Кіріспе

Италиялық Пассионист студенті Габриэль Мұңайлы Ана Мария (туған Франческо Поссенти, 1 наурыз 1838 – 27 ақпан 1862) – итальяндық Пассионист діни студенті. Кәсіби отбасында дүниеге келген ол, әлемдік мансаптардан бас тартып, Пассионист конгрегациясына қосылды. Монастырдағы өмірі ерекше болмаса да, конгрегация ережелерін үлгілі түрде сақтады және Әзіре Мәриямның қайғысына деген терең құрметімен белгілі болды. Ол 23 жасында Террамо провинциясындағы Изола-дель-Гран-Сассода туберкулезден қайтыс болды. 1920 жылы Папа Бенедикт XV оны қасиетті деп жариялады.

Ерте өмір

Франческо Поссенти 1838 жылдың 1 наурызында Италияның Ассизи қаласында дүниеге келді. Ол кезде оның әкесі Санте Ассизи қаласында тұрып, жергілікті басқаруда жұмыс істеген. Поссенти туған күні Ассизидің Францискін шомылдыру рәсімі өткен суға шомылдырылды. Франциск туылғаннан кейін көп ұзамай Санте Поссенти Монтальтадағы лауазымға ауыстырылып, содан кейін 1841 жылы Сполетоға тағайындалды, онда ол заң кеңесшісі болды. Сполетода отбасы бірнеше қайғылы оқиғаларға ұшырады: 1841 жылдың желтоқсанында Роза атты сәби қыз, 1842 жылдың қаңтарында жеті жасар Адель және 1842 жылы Францисктің анасы Агнес қайтыс болды. Бала кезінде және жастық шағында Франческо Поссенти достарының арасында жақсы көрінетін, оның мейірімділігі мен дінге берілгендігі зор болды. Ол сыртқы түріне аса мән беретін және кештерге дайындалуға көп уақыт жұмсайтын еді. Франческо кейде қиын бала болатын және ашуға оңай берілетін. Франческо Сполетоның әлеуметтік өміріне белсенді қатысып, көп ұзамай "биші" деген лақап атқа ие болды. Ол әйелдермен жақсы қарым-қатынаста болды, бірнеше романтикалық оқиғалары болды. Пассионистерге кеткен түні оны сүйетін және онымен бірнеше рет кездескен Мария Паначетти атты жергілікті қызбен қалысуы мүмкін деген үміт болды (кейіннен осы қыз Габриэльдің ақталуы мен қанонизациясына қатысты). Ол біріншіде христиан бауырларынан, содан кейін қалалық колледждегі иезуиттерден білім алды, әсіресе латын тілінде өте жақсы оқыды. 1851 жылы Поссенти қатты ауырып, егер жазылса діни өмірге кіруге уәде берді. Жазылғаннан кейін берген уәдесін ұмытып қалды. Осыған ұқсас жағдай, достарымен аң аулауға барғанда қашып құтылған кезде де болды. Оның ағасы Пол 1848 жылы, ал інісі Лоуренс 1853 жылы өз-өзіне қол жұмсады. 1853 жылы Франческо тағы да ауырып қалды, бұл жолы тамағының іріңдеуінен зардап шекті. Ол өзінің жазылуын жақында ақталу алған Эндрю Боболаға байланыстырды. Тағы да діни өмірге кіруге уәде берді, ал осы жолы процесті іске қосты. Иезуиттерге қосылуға өтініш білдірді, бірақ белгісіз себептермен одан әрі ілгерілемеді. Апасы қайтыс болғаннан кейін, Поссентиге күтім жасаған Мэри Луиза холерадан қайтыс болды, бұл тағы бір қайғылы оқиға болды.

Кәсібі

Поссентидің әпкесі қайтыс болған холера эпидемиясы аяқталған соң, Сполетоның дін қызметкерлері мен әкімшілік билік өкілдері Сполето соборындағы Құдай ананың ежелгі бейнесінің процессиясын ұйымдастырды. Поссенти процессияға қатысып, бейне оның жанынан өтіп бара жатқанда, ол іштен дауыс естіп, неліктен әлі күнге дейін осы дүниеде қалғанын сұрады. Осы оқиға Поссентидің діни жолына бастаған алғашқы және маңызды қадам болды. Процессиядан кейін ол дін қызметкерінен кеңес алып, Пассионисттар қауымдастығына қосылуға шешім қабылдады. Сполетоның жанында Пассионисттар үйі болмағандықтан, Поссентидің таңдауы Мәсіхтің құдайға сыйынған азаптарына деген жеке құлшынысына байланысты болуы мүмкін. Әкесі оған Пассионисттарға баруға рұқсат бермеді және Поссентиді осы жолынан қайтарған үшін бірнеше туыстарын жұмылдырды. Олардың тырысыстары сәтсіз аяқталды және көп ұзамай әкесі Поссентидің ниетінің шынайы екеніне, ойшаулық емес екеніне көз жеткізді.

Жанығушы

Ағасы Алойсий, доминикан монахының серігі ретінде Поссенти Моровалледегі пассионистер новициатына аттанды. Жолда олар Санте өтінішімен Поссентиді Сполетоға қайтаруға шақыру үшін бірнеше туыстарын көрісті, бірақ бұл әрекет нәтижесіз болды. 1856 жылдың 19 қыркүйегінде ол новициатқа келді. Екі күннен кейін ол пассионистердің киімін киді және "Қайғылы Анамыздың Жәбірейіл" деген атқа ие болды. Келесі жылы Поссенти уәде берді. Осы уақыттан бастап, тіпті өмірінің соңына дейін, Поссентидің рухани өмірі оның жетекшісі, қасиетті Марияның діни қызметкері Норберттің қамқорлығында болды. 1858 жылдың маусым айында Поссенти және басқа студенттер оқуларын жалғастыру үшін Пиетветоринаға көшті. Жергілікті алабөліктер олардың бір жыл ғана қалуына себеп болды, ал 1859 жылдың шілдесінде топ Террамо провинциясындағы Изола-дель-Гран-Сассо монастырына көшті. Поссенти өте жақсы оқушы екенін көрсетті, ал оның академиялық жетістіктері рухани өміріндегі үлкен прогресінен асып түспеді. Осы кезеңде Поссентиде туберкулездің алғашқы белгілері пайда болды. Бұл жаңалық Поссентиді алаңдатпады, керісінше қуантты, себебі ол рухани дайындық үшін баяу өлім тілеген еді. Ауру бойында ол көңілді болып, әдеттегі іс-әрекеттерін жалғастырды. Ол сыныптастарына үлгі болып, олар өлім төсегінде оның жанында болуға тырысты. Поссенти өзін үлгілі дін қызметкері және Пассионист ережесін мінсіз сақтайтын адам ретінде көрсетті, әсіресе Құдай анаға адал болды. Өлім алдында ол өзінің рухани жазбаларын өртеуді бұйырды, себебі олар оны мақтанға салынуға жетелеуі мүмкін деп қорқыды. Қазірде тек оның хаттары және Пассионист ретінде өткен жылдарындағы рухани дамуын көрсететін "Ережелері" сақталған. Діни қызметкер болып тағайындалмас бұрын, Поссенти 1862 жылдың 27 ақпанында таңертең Изола-дель-Гран-Сассодағы аулада, қауымның куәгерлігімен, Қайғылы Анамыздың суретін құшақтап, тыныш күлімсіреп қайтыс болды. Оның қасында болғандар, ол өлген сәтте төсектен отырып, бөлмеге кіретін көрінбейтін тұлғаға қол созғанда, оның беті жарқырап кеткенін айтты. Норберттің пікірінше, Поссенти өлім сәтінде Құдай ананы көрген. Содан кейін Норберт оның өмірбаянын жазды. 1866 жылы, Поссентидің қайтысынан төрт жыл өткен соң, пассионистер Изола-дель-Гран-Сассо монастырын тастап кетуге мәжбүр болды, ал Поссенти жерленген шіркеу 30 жыл бойы қараусыз қалды. Оның қайтысынан кейін Поссентидің қасиеттілігі туралы хабар жергілікті аймақта және пассионистер арасында кеңінен тарады. 1891 жылы қауым Поссентиді қасиетті деп жариялау ісін ресми түрде бастауды шешті, ал бір жылдан кейін оның мәйітін тексеру үшін оның қабірін зерттеу үшін комиссия келді. Комиссия Изола-дель-Гран-Сассоға келген кезде, қала тұрғындары шіркеуді қоршап алып, Поссентидің денесін олардан алып кетпеуді талап етті. Екі жылдан кейін пассионистер Терамо қаласының жанындағы Изола-дель-Гран-Сассоға оралып, өмірлерін жалғастырды. Габриельді ақтау үшін ұсынылған екі керемет – Мария Мацарелланың өкпе туберкулезі мен периоститінен, сондай-ақ Доминик Тибердің операцияға жатпайтын жарық тыбығынан бірден жазылуы. Поссентиді 1908 жылдың 31 мамырында Папа Пий X ақылды деп жариялады. Салтанатты рәсімге оның ағасы Майкл, серігі Сильвестр және жетекшісі Норберт қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы Поссентиді қасиетті деп жариялауды кейінге қалдырды, бірақ 1920 жылдың 13 мамырында Папа Бенедикт XV оны құрбандық тақтасына көтерді.

Қамқорлық

Поссенти қасиетті деп жарияланған кезде Рим папасы Бенедикт XV оны католик жастарының, студенттердің және дін қызметкері болуға дайындалып оқығандардың қамқоршысы деп жариялады. 1959 жылы Папа Иоанн XXIII оны өмірінің соңғы екі жылын өткізген Абруцци аймағының қамқоршысы етіп тағайындады. Жыл сайын миллиондаған паломниктер Терамо қаласына жақын орналасқан Изола-дель-Гран-Сассо-д'Италиядағы Әулие Габриель ғибадатханасына барып, Поссентинің жерленген жерін және оның соңғы жылдарында тұрған монастырлық үйін көреді. Әр наурыз айында Абруцци және Марке аймақтарының мыңдаған орта мектеп оқушылары емтихан күніне 100 күн қалғанда оның қабіріне барып, жақсы баға алу үшін дұға етеді. Екі жылда бір рет, шілде айының ортасынан қазан айының басына дейін, итальяндық Staurós ONLUS қоры Әулие Габриель ғибадатханасында заманауи діни өнердің көрмесін ұйымдастырады. Жыл сайын шамамен 2 миллион адам келіп, бұл әлемдегі ең көп зиярат етілетін 15 қасиетті орынның бірі. Әулие Габриель итальян жастарының арасында ерекше танымал; итальяндық эмигранттар оған деген құрметтерін АҚШ, Орталық және Оңтүстік Америка сияқты аймақтарға таратыпты. Пассионистер ордені де монастырьлары бар жерлерде Поссентиге құлшылықты таратуда. Көптеген кереметтер Поссентинің тілегімен орындалған деп есептеледі; Джемма Галгани оның өзін қауіпті аурудан айықтырғанын және Пассионистер орденіне жол сілтегенін айтқан.

Сент-Габриэль Поссенти қоғамы

Сент-Габриэль Поссенти қоғамы – АҚШ-тағы Габриэльдің есімін кеңінен тануды және Ватиканның оны "тапаншамен атушылардың қамқоршысы" деп мойындауын қолдаған ұйым. Қоғамды 1987 жылы қызметін бастаған қару лоббисі Джон М. Снайдер құрған. Қоғам мәлімдемесіне сәйкес, Габриэльдің мергендігі мен тапаншаны тиімді қолдануы 1860 жылы Изола-дель-Гран-Сассо ауылын сақтап қалған. Аңыз бойынша, ол 20 Гаррибальдидің қызыл жейделі сарбаздарын алыстан кесірткеге оқ атқаннан кейін қорқытып таратып жіберген. Габриэль сол кезде туберкулездің соңғы сатысында болған екен.