ninth Air Force, Brereton accepted the command and was appointed August 2, 1944, as commander of the "Combined Airborne Headquarters", reporting directly to SHAEF. He turned over command of Ninth Air Force to Maj. Gen. Hoyt S. Vandenberg on August 8 and made his new headquarters at Sunninghill Park. Brereton recommended that the organization be called the First Allied Airborne Army and despite personal friction between them, Browning became his deputy. On August 25 the IX Troop Carrier Command was assigned to the Airborne Army.

"Базар-бақша" операциясы

Авиациялық ескертулер мен негізгі әуеден түсірулердің бірнеше рет тоқтатылуынан кейін, 10 қыркүйекте Эйзенхауэр Монтгомеридің Нидерландтағы үш дивизиялық әуе шабуылын – «Маркет операциясын» мақұлдады, ол бір мезгілде жүргізілетін «Гарден операциясымен» үйлестірілді. Біріктірілген «Маркет-Гарден» операциясының мақсаты – Рейн өзенінен Арнемдегі көпір басын жаулап алу болды. Операцияның күтілетін күні (жақсы ауа райына байланысты) 14 қыркүйек болатын. Бұл күн жақын болғандықтан, үлкен тоқтатылған түсіру жоспары – «Линнет операциясы» қайта жаңартылып, «Маркетке» бейімделді. Бреретон «Линнет» жоспарына маңызды өзгерістер енгізді, ең алдымен, планерлерді «бір буксирлеуге» шектеді, яғни бір буксирлеуші ұшағы бір планерді тартады, ал «Линнет» екі планерді бірдей тартуды қарастырған. Жаман ауа райы, қарсыластың әскерлерін қайта жабдықтау және соңғы сәттегі әуеден түсірулердің күтілуі тамыз айында IX ТКК-ның жаттығуларын толығымен тоқтатты, нәтижесінде Бреретон сынақтан өтпеген және тәжірибесіз екі планерді тартудың қауіпті деп есептеді. Бреретон сондай-ақ, операция RAF және AAF-тің күшті әуе қолдауымен қорғалғандықтан, күндіз жүргізілетінін шешті, бұл маусым айында Нормандияға жасалған британдық және американдық әуе десанттары кезіндегі шашырауды болдырмау үшін қабылданды. Оның шешімі ауа райы мен басқа да кешігулер операцияның күнін 17 қыркүйекке, яғни қара айға ықпал жасаған кезде бекітілді. Соңында, қыркүйектегі күннің қысқа болуы Бреретонды күніне екі рет көтеруге рұқсат бермеуге мәжбүр етті, ал әскер тасымалдаушы ұшақтардың саны шектеулі болғандықтан, армияның әуе қозғалысын аяқтау үшін үш күн қатарынан қажет болды. Ауа райы туралы ақпарат төрт күн қатарынан ашық ауа райы болатынын көрсетті, бірақ бірінші күнден кейін операция тұман, төмен бұлттар, тұман және Англиядағы базалар, Нидерландқа жоспарланған бағыттар мен түсіру/қону аймақтарында нашар көріну салдарынан кейінге қалдырылды немесе тоқтатылды. Бірінші екі күндегі әуе операциялары күтпеген деңгейде сәтті өтті, бірақ бәрібір жалпы операция жоспардан қалып қойды және ауа райы нашарлаған сайын жағдай нашарлай берді. 19 қыркүйекте американдық планерлік жаяу әскер полкі мен поляк парашютшілер бригадасын күшейтуді тоқтату операцияның сәтсіздігіне шешуші себеп болды.

After alerts and cancellations of several airborne drops to cut off retreating German forces, Eisenhower on September 10 approved Montgomery's three division airborne assault in the Netherlands to be called Operation Market, coordinated with a simultaneous ground offensive called Operation Garden. The objective of the combined Operation Market Garden was to seize a bridgehead across the Rhine River at Arnhem. The anticipated date of the operation (dependent on good flying weather) was September 14. Because that date was so close at hand, the plans of a large cancelled drop, Operation Linnet, were revived and adapted to Market. Brereton, however, made key changes to the Linnet plan, first in restricting glider missions to "single tows", that is, one tug aircraft towing one glider, whereas Linnet had contemplated a double tow mission. A combination of poor weather, extensive resupply missions to the pursuing Allied armies, and anticipation of last minute airborne drops cancelled virtually all training for IX TCC in August, as a consequence of which Brereton believed that untried and unpracticed double tows were too hazardous. Brereton also decided that the operation, protected by massive air support from the RAF and the AAF, would take place in daylight, to avoid the dispersion experienced during both the British and American airborne landings in Normandy in June. His decision was finalized when weather and other delays pushed back D Day for the operation to September 17, which was the dark moon. Finally, the shorter hours of daylight in September caused Brereton to refuse authorization for two lifts per day, and as a result of the limited number of troop carrier aircraft, the air movement of the Army required three consecutive days to complete. Weather intelligence had indicated four consecutive days of clear weather, but after the first day, operations were delayed or postponed because of fog, low clouds, haze, and other conditions of poor visibility over the bases in England, the planned routes to the Netherlands, and the drop/landing zones. Airborne operations on the first two days had been successful to an unexpected degree, but nevertheless the overall operation had begun to fall seriously behind schedule, and only grew worse as the weather deteriorated. The cancellation of a reinforcement lift of an American glider infantry regiment and a Polish paratrooper brigade on September 19 proved crucial to failure of the operation.

"Варсити" операциясы

1944 жылдың 17 қазанында, «Маркет-Гарден» аяқталғаннан кейін, Бірінші одақтас әуе десанттық армиясының штабы генерал Брэдлидің Рейн өзенін Германияның Везель қаласы тұсында кесіп өтуді жоспарлағанын біліп, 7 қарашада екі дивизияны қолдану арқылы әуе десанттық операция – «Варсити» операциясын зерттеуді аяқтады. Бірқатар факторлар мақсатты күнді 1945 жылдың 1 қаңтарына дейін ықпалдастырды, ал «Ардендер шайқасы» кестеге одан әрі өзгерістер енгізді. Қаңтарда одақтастардың қарсы шабуылынан кейін Эйзенхауэр сол аймақта Рейн өзенінен шабуыл жасауды жоспарлады, ал «Варсити» операциясы 10 ақпанда жоспардың негізгі тұжырымдамасында аз өзгерістермен қайта қарастырылды. Оның мақсаты – Рейнге қарап тұрған төменгі орманды биіктерді басып алып, неміс артиллериясының көпір салу жұмыстарын бұзуына жол бермеу болды. Англо-канадтық 21-ші армия тобы, фельдмаршал сэр Бернард Монтгомери басқаруымен, «Плундер» операциясы арқылы Рейн өзенін кесіп өтетін болды. «Варсити» Везель және Хамминкельн маңында Рейн артына парашют және планермен АҚШ XVIII әуе десанттық корпусының екі әуе десанттық дивизиясын түсіріп, өтуді қолдайтын еді. Бастапқы жоспарға үшінші АҚШ әуе десанттық дивизиясы қосылды, бірақ әуе десанттық армиясының екі дивизияны тасымалдауға жеткілікті әскер тасымалдау құралдары болмағандықтан, үшінші дивизия 6 наурызда резервке қойылды, содан кейін операциядан толық босатылды. «Маркет» операциясы кезіндегі нашар ауа райының салдарынан Бреретон екі дивизияны бірден жеткізуді жоспарлады. 18 ақпанда операция үшін басқару пунктін құру мақсатында Бреретон Бірінші одақтас әуе десанттық армиясының штабын Парижге жақын орналасқан Мейсон-Лафит қаласына көшірді. Ақпан айының соңында Монтгомери «Плундер/Варсити» операциясын 24 наурызға белгіледі, бұл күнді SHAEF 8 наурызда мақұлдады. 23 наурыз күні түстен кейін Бреретон және Конингэм, барлық қатысатын әуе күштеріне басшылық етушілер, келесі күні ауа райының ашық болатынын болжаған метеорологтардың мәліметтеріне сүйене отырып, «Варсити» операциясын бастау туралы соңғы шешім қабылдады. Немістер шабуылды күтіп, 10 000 қорғаныс әскерін дайындағанмен, бұл әуе десанттық операцияның беспрецеденттік ауқымы қорғанысты басып тастады. 300 екі буып-түйеумен планерлік рейс, 72 Curtiss C-46 Commando әскер тасымалдау ұшағы және үш параллель кіру жолағын пайдаланып, 17 000-ға жуық әскер төрт сағаттан кем уақыт ішінде мақсатты аймаққа шоғырландырылды, оның ішінде 540 парашютист және 1348 планер болды.

On October 17, 1944, after the completion of Market Garden, the staff of the First Allied Airborne Army learned that Gen. Bradley hoped to cross the Rhine River at Wesel, Germany, and on November 7 completed a study for an airborne operation by two divisions, Operation Varsity, to support the endeavor. A number of factors delayed the target date to January 1, 1945, and the Battle of the Bulge further disrupted the schedule. After the Allied counter offensive in January, Eisenhower planned an assault over the Rhine in the same area, and Operation Varsity was revisited on February 10 with few changes in the outline plan. Its objective was to seize the low wooded heights overlooking the Rhine to prevent German artillery from disrupting bridging operations. The Anglo Canadian 21st Army Group, commanded by Field Marshal Sir Bernard Montgomery, would cross the Rhine in Operation Plunder. Varsity would support the crossings by landing two airborne divisions of the Airborne Army's US XVIII Airborne Corps by parachute and glider behind the Rhine, near Wesel and Hamminkeln. A second U. S. airborne division was added to the original plan, but when it became apparent that the Airborne Army barely had enough troop carriers for two divisions, the third division was placed in reserve and then released altogether from the operation on March 6. The consequences of the poor weather during Operation Market led Brereton to plan for the delivery of both divisions in a single lift. On February 18, to establish a command post for the operation, Brereton moved the headquarters of First Allied Airborne Army to Maisons Laffitte, near Paris. In late February Montgomery set the date for Plunder/Varsity as March 24, which SHAEF approved on March 8. On the afternoon of March 23, Brereton and Coningham, commanding all the cooperating air forces, made the final decision to launch Varsity when weather officers predicted clear weather the next day. Although the Germans had anticipated the assault and prepared positions for 10,000 defending troops, the unprecedented size of the airborne operation overwhelmed the defense. Using 300 double tow glider sorties, a troop carrier group of 72 Curtiss C 46 Commandos, and three parallel ingress lanes, nearly 17,000 troops were concentrated in the objective area in less than four hours, using 540 planeloads of paratroopers and 1,348 gliders.

Соғыстан кейінгі мансап және мұра

Перл-Харборға шабуыл жасалғанға дейін шетелде үздіксіз соғыс қимылдарында қызмет еткеннен кейін, Брейретон 1945 жылғы мамыр айында Вашингтондағы Әуе күштері Бас штабына тағайындалу үшін АҚШ-қа оралды, ал шілдеде оған Үшінші әуе күштеріне қайтадан командалық берілді. 1946 жылғы қаңтарда ол Нью-Йорктегі Митчелл әуе базасында Бірінші әуе күшінің қолбасшысы болып тағайындалды. Келесі айда ол Соғыс министрінің кеңсесіне тағайындалды, операция "Кроссроудс" бойынша бақылаушы ретінде Біріккен Бас штабтар бағалау тақтасымен жұмыс істеді. 1947 жылғы шілдеден 1948 жылғы маусымға дейін Брейретон АҚШ Атом энергиясы комиссиясы жанындағы әскери байланыс комитетінің төрағасы болды, содан кейін 1948 жылғы 1 қыркүйекте зейнеткерлікке шыққанға дейін Әуе кеңесінің бас хатшысы болды. Брейретон генерал-лейтенант шенімен зейнетке шықты және бұл МакАртур мен оның жақтастарымен арадағы шиеленісті күшейтті.