Кіріспе
1976 жылы АҚШ салық кодексінде өзгерістер. 1976 жылғы салық реформасы туралы заң 1976 жылдың қыркүйегінде АҚШ Конгресімен қабылданды және президент Джеральд Форд 1976 жылдың 4 қазанында заңға қол қойды. Заң бойынша стандартты шегерім 16%-ға (максималды сомасы 2800 доллар) және ең төменгі стандартты шегерім 2100 долларға (бірлескен табыс бойынша) дейін арттырылды. Жалпы салықтық жеңілдік (адам басына максимум 35 доллар немесе 9000 доллар табыстың 2%-ы) уақытша ұзартылды, ал шағын бизнеске арналған салық ставкалары 1977 жылға дейін уақытша төмендетілді. АҚШ тарихында алғаш рет 1976 жылғы салық реформасы туралы заң тарихи ескерткіштерді сақтауға ынталандыру мақсатында салықтық жеңілдіктерді енгізді – «АҚШ салық кодексінде сәулеттік ескіру алғаш рет ресми түрде мойындалғаннан кейін алпыс жыл өткен соң». Заң инвестициялық салық жеңілдігінің төмендеуін 1980 жылға дейін кейінге шегерді. Жеке салықтың ең төменгі мөлшері кеңейтілді және ұзақ мерзімді капиталдан алынатын табысты ұстау мерзімі 6 айдан 1 жылға дейін ұзартылды. Мұра және сыйлық салығы үшін 175 000 долларлық босатылыммен бірыңғай тарифтік кесте құрылды. Заң сонымен қатар 501(h) сайлау процедурасын құрды, бұл 501(c)(3) коммерциялық емес ұйымдарына лоббилік шығындарының жалпы сомасынан гөрі, осы лоббиге жұмсалатын жылдық қаржылық шығындармен шектелген заңнамалық лоббиге қатысуды таңдауға мүмкіндік берді. Заңға сондай-ақ штаттардың штаттан тыс тұтынушыларды кемсітетін электр компанияларына салық салуына тыйым салатын ереже де енгізілді. Бұл Аризона штатының Нью-Мексико штатына қарсы сот ісіне қатысты және нәтижесінде «Аризона мемлекеттік қызмет компаниясы Снидке қарсы» шешімінің негізін құрады.
The act increased the percentage standard deduction to 16% ($2,800 max) and minimum standard deduction to $2,100 (joint returns). The general tax credit (max of $35/capita or 2% of $9,000 income) was temporarily extended, and small business tax rates were temporarily lowered through 1977. For the first time in US history, the Tax Reform Act of 1976 established tax incentives designed to encourage the preservation of historic structures – "sixty years after architectural obsolescence had first been officially recognized in the US tax code." The act delayed decreasing in the investment tax credit through 1980. It expanded the individual minimum tax and increased the long term capital gains holding period from 6 months to 1 year. A unified rate schedule for estate and gift taxes with a $175,000 exemption was created. The act also created the 501(h) election procedure, allowing 501(c)(3) non profit organizations to choose to participate in legislative lobbying limited by the annual financial expenditure on that lobbying, rather than its overall extent. The act also included a provision preventing states from enacting taxes on electricity companies that discriminated on out of state customers. This was relevant to the ongoing court case of Arizona v. New Mexico and ultimately provided the basis for the ruling in Arizona Public Service Co. v. Snead.
Капиталды пайда
Бұрынғы ірі салық заңнамасы (1969 жылғы салық реформасы туралы заң) 10% ең төменгі салықты белгіледі. Ол $50,000-ға дейінгі ұзақ мерзімді капитал табыстарына 25 пайыздық балама капитал табысы салық ставкасын сақтап қалды, бірақ $50,000-нан асатын табыстарға салық ставкасын 1970 жылы 29,5 пайызға, 1971 жылы 32,5 пайызға және 1972 жылдан бастап 35 пайызға (кәдімгі табысқа қолданылатын 70 пайыздық ең жоғары салық ставкасының жартысы) дейін көтерді. Осы заң ең төменгі салық ставкасын 15%-ға дейін көтерді. Сондай-ақ, заң ұзақ мерзімді капитал табысын ұстау мерзімін, оларға арнайы салық жеңілдіктері қолданылатын, алты айдан бір жылға дейін ұзартты.