Екі тізімделген компания: құрылымы мен артықшылықтары
Dual-listed company
Қос тізімделген компания (DLC) – екі компанияның біртұтас бизнес ретінде жұмыс істеуі, бірақ жеке құқықтық тұлға болып қалатын құрылым. Салық артықшылықтары бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екі жақты тізімделген компания немесе DLC – екі корпорацияның заңды теңестіру шарты арқылы бірыңғай операциялық бизнес ретінде жұмыс істейтін, бірақ жеке заңды тұлғалары мен қор биржасындағы тізімдемелерін сақтайтын корпоративтік құрылым. Көбінесе DLC-лер шекаралық болып келеді және корпорациялар мен олардың акционерлері үшін салық және басқа да артықшылықтар ұсынады. Дәстүрлі бірігу немесе сатып алу кезінде біріктірілетін компаниялар бір заңды тұлғаға айналады, мұнда бір компания екіншісінің акцияларын сатып алады. Алайда, DLC құрылғанда екі компания да өмір сүруін жалғастырады, өз акционерлерінің дербес құрамын сақтайды, бірақ "теңдестіру шарты" деп аталатын келісімде белгіленген пропорцияда барлық операциялық бизнесінің тәуекелдері мен пайдасын бөлісуге келіседі. Теңдестіру шарттары екі компанияның акционерлеріне дауыс беру және ақша ағыны құқықтары бойынша теңдікті қамтамасыз ету мақсатында жасалады. Бұл келісімдер екі бас компания арасындағы осы заңдық және экономикалық құқықтарды бөлуді анықтайтын мәселелерді, соның ішінде дивидендтерді, таратуды және корпоративтік басқаруды қамтиды. Көбінесе екі компания бір директорлар кеңесімен басқарылады және біріктірілген басқару құрылымына ие болады. DLC бірлескен кәсіпорынға ұқсас, бірақ екі тарап барлық меншігін бөліседі, тек бір жобаны емес; осы тұрғыдан алғанда, DLC акционерлік қоғамдар арасындағы толық серіктестікке ұқсас. Бұл бірнеше акция нарығында тізімделген (бірдей компания) кросс-листінгті компаниядан ерекшеленеді. Samsung – кросс-листінгті компанияның мысалы (Корея және АҚШ қор нарықтарында тізімделген).
A dual listed company or DLC is a corporate structure in which two corporations function as a single operating business through a legal equalization agreement, but retain separate legal identities and stock exchange listings. Virtually all DLCs are cross border, and have tax and other advantages for the corporations and their stockholders. In a conventional merger or acquisition, the merging companies become a single legal entity, with one business buying the outstanding shares of the other. However, when a DLC is created, the two companies continue to exist, and to have separate bodies of shareholders, but they agree to share all the risks and rewards of the ownership of all their operating businesses in a fixed proportion, laid out in a contract called an "equalization agreement". The equalization agreements are set up to ensure equal treatment of both companies’ shareholders in voting and cash flow rights. The contracts cover issues that determine the distribution of these legal and economic rights between the twin parents, including issues related to dividends, liquidation, and corporate governance. Usually, the two companies will share a single board of directors and have an integrated management structure. A DLC is somewhat like a joint venture, but the two parties share everything they own, not just a single project; in that sense, a DLC is similar to a general partnership between publicly held corporations. This differs to a cross listed company, which is (the same company) listed on multiple share markets. Samsung is an example of a cross listed company (listed both on the Korean and the US stock market).
DLC құрылымын қабылдауға ынталандыру
Двойной листинг құрылымы – бұл екі компанияның тиімді бірігуі, онда олар операцияларын және ақша ағындарын біріктіруге, екі компанияның акционерлеріне ұқсас дивидендтер төлеуге келіседі, сонымен бірге акционерлердің жеке тізілімдерін және корпоративтік идентификацияларын сақтайды. Көбінесе екі компанияның акциялары әртүрлі елдерде тіркелген болады. Әртүрлі юрисдикциялардағы компаниялар үшін бір акция құратын қарапайым бірігудің орнына DLC құрылымын қабылдаудың салықтық себептері жиі кездеседі. Егер тікелей бірігу болса, капиталдан алынған табысқа салық төлеу қажет болуы мүмкін, бірақ DLC мәмілесінде мұндай салық салдары туындамайды. Салық жүйелерінің айырмашылықтары DLC құрылымын ұсынуы мүмкін, себебі шекаралық дивиденд төлемдері азайтылады. Бұдан өзге, компаниялар үшін қосымша салықтық артықшылықтар болуы мүмкін. Компаниялар DLC құрылымын таңдағаннан кейін, одан бас тартуға елеулі салық кедергілері туындауы мүмкін. Кейде ұлттық мақтаныш та маңызды рөл атқарады; егер бірігу немесе қосымшаландыруға қатысушы екі тарап та күшті жағдайда болса және бірігуге немесе қосымшаландыруға қажеттілік болмаса, кіші бизнес орналасқан ел өзінің компаниясын "жоғалтпаса", мәмілені жүзеге асыру оңайырақ болуы мүмкін. Үшінші себеп – инвесторлар ағынының кері қайтарылуын азайту, егер бірігу жолы таңдалса, бұл өз нарығындағы бір компанияның акцияларының құнын төмендетуі мүмкін. Яғни, кейбір институционалдық инвесторлар өз елінен тыс жерде тіркелген компаниялардың акцияларын иелене алмайды немесе оларды шектеулі көлемде ғана иелене алады. Сонымен қатар, бірігу кезінде таратылған компания барлық индекс тізімінен шығарылады. Индекске бағынышты қорлар кейіннен аман қалған компанияның акцияларын сатуға мәжбүр болады. DLC құрылымымен мұның бәрі болдырмайды. Төртінші себеп – DLC-ге міндетті түрде реттеуші органдардың (антимонополиялық) келісімі қажет емес және шетелдік инвестицияларды мақұлдау талабымен шектелмейді. Соңында, тұрақты бірігу кезінде котировка жойылғанда жергілікті капитал нарықтарына қол жеткізу мүмкіндігі төмендеуі мүмкін. Бұл жергілікті инвесторлар компаниямен DLC-ге дейінгі кезеңнен бастап таныс екенін ескереді. Алайда, DLC құрылымының кемшіліктері де бар. Бұл құрылым инвесторлар үшін ашықтықты төмендетуі және басқару тиімділігін азайтуы мүмкін. Сонымен қатар, бірігуде акцияларды ұсыну және капитал нарығындағы операциялар (мысалы, акцияларды қосымша шығару, акцияларды қайта сатып алу және акцияларды бөлу) DLC құрылымында күрделірек болады.
A dual listed company structure is effectively a merger between two companies, in which they agree to combine their operations and cash flows, and make similar dividend payments to shareholders in both companies, while retaining separate shareholder registries and identities. In virtually all cases, the two companies are listed in different countries. There are often tax reasons for companies from different jurisdictions to adopt a DLC structure instead of a regular merger where a single share is created. A capital gains tax could be owed if an outright merger took place, but no such tax consequence would arise with a DLC deal. Differences in tax regimes may also favour a DLC structure, because cross border dividend payments are minimized. In addition, there may be favourable tax consequences for the companies themselves. Once companies have chosen a DLC structure, there can be major tax obstacles to cancelling the arrangement. Issues of national pride may sometimes also be involved; where both parties to a proposed merger or takeover are in a strong position and do not need to merge or accept a takeover, it can be easier to push it through if the country with the smaller business is not "losing" its corporation. A third motive is the reduction of investor flow back, which would depress the price of the stock of one of the firms in their own market if the merger route were used instead. That is, some institutional investors cannot own the shares of firms domiciled outside the home country or can only own such shares in limited quantity. In addition, in a merger, the non surviving firm would be removed from all the indices. Index tracking funds would then have to sell the shares of the surviving company. With the DLC structure, all of this would be avoided. A fourth motive is that DLCs do not necessarily require regulatory (anti trust) consent and may not be constrained by the requirement of foreign investment approval. Finally, the access to local capital markets may be reduced when a quotation disappears in a regular merger. This is based on the idea that local investors are already familiar with the company from the pre DLC period. However, the DLC structure also has disadvantages. The structure may hamper transparency for investors and reduce managerial efficiency. In addition, issuing shares in a merger and capital market transactions (such as SEOs, share repurchases, and stock splits) are more complex under the DLC structure.
DLC-де бағаны дұрыс емес белгілеу
DLC-тің бас акционерлерінің акциялары бірдей негізгі ақша ағымдарына қатысты талаптарды көрсетеді. Осылайша, интеграцияланған және тиімді қаржы нарықтарында DLC-тің бас акционерлік компанияларының акция бағалары бірдей үлгіде өзгеруі керек. Бірақ, практикада теориялық баға теңдігінен елеулі айырмашылықтар туындауы мүмкін. Мысалы, 1980-жылдардың басында Royal Dutch NV компаниясы Shell Transport and Trading PLC компаниясымен салыстырғанда шамамен 30%-ға арзан бағамен сауда жасады. Академиялық қаржы әдебиетінде Розенталь мен Янг (1990) және Фрут пен Дабора (1999) үш DLC (Royal Dutch Shell, Unilever және Smithkline Beecham) бойынша ұзақ мерзім бойы бағаның қателігін көрсеткен. Екі зерттеу де баға ауытқуларының мөлшерін түсіндіру үшін негізгі факторлардың (мысалы, валюталық тәуекел, басқару құрылымдары, заңдық шарттар, өтімділік және салық салу) жеткіліксіз екенін тұжырымдайды. Фрут пен Дабора (1999) екі акцияның салыстырмалы бағасының әрбір акцияның негізгі тізіміне енген нарықтардың индекстерімен байланысты екенін көрсетеді. Бағаның қателігіне "негізді себептер" болмағандықтан, DLC-лер арбитраж мүмкіндіктерінің оқулық мысалы ретінде танылды, мысалы, Brealey, Myers және Allen (2006, 13-тарау).
The shares of the DLC parents represent claims on exactly the same underlying cash flows. In integrated and efficient financial markets, stock prices of the DLC parents should therefore move in lockstep. In practice, however, large differences from theoretical price parity can arise. For example, in the early 1980s Royal Dutch NV was trading at a discount of approximately 30% relative to Shell Transport and Trading PLC. In the academic finance literature, Rosenthal and Young (1990) and Froot and Dabora (1999) show that significant mispricing in three DLCs (Royal Dutch Shell, Unilever, and Smithkline Beecham) has existed over a long period of time. Both studies conclude that fundamental factors (such as currency risk, governance structures, legal contracts, liquidity, and taxation) are not sufficient to explain the magnitude of the price deviations. Froot and Dabora (1999) show that the relative prices of the twin stocks are correlated with the stock indices of the markets on which each of the twins has its main listing. Because of the absence of "fundamental reasons" for the mispricing, DLCs have become known as a textbook example of arbitrage opportunities, see for example Brealey, Myers, and Allen (2006, chapter 13).
DLC-дегі төрелік
Екі қос тіркелген компанияның нарықтарындағы баға айырмашылығы (немесе бағаның қате болуы) бірқатар қаржы институттарының осындай жағдайларда арбитраждық позициялар құру арқылы осы қателіктен пайда табуға тырысуына әкелді. Бұл арбитраж стратегиялары DLC-нің салыстырмалы түрде арзанырақ бөлігінде ұзақ позицияны және салыстырмалы түрде қымбат бөлігінде қысқа позицияны қамтиды. Мысалы, 1980 жылдардың басында арбитражер Royal Dutch NV бойынша ұзақ позицияны және Shell Transport and Trading plc бойынша қысқа позицияны ашуы мүмкін еді. Бұл позиция Royal Dutch пен Shell бағалары теориялық теңдікке келгенде пайда әкелген болар еді. Merrill Lynch-тің ішкі құжаты алты DLC-де арбитраж мүмкіндіктерін зерттейді. Ловенштейн (2000) Royal Dutch/Shell бойынша Long Term Capital Management (LTCM) хедж-фондының арбитраж позицияларын сипаттайды. LTCM 1997 жылдың жазында Royal Dutch сегіз-он пайыздық премиямен сауда жасаған кезде осы DLC-де арбитраж позициясын құрды. Барлығы 2,3 миллиард доллар инвестицияланды, жартысы Shell-ге, ал қалған жартысы Royal Dutch-ке қысқа позиция ретінде салынды. 1998 жылдың күзінде Ресей борышы бойынша үлкен дефолттар хедж-фонд үшін маңызды шығынға әкелді және LTCM бірнеше позицияларды жабуға мәжбүр болды. Ловенштейн Royal Dutch премиясы шамамен 22 пайызға дейін өскенін және LTCM позицияны жауып, шығынға ұшырағанын хабарлайды. Ловенштейннің мәліметінше, LTCM акциялармен саудадан 286 миллион доллар жоғалтты, ал осы шығынның жартысынан астамы Royal Dutch/Shell саудасына байланысты. LTCM мысалы қаржы институттарының арбитраж әрекеттері DLC-дегі бағаның қате болуын жоюға жеткіліксіз екенін көрсетеді. DLC арбитражының маңызды ерекшелігі – негізгі акциялардың бір-біріне айырбастала алмайтындығы. Сондықтан тәуекелді арбитраж позицияларын бағалар жақындасқанша ашық ұстау қажет. DLC бағаларының қай уақытта жақындасатынын анықтау мүмкін болмағандықтан, баға айырмашылығын өздері жаба алмайтын, уақыты шектеулі арбитражерлер айтарлықтай белгісіздікке тап болады. Де Йонг, Розенталь және ван Дайк (2008) 1980-2002 жылдар аралығында он екі DLC-де арбитраж стратегияларын модельдеді. Олар кейбір жағдайларда арбитражерлер бағалар жақындасқанша тоғыз жылға дейін күтуге мәжбүр болатынын және содан кейін ғана позицияны жаба алатынын көрсетті. Қысқа мерзімде бағаның қате болуы одан әрі тереңдеуі мүмкін. Мұндай жағдайларда арбитражерлер маржа талаптарын алады, содан кейін олар позицияның бір бөлігін өте қолайсыз уақытта сатуға мәжбүр болып, шығынға ұшырайды. Нәтижесінде, DLC-дегі арбитраж стратегиялары өте тәуекелді, бұл арбитражға кедергі келтіруі мүмкін.
Price differences between the two markets in which dual listed companies are listed (also called mispricing) has led to a number of financial institutions trying to exploit the mispricing by setting up arbitrage positions in such circumstances. These arbitrage strategies involve a long position in the relatively underpriced part of the DLC and a short position in the relatively overpriced part. For example, in the early 1980s an arbitrageur might have built up a long position in Royal Dutch NV and a short position in Shell Transport and Trading plc. This position would have yielded profits when the relative prices of Royal Dutch and Shell converged to theoretical parity. An internal document of Merrill Lynch investigates arbitrage opportunities in six DLCs. Lowenstein (2000) describes arbitrage positions of the hedge fund Long Term Capital Management (LTCM) in Royal Dutch/Shell. LTCM established an arbitrage position in this DLC in the summer of 1997, when Royal Dutch traded at an eight to ten percent premium. In total $2.3 billion was invested, half long in Shell and the other half short in Royal Dutch. In the autumn of 1998 large defaults on Russian debt created significant losses for the hedge fund and LTCM had to unwind several positions. Lowenstein reports that the premium of Royal Dutch had increased to about 22 percent and LTCM had to close the position and incur a loss. According to Lowenstein, LTCM lost $286 million in equity pairs trading and more than half of this loss is accounted for by the Royal Dutch/Shell trade. The example of LTCM is a good illustration of why arbitrage by financial institutions has not succeeded in eliminating the mispricing in DLCs. An important characteristic of DLC arbitrage is that the underlying shares are not convertible into each other. Hence, risky arbitrage positions must be kept open until prices converge. Since there is no identifiable date at which DLC prices will converge, arbitrageurs with limited horizons who are unable to close the price gap on their own face considerable uncertainty. De Jong, Rosenthal, and van Dijk (2008) simulate arbitrage strategies in twelve DLCs over the period 1980 2002. They show that in some cases, arbitrageurs would have to wait for almost nine years before prices have converged and the position can be closed. In the short run, the mispricing might deepen. In these situations, arbitrageurs receive margin calls, after which they would most likely be forced to liquidate part of the position at a highly unfavorable moment and suffer a loss. As a result, arbitrage strategies in DLCs are very risky, which is likely to impede arbitrage.