Кіріспе
Camel – 1971 жылы Гилфордта, Суррейде құрылған ағылшын прогрессивті рок тобы. Гитарист Эндрю Латимердің жетекшілігімен олар он төрт студиялық альбом мен он төрт сингл, сондай-ақ көптеген концерттік альбомдар мен DVD-лер шығарды. Топ бұқаралық танымалдылыққа қол жеткізбесе де, 1970-ші жылдары «Mirage» (1974) және «The Snow Goose» (1975) сияқты альбомдарымен культтық жанкүйерлерге ие болды. 1980-ші жылдардың басында олар джаздық, коммерциялық бағытқа бет бұрды, бірақ кейін ұзақ үзіліс жасады. 1991 жылдан бері топ тәуелсіз жұмыс істеп, өз лейблінде альбомдар шығаруда. 2002 жылдан бері студиялық жаңа альбомдар шықпағанымен, топ 2018 жылға дейін гастрольдік концерттер берді. Олардың музыкасы Marillion, Opeth және Steven Wilson сияқты әртістерге әсер етті. Музыка журналисі Марк Блейк Camel тобын «70-ші жылдардың прог-роктың ұмытылған батырлары» деп сипаттады. 1972 жылдың қаңтар айында топ тұрақты гастрольдерге шығып, өзін тиімді концерттік орындаушы ретінде таныстырды. Олар жақын арада Buffalo Agency-дің Джеф Жукспен менеджерлік келісімшарт жасасты. 1974 жылы олар екінші альбомын шығарды, сыншылар тарапынан жоғары бағаланған «Mirage» альбомын, онда Латимер флейтада да шебер екенін көрсетті. Отандық чарттарда сәттілікке жете алмаса да, ол Америка Құрама Штаттарында танымал болды, нәтижесінде үш айлық гастрольдік тур ұйымдастырылды. Көптеген деректерде Галликоның «темекі шегуді жек көруіне» және топты темекі брендімен байланысты деп ойлағанына байланысты сотқа жүгінгендігі айтылады. Шындығында Галлико өзін «барлық түрдегі құмарлыққа тәуелді» деп сипаттады және оның наразылығы авторлық құқықты бұзуға қатысты болды. Фергюсон Headwaiter тобын құрды, кейін жылжымайтын мүлік саласында жұмыс істеді. Фергюсонның орнына Ричард Синклер (бұрын Caravan тобынан) келді, ал Мел Коллинз топқа ресми мүше ретінде қосылды. Бұл құрам «Rain Dances» (1977) және «Breathless» (1978) альбомдарын шығарды. Соңғысы Барденс қатысқан соңғы альбом болды, ол турнеге дейін топтан кетуін жариялады. Оның орнына Caravan тобынан екі клавишник шақырылды: Дейв Синклер (Ричардтың туысы) және Ян Шельхаас. Синклер ағайындылары турнеден кейін топтан кетіп, олардың орнына клавишник Кит Уоткинс пен басист Колин Басс келді. Дункан Маккей Уоткинс пен Шельхаас басқа жобалармен айналысқан кезде көптеген клавишаларды орындады, бірақ олар турнеге оралды. Бұл Латимердің болашақ әйелі Сьюзан Гувердің сөздері жазылған алғашқы альбом болды. 1981 жылдың ортасында Уорд алкоголь және есірткіге тәуелділігіне байланысты барабан ойнауды тоқтатты, содан кейін Camel тобы таратылды. Топсыз, бірақ келісімшартты орындау және Decca компаниясынан хит әнге қол жеткізу талабымен, Латимер 1982 жылдың басында Abbey Road студиясында көптеген қонақ және сессиялық музыканттармен бірге жұмыс істеді. «The Single Factor» альбомы сол жылдың соңында шығарылып, Ұлыбританияда 57-орынға ие болды. Тағы бір құрам, оған голландтық прог-рок тобы Kayak-тың клавишникі Тон Шерпензель және 10cc тобының бұрынғы барабаншысы Пол Берджесс кірді, 1984 жылы «Stationary Traveller» альбомын шығарды. Camel тобының Decca компаниясымен келісімшарты 1984 жылдың соңында аяқталды, ал Латимер бұрынғы менеджерімен заңдық дауды жеңіп шықты. Латимер Америка Құрама Штаттарына көшіп, топты қайтадан таратып жіберді.
Camel are an English progressive rock band formed in Guildford, Surrey, in 1971. Led by guitarist Andrew Latimer, they have released fourteen studio albums and fourteen singles, plus numerous live albums and DVDs. Without achieving mass popularity, the band gained a cult following in the 1970s with albums such as Mirage (1974) and The Snow Goose (1975). They moved into a jazzier, more commercial direction in the early 1980s, but then went on an extended hiatus. Since 1991 the band has been independent, releasing albums on their own label. Despite no new studio releases since 2002, the band performed on tour as recently as 2018. Their music has influenced artists including Marillion, Opeth and Steven Wilson. Music journalist Mark Blake described Camel as "the great unsung heroes of 70s prog rock". The group began regular touring in January 1972, establishing themselves as a proficient live act. They soon signed with Geoff Jukes of the Buffalo Agency as their manager. In 1974 they released their second album, the critically acclaimed Mirage, on which Latimer showed he was also adept on flute. Although failing to chart at home, it gained success in the United States, prompting a three month tour there. It is often reported that Gallico brought the suit because he "loathed smoking" and thought the band were related to the cigarette brand. In reality Gallico described himself as "an addict of the vice in all its blackest forms" and his objection was simply on the grounds of copyright infringement. Ferguson formed the band Headwaiter and later became a property developer. Richard Sinclair (formerly of Caravan) replaced Ferguson, and Mel Collins joined the band in an official capacity. This lineup released Rain Dances (1977) and Breathless (1978). The latter was the last album to feature Bardens, who announced his departure before the supporting tour. He was replaced by two keyboard players both recruited from Caravan: Dave Sinclair (cousin of Richard) and Jan Schelhaas. The Sinclair cousins both left the band after the tour, replaced by keyboardist Kit Watkins and bassist Colin Bass. Duncan Mackay provided most of the keyboards in lieu of Watkins and Schelhaas, who were involved in other projects but returned for the tour. This was the first album to feature lyrics by Latimer's future wife Susan Hoover. In mid 1981, Ward stopped playing drums due to alcohol and drug abuse and Camel quietly disbanded. Without a band, but with a contract to fulfill and pressure from Decca for a hit song, Latimer was joined by an array of guest and session musicians at Abbey Road Studios in early 1982. The album The Single Factor was released later that year, reaching no. 57 in the UK. Another lineup featuring keyboardist Ton Scherpenzeel (of Dutch prog rock band Kayak) and drummer Paul Burgess (ex 10cc) released the album Stationary Traveller in 1984. Camel's contract with Decca expired in late 1984, while Latimer prevailed in a legal dispute with a former manager. Latimer moved to the United States and disbanded the group again.
1990 жылдар
Жеті жылдық үзілістен кейін Латимер 1991 жылы Camel атын қайта жаңғыртты және өзінің тәуелсіз Camel Productions лейблі арқылы Dust and Dreams альбомын шығарды. Альбомда топтың 1980-жылдардың басындағы екі альбомында ойнаған бірнеше музыкант болды. 1992 жылы бұрын Майк Олдфилд пен Fish-ке сүйемелдеген клавишник Микки Симмондс қосылды. Осы уақытта Латимер мен Гувер "Көз жасы порты" (Ирландиядағы Коб портының лақап аты, Ұлы ашаршылық кезінде көптеген адамдар Америка Құрама Штаттарына теңіз арқылы аттанған) атты шығарманы Camel атымен жазды, ол 1996 жылы жарық көрді. 1999 жылы Латимер, барабаншы Дейв Стюарт, басист Колин Басс және клавишник Тони Шерпензель "Раджаз" альбомын жазды, ол осы аттас ежелгі араб поэзиясының өлшемінен шабыттандырылған, ол шөлде түйенің қадамдарының ритмін бейнелейді.
2000-2010 жылдар
2001 жылы Латимер бас гитарист, барабаншы Дени Клемент және клавишашы Гай ЛеБланкпен тағы бір жаңа құрамды жинады. Топ 2002 жылы "A Nod and a Wink" альбомын шығарды. Альбом сол жылдың басында қайтыс болған бұрынғы мүшесі Питер Барденске арналған еді. Латимер миелофиброзбен емделгендіктен, топ келесі он жылдың көп бөлігінде активті болмады. Латимердің жазылуынан кейін, Camel 2013 жылы гастрольдік сапарларға қайта оралды, соның ішінде "The Snow Goose" альбомының толық орындалуы да болды. Бұл альбомның жаңа және кеңейтілген нұсқасы 2013 жылдың қараша айында жарық көрді. ЛеБланк 2014 жылы ауруына байланысты гастрольдік сапарлардан бас тартты және 2015 жылы қайтыс болды; оның орнына бұрынғы музыкант Тон Шерпензель қайта келді. Латимерге Orange Amplification-ның 2014 жылғы Progressive Music Awards сыйлығында өмірлік жетістіктері үшін марапат берілді, ал 2013–14 жылдарғы "Snow Goose" гастрольдік сапары "Тікелей эфирдегі шара" номинациясында ұсынылды. Топ он жыл бойы гастрольдік сапарларын жалғастырды, ал 2020 жылдың басында Корольдік Альберт залында түсірілген концерттік DVD жарық көрді. Латимер жаңа музыка жазуын жалғастыруда, бірақ топ 2002 жылдан бері студиялық альбом шығармады.