Георг Антон Фридрих Аст: Неміс философы мен филологының өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Неміс философы және филологы (1778–1841)

Георг Антон Фридрих Аст (29 желтоқсан 1778 – 31 желтоқсан 1841) – неміс философы және филологы.

Өмірбаян

Аст Гота қаласында дүниеге келген. Ол сол жерде және Йена университетінде білім алып, 1802 жылы Йенада жеке оқытушы болды. 1805 жылы Ландшут университетінде классикалық әдебиет профессоры болды, онда ол 1826 жылға дейін қызмет етті, содан кейін Мюнхенге ауыстырылды. Өмірінің соңына дейін, 1841 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Оның еңбегін мойындап, Бавария ғылым академиясы оны мүше және сарай кеңесшісі етіп тағайындады. Ол негізінен өмірінің соңғы жиырма бес жылында Платонның диалогтарын зерттеуімен танымал. Оның "Платонның өмірі мен жазбалары" (1816) – Фридрих Шлейермахердің кіріспелері мен Нибур және Вольфтың тарихи күмәндігіне негізделген – Платонның өмірі мен шығармаларына қатысты алғашқы сын-тексерулердің бірі болды. Дәстүрге сенімсіздік танытып, ол ең жақсы диалогтардың бірнешеуін өзінің өлшемі ретінде қабылдады және ішкі дәлелдер бойынша жалған деп танылғандарды ғана емес (Эпиномис, Минос, Теагис, Ривалес, Клитофон, Гиппарх, Эриксиас, Хаттар мен анықтамалар), сонымен қатар Мено, Эутидем, Чармид, Лизис, Лахес, Бірінші және Екінші Алькибиад, Үлкен және Кіші Гиппиас, Ион, Эвтифро, Аполлогия, Крито және тіпті (Аристотельдің нақты айғауына қарсы) Заңдарды да жоққа шығарды. Шынайы диалогтарды ол үш топқа бөлді: ең ертедегісі, негізінен поэтикалық және драмалық элементтермен ерекшеленеді, яғни Протагор, Федр, Горгий, Федон; екіншісі, диалектикалық тереңдікпен ерекшеленеді, яғни Театет, Софист, Мемлекет қайраткері, Парменид, Кратил; және үшінші топ, екі қасиетті үйлесімді біріктіреді, яғни Филеб, Симпозиум, Республика, Тимей, Критий. Бұл еңбекке Платонның еңбектерінің толық жинағы (2 том, 1819–1832) латын тіліне аудармасымен және түсіндірмелерімен қоса берілді. Оның соңғы еңбегі – "Платондық лексикон" (3 том, 1834–1839), ол құнды және толыққанды. Эстетикалық еңбектерінде ол Шеллингтің көзқарастарын Винкельман, Лессинг, Кант, Гердер, Шиллер және басқалармен үйлестірді. Оның философия тарихы түпнұсқалық емес, сыншылдықпен ерекшеленеді, бірақ философия тарихы пікірлер тарихы емес, тұтас ақыл-ойының тарихы деген қағиданы бекітуі қызығушылық тудырады; ол ойды дамыту принципін тұжырымдауға тырысқан алғашқылардың бірі болды. Платон туралы еңбектерінен басқа, ол эстетика бойынша "Kunstlehre жүйесі" (1805) және "Aesthetik негіздері" (1807); философия тарихы бойынша "Философия негіздері" (1807, 1809 жылы қайта басылды, бірақ көп ұзамай ұмытылды), "Философия тарихының негіздері" (1807 және 1825) және "Философия тарихының негізгі сәттері" (1829); филологияда "Филология негіздері" (1808) және "Грамматика, герменевтика және сын негіздері" (1808) жазды. Ол Мюнхенде қайтыс болды.

Ast was born in Gotha. Educated there and at the University of Jena, he became a privatdozent at Jena in 1802. In 1805 he became professor of classical literature in the University of Landshut, where he remained until 1826, when it was transferred to Munich. He lived there until his death in 1841. In recognition of his work, the Bavarian Academy of Sciences made him a member and aulic councillor. He is known principally for his work during the last twenty five years of his life on the dialogues of Plato. His Plato's Leben and Schriften (1816)—which originated in the Introductions of Friedrich Schleiermacher and the historical scepticism of Niebuhr and Wolf—was the first of those critical inquiries into the life and works of Plato. Distrusting tradition, he took a few of the finest dialogues as his standard, and from internal evidence denounced as spurious not only those generally admitted to be so (Epinomis, Minos, Theages, Rivales, Clitophon, Hipparchus, Eryxias, Letters and Definitions), but also the Meno, Euthydemus, Charmides, Lysis, Laches, First and Second Alcibiades, Hippias Major and Minor, Ion, Euthyphro, Apology, Crito, and even (against Aristotle's explicit assertion) The Laws. The genuine dialogues he divides into three series:

the earliest, marked chiefly by the poetical and dramatic element, i. e. Protagoras, Phaedrus, Gorgias, Phaedo;
the second, marked by dialectic subtlety, i. e. Theaetetus, Sophist, Statesman, Parmenides, Cratylus; and
the third group, combining both qualities harmoniously, i. e., the Philebus, Symposium, Republic, Timaeus, Critias. The work was followed by a complete edition of Plato's works (2 vols., 1819–1832) with a Latin translation and commentary. His last work was the Lexicon Platonicum (3 vols., 1834–1839), which is both valuable and comprehensive. In his works on aesthetics he combined the views of Schelling with those of Winckelmann, Lessing, Kant, Herder, Schiller and others. His histories of philosophy are marked more by critical scholarship than by originality of thought, though they are interesting as asserting the now familiar principle that the history of philosophy is not the history of opinions, but of reason as a whole; he was among the first to attempt to formulate a principle of the development of thought. Beside his works on Plato, he wrote, on aesthetics, System der Kunstlehre (1805) and Grundriß der Aesthetik (1807); on the history of philosophy, Grundlinien der Philosophie (1807, republished 1809, but soon forgotten), Grundriß einer Geschichte der Philosophie (1807 and 1825), and Hauptmomente der Geschichte der Philosophie (1829); in philology, Grundlinien der Philologie (1808), and Grundlinien der Grammatik, Hermeneutik und Kritik (1808). He died in Munich.