Генерал Генри Харли Арнольд: Авиацияның дамуына қосқан үлесі

Кіріспе

АҚШ армиясының әуе күштері генералы (1886–1950)

Генри Харли "Хап" Арнольд (25 маусым 1886 – 15 қаңтар 1950) – американдық генерал-офицер, армия генералы және кейін әуе күштері генералы атағын алған. Арнольд авиацияның пионері, әуе корпусының бастығы (1938–1941), АҚШ армиясының әуе күштерінің қолбасшысы, бес жұлдызды атаққа ие болған жалғыз АҚШ әуе күштері генералы және екі әртүрлі АҚШ әскери қызметінде бес жұлдызды атаққа ие болған жалғыз офицер. Ол ертегі ұшу тәжірибесінен туған ұшудан қорқуын жеңіп, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Әуе қызметінің кеңеюіне жетекшілік етті және генерал Билли Митчеллдің ізбасары болды. Арнольд АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы алдында Армияның әуе күштеріне қолбасшылық етіп, 20 000-нан астам адамы мен 800 бірінші саптық ұшағы бар ұйымды әлемдегі ең ірі және ең қуатты әуе күштеріне жүз есе кеңейтті. Технологиялық зерттеулер мен дамуды қолдаушы, ол өзінің қызмет ету кезеңіндегі континенттер аралық бомбалаушы ұшақтар, реактивтік ұшақтар, радардың кең қолданылуы, жаһандық әуе көлігі және атом соғысын қазіргі заманғы әуе күшінің негізгі құрамдас бөліктері ретінде дамытты. Арнольдтың ең көп таралған лақап аты "Хэп" – "Бақытты" сөзінің қысқартылған түрі, ол 1911 жылғы қазан айында үнсіз фильмдердегі каскадер пилоты ретінде жұмыс істегендегі әріптестеріне немесе Арнольдтың анасы қайтыс болғаннан кейін 1931 жылы хаттарында осы лақапты қолдана бастаған әйеліне байланысты деп есептеледі. Жастық шағында оның отбасы оны Харли деп атаса, анасы мен әйелі "Санни" деп атады. Вест-Пойнттегі сыныптастары Арнольдты "Пьютт" немесе "Бенни" деп атады, ал оның тікелей бағыныстағылары мен штаб қызметкерлері оны "Басшы" деп атады.

Ерте өмір және мансап

1886 жылдың 25 маусымында Пенсильвания штатының Гладвин қаласында дүниеге келген Арнольд доктор Герберт Алонзо Арнольдтың (1857–1933) ұлы, ол дәрігер және белгілі саяси және әскери Арнольд әулетінің мүшесі болған. Оның анасы Анна Луиза ("Ганги") Харли (1857–1931), "Данкер" шаруа отбасынан шыққан және отбасындағы орта мектепке барған алғашқы әйел болған. Арнольд дін бойынша баптист болған, бірақ екі отбасының да меннониттермен байланысы тығыз болды. Дегенмен, күйеуінен өзгеше, "Ганги" Арнольд "көңілді, күлкіге бейім" және өз нанымында қатал болмаған. Арнольд он бір жасқа келгенде, әкесі испан-американ соғысына Пенсильвания Ұлттық гвардиясында хирург болып қызмет ету арқылы жауап берді және келесі 24 жыл бойы оның құрамында болды. Арнольд 1903 жылы Пенсильвания штатының Ардмор қаласындағы Лоуэр-Мерион орта мектебін бітірді. Лоуэр-Мериондағы спорт алаңдары оның құрметіне аталған. Арнольд Вест-Пойнтқа түсуді жоспарламаған (ол Бакнелл университетіне түсуге және баптист миссионерлігіне дайындалып жатқан), бірақ ағасы Томас әкесіне бағынбағандықтан емтиханды тапсырғаннан кейін қабылдау емтиханына түсті. Арнольд тізімде екінші орынды иеленді және академия ережелеріне сәйкес үйленгенін мойындаған курсант бас тартып, орнын босатқанда кешіктірілген тағайындама алды. Арнольд Вест-Пойнттағы АҚШ Әскери академиясына "Жулиетта" (бір ай кешігіп) ретінде түсті, ол 17 жасқа толғаннан кейін. Оның курсанттық мансабы "таза жең" (курсант-жеке) ретінде өтті. Академияда ол "Қара қол" атты курсанттардың әзіл-қалжың тобын құруға көмектесті және бірінші курс жылында оған жетекшілік етті. Ол университеттік футбол командасының екінші құрамында ойнады, жеңіл атлетика командасында ядроны лақтырумен айналысты және полодан ерекше көзге түсті. Арнольдтың академиялық көрсеткіштері сыныптың ортасы мен төменгі деңгейлері арасында ауытқып, математика және ғылым бойынша жақсы нәтижелер көрсетті. Ол кавалерияға тағайындалуды қалаған, бірақ оның үлгерімсіздігі және 111 курсанттың ішінде жалпы үлгерім бойынша 66-шы орын алғандықтан, 1907 жылдың 14 маусымында ол екінші лейтенант, жаяу әскер болып тағайындалды. Ол бастапқыда тағайындамаға наразылық білдірді (1907 жылы USMA түлектері үшін міндетті талап болған жоқ), бірақ Филиппинде орналасқан 29-шы жаяу әскерде қызмет етуге көндірілді. Арнольд Манилаға 1907 жылдың 7 желтоқсанында келді. Арнольд жаяу әскерлік міндеттерді ұнатпады және Лусон аралын картаға түсіру үшін Филиппинде уақытша тағайындалған 20-шы жаяу әскердің капитаны Артур С. Коуанға көмектесуге ерікті болды. Коуэн картографиялық жұмысты аяқтағаннан кейін Америка Құрама Штаттарына оралды, Сигнал корпусына ауыстырылды және екі лейтенантты ұшқыш болуға шақырды. Коуэн Арнольдқа хабарласты, ол да Сигнал корпусына ауысуға қызығушылық танытты, бірақ екі жыл бойы жауап алмады. 1909 жылдың маусымында 29-шы жаяу әскер Форт-Джейге (Нью-Йорк) көшірілді. Париж арқылы жаңа қызмет орнына бара жатқанда Арнольд Луи Блерио ұшқыш пилоттаған алғашқы ұшағын көріп қалды. 1911 жылы Арнольд АҚШ армиясының қару-жарақ департаментіне ауысуға өтініш берді, өйткені ол бірден бірінші лейтенант шеніне көтерілуді ұсынды. Ол қажетті сынақтардың нәтижелерін күтіп жүргенде, авиацияға деген қызығушылығы естен шығарылмағанын білді.

Born June 25, 1886, in Gladwyne, Pennsylvania, Arnold was the son of Dr. Herbert Alonzo Arnold (1857–1933), a physician and a member of the prominent political and military Arnold Family. His mother was Anna Louise ("Gangy") Harley (1857–1931), from a "Dunker" farm family and the first female in her family to attend high school. Arnold was Baptist in religious belief but had strong Mennonite ties through both families. However, unlike her husband, "Gangy" Arnold was "fun loving and prone to laughter," and not rigid in her beliefs. When Arnold was eleven, his father responded to the Spanish–American War by serving as a surgeon in the Pennsylvania National Guard, of which he remained a member for the next 24 years. Arnold attended Lower Merion High School in Ardmore, Pennsylvania, graduating in 1903. The athletic fields at Lower Merion are named after him. Arnold had no intention of attending West Point (he was preparing to attend Bucknell University and enter the Baptist ministry) but took the entrance examination after his older brother Thomas defied their father and refused to do so. Arnold placed second on the list and received a delayed appointment when the nominated cadet confessed to being married, prohibited by academy regulations. Arnold entered the United States Military Academy at West Point as a "Juliette" (one month late), having just turned 17. His cadet career was spent as a "clean sleeve" (cadet private). At the academy he helped found the "Black Hand", a group of cadet pranksters, and led it during his first class year. He played second team running back for the varsity football team, was a shot putter on the track and field team, and excelled at polo. Arnold's academic standing varied between the middle and the lower end of his class, with his better scores in mathematics and science. He wanted assignment to the Cavalry but an inconsistent demerit record and a cumulative general merit class standing of 66th out of 111 cadets resulted in his being commissioned on June 14, 1907, as a second lieutenant, Infantry. He initially protested the assignment (there was no commissioning requirement for USMA graduates in 1907), but was persuaded to accept a commission in the 29th Infantry, at the time stationed in the Philippines. Arnold arrived in Manila on December 7, 1907. Arnold disliked infantry troop duties and volunteered to assist Captain Arthur S. Cowan of the 20th Infantry, who was on temporary assignment in the Philippines mapping the island of Luzon. Cowan returned to the United States following completion of the cartography detail, transferred to the Signal Corps, and was assigned to recruit two lieutenants to become pilots. Cowan contacted Arnold, who cabled his interest in also transferring to the Signal Corps but heard nothing in reply for two years. In June 1909, the 29th Infantry relocated to Fort Jay, New York, and en route to his new duty station by way of Paris, Arnold saw his first airplane in flight, piloted by Louis Blériot. In 1911, Arnold applied for transfer to the United States Army Ordnance Department because it offered an immediate promotion to first lieutenant. While awaiting the results of the required competitive examination, he learned that his interest in aeronautics had not been forgotten.

Әскери авиацияның ізашарсы

Арнольд дереу Сигнал корпусына ауыстыру туралы хат жіберді және 1911 жылғы 21 сәуірде оған және 15-ші кавалерияның 2-ші лейтенанты Томас ДеУитт Миллингке Дейтон, Огайо штатына, Огайо штатының Симмс станциясындағы Райт ағайындыларының авиация мектебіндегі ұшу курсына жіберу туралы 95-ші арнайы бұйрық келді. Жеке оқытылғандарымен, олар мектептің 1911 жылғы мамыр айындағы үш азамат және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің лейтенанты Джон Роджерс кіретін тобының бір бөлігі болды. 3 мамырда Артур Л. Уэлшпен оқуды бастаған Арнольд 13 мамырда 28 сабақта үш сағат қырық сегіз минут ұшқаннан кейін алғашқы жеке рейсін жасады. 14 мамырда ол және Миллинг оқуларын аяқтады. Арнольд 1911 жылғы 6 шілдеде Халықаралық Аэронавтика Федерациясының (FAI) 29-шы нөмірімен ұшқыш куәлігін, ал бір жылдан кейін Әскери авиатор куәлігін №2 алды. 1913 жылы ол жаңадан жасалған Әскери авиатор белгішесін тағуға құқылы болған алғашқы 24 әскери авиатордың бірі ретінде жалпы бұйрықпен танылды. Бірнеше апта Дейтонда жеке рейстер жасап тәжірибе жинағаннан кейін, Арнольд пен Миллинг 14 маусымда Мэриленд штатының Колледж Паркінде орналасқан Сигнал корпусының Аэронавигациялық бөліміне Армияның алғашқы ұшқыштары ретінде жіберілді. Мұнда 7 шілдеде Арнольд биіктік рекордын орнатып, оны үш рет жаңартты (18 тамыз 1911 ж. 4167 футқа дейін; 25 қаңтар 1912 ж. 4764 футқа дейін; және 1 маусым 1912 ж. 6540 футқа дейін). 1911 жылғы тамызда ол жоғалып кеткеннен кейін фермалық даладан ұшуға тырысқанда алғашқы апатқа ұшырады. Қыркүйекте Арнольд АҚШ-тың алғашқы почта ұшқышы болды, ол Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағында 8 шақырым қашықтыққа хаттарды жеткізді, сондай-ақ ол АҚШ Капитолиясының үстінен ұшқан және АҚШ конгрессменін жолаушы ретінде алғаш рет тасыған ұшқыш ретінде танылды. Жаңбыр мен су тасқынынан кейін олар 1912 жылғы мамырда Мэрилендке оралды. Арнольд ұшудан қорқу сезіміне ие болды, бұл 11 маусымда Колледж Паркте Аль Уэлстің апатынан кейін күшейді. Тамыз айында Арнольд Массачусетс штатының Марблхед қаласында 1-ші лейтенант Рой К. Киртландпен бірге Burgess Model H үлгісінің, жабық фюзеляжды тандемдік орынды суавиалайнерінің және Армияның алғашқы тракторының (алдыңғы пропеллер және қозғалтқыш) қабылдау сынақтарын жүргізді. Екеуіне жаңа ұшақты Коннектикут штатының Бриджпорт қаласына маневрлерге қатысу үшін ұшыруға бұйрық берілді, бірақ қатты жел оларды 12 тамызда Массачусетс шығанағына қонуға мәжбүр етті. Арнольд қайта ұшуға тырысқанда, желге бұрылған қанаттың ұшы суға тиіп, Плимут шығанағына құлады. Арнольд апат кезінде ерінін жарақат алды, бірақ ұшақ құтқарылып жөнделді. 18 қыркүйекте Колледж Парктегі тағы бір апат Арнольдтың академиялық сыныптасы, 2-ші лейтенант Льюис Роквеллдің қаза болуына әкелді. Қазан айында Арнольд пен Миллингке "жылдың ең үздік әскери рейсі" үшін бірінші Маккей трофейі үшін жарысқа қатысуға бұйрық берілді. Арнольд әуеден ат әскерінің ротасын анықтап, күшті турбуленттілікке қарамастан аман-есен оралғандықтан жеңіске жетті. Нәтижесінде олар екеуі Канзастағы Форт Райлиге радио және басқа да әуеден байланыс құралдарын далалық артиллериямен сынау үшін жіберілді. Арнольдтың 2 қарашадағы рейсінде Wright C Speed Scout S. C. No 10 ұшағында, 1-ші лейтенант Фоллетт Брэдли сымсыз операторы ретінде, әуеден жердегі қабылдағышқа 6 миль (10 км) қашықтықта алғашқы радиотелеграф хабарламасын сәтті жіберді, оны Сигнал корпусының 1-ші лейтенанты Джозеф О. Моборн басқарды. Үш күннен кейін Арнольд 6-шы далалық артиллерияның 1-ші лейтенанты Альфред Л. П. Сэндспен бірге бақылаушы ретінде артиллерияны байқау жаттығуына ұшты. S. C. No. 10 ұшағымен төмен түсетін кезінде ұшақ тоқтап, айналып кетті, олар қазалы апаттан мүжілді. Ол бірден өзін қамауға алып, демалысқа өтініш берді. Ұшу өте қауіпті деп есептелгендіктен, ұшудан бас тартуға ешқандай кінә тағылмады, сондықтан оның өтініші қабылданды. Демалыс кезінде ол банкирдің қызы Элеонора "Би" Пуллмен танысты, ол оның әкесінің емдеген науқасының бірі болды. 1 желтоқсанда Арнольд Вашингтондағы Бас сигнал офицерінің кеңсесінде Аэронавигациялық бөлімнің жаңа басшысының көмекшісі болып штабтық қызметке тағайындалды. Көктемде оған Колледж Парктегі ұшу мектебін жабу міндеті жүктелді. 1913 жылғы 10 сәуірде 1-ші лейтенант болып тағайындалса да, Арнольд қанағаттанбады және Филиппинге ауысуды сұрады. Жауап күтіп тұрған кезде, ол 10 шілдеде 9-шы жаяу әскерге бұйрық алды. Тамыз айында, әлі де ауыстыруды күтіп, ол HR5304 заңына қарсы әскери істер жөніндегі палата комитеті алдында куәлік берді, бұл заң Сигнал корпусынан авиацияны алып, оны жартылай тәуелсіз "Әуе корпусы" жасауды көздеді. Арнольд, капитан Бенджамин Фулуа сияқты, бұл қадамның ерте екенін айтты, сондай-ақ оның Сигнал корпусының басшысы, майор Эдгар Рассел (ұшқыш емес) сияқты, Сигнал корпусы ұшақтың әскери мақсатта қолдануын дамыту үшін барлық мүмкіндіктерді жасап жатқанын мәлімдеді. 1 қыркүйекте ол Кентукки штатының Форт Томас қаласындағы ротаға тағайындалды, онда ол 1 қарашаға дейін қызмет етті.

Arnold immediately sent a letter requesting a transfer to the Signal Corps and on April 21, 1911, received Special Order 95, detailing him and 2nd Lt. Thomas DeWitt Milling of the 15th Cavalry, to Dayton, Ohio, for a course in flight instruction at the Wright brothers' aviation school at Simms Station, Ohio. While individually instructed, they were part of the school's May 1911 class that included three civilians and Lieutenant John Rodgers of the United States Navy. Beginning instruction on May 3 with Arthur L. Welsh, Arnold made his first solo flight May 13 after three hours and forty eight minutes of flight in 28 lessons. On May 14, he and Milling completed their instruction. Arnold received Fédération Aéronautique Internationale (FAI) pilot certificate number 29 on July 6, 1911, and Military Aviator Certificate Number 2 a year later. He also was recognized by a general order in 1913 as one of the first 24 rated military aviators, authorized to wear the newly designed Military Aviator badge. After several more weeks of solo flying in Dayton to gain experience, Arnold and Milling were sent on June 14 to the Aeronautical Division, Signal Corps station established at College Park, Maryland, to be the Army's first flight instructors. There Arnold set an altitude record of 3260 feet (994 m) on July 7 and thrice broke it (August 18, 1911, to 4167 feet (1270 m); January 25, 1912, to 4764 feet (1452 m); and June 1, 1912, 6540 feet (1993 m)). In August 1911, he experienced his first crash, trying to take off from a farm field after getting lost. In September Arnold became the first U. S. pilot to carry mail, flying a bundle of letters five miles (8 km) on Long Island, New York, and he is credited as the first pilot to fly over the U. S. Capitol and the first to carry a United States Congressman as a passenger. Training was limited by rain and flooding, and they returned to Maryland in May 1912. Arnold began to develop a phobia about flying, intensified by Al Welsh's fatal crash at College Park on June 11. In August Arnold was at Marblehead, Massachusetts, with 1st Lieutenant Roy C. Kirtland conducting acceptance tests of the Burgess Model H, an enclosed fuselage tandem seat seaplane and the Army's first tractor (front mounted propeller and engine). The pair received orders to fly the new aircraft to Bridgeport, Connecticut, to participate in maneuvers but high winds forced them to land on Massachusetts Bay on August 12. Attempting to take off again, Arnold caught a wing tip in the water turning into the wind and crashed into the bay off Plymouth. Arnold suffered a lacerated chin during the mishap but the aircraft was salvaged and repaired. Another crash at College Park on September 18 killed 2nd Lieutenant Lewis Rockwell, an academy classmate of Arnold's. In October, Arnold and Milling were ordered to enter the competition for the first MacKay Trophy for "the most outstanding military flight of the year." Arnold won when he located a company of cavalry from the air and returned safely despite strong turbulence. As a result, he and Milling were sent to Fort Riley, Kansas, to experiment with radio and other communications from the air with the field artillery. Arnold's flight on November 2 in Wright C Speed Scout S. C. Number 10, with 1st Lieutenant Follett Bradley as his wireless operator, successfully sent the first radio telegraph message, at a distance of 6 mile (10 km), from an aircraft to a receiver on the ground, manned by 1st Lt. Joseph O. Mauborgne of the Signal Corps. Three days later, Arnold flew on an artillery spotting exercise with 1st Lieutenant Alfred L. P. Sands of the 6th Field Artillery as an observer. Spiraling down to land in S. C. No. 10, the plane stalled, went into a spin, and they narrowly avoided a fatal crash. He immediately grounded himself and applied for a leave of absence. Flying was considered so dangerous that no stigma was attached for refusing to fly, and his request was granted. During his leave of absence he renewed an acquaintance with Eleanor "Bee" Pool, the daughter of a banker, and one of his father's patients. On December 1, Arnold took a staff assignment as assistant to the new head of the Aeronautical Division in the Office of the Chief Signal Officer in Washington, D. C. In the spring he was assigned the task of closing the flying school at College Park. Although promoted to 1st lieutenant on April 10, 1913, Arnold was unhappy and requested a transfer to the Philippines. While awaiting a response, he received orders to the 9th Infantry on July 10. In August, still awaiting transfer, he testified before the House Military Affairs Committee against HR5304, a bill to remove aviation from the Signal Corps and make it a semi autonomous "Air Corps." Arnold, like fellow flyer Captain Benjamin Foulois, argued that the action was premature, and like his Signal Corps boss, Major Edgar Russel (a non flyer), that the Signal Corps was doing all that could be done to develop military use of the airplane. He was assigned to a company at Fort Thomas, Kentucky, on September 1, where he was stationed until transferred to the 13th Infantry on November 1.

Неке және авиацияға қайта оралу

1913 жылдың 10 қыркүйегінде ол Бимен үйленді, Миллинг оның шаңырағы болды. 1914 жылдың қаңтарында Филиппинге қайтарылған ол 1-ші лейтенант Джордж С. Маршаллға жақын орналасты, ол оның ұстазы, досы және қамқоршысы болды. Олар келгеннен кейін көп ұзамай Би түсік тастады, бірақ 1915 жылдың 17 қаңтарында олардың тұңғыш баласы Лоис Элизабет Арнольд Манила қаласындағы Форт Уильям МакКинлиде дүниеге келді. Сегіз ай әскери қызметтен кейін Арнольд батальон адъютанты болды. 1916 жылдың қаңтарында 13-ші жаяу әскерде екі жылдық қызметін аяқтаған Арнольд 3-ші жаяу әскерге қосылып, Америка Құрама Штаттарына оралды. Нью-Йорк штатындағы Мэдисон казармасына бара жатқанда, ол Гавайиден Авиация бөлімінің атқарушы көмекшісі, Сигнал корпусының майоры Уильям "Билли" Митчеллмен телеграммалар алмасты. Митчелл оны, егер ол ұшқыш емес мәртебесін сақтаса, қайтадан 1-ші лейтенант болып тағайындалатынын хабарлады. Алайда, егер ол Жас әскери авиатор дәрежесін алу үшін қайта біліктілік алса, заң бойынша капитандыққа уақытша көтерілуі керек еді. 1916 жылдың 20 мамырында Арнольд Калифорниядағы Рокуэлл алаңына ұшу статусымен келді, бірақ Сигнал корпусының авиациялық мектебінде жабдықтау офицері болып қызмет етті. 23 қыркүйекте ол жаяу әскері капитаны болып тұрақты түрде тағайындалды. 1916 жылдың қазан және желтоқсан айларында бұрынғы әріптестерінің ықпалымен Арнольд күніне 15-20 минут бойы Curtiss JN жаттығушы ұшағында ұшып, ұшудан қорқуын жеңді. Бұл ұшақ, төрт жыл бұрынғы Speed Scout-қа қарағанда, ұшуды басқару жүйесі жайлырақ және қауіпсіз болды. 26 қарашада ол жеке ұшты, ал 16 желтоқсанда Жас әскери авиатор дәрежесін қайтадан алды. Бірақ, оны ұшу қызметіне қайта тағайындамас бұрын, 1917 жылдың қаңтарында даулы әскери дауға куәгер ретінде тартылды. Авиация мектебінің оқыту директоры капитан Герберт А. Даргудың қарсылығына қарамастан және Арнольдтың қатысуымен, мектеп хатшысы (адъютанты) капитан Франк П. Лам 6 қаңтарда авиатор емес адамға экскурсиялық ұшуға рұқсат берді, ол 10 қаңтарда Даргудың наразылығына қарамастан өтті. Нәтижесінде Мексикада ұшақ жоғалып, экипаж тоғыз күнге хабарсыз кетті. 27 қаңтарда армия тергеушілеріне куәлік бергеннен кейін, Лам ұшуға жазбаша түрде рұқсат бергенін растады. Содан кейін Арнольд 1917 жылдың 30 қаңтарында, екінші баласы Генри Х. Арнольд кіші дүниеге келгеннен кейін бір күн өткен соң Панамаға жіберілді. Арнольд өзінің алғашқы командасын құрайтын адамдарды Нью-Йорк қаласында 5 ақпан 1917 жылы жинады және Панама каналы аймағында әуежай орналасуына лайықты жер табуға бұйрық берілді. Панамадағы әскерилер келісе алмағандықтан, Арнольд дауды шешу үшін Вашингтонға қайтаруға бұйрық берілді және АҚШ Германияға соғыс жариялаған кезде кемемен жолда болды. Арнольд Францияға жіберуді сұрады, бірақ оның Вашингтонда болуы оған қарсы болды, себебі Авиация бөліміне штаб-пәтерде жұмыс істеуге білікті офицерлер қажет болды. 1917 жылдың 1 мамырынан бастап ол ақпарат бөлімінің басшысы, 27 маусымда майор, ал 1 қазан күні әуе бөлімі құрылғаннан кейін атқарушы офицер болып тағайындалды. Арнольд ұшақ өндірісі мен сатып алу, әуе мектептері мен әуежайларын салу, көптеген қызметкерлерді жұмысқа алу және оқыту тәжірибесін алды, сондай-ақ Вашингтон ортасындағы саяси тартыстарды білді және бәрі де әскери авиация басшысы ретінде оған көмектесетін еді. 1918 жылдың сәуір айында Әскери авиация бөлімі әуе бөлімінің орнын басып алғанда, Арнольд оның директоры генерал-майор Уильям Кенлидің атқарушы көмекшісі болып қызмет етті және 1918 жылдың мамыр айында DMA Сигнал корпусынан алынғанда директордың көмекшісі болды. Арнольдтың үшінші баласы Уильям Брюс Арнольд 1918 жылдың 17 шілдесінде дүниеге келді. Содан кейін Арнольд Америка экспедициялық күшінің қолбасшысы генерал Джон Першингке қару-жарақ жасаудың Кеттеринг бугы туралы баяндау үшін Францияға баруға келісті. Қазан айының соңында Францияға бара жатқан кемеде испан тұмауына шалдығып, Англияға келгеннен кейін ауруханаға жатты. Ол 1918 жылдың 11 қарашасында майданға жетті, бірақ соғыс біту туралы келісім сол күні жасалды.

On September 10, 1913, he and Bee married, with Milling acting as his best man. Sent back to the Philippines in January 1914, he was quartered near 1st Lieutenant George C. Marshall, who became his mentor, friend and patron. Soon after their arrival Bee miscarried, but on January 17, 1915, their first child, Lois Elizabeth Arnold, was born at Fort William McKinley in Manila. After eight months of troop duty, Arnold became battalion adjutant. In January 1916, completing a two year tour with the 13th Infantry, Arnold was attached to the 3rd Infantry and returned to the United States. En route to Madison Barracks, New York, he exchanged telegrams from Hawaii with an assistant executive of the Aviation Section, Signal Corps, Major William "Billy" Mitchell, who alerted him that he was being detailed to the Signal Corps again, as a first lieutenant if he chose non flying status. However, if he volunteered to requalify for a rating of Junior Military Aviator, a temporary promotion to captain was mandated by law. On May 20, 1916, Arnold reported to Rockwell Field, California, on flying status but as supply officer at the Signal Corps Aviation School. He received a permanent establishment promotion to captain, Infantry, on September 23. Between October and December 1916, encouraged by former associates, Arnold overcame his fear of flying by going up fifteen to twenty minutes a day in a Curtiss JN trainer, a much safer aircraft with a simpler flight control system than the Speed Scout of just four years' before. On November 26, he flew solo, and on December 16 qualified again for his JMA. Before he could be reassigned to flying duties, however, he was involved as a witness in a controversial service dispute in January 1917. Over the objections of Captain Herbert A. Dargue, the Aviation School's director of training, and with Arnold present, Captain Frank P. Lahm, the school secretary (adjutant), authorized on January 6 an excursion flight for a non aviator that took place on January 10, again over Dargue's protests, resulting in the loss of the airplane in Mexico and the disappearance of the crew for nine days. After testifying to army investigators on January 27, confirming that Lahm had authorized the flight in writing, Arnold was sent to Panama on January 30, 1917, one day after the birth of his second child, Henry H. Arnold Jr.

Arnold collected the men who would make up his first command, the 7th Aero Squadron, in New York City on February 5, 1917, and was ordered to find a suitable location for an airfield in the Panama Canal Zone. When the military in Panama could not agree on a site, Arnold was ordered back to Washington, D. C., to resolve the dispute and was en route by ship when the United States declared war on Germany. Arnold requested to be sent to France, but his presence in Washington worked against him, since the Aviation Section needed qualified officers for headquarters duty. Beginning May 1, 1917, he received a series of assignments, as officer in charge of the Information Division, with a promotion to major on June 27, as assistant executive officer of the Aeronautical Division, and then as executive officer after it became the Air Division on October 1. Arnold gained experience in aircraft production and procurement, the construction of air schools and airfields, and the recruitment and training of large numbers of personnel; and learned political in fighting in the Washington environment, all of which would help him as head of the military's air services. When the Division of Military Aeronautics superseded the Air Division in April 1918, Arnold continued as executive assistant to its director, Major General William Kenly, and advanced to assistant director when the DMA was removed from the Signal Corps in May 1918. Arnold's third child, William Bruce Arnold, was born July 17, 1918. Shortly after, Arnold arranged to go to France to brief General John Pershing, commanding the American Expeditionary Force, on the Kettering Bug, a weapons development. Aboard a ship to France in late October he developed Spanish influenza and was hospitalized on his arrival in England. He did reach the front on November 11, 1918, but the Armistice ended the war on the same day.

Билли Митчеллдің көмекшісі

Әуе қызметі 1918 жылғы 20 мамырда Сигнал корпусынан бөлінді. Дегенмен, авиацияны бақылау соғыстан кейін де жер күштерінде қалды, оның директоры майдандық артиллерия генералы, генерал-майор Чарльз Т. Менохер болды. Ол Соғыс министрлігі Бас штабының «әскери авиация ешқашан армияның бір бөлімінен артық бола алмайды» деген көзқарасын бейнеледі. 1921 жылы Менохерден кейін ұшқыш емес генерал-майор Мейсон Патрик келді. Алайда Патрик 59 жасқа толғанға қарамастан, кіші ұшқыш куәлігін алды және әуе күшін жақтаушы, тәуелсіз әуе күшінің қолдаушысы болды. Менохер де, Патрик те Әуе қызметінің көмекші бастығы Билли Митчеллмен жиі келіспеді, ол барлық әскери авиацияны бақылау және дамыту үшін бірыңғай әуе күшін құруға ұмтылды. Арнольд Митчеллдің көпшілыққа жарияланған көзқарастарын қолдады, нәтижесінде Патрикпен өзара жеккөрініш пайда болды. Арнольд 1919 жылғы 10 қаңтарда Рокуэлл алаңына Әуе қызметінің Батыс округінің аудандық бақылаушысы ретінде жіберілді. Ол алғаш рет өзінің негізгі көмекшілерімен – атқарушы офицер капитан Карл А. Спац және көмекші 1-лейтенант Айра С. Икермен қарым-қатынас орнатты. Бес айдан кейін Арнольд Сан-Францискодағы Батыс департаментінің (1920 жылғы мамырдан кейін Тоғызыншы корпус аймағы) әуе офицері және Арнольд төрағалық еткен кеңес белгілеген жерде салынып жатқан Крисси Филдтің іс жүзіндегі қолбасшысы болды. Арнольдтың полковник шені 1920 жылғы 30 маусымда аяқталды және ол өзінің тұрақты капитан шеніне қайта оралды. 1920 жылғы 11 тамызда Арнольд Соғыс министрлігінің арнайы бұйрығы №188 бойынша Әуе қызметіне ресми түрде ауыстырылған 21 жаяу әскер майорының бірі болды. Тоғызыншы корпус аймағының Әуе қызметі офицері ретінде ол Калифорния мен Орегонның орманды жерлерінде орман өрттерінің алдын алу және оларды сөндіруге көмектесу үшін алғашқы тұрақты әуе патрульдерін бақылады. (Бұл қызмет су шашу ұшақтарының қазіргі заманғы қолданылуына дейін орман өрттерін сөндіру үшін ұшақтарды алғаш рет пайдалануды білдірді.) Арнольд туралы Crissy Field ұлттық паркі қызметінің тарихында былай делінген: «Өзінің қызметтік кезеңінде Арнольд Крисси Филдтің құрылуына және оның жұмыс істеу үлгісін орнатуға зор үлес қосты». 1922 жылғы қазан айында ол Рокуэллге, енді қызметтік депоға, база командирі ретінде қайта жіберілді және онда тарихтағы алғашқы әуеде жанармай құюды ынталандырды, ол сегіз айдан кейін орын алды. Сондай-ақ 1922 жылы сол қолындағы үш саусақтың ұшын ампутациялауға тура келді. Оның әйелі мен ұлдары да, соның ішінде ұлы Брюс үшін қатерлі болған қызыл жегіге шалдыққан сияқты, денсаулықтарымен күресті. Оның төртінші баласы, Джон Линтон Арнольд 1921 жылдың жазында дүниеге келді, 1923 жылғы 30 маусымда жедел аппендициттен қайтыс болды. Арнольд пен оның әйелі Би осы қайғыдан бір жылға жуық уақыт бойы көңілдерін жаңартты. 1924 жылғы тамызда Арнольд күтпеген жерден Армиялық өнеркәсіп колледжінде бес айлық оқу курсына қатысуға жіберілді. Курсты аяқтағаннан кейін Патрик, өзара жеккөрініштерге қарамастан, оны Әуе қызметінің Ақпарат бөлімін басқаруға таңдады, Митчеллмен тығыз жұмыс істеді. Митчелл әскери сотқа берілгенде, Арнольд, Спац және Икер Митчеллді дауыстап қолдау арқылы мансаптарын қауіпке тігуі туралы ескертілді, бірақ олар оның атынан куәлік берді. 1925 жылғы 17 желтоқсанда Митчелл сотталғаннан кейін, оның қолдаушылары, соның ішінде Арнольд, оның көзқарастарын әуе күшіне жақын конгрессмендерге және Әуе қызметінің резервіндегілерге тарату үшін Ақпарат бөлімінің ресурстарын пайдалануды жалғастырды. Ақпан айында Соғыс министрі Дуайт Ф. Дэвис Патрикке кінәлілерді тауып, жазалауды тапсырды. Патрик бұл әрекетті біліп, Арнольдты үлгі ретінде таңдады. Ол Арнольдқа отставкаға кеткені немесе жалпы сотқа берілгені арасында таңдау жасауды ұсынды, бірақ Арнольд соңғысын таңдағанда, Патрик тағы бір жария фиаскодан аулақ болуға шешім қабылдады және оны авиацияның негізгі ағынынан алыс Рили фортына ауыстырды, онда ол 1926 жылғы 22 наурызда 16-шы бақылау эскадрильясының командасын алды. Патриктің тергеу туралы баспасөз хабарламасында Арнольдтың No No әскери бұйрықты бұзғаны үшін де сөгіс алғаны айтылды. 20 «Заңнамаға дұрыс емес әсер етуге» тырысу арқылы. Бұл сәтсіздікке қарамастан, оның ішінде «қатерлі жағдайда ол бас жоғалтуға бейім» деп жазылған фитнес-есепте Арнольд қызметте қалуға міндеттеніп, ол өзінің құрылуына көмектескен Pan American Airways компаниясының президенті болу ұсынысынан бас тартты. Арнольд жер аударылуынан барынша пайдаланып, 1927 жылғы мамыр айында Техас штатының Сам Хьюстон фортындағы әскери жаттығуларға қатысуы Патриктің орнына келген АҚШ Әуе корпусының бастығы генерал-майор Джеймс Е. Фечетті таң қалдырды. Сондай-ақ ол Рили фортындағы командирлерінен, Митчелл сот мүшесі болған бригадалық генерал Юинг Е. Буттан және оның ізбасары, бригадалық генерал Чарльз Дж. Симмондстан жоғары бағалы фитнес-есептер алды. Арнольдтың қызметтік беделін жақсартуға 1928 жылғы қаңтарда Cavalry Journal журналы үшін жазған кәсіби мақаласы да көмектескен болуы мүмкін, ол Кавалерия мектебімен байланысының нәтижесін көрсетті. Арнольд Әуе корпусы мен кавалерия арасындағы күшті біріккен команда құруды ұсынды, және кеңейтілген түрде, барлық жер күштері. Алайда, екі қызмет саласы арасындағы мәдени айырмашылықтардың және американдық изоляционизмнің үстемдігі салдарынан бұл концепцияны теория және практикада дамыту мүмкіндігі жойылды. Бұл тек АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда ғана дамыды. 1927 жылғы 24 ақпанда оның ұлы Дэвид Ли Арнольд Рили фортында дүниеге келді. 1928 жылы Арнольд «Билл Брюс сериясы» деп аталатын жеті жасар балаларға арналған алты кітап жазып, жариялады, олардың мақсаты жастардың авиацияға қызығушылығын ояту болды.

The Air Service separated from the Signal Corps on May 20, 1918. However control of aviation remained with the ground forces when its post war director was a field artillery general, Major General Charles T. Menoher, who epitomized the view of the War Department General Staff that "military aviation can never be anything other than simply an arm of the (Army)". Menoher was followed in 1921 by another non aviator, Maj. Gen. Mason M. Patrick. Patrick, however, obtained a rating of Junior Airplane Pilot despite being 59 years old and became both an airpower advocate and a proponent of an independent air force. Both Menoher and Patrick clashed often with Assistant Chief of Air Service Billy Mitchell, who had become radical in his desire for a single unified Air Force to control and develop all military airpower. Arnold supported Mitchell's highly publicized views, the consequence of which was a mutual dislike with Patrick. Arnold was sent to Rockwell Field on January 10, 1919, as District Supervisor, Western District of the Air Service, to oversee the demobilization of 8,000 airmen and surplus aircraft. There he first established relationships with the men who became his main aides, executive officer Captain Carl A. Spaatz and adjutant 1st Lieutenant Ira C. Eaker. Five months later Arnold became Air Officer of the Western Department (after June 1920 the Ninth Corps Area) in San Francisco and de facto commander of Crissy Field, being developed on a site determined by a board chaired by Arnold. Arnold's promotion to colonel expired June 30, 1920, and he reverted to his permanent establishment rank of captain. On August 11, 1920, Arnold was one of 21 Infantry majors formally transferred to the Air Service by War Department Special Orders No. 188 0. As Air Service Officer of the Ninth Corps area, he oversaw the first regular aerial patrols over the forested lands of California and Oregon to assist in preventing and suppressing wildfires. (This service marked the first use of aircraft for wildfire suppression, prior to the modern use of water dropping aircraft.) Of Arnold, the National Park Service history of Crissy Field wrote: "During his tour of duty, Arnold had been instrumental both in bringing Crissy Field into existence, and establishing the pattern of its operations." In October 1922 he was sent back to Rockwell, now a service depot, as base commander and there encouraged an aerial refueling, the first in history, that took place eight months later. and the amputation of three fingertips on his left hand in 1922. His wife and sons also experienced serious health problems, including a near fatal case of scarlet fever for son Bruce. His fourth child, John Linton Arnold, born in the summer of 1921, died on June 30, 1923, of acute appendicitis. Both Arnold and wife Bee needed almost a year to recover psychologically from the loss. In August 1924, Arnold was unexpectedly assigned to attend a five month course of study at the Army Industrial College. After completing the course he was hand picked by Patrick, despite their mutual dislike, to head the Air Service's Information Division, working closely with Mitchell. When Mitchell was court martialed, Arnold, Spaatz, and Eaker were all warned that they were jeopardizing their careers by vocally supporting Mitchell, but they testified on his behalf anyway. After Mitchell was convicted on December 17, 1925, his supporters including Arnold continued to use Information Division resources to promote his views to airpower friendly congressmen and Air Service reservists. In February, Secretary of War Dwight F. Davis ordered Patrick to find and discipline the culprits. Patrick was already aware of the activity and chose Arnold to set an example. He gave Arnold the choice of resignation or a general court martial, but when Arnold chose the latter, Patrick decided to avoid another public fiasco and instead transferred him to Ft. Riley, far from the aviation mainstream, where he took command of the 16th Observation Squadron on March 22, 1926. Patrick's press release on the investigation stated that Arnold was also reprimanded for violating Army General Order No. 20 by attempting "to influence legislation in an improper manner." Despite this setback, which included a fitness report that stated "in an emergency he is liable to lose his head", Arnold made a commitment to remain in the service, turning down an offer of the presidency of the soon to be operating Pan American Airways, which he had helped bring into being. Arnold made the best of his exile and in May 1927, his participation in war games at Fort Sam Houston, Texas, impressed Major General James E. Fechet, successor to Patrick as Chief of the U. S. Army Air Corps. He also received outstanding fitness reports from his commanders at Ft. Riley, Brigadier General Ewing E. Booth (who had been a member of the Mitchell court) and his successor, Brig. Gen. Charles J. Symmonds. Repairs to Arnold's service reputation may also have been aided by a professional article he wrote for the Cavalry Journal in January 1928, showing the influence of his association with the Cavalry School at Fort Riley. Arnold urged a strong combined arms team be developed between the Air Corps and the Cavalry; and by extension, all ground forces. This opportunity for development of the concept in both theory and practice was lost however, by the effects of cultural differences between the two service branches and the dominance of American isolationism. It did not develop until the United States was engaged in World War II. On February 24, 1927, his son David Lee Arnold was born at Ft. Riley. In 1928 Arnold wrote and published six books of juvenile fiction, the "Bill Bruce Series," whose objective was to interest young people in flying.

Әуе корпусының ортаңғы мансабы

Фечет армия штабының бастығы генерал Чарльз П. Саммераллмен келісіп, 1928 жылдың тамызында Арнольдты Форт Ливенворттағы Армияның Командалық және штабтық мектебіне тағайындап, оның жер аударуын тоқтатты. Бір жылдық курс Арнольд үшін мектептің коменданты, генерал-майор Эдвард Л. Кингпен доктриналық пікір қақтығысы болғандықтан ұнамсыз болды, бірақ Арнольд 1929 жылдың маусымында жоғары бағамен бітірді. Бітіргеннен кейін Арнольдты Сан-Антониодағы Әуе корпусының оқу орталығына тағайындау жоспарланған, бірақ ACTC-нің қолбасшысы, бригадир генерал Лам, оған қатысты түрде қарсылық көрсетті, мүмкін, олардың 1917 жылғы дауын еске түсірді. Оның орнына Арнольд Огайо штатындағы Фэрфилд әуе қызметі депосына қолбасшылық етті. 1930 жылы ол сонымен қатар Әуе корпусы Материалдық бөлімінің Далалық қызмет бөлімінің бастығы болды және 1931 жылдың 1 ақпанында подполковник шеніне көтерілді. Арнольд 1933 жылдың 4 қаңтарында 1-ші қанатқа жеке басшылық етті, ол 1932-1933 жылдары қысқы қарлы борандар кезінде азық-түлік таратты, 1933 жылдың 10 наурызындағы Лонг-Бич жер сілкінісі кезінде көмек көрсетуге қатысты және Азаматтық консервациялық корпусқа қарасты 3000 жігітке арналған лагерьлер құрды. Ол Голливудтың танымал тұлғалары мен авиация шеберлерінің қатысуымен әуеде әскери парадтар ұйымдастырды. 1932 жылдың тамызында Арнольд өзінің бөлімшелері үшін бомбалау және оқ ату полигоны ретінде қолдану үшін Роджерс құрғақ көлінің бөліктерін сатып алуды бастады, бұл жер кейін Эдвардс әуе күштері базасы болды. 1934 жылы Әуе корпусының бастығы Бенджамин Д. Фулуа Арнольдты даулы Армия Әуе корпусы Пошта операциясының үш әскери аймағының бірін басқаруға тағайындады, штаб-пәтері Ута штатының Солтүстік Солт-Лейк қаласында орналасқан. Арнольдтың ұшқыштары жақсы өнер көрсетті және оның беделі осы оқиғадан зардап көрмеді. Сол жылы ол екінші рет Маккей жүлдесін жеңіп алды, он Мартин B-10B бомбалаушыларын Боллинг Эйрфилден Алясканың Фэрбенкс қаласына және кері 8290 миль (13341 км) қашықтыққа ұшырды. Оның табысына артық мән берілгенімен, ол қатысқан басқа ұшқыштарды да мойындауға шақырып, бірақ штаб бастығының орынбасары оның ұсыныстарын қабылдамады. 1937 жылы осы ұшу үшін Ерекше ұшқыш айырма белгісімен марапатталған кезде, кейбір әріптестері арасындағы беделі реніштің салдарынан төмендеді. 1935 жылдың 1 наурызында АҚШ-та орналасқан Әуе корпусының барлық жауынгерлік авиация бөлімшелерін басқару үшін Әуе күштері Бас штабы құрылды, бірақ ол Әуе корпусы Бастығына бағынбады. Тәуелсіз әуе күштеріне қарай жасалған маңызды қадам болғанымен, бұл екі билік келесі алты жыл бойы басқарудың біртұтастығындағы қиындықтарды тудырды. GHQAF қолбасшысы генерал-майор Франк Эндрюс Арнольдты 1-ші қанатқа басшылық етуді жалғастыруға шақырды, сонымен қатар 1935 жылдың 2 наурызынан бастап бригадир генерал шеніне уақытша көтерді. Арнольдтың Билли Митчеллмен жақын байланысын еске түсірген Крейг оны сатып алу және жабдықтау үшін жауапты Әуе корпусының көмекші бастығы етіп тағайындады, Фулуа жылдарынан бастап саяси күреспен айналысу үшін. Бірақ, шын мәнінде, Арнольд GHQ Air Force және Air Corps арасындағы күресте "жақтарды ауыстырды".

Fechet intervened with Army Chief of Staff Gen. Charles P. Summerall to have Arnold's exile ended by assigning him in August 1928 to the Army's Command and General Staff School at Fort Leavenworth. The year long course was unpleasant for Arnold because of doctrinal differences with the school's commandant, Major General Edward L. King, but Arnold graduated with high marks in June 1929. Arnold was slated for assignment to the Air Corps Training Center in San Antonio following graduation, but Brigadier General Lahm, the commander of the ACTC, strongly opposed it, possibly recalling their 1917 dispute. Instead Arnold commanded the Fairfield Air Service Depot, Ohio. In 1930 he also became Chief of the Field Service Section, Air Corps Materiel Division, and was promoted to lieutenant colonel on February 1, 1931. Arnold took command of the 1st Wing himself on January 4, 1933, which flew food drops during blizzards in the winter of 1932–33, assisted in relief work during the Long Beach earthquake of March 10, 1933, and established camps for 3,000 boys of the Civilian Conservation Corps. He organized a high profile series of aerial reviews that featured visits from Hollywood celebrities and aviation notables. In August 1932, Arnold began acquisition of portions of Rogers Dry Lake as a bombing and gunnery range for his units, a site that later became Edwards Air Force Base. In 1934, Chief of Air Corps Benjamin D. Foulois named Arnold to command one of the three military zones of the controversial Army Air Corps Mail Operation, with a temporary headquarters in Salt Lake City, Utah. Arnold's pilots performed well and his own reputation was untouched by the fiasco. Later that same year he won his second Mackay Trophy, when he led ten Martin B 10B bombers on an 8290 mile (13341 km) flight from Bolling Field to Fairbanks, Alaska, and back. Overly credited with its success, he nonetheless lobbied for recognition of the other airmen who took part, but the deputy chief of staff ignored his recommendations. His reputation among some of his peers was tarnished by resentment when he was belatedly awarded the Distinguished Flying Cross for the flight in 1937. On March 1, 1935, General Headquarters Air Force was activated to control all combat aviation units of the Air Corps based in the United States, although it was not subordinate to the Chief of Air Corps. While a significant step towards an independent air force, this dual authority created serious problems of unity of command for the next six years. GHQAF commander Major General Frank Andrews tapped Arnold to retain command of its 1st Wing, which now carried with it a temporary promotion to the rank of brigadier general, effective March 2, 1935. who recalled Arnold's close association with Billy Mitchell, Craig made him Assistant Chief of Air Corps, responsible for procurement and supply, to deal with the political struggles over them from the Foulois years. In effect, however, Arnold had "switched sides" in the struggle between GHQ Air Force and the Air Corps.

Әуе корпусының бастығы

Вестовер 1938 жылдың 21 қыркүйегінде Калифорния штатының Бербанк қаласындағы авиа апатта қаза тапты. Бұрынғы бос лауазымдарды қазіргі басшының көмекшісі толтырған, ал Арнольдтың Вестовердің орнын басуына мүмкіндік болғандықтан, оның тағайындалуы шартты түрде болды. Дегенмен, тағайындау кейінге шегерілді, себебі Эндрюстің тағайындалуын қолдаған топ пайда болды, оның құрамында Ақ үйдің екі қызметкері – баспасөз хатшысы Стивен Эрли және әскери кеңесші полковник Эдвин М. Уотсон болды. Ақ үйде Арнольдтың "ішімдікке құмар" екені туралы қауесет тарады. Арнольд өз естеліктерінде Гарри Хопкинстің көмегімен ішімдік туралы қауесеттерге қарсы күрескенін жазды, бірақ соңғы зерттеулер Крейг Арнольд тағайындалмаса, армия штабының бастығы лауазымынан кетуге дайын болғанын көрсетеді. Президент Франклин Д. Рузвельт 29 қыркүйекте Арнольдты Әуе корпусының бастығы етіп тағайындады, бұл генерал-майор шенімен бірге келді. Эндрюс тобымен қарым-қатынасын жақсарту үшін, олардың көпшілігі GHQ Air Force құрамында болды, ол оның штаб бастығы, полковник Уолтер Г. Килнерді Әуе корпусының көмекші бастығы лауазымына тағайындады. 1939 жылдың сәуір айында Чарльз Линдберг нацистік өндіріске қарсы тұру үшін ұзақ қашықтықтағы бомбалаушы ұшақтарды көптеп өндіруді қолдағаннан кейін, соғыс министрінің 1938 жылдың маусымынан бері тыйым салған дамуына Арнольд Килнерді ҒЗТ-ны тоқтату бойынша тиісті ұсынымдар жасау үшін комиссияны басқаруға тағайындады. Арнольд ғылыми-зерттеу және әзірлеме жұмыстарын ынталандырды, оның жобаларының ішінде B-17 және реактивтік көмекпен ұшу концепциясы болды. Азаматтық тәжірибені пайдалануға ынталандыру үшін Калифорния технология институты Әуе корпусының қаржыландыруынан үлес алды, ал Гуггенхайм аэронавтикалық зертханасының Теодор фон Карман Арнольдпен жақсы қарым-қатынас орнатты, нәтижесінде 1944 жылы Ғылыми кеңесшілер тобы құрылды. Арнольд зерттеу және әзірлеме жөніндегі соғыс философиясын былай сипаттады: "Барлық жауынгерлік бөлімдерді жабдықтау үшін жеткілікті санда алу үшін кейбір сападан бас тарту. Ұшқыштар эскадрильясының ұшақтары жетіспесе, мінсіз ұшақты іздеуге ешқашан көз жеткізбеңіз". Осы мақсатта ол ғылыми-зерттеу және даму инвестицияларынан жылдам нәтиже алуға баса назар аударды, өсіп келе жатқан Оксіс державаларының қатеріне қарсы тұру үшін сынақтан өткен технологияларды пайдаланды. Арнольд реактивтік қозғалтқыштарды да қолдады, әсіресе британдықтар 1941 жылдың сәуірінде Ұлыбританияға сапары кезінде Уиттлдің турбореактивті қозғалтқышының жоспарларын бөліскеннен кейін. Бұл ұсынысқа Бас штаб бірден қарсылық көрсетті. Ол Экермен бірлесіп әуе күшін насихаттаған үш кітап жазды: This Flying Game (1936, 1943 жылы қайта басылған), Winged Victory (1941) және Army Flyer (1942). Арнольд осы зерттеулерді жаңадан тағайындалған штаб бастығы Джордж Маршаллға 1939 жылдың 1 қыркүйегінде, яғни нацистік Германия Польшаға шабуыл жасаған күні тапсырды. Маршалл Әуе корпусынан қайта ұйымдастыру туралы зерттеу сұраған кезде, Арнольд 1940 жылдың 5 қазанында әуе штабын құру, әуе күштерін бір қолбасшылыққа біріктіру және оларға жер және жабдықтау күштерімен бірдей автономия беру туралы ұсыныс ұсынды. Конгресс 1939 жылдың қарашасында бейтараптық заңын жойды, соғыс қимылдарына қатысушы елдерге ұшақтарды сатуға рұқсат берді, бұл Арнольдты одақтастарға ұшақтарды жеткізудің Әуе корпусына жеткізілімді баяулататынына алаңдатты, әсіресе 1938 жылдың желтоқсанында ұшақ өндірісін бөлуді бақылауға алғандықтан, Қазынашылық департаментінің сатып алу бөліміне берілді. Арнольд екі жыл бойы Моргентаумен қиындықтарды бастан кешірді, ол Соғыс департаменті мен Әуе корпусының басшылығын қорлауға бейім болды. Олардың қақтығысы 1940 жылдың 12 наурызында Арнольдтың жүк тасымалының көбеюіне қатысты наразылығы Рузвельттің "ойыншыларды жіберуге болатын жерлер бар, мысалы Гуам" деген жеке ескертуіне әкеліп соқты, және ол сегіз айға Ақ үйден қуылды. Арнольдқа Рузвельт көрсеткен жақтырмаушылық 1941 жылдың наурыз айында жаңа соғыс министрі Генри Л. Стимсонның Арнольдты қолдайтыны туралы мәлімдемесімен өзгерді, ол оның есімін тағы екеуімен бірге генерал-майор шеніне көтеру үшін ұсынды. Рузвельт Арнольдтың ұсынысы бойынша Сенаттың растауына тізімді жіберуден бас тартты, ал оның қызметтен зейнеткерлікке шығуы Стимсон мен Маршаллға жақын көрінді. Стимсон мен Гарри Хопкинс Арнольдты, майор Элвуд "Пит" Кесадамен бірге, британдықтардың авиациялық өндіріс қажеттіліктерін бағалау және стратегиялық талдау жасау үшін үш апталық сапарға Англияға жіберді. Сапардың нәтижесінде АҚШ-та британдық ұшқыштарын даярлау бағдарламасы құрылды, кейіннен ол Арнольд схемасы деп аталды. Арнольдтың Рузвельтпен кездесіп, өзінің зерттеулері туралы есеп беруі өте әсерлі және оптимистік болды, бірақ президент үш апта бойы Арнольдтың болашағы туралы ойланып, содан кейін оның есімін және басқаларды Сенатқа ұсынды. Осы сәттен бастап Арнольдтың "Ақ үйдегі орны қауіпсіз болды". Рузвельт үшін әуе күшін дамыту жолындағы Арнольдтың маңыздылығы оның тамыз айында Ньюфаундлендте өткен Атлант конференциясына шақырылуымен дәлелденді, ол Моргентау емес, оған қатысты жеті саммиттың біріншісі болды.

Westover was killed in an air crash at Burbank, California, on September 21, 1938. Prior vacancies in the office had been filled by an incumbent assistant chief, and Arnold's appointment to succeed Westover seemed automatic since he was well qualified. Yet the appointment was delayed when a faction developed supporting the appointment of Andrews that included two members of the White House staff, press secretary Stephen Early and military adviser Colonel Edwin M. Watson. A rumor circulated through the White House that Arnold was a "drunkard". In his memoirs, Arnold recorded that he enlisted the help of Harry Hopkins to attack the drinking rumors, but more recent research asserts that Craig threatened to resign as Army chief of staff if Arnold was not appointed. President Franklin D. Roosevelt appointed Arnold as Chief of Air Corps on September 29, which carried with it the rank of major general. To repair his relationship with the Andrews faction, most of whom were part of GHQ Air Force, he selected its chief of staff, Colonel Walter G. Kilner, to fill the Assistant Chief of Air Corps vacancy. After Charles Lindbergh publicly lent his support in April 1939 for production of a very long range bomber in large numbers to counter Nazi production, development of which had been prohibited since June 1938 by the Secretary of War, Arnold appointed Kilner to head a board to make appropriate recommendations to end the R&D moratorium. Arnold encouraged research and development efforts, among his projects the B 17 and the concept of Jet assisted takeoff. To encourage the use of civilian expertise, the California Institute of Technology became a beneficiary of Air Corps funding and Theodore von Kármán of its Guggenheim Aeronautical Laboratory developed a good working relationship with Arnold that led to the creation of the Scientific Advisory Group in 1944. Arnold characterized his wartime philosophy of research and development as: "Sacrifice some quality to get sufficient quantity to supply all fighting units. Never follow the mirage, looking for the perfect airplane, to a point where fighting squadrons are deficient in numbers of fighting planes." To that end he concentrated on rapid returns from R&D investments, exploiting proven technologies to provide operational solutions to counter the rising threat of the Axis Powers. Arnold also pushed for jet propulsion, especially after the British shared their plans of Whittle's turbojet during his visit to Britain in April 1941. The proposal was immediately opposed by the General Staff in all respects. He and Eaker collaborated on three books promoting airpower: This Flying Game (1936, reprinted 1943), Winged Victory (1941), and Army Flyer (1942). Arnold submitted the findings to George C. Marshall, newly appointed as chief of staff, on September 1, 1939, the day Nazi Germany invaded Poland. When Marshall requested a reorganization study from the Air Corps, Arnold submitted a proposal on October 5, 1940, that would create an air staff, unify the air arm under one commander, and grant it autonomy with the ground and supply forces. Congress repealed the Neutrality Act in November 1939 to permit the selling of aircraft to the belligerents, causing Arnold concern that shipments of planes to the Allies would slow delivery to the Air Corps, particularly since control of the allotment of aircraft production had been given to the Procurement Division of the Treasury Department in December 1938, and by extension, to Treasury Secretary Henry Morgenthau Jr., a White House favorite. Arnold experienced two years of difficulties with Morgenthau, who was prone to denigrate the leadership of the War Department and Air Corps. Their conflict peaked on March 12, 1940, when Arnold's public complaint about increases in shipments brought a personal warning from Roosevelt that "there were places to which officers who did not 'play ball' might be sent, such as Guam," and got him banished from the White House for eight months. The disfavor shown Arnold by Roosevelt reached a turning point in March 1941 when new Secretary of War Henry L. Stimson, a supporter of Arnold, submitted his name with two others for promotion to the permanent rank of major general. Roosevelt refused to send the list to the Senate for confirmation because of Arnold's nomination, and his forced retirement from the service seemed imminent to both Stimson and Marshall. Stimson and Harry Hopkins arranged for Arnold, accompanied by Major Elwood "Pete" Quesada, to travel to England for three weeks in April to evaluate British aircraft production needs and to provide an up to date strategic analysis. One outcome of the visit was the setting up of a program for training British pilots in the US, which subsequently became known as the Arnold Scheme. Arnold's meeting with Roosevelt to report his findings was judged as impressively cogent and optimistic, but the president ruminated on Arnold's future for three weeks before submitting his name and the others to the Senate. From that point on, however, Arnold's "position in the White House was secure." His importance to Roosevelt in setting an airpower agenda was demonstrated when Arnold was invited to the Atlantic Conference in Newfoundland in August, the first of seven such summits that he, not Morgenthau, would attend.

Қайта ұйымдастыру, автономия және стратегиялық жоспарлар

Әуе корпусы мен GHQ Әуе күштері арасындағы өкілеттік бөлінісі, 1941 жылғы 20 маусымда Германияның Кеңес Одағына шабуыл жасауынан екі күн бұрын Армия ережесі 95–5 жариялануымен жойылды, осылайша АҚШ Әскери Әуе күштері құрылды. Арнольд Армия Әуе күштерінің басшысы және «Әуе штабы басшысының орынбасары» болды, ол Әуе корпусының да, Әуе күштерінің жауынгерлік басқаруының (GHQAF-тың ізбасары) да билігінде болды. Бұл әуе күштеріне өз штабын беріп, бүкіл ұйымды бір генералдың басшылығына біріктіргенімен, қажетті дербестік деңгейін қамтамасыз етпеді. Маршалл мен Арнольдтың арасындағы келісім бойынша, Әуе күштерін Армия мен Теңіз күштерімен тең дәрежедегі жеке қызмет түріне бөлу мәселесі соғыс аяқталғанға дейін кейінге қалдырылды. Шілдеде Рузвельт потенциалды жауларды жеңу үшін қажетті өндіріс көлемін сұрады, ал Арнольд өзінің жаңа Әуе соғыс жоспарлау бөлімінің әуе соғыс жоспарын ұсыну туралы өтінішін мақұлдады. AWPD/1 деп аталған бағалауда АӘК үшін төрт міндет белгіленді: Батыс жарты шарды қорғау, Жапонияға қарсы алғашқы қорғаныс стратегиясы, Германияға қарсы стратегиялық әуе шабуылы және басып алуға дайындық ретінде Жапонияға қарсы кейінгі стратегиялық әуе шабуылы. Сондай-ақ, АӘК-ті 60 000 ұшаққа және 2,1 миллион адамға дейін кеңейту жоспарланды. AWPD/1 өте ұзақ қашықтықтағы 24 топты (шамамен 750 ұшақ) Солтүстік Ирландия мен Египетке орналастыруды көздейді, олар нацистік Германияға қарсы қолданылатын болады. АҚШ соғысқа қатысқаннан кейін Арнольд 1941 жылғы 15 желтоқсанда генерал-лейтенант шеніне көтерілді. 1942 жылғы 9 наурызда АӘК құрылғаннан кейін, әуе күштері үшін биліктің нақты арналарын анықтау мүмкін болмағандықтан, Армия 1940 жылғы қазанда Арнольд ұсынған функционалдық қайта ұйымдастыруды қабылдады. Рузвельттің жарлығымен Соғыс министрлігі АӘК-ке толық дербестік берді, ол Армияның жер күштерінен және жабдықтау қызметтерінен толыққанды бөлек және тең дәрежеде болды. Әуе күштерінің жауынгерлік басқаруы мен Әуе корпусы басшысының кеңсесі таратылды, ал Арнольд АӘК-тің бас қолбасшысы болды және Бірлескен штабтар комитеті мен Одақтас штабтар комитетінің мүшесі атанды. 1942 жылғы тамыздағы директиваға жауап ретінде Арнольд AWPD-ге бағалауларын қайта қарауды тапсырды. Нәтижесінде AWPD/42 пайда болды, ол 75 000 ұшақ және 2,7 миллион адамды талап етті, сондай-ақ басқа одақтастар үшін ұшақ өндірісін арттырды. AWPD/42 бұрынғы стратегиялық басымдықтарды растады, бірақ өнеркәсіптік нысандар тізімін 23-тен 177-ге дейін ұлғайтты, Германияның Люфтваффесін жою маңыздылығы тұрғысынан бірінші, ал су асты кемелерін екінші орынға қойды. Сондай-ақ, B-29 бомбалаушысын оның дамуындағы мәселелерге байланысты Еуропада қолданбауға, оның орнына B-29 бағдарламасын Жапонияның әскери күшін және өртке оңай тұтанатын қалаларын жою үшін Қиыр Шығыста шоғырландыруға бұйрық берілді. Арнольд Армия Әуе күштерінің әйелдер ұшу оқу отрядын (WFTD) бекітуге жауапты болды. Ол 1942 жылғы 14 қыркүйекте бекітіліп, авиатор Жаклин Кокран басқарды.

The division of authority between the Air Corps and the GHQ Air Force was removed with promulgation of Army Regulation 95–5, creating the United States Army Air Forces on June 20, 1941, only two days before Germany's invasion of the Soviet Union. Arnold became Chief of the Army Air Forces and acting "Deputy Chief of Staff for Air" with authority over both the Air Corps and Air Force Combat Command (successor to GHQAF). While this provided the air arm with a staff of its own and brought the entire organization under the command of one general, it failed to grant the degree of autonomy sought. By consensus between Marshall and Arnold, debate on separation of the Air Force into a service co equal with the Army and Navy was postponed until after the war. In July Roosevelt asked for production requirements to defeat potential enemies, and Arnold endorsed a request by his new Air War Plans Division to submit an air war plan. The assessment, designated AWPD/1, defined four tasks for the AAF: defense of the Western Hemisphere, an initial defensive strategy against Japan, a strategic air offensive against Germany, and a later strategic air offensive against Japan in prelude of invasion. It also planned for an expansion of the AAF to 60,000 aircraft and 2.1 million men. AWPD/1 called for 24 groups (approximately 750 airplanes) of very long range B 29 bombers to be based in Northern Ireland and Egypt for use against Nazi Germany, and for production of sufficient Consolidated B 36s for intercontinental bombing missions of Germany. Soon after U. S. entry in the war, Arnold was promoted to lieutenant general on December 15, 1941. On March 9, 1942, after the creation of the AAF failed to define clear channels of authority for the air forces, the Army adopted the functional reorganization that Arnold had advocated in October 1940. Acting on an executive order from Roosevelt, the War Department granted the AAF full autonomy, equal to and entirely separate from the Army Ground Forces and Services of Supply. The Air Force Combat Command and the Office of the Chief of Air Corps were abolished, and Arnold became AAF Commanding General and an ex officio member of both the Joint Chiefs of Staff and the Combined Chiefs of Staff. In response to an August 1942 directive, Arnold had the AWPD revise its estimates. AWPD/42 resulted, calling for 75,000 aircraft and 2.7 million men, and increased the production of aircraft for use by other allies. AWPD/42 reaffirmed earlier strategic priorities, but increased the list of industrial targets from 23 to 177, ranking the German Luftwaffe first and its submarine force second in importance of destruction. It also directed that the B 29 bomber not be employed in Europe because of problems in its development, but instead that the B 29 program's deployment be concentrated in the Far East to destroy Japanese military power and combustible cities. Arnold was responsible for approving the Army Air Forces Women's Flying Training Detachment (WFTD). It was approved by September 14, 1942, and directed by aviator Jacqueline Cochran.

Еуропадағы стратегиялық бомбалау

Перл-Харборға жасалған шабуылдан кейін Арнольд AWPD/1-ді іске асыруға кірісті. Нацистік Германияға қарсы басты стратегиялық бомбалау күштері Сегізінші әуе армиясы болды, ол оны басқаруға Спаатцты, ал оның бомбалау басқармасын басқаруға Икерді тағайындады. Арнольдтың басқа да шәкірттері кейіннен стратегиялық бомбалау күштеріндегі маңызды лауазымдарды иеленді, оның ішінде Хейвуд С. Ханселл, Лоренс С. Кутер және Джеймс Х. Дулиттл болды. Өзінің стратегиялық бомбалау күштерін басқа әскер түрлері мен одақтастардың талаптарынан қорғағанына қарамастан, Арнольд Сегізіншіден ресурстарды Солтүстік Африкадағы операцияларды қолдау үшін аудартуға мәжбүр болды, бұл Сегізіншінің өмір бойындағы дамуына нұқсан келтіріп, оны құлдырауға жақын етті. Икер (қазіргі Сегізінші әуе армиясының командирі) тәжірибесінен, Әуе корпусының тактикалық мектебінде әзірленген, Әуе күштерін Армиядан бөлудің негізі болған күндізгі дәлдікпен бомбалаудың соғысқа дейінгі доктринасы, ауыр қаруланған бомбалаушылар ұзақ қашықтықтағы сүйемелдеуші истребительдердің қолдауысыз кез келген нысанаға жете алады деген қағидасының қате екенін анықтады. 1943 жылдың басында ол истребительдердің санын арттыру және олардың ұшу қашықтығын ұлғайту үшін алынып тасталатын жанармай бактерілерін сұрауға кірісті, сондай-ақ бомбалау күштерінің шағын көлемін ұлғайту туралы қайталап сұрады. 1943 жылдың жазы мен күзінде тереңдеу миссияларындағы ауыр шығындар Икердің сұраныстарын күшейтті. Арнольд қысымға түсіп, нәтижеге асыққандықтан, Икердің тұжырымдамаларын елемеді және бомбалаушы командирлерінің белсенділік танытпауына кінәлады. Бұл генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр Еуропаны басып алу үшін өзінің командалық құрамын құрап жатқан кезде болды, және Арнольд Эйзенхауэрдің Икерді өзінің командирлері Спаатц пен Дулиттлмен алмастыру туралы өтінішін мақұлдады. Сегізінші әуе армиясындағы командалық өзгерістер, әсіресе дос немесе шәкіртті қызметтен босату, Арнольдтың нәтижеге жету үшін дамытқан қатыгездігінің көптеген мысалдарының бірі ғана болды. 1942 жылы Әуе корпусының бастығы міндетін атқарушы бригада генералы Уолтер Р. Уивер жұмысынан босатылып, техникалық оқу басқармасына жіберілді. Джордж К. Кенни Джейкоб Э. Фикельді Төртінші әуе армиясының басшылығынан босатты, ал сол жылы бұрынғы Әуе корпусының бастығы Джордж Х. Бреттті Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты әуе күштерінің командирі етіп алмастырды. B-29 кампаниясында Кертис Е. Лемей 1944 жылдың шілдесінде Үндістанда Кеннет Б. Вулфты, ал кейіннен 1945 жылдың қаңтарында Гуамда Ханселлді алмастырды.

Immediately after the attack on Pearl Harbor Arnold began to carry out AWPD/1. The primary strategic bombing force against Nazi Germany would be the Eighth Air Force, and he named Spaatz to command it and Eaker to head its Bomber Command. Other Arnold protégés eventually filled key positions in the strategic bombing forces, including Haywood S. Hansell, Laurence S. Kuter, and James H. Doolittle. Despite protecting his strategic bombing force from demands of other services and allies, Arnold was forced to divert resources from the Eighth to support operations in North Africa, crippling the Eighth in its infancy and nearly killing it. Eaker (now Eighth Air Force commander) found from experience that the pre war doctrine of daylight precision bombing, developed at the Air Corps Tactical School as a foundation for separating the Air Force from the Army, was mistaken in its tenet that heavily armed bombers could reach any target without the support of long range escort fighters. Early in 1943 he began requesting more fighters and jettisonable fuel tanks to increase their range, in addition to repeated requests to increase the size of his small bombing force. Heavy losses in the summer and fall of 1943 on deep penetration missions intensified Eaker's requests. Arnold, under pressure and impatient for results, ignored Eaker's findings and placed the blame on a lack of aggressiveness by bomber commanders. This came at a time when General Dwight D. Eisenhower was putting together his command group for the invasion of Europe, and Arnold approved Eisenhower's request to replace Eaker with his own commanders, Spaatz and Doolittle. The change in command at Eighth Air Force, particularly involving the relief of a friend or protégé, was just one of many that exemplified a ruthlessness Arnold developed to get results. In 1942, Brigadier General Walter R. Weaver, acting chief of the Air Corps, had his job eliminated and was relegated to a technical training command. George C. Kenney relieved Jacob E. Fickel in command of Fourth Air Force and later that same year replaced former Chief of the Air Corps George H. Brett as Southwest Pacific air commander. In the B 29 campaign, Curtis E. LeMay relieved Kenneth B. Wolfe in India in July 1944, and later Hansell on Guam in January 1945.

Жапонияға қарсы B-29 операциялары

Еуропадағы стратегиялық бомбалау дағдарысы шешілгеннен кейін Арнольд Жапонияға шабуыл жасау үшін B-29 өте ұзақ қашықтықтағы (VLR) бомбалаушыны әзірлеуді және орналастыруды аяқтауға толық назар аударды. Әлде 1942 жылдан бастап Арнольд 20-шы әуе армиясының бас қолбасшысы болуды жоспарлаған. Бұл ерекше басқару құрылымы оның денсаулығына да әсер еткен болуы мүмкін (төменде қараңыз), бірақ Германияға қарсы тиімді бомбалау күшін құрудағы жағымсыз тәжірибелерден кейін және Жапонияға қарсы сәтсіздіктің салдарына көз жеткізгеннен кейін, Арнольд Тынық мұхиты театрларында командалық біртүтастық болмаған жағдайда, B-29 бомбалау операцияларына қатысты әкімшілік шешімдерді жеке өзі қабылдауы тиіс деген қорытындыға келді. Алайда, театр командирлері Дуглас Макартур, Честер Нимиц және Джозеф Стилвеллдің бәрі де тактикалық қолдау үшін B-29 ұшақтарын қалаған, бірақ Арнольд стратегиялық саясаттан ауытқу деп есептегендіктен оған қатысты қарсылық көрсетті. Ол Маршаллды ғана емес, сонымен қатар Әскери-теңіз күштерінің бас штабы Эрнест Дж. Кингті де 20-шы армияның операциялары барлық үш театрдың құзырынан тысқары өтетіндігіне және осылайша тікелей Бірлескен штабқа есеп беруі керек, ал Арнольд олардың өкілі ретінде әрекет ететініне көндірді. 1944 жылдың ақпанында президент Рузвельт келісімге келіп, бұл ұсынысты мақұлдады. VLR бағдарламасы аяқталмайтын даму проблемаларымен ауыр болды, бұл оған және Арнольдқа баспасөз бен күмәнді майдан командирлерінен көп сынға ұшыратуға себеп болды. B-29 әуе күштерінің төртінші стратегиялық мақсатының кілтті құралы болды, себебі басқа ешбір құрлықтағы бомбалаушы Жапонияның отанына жете алмады, бірақ 1944 жылдың ақпанына қарай, 1 маусымда "Маттерхорн" операциясын бастауға жоспарланған XX бомбалаушы командасы 20000 фут (6096 м) биіктіктен жоғары ұшуға мүмкіндік бермейтіндей, ұшу уақыты жоқ еді. 1944 жылдың 15 сәуірінде шетелге жөнелткілі тұрған Арнольд 8 наурызда Канзасқа ұшып барып, жағдайды жеке бақылауға алды. Ол үш күн бойы модификация бағдарламасына қатысқан оқу базаларын аралады. Ол тапқан тапшылықтар мен жұмыстың дұрыс орындалмауынан қатты алаңдады. Ол сол жерде әскери сатып алу офицері генерал-майор Беннет Э. Майерсті бағдарламаның үйлестірушісі етіп тағайындады. Майерс "Канзас шайқасында" жеңіске жетті. Еңбек проблемаларына және қыраулық ауа-райына қарамастан, 9 сәуірге дейін толық бомбалау тобы орналасуға дайын болды. B-29 ұшақтары 1944 жылдың маусым айында Қытай мен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы жапондық нысандарға қарсы операцияларын бастады, бірақ бастапқыда күтілгеннен әлдеқайда аз нәтижелер берді. 20-шы әуе армиясының Жапонияға қарсы жорығының қиындықтары Германияға қарсы 8-ші әуе армиясының қиындықтарын қайталады. Арнольд ерекше ықылассыздаығымен бір айдан аспаған операциядан кейін Қытайдағы B-29 командирін Вулфты қызметтен босатып, оның орнына ЛеМейді тағайындады. Екінші B-29 командасы қараша айында Мариан аралдарындағы базалардан операцияларын бастады. AWPD/1 және AWPD/42 жобаларының авторларының бірі болған бригада генералы Хейвуд С. Ханселл, Вулф пен ЛеМейге қарағанда одан да көп басқару проблемаларына тап болды. Екі ай бойы күтілген нәтижелерге жете алмағаннан кейін, бірақ негізінен Арнольд пен оның штаб бастығы Лорис Норстад жапон халқының шоғырланған жерлеріне қарсы бомбалау шабуылдарын қабылдаудан бас тартқандықтан, Арнольд оны да ауыстыру қажет деп шешті. Ол Қытайдағы операцияларды тоқтатты, Мариан аралдарындағы барлық B-29 ұшақтарын біріктірді және 1945 жылдың қаңтарында Ханселлдің орнына ЛеМейді XXI бомбалаушы командасының қолбасшысы етіп тағайындады.

With the strategic bombing crisis resolved in Europe, Arnold placed full emphasis on completion of the development and deployment of the B 29 Very Long Range (VLR) bomber to attack Japan. As early as 1942, Arnold planned to make himself commanding general of the Twentieth Air Force. This unique command arrangement may also have contributed to his health problems (see below), but after the negative experiences of building an effective bombing force against Germany, and realizing the consequences of failure against Japan, Arnold concluded that, absent any unity of command in the Pacific theaters, administrative decisions regarding B 29 bomber operations could best be handled personally. However, theater commanders Douglas MacArthur, Chester Nimitz, and Joseph Stilwell all coveted the B 29s for tactical support, to which Arnold was adamantly opposed as a diversion from strategic policy. He convinced not only Marshall, but also Chief of Naval Operations Ernest J. King, that the Twentieth was unique in that its operations cut across the jurisdiction of all three theaters, and thus should report directly to the Joint Chiefs with Arnold acting as their executive agent. In February 1944 President Roosevelt agreed and approved the arrangement. The VLR program had been plagued with a seemingly unending series of development problems, subjecting it and Arnold to much criticism in the press and from skeptical field commanders. The B 29 was the key component of the AAF's fourth strategic priority, since no other land based bomber was capable of reaching the Japanese homeland, but by February 1944, the XX Bomber Command, slated to begin Operation Matterhorn on June 1, had virtually no flight time yet above an altitude of 20000 feet (6096 m). With a designated overseas deployment date of April 15, 1944, Arnold intervened in the situation personally by flying to Kansas on March 8, 1944. For three days he toured training bases involved in the modification program. He was distressed at his findings of shortages, and of work failures. On the spot he made Maj. Gen. Bennett E. Meyers, a military procurement officer accompanying him, the coordinator of the program. Meyers succeeded in the "Battle of Kansas." Despite labor problems, and blizzard weather, a complete bomb group was ready for deployment by April 9. B 29 operations against Japanese targets in China and Southeast Asia began in June 1944, and from the outset produced far less positive results than expected. The difficulties of the Twentieth Air Force's campaign against Japan mirrored those of the Eighth Air Force's against Germany. With characteristic impatience, Arnold quickly relieved Wolfe, the B 29 commander in China, after less than a month of operations, and replaced him with LeMay. A second B 29 command began operations from bases in the Mariana Islands in November. Brigadier General Haywood S. Hansell, one of the architects of AWPD/1 and AWPD/42, encountered even more command problems than had Wolfe or LeMay. After two months of ostensibly poor results, but mostly because he resisted a campaign of firebombing attacks against Japanese population centers favored by Arnold and his chief of staff, Lauris Norstad, Arnold decided he too needed replacing. He shut down operations from China, consolidated all the B 29s in the Marianas, and replaced Hansell with LeMay in January 1945 as commander of XXI Bomber Command.

Соңғы жылдар

[[Файл:Маршалл Арнольд және Брэдли.jpg|thumb|right|Маршалл (ортада) және Арнольд (оң жақта) Нормандиядағы Омаха жағасында генерал Омар Брэдлидің қарсы алуымен, 1944 жылғы 12 маусым. Ол 1941 жылғы сәуірде және 1942 жылғы мамырда Ұлыбританияға, 1942 жылғы қыркүйекте Оңтүстік Тынық мұхитына, 1943 жылғы қаңтар-ақпан айларында Солтүстік Африка мен Қытайға, 1943 жылғы қараша-желтоқсан айларында Таяу Шығыс пен Италияға (онда оның кортежі артиллериялық оққа түсті), 1944 жылғы маусымда Маршаллмен бірге Лондон мен Нормандияға, 1945 жылғы сәуір-майда Германия мен Италияға, 1945 жылғы маусымда Батыс Тынық мұхитына және 1945 жылғы шілдеде Потсдамға сапарлады. Аз, бірақ жиі кездесетін фактор – оның түрлі әскерлер арасындағы саясатты шешудегі қиындықтары болуы мүмкін, әсіресе Әскери-теңіз күштері оны штаб бастығы ретінде немесе оның бағыныштылары тең дәрежеде деп мойындаудан түгелімен бас тартты. Гуамда атом бомбасы туралы шешімнің жақындап келе жатқанын білген ол Нимицпен әскери-теңіз күштерінің стратегиялық әуе күштерінің штабын аралда орналастыруға қарсылық көрсету туралы келіссөздер жүргізді. Ол бірнеше күн Уолтер Рид армиялық ауруханасында жатты, содан кейін Флоридадағы Корал Гейблс Билтмор қонақүйінде үш апта демалыс алды, ол жарақат алғандарды емдеуге арналған ауруханаға айналдырылған еді. АҚШ армиясының ережелері оның қызметтен босатылуын талап етті, бірақ президент Рузвельт сәуір айында оның жазылғанын көрсеткеннен кейін және президентке Арнольдтың денсаулығы туралы ай сайынғы мәліметтер берілетін болса, талаптан бас тартты. Арнольдтың екінші жүрек ұстамасы бір айдан кейін, 1943 жылғы 10 мамырда болды, нәтижесінде ол Уолтер Ридте 10 күн жатты. Маршаллдың қарсылығына қарамастан, ол 1943 жылғы маусымда Вест-Пойнттегі бітірушілер алдында сөз сөйледі, онда оның ұлы Брюс бітірді. Оның үшінші жүрек ұстамасы, алғашқы екеуінен де аз ауыр болды, екіншісінен дәл бір жыл өткен соң, 1944 жылғы 10 мамырда, B-29 ұшақтарымен байланысты мәселелердің салдарынан болды. Арнольд бір айға демалысқа кетіп, 7 маусымда Маршаллмен бірге Лондонға конференцияға және Омаха жағалауын тексеруге ұшып қайтып келді. Арнольдтың соңғы соғыстағы жүрек ұстамасы 1945 жылғы 17 қаңтарда болды, Ханселлді ЛеМейге алмастырғаннан бірнеше күн өткен соң. Арнольд үш күн бойы кеңсесіне бармады және Әуе күштерінің бас ұшқыш хирургін оны тексеруге рұқсат бермеді. Ұшқыш хирург Арнольдтың жеке досын оның жағдайы туралы сұрауға шақырды, содан кейін Арнольд Флорида штатының Корал Гейблз қаласына ұшып барып, тоғыз күн бойы тәулік бойы күтімге алынды. Арнольдқа тағы да қызметте қалуға рұқсат берілді, бірақ жеңіл жұмыспен айналысу шартымен. Ол екі театрдағы әуе базаларын аралауын жалғастырды. Арнольд Италиядан Майамиге C-54 ұшағымен тексеруге қайтып келе жатқанда, 1945 жылғы 7 мамырда Германияның капитуляциялағанын естіді. 16 шілдеде ол 20-шы әуе армиясының басшылығын ЛеМейге тапсырды.

[[File:Marshall arnold and bradley. jpg|thumb|right|Marshall (center) and Arnold (right) greeted by General Omar Bradley on Omaha Beach in Normandy, June 12, 1944 His extended trips and inspection tours were to the United Kingdom in April 1941 and again in May 1942; the South Pacific in September 1942, North Africa and China in January–February 1943; the Middle East and Italy (where his party came under artillery fire) in November–December 1943; London and Normandy accompanying Marshall in June 1944; Germany and Italy in April–May 1945; the Western Pacific in June 1945; and Potsdam in July 1945. A lesser but more frequent factor may have been his difficulty in handling inter service politics, particularly with the Navy, which steadfastly refused to recognize him as a chief of staff or his subordinate staff as equals. On Guam, with knowledge of the approaching atomic bomb decision, he negotiated with Nimitz over the Navy's objections to basing the headquarters of the strategic air forces on the island. He was hospitalized at Walter Reed Army Hospital for several days, then took three weeks leave at the Coral Gables Biltmore Hotel in Florida, which had been converted into a convalescent hospital. U. S. Army regulations then required that he leave the service, but President Roosevelt waived the requirement in April after he demonstrated his recovery, and on the condition that the President be provided with monthly updates on Arnold's health. Arnold's second heart attack occurred just a month later, on May 10, 1943, and resulted in a 10 day stay in Walter Reed. Against the wishes of Marshall, he gave the commencement address for the Class of June 1943 at West Point, where his son Bruce was graduating. His third heart attack, less severe than the first two, occurred exactly a year after the second, on May 10, 1944, under the strain of the B 29 problems. Arnold took a month's leave, returning to duty by flying with Marshall to London on June 7 for a conference and an inspection of Omaha Beach. Arnold's last wartime heart attack came on January 17, 1945, just days after he replaced Hansell with LeMay. Arnold had not gone into his office for three days, and refused to permit the Air Force's chief flight surgeon to examine him. The flight surgeon enlisted a general and personal friend of Arnold's to inquire on his condition, after which Arnold was again flown to Coral Gables, Florida, and placed under 24 hour care for nine days. Arnold again was allowed to remain in the service, but under conditions that amounted to light duty. He continued to tour air bases in both theaters. Arnold was returning by C 54 from Italy to Miami for a checkup when he received the news of the German surrender on May 7, 1945. On July 16 he relinquished command of the Twentieth Air Force to LeMay.

Өлім

Арнольд 1950 жылдың 15 қаңтарында Сономадағы үйінде қайтыс болды. Ол Вашингтонда мемлекеттік деңгейде жерленді, Арлингтон мемориалдық амфитеатрында өткен сирек рәсімдермен және Арлингтон ұлттық зиратының 34-бөлімінде, 44 А учаскесінде жерленді. Роберт А. Ловетт, Арнольд соғыс кезінде әскери әуе күштері министрінің орынбасары ретінде тығыз жұмыс істеген, Арнольдтың соғыста қаза болғанын, тіпті қызмет барысында жарақаттанса да, айтты. Арнольдтың үш ұлы Вест-Пойнтты бітірді (Генри Харли-младший, 1939; Уильям Брюс, 1943 жылғы маусым; және Дэвид Ли, 1949) және полковник шеніне жетті. Ең кішілері АҚШ Әуе күштерінде қызмет етті және әкесінің Арлингтон ұлттық зиратындағы жерлеу орнына жақын жерленді. Арнольд әуе базасы (Теннесси штаты) және Арнольд инженерлік кешені Арнольдтың құрметіне аталды. Әуе күштері зерттеу зертханасы Арнольдты жоғары ғылыми-зерттеу және даму қабілеттері соғыстың алдын алу және жеңу үшін өте маңызды екенін алғаш айтқан көреген деп мойындайды. Арнольдтың идеялары зертхананың Әуе күштеріндегі қазіргі рөлін нығайтады. АҚШ Әскери-әуе академиясының кадеттер клубы, Арнольд Холл, және Техас штатының Сан-Антонио қаласына жақын Лакленд әуе базасындағы Арнольд Холл қоғамдық орталығы Арнольдтың есімімен аталады. Азаматтық әуе патрулі бірінші сыныпты кадет авиаторы шенімен бірге берілетін сыйлыққа оның есімін берді, ол «Хап Арнольд» сыйлығы деп аталады. Әуе күштері қауымдастығы ұлттық қорғанысқа ең маңызды үлес қосқан әскери қызметкерді «Х.Х. Арнольд» сыйлығымен марапаттайды. Әуе күштері ROTC-тің ең жоғары құрметті ұйымы, Арнольд Әуе қоғамы, оның есімімен аталған, ал Джордж С. Маршалл қоры жыл сайын AFROTC бағдарламасы бар әрбір колледждің немесе университеттің үздік аға кадетіне Джордж С. Маршалл / Генри «Хап» Арнольд ROTC сыйлығын тартады. Ол құрған Әуе күштеріне көмек қоры Әуе күштерінің қызметкерлерінің немесе зейнеткерлерінің балаларына оның атынан стипендия тартады. 1944 жылдың 21 желтоқсанында Арнольд армия генералы шеніне тағайындалды, ол Дуайт Д. Эйзенхауэр, Джордж Маршалл және Дуглас Макартурмен бірге болды, бұл Екінші дүниежүзілік соғыста бұл шенге жеткен төрт адам, ал Омар Брэдлимен бірге, 1888 жылдың 5 тамызында Филип Шеридан қайтыс болғаннан бері бұл шенге жеткен бес адамның бірі. Бұл шен соғыс аяқталғаннан кейін алты айдан соң тұрақты шенге қайта оралу шартымен уақытша болды. Уақытша шен 1946 жылдың 23 наурызында 79-шы Конгрестің 333-ші заңымен тұрақты деп жарияланды, сонымен қатар зейнеткерліктегілерге шенде толық жалақы мен жәрдемақы берілді. Бұл американдық жоғары командирлерге британдық әріптестерімен, маршал және флот адмиралы шендеріндегілермен тең дәрежеде болу үшін жасалды. Бұл армия генералының екінші шені Азамат соғысынан кейінгі кезеңдегі нұсқасынан мақсаты мен бес жұлдызы болғандықтан ерекшеленеді. 1967 жылы «Хап» Арнольд Ұлттық авиация даңқы залына енгізілді. 1972 жылы Арнольд Халықаралық әуе және ғарыш даңқы залына енгізілді. 2006 жылдың 18 мамырында Әуе күштері департаменті екі жаңа қызметтік киімнің прототипін ұсынды, біреуі 1926 жылға дейін Әуе күштері офицерлері киген киімге ұқсас, «Билли Митчелл мұралық пальто» деп аталды, екіншісі АҚШ Әуе күштерінің Екінші дүниежүзілік соғыстағы киіміне ұқсас және «Хап Арнольд мұралық пальто» деп аталды. 2007 жылы Әуе күштері «Хап Арнольд» прототипін жақтады, бірақ 2009 жылы Әуе күштерінің жаңа штаб бастығы «Хап Арнольд мұралық пальтосына ешқандай күш жұмсалмасын» деп бұйырды және киімді өзгерту мерзімізсіз тоқтатылды. Space Shuttle Endeavour, STS 134 соңғы миссиясы кезінде Арнольдтың бес жұлдызды белгісі, Америка Құрама Штаттарының Ұлттық әуе күштері мұражайында сақталған, ұшқыш Грегори Х. Джонсон Арнольдтың мұрасына құрмет ретінде ғарышқа алып барды. Арнольд 2011 жылдың 20 тамызында Ұлттық авиация күнін тойлау кезінде музейдің құрметті тұлғасы болды, содан кейін Джонсон белгіні музейге қайтарды. Грейт-Бенд қалалық әуежайындағы B 29 ескерткіш алаңында B 29 бағдарламасына қосқан үлесі үшін ескерткіш тақта орнатылған. 1949 жылы Германияның Висбаден қаласындағы бұрынғы Висбаден әуе базасындағы АҚШ Қорғаныс министрлігінің орта мектебі генерал Х.Х. Арнольд орта мектебі деп аталды. Мектеп 2006 жылы Wiesbaden High School деп қайта аталды, ол АҚШ армиясына берілгеннен кейін. 1988 жылдың 7 қарашасында АҚШ пошта қызметі Арнольдтың суреті салынған «Х.Х. «Хап» Арнольд» 65 центтік пошта маркасын Ұлы американдықтар сериясының бөлігі ретінде шығарды. Арнольд Хайтс (Калифорния штаты) және оның ранчосына жақын Сонома алқабынан өтетін Арнольд көшесі оның құрметіне аталған. Тобіханна армиялық депосына басты кіреберіс жолы, Хап Арнольд бульвары, оның құрметіне аталған. Арнольд 2012 жылғы АҚШ Әуе күштері академиясының түлектерінің үлгісі болды.

Arnold died on January 15, 1950, at his home in Sonoma. He was given a state funeral in Washington, D. C., that included rare services held in Arlington Memorial Amphitheater, and he was buried in Section 34, plot number 44 A, of Arlington National Cemetery. Robert A. Lovett, with whom Arnold worked closely during the war in his capacity as Assistant Secretary of War for Air, stated that Arnold had been as much a casualty of war as if he had been injured in the line of duty. All three of Arnold's surviving sons were graduates of West Point (Henry Harley Jr., 1939; Willam Bruce, June 1943; and David Lee, 1949) and reached the grade of colonel. The two youngest served in the United States Air Force and are interred near their father's burial site at Arlington National Cemetery. Arnold Air Force Base, Tennessee, and the Arnold Engineering Development Complex are named for Arnold. The Air Force Research Laboratory generally recognizes Arnold as the visionary who first articulated that superior research and development capabilities are essential to deterring and winning wars. Arnold's ideas underpin the Laboratory's modern day role within the Air Force. The cadet social center at the United States Air Force Academy, Arnold Hall, and the Arnold Hall Community Center at Lackland Air Force Base near San Antonio, Texas, are both named for Arnold. The Civil Air Patrol has named an award that accompanies the rank of Cadet Airman First Class after him, being known as the Hap Arnold Award. The Air Force Association recognizes the "most significant contribution by a military member for national defense" with its H. H. Arnold Award. The top honorary organization in Air Force ROTC, the Arnold Air Society, is named for him, and The George C. Marshall Foundation awards the George C. Marshall/Henry "Hap" Arnold ROTC Award annually to the top senior cadet at each college or university with an AFROTC program. The Air Force Aid Society, which he founded, awards a college scholarship in his name to the dependents of Air Force members or retirees. On December 21, 1944, Arnold was appointed to the rank of General of the Army, placing him in the company of Dwight D. Eisenhower, George Marshall, and Douglas MacArthur, the only four men to achieve the rank in World War II, and along with Omar Bradley, one of only five men to achieve the rank since the August 5, 1888, death of Philip Sheridan, and the only five men to hold the rank as a Five star general. as a temporary rank, subject to reversion to permanent rank six months after the end of the war. The temporary rank was then declared permanent March 23, 1946, by Public Law 333 of the 79th Congress, which also awarded full pay and allowances in the grade to those on the retired list. It was created to give the most senior American commanders parity of rank with their British counterparts holding the ranks of field marshal and admiral of the fleet. This second General of the Army rank is not the same as the post Civil War era version because of its purpose and five stars. In 1967, "Hap" Arnold was enshrined in the National Aviation Hall of Fame. In 1972, Arnold was inducted into the International Air & Space Hall of Fame. On May 18, 2006, the Department of the Air Force introduced prototypes of two new service dress uniforms, one resembling those worn by Air Service officers prior to 1926, called the "Billy Mitchell heritage coat," and another, resembling the U. S. Army Air Forces' Uniform of World War II and named the "Hap Arnold heritage coat". In 2007, the Air Force decided in favor of the "Hap Arnold" prototype, but in 2009 the new chief of staff of the Air Force directed that "no further effort be made on the Hap Arnold Heritage Coat" and the uniform change was suspended indefinitely. During the last mission of the Space Shuttle Endeavour, STS 134, a five star insignia of Arnold's preserved in the National Museum of the United States Air Force was carried into space by shuttle pilot Gregory H. Johnson as a commemorative gesture to Arnold's legacy. Arnold was then the featured honoree of the museum's National Aviation Day celebration of August 20, 2011, when Johnson returned the insignia to the museum. In the Great Bend Municipal Airport, the B 29 Memorial Plaza display a commemorative plaque for his contribution to the B 29 program. The United States Department of Defense high school at the former Wiesbaden Air Base in Wiesbaden, Germany, was named General H. H. Arnold High School in 1949. The school was renamed Wiesbaden High School in 2006 after the installation was transferred to the United States Army. On November 7, 1988, the United States Postal Service released the H. H. "Hap" Arnold 65 cent postage stamp bearing the likeness of Arnold, in his honor, as part of the Great Americans series. Arnold Heights, California, is named in his honor, as is Arnold Drive, a main arterial road running through Sonoma Valley near his ranch. Hap Arnold Boulevard, the main access road to Tobyhanna Army Depot in Tobyhanna, Pennsylvania, is named in his honor. General Arnold was the class exemplar of the United States Air Force Academy Class of 2012.

Фильм

Арнольд 1954 жылы Бартон МакЛейн ойнаған "Гленн Миллер туралы оқиға" фильмінде сирек бейнеленген, бірақ оған деген қатыгездік танылған. Ол "Билли Митчеллтің әскери сотталуы" фильмінде Роберт Брубакер рөлін сомдады. 1977 жылы ол тағы да актер Уолтер О. Майлз ойнаған "Тамаша Говард Хьюз" екі бөлімді фильмінде пайда болды, онда Томми Ли Джонс Хьюз рөлінде ойнады. Арнольд "Аспан адамы" фильмінде өзінің рөлінде сөйледі, бұл Warner Brothers компаниясы түсірген және 1942 жылдың 25 шілдесінде шыққан Technicolor насихаттық қысқаметражды фильм. Ол 1942 жылдың мамыр айында Калифорниядағы Мерсед әскери әуе базасында түсірілген жиырма минуттық қысқа фильмнің алғашқы сегіз минутында өзінің кейпінде көрінеді. Фильмде ол C-42 штабтық көлігінен түсіп, ұшқыштардың бітіру салтанатын өткізу үшін оқу базасына келеді. Арнольд қысқа сөз сөйлеп, қанаттарын тағып, төрт ұшқышпен (актерлер Тод Эндрюс, Дон ДеФор, Рей Монтгомери және Дейв Уиллок) әңгімелеседі.