Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің «Bramo 323 Fafnir» қозғалтқышы

Кіріспе

Bramo 323 Fafnir – Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің тоғыз цилиндрлі радиалды ұшақ қозғалтқышы. Siemens/Bramo компаниясының бұрынғы Бристоль Юпитер қозғалтқышын лицензия бойынша шығару тәжірибесіне көп сүйенгенімен, Bramo 323 қозғалтқышы шектеулі түрде ғана қолданылды.

Жобалау және әзірлеу

323-тің дамуы 1929 жылы Siemens лицензиясы алған бастапқы Jupiter дизайнына енгізілген бірнеше өзгерістердің нәтижесі болды. Алғашқы модификациялар Sh.20 және Sh.21-ді құрады. Содан кейін 1930 жылы 950 а.к. (708 кВт) қуаты бар Sh.22 өндірілді. Jupiter сияқты, Sh.22-де де "ескі" көрініс пен қозғалтқыштың алдыңғы жағында көзге түсетін клапанды итергіштер болды. 1930 жылдардың ортасында Рейх Әуе Министрлігі (RLM) қозғалтқыштарға кодтық атау беру жүйесін өзгертіп, Bramo компаниясына 300 сериялы нөмірлер берді. Осылайша, Sh.14 және Sh.22 тиісінше 314 және 322 болып өзгерді. 322-ші модель жетілмеді және сенімсіз болды. Команда негізгі конструкцияны жетілдіру жұмыстарын жалғастырып, жанармай инжекторларын және жаңа суперкомпрессорды қосты. Нәтижесінде пайда болған Bramo 323-тің сыйымдылығы 27 литрден аспады, ал ұшып көтерілу кезінде 2500 айналымда 900 а.к. қуатты өндірді, теңіз деңгейінде 1000 а.к.-қа дейін жақсарды. Теңіз деңгейінде қуаттың төмендеуі бір жылдамдықты, механикалық түрде басқарылатын суперкомпрессорлар үшін олардың критикалық биіктігінен төмен тұрақты максималды күшпен реттелген кезде болды. Fafnir Германияның соғысқа дейінгі бірнеше жобаларын қамтамасыз етті, оның ішінде Focke Wulf Fw 200, Henschel Hs 126, Dornier Do 24 және Dornier Do 17, сондай-ақ Focke Achgelis Fa 223 Drache тікұшағы. Оның жанармайды үнемдеуінің нашар болуы кеңінен қолдануға кедерес келтірді, көптеген жобалар оның орнына ұқсас BMW 132-ні таңдады, оның нақты жанармай тұтынуы модельге байланысты 220 мен 240 г/(кВт•сағ) аралығында болды, ал Fafnir-дің алғашқы нұсқалары шамамен 255 г/(кВт•сағ) тұтынып, сол кезең үшін нашар көрсеткіш болатын. C/D модельдерінде суперкомпрессордың қуаты азайтылғандықтан, жанармай тұтынуы 230 г/(кВт•сағ) дейін жақсарды, бірақ олар төмен биіктікте ғана тиімді болды. BMW 1939 жылы Bramo компаниясын сатып алып, оны қолданатын аз ғана жобаларды, әсіресе Do 17-ні қамтамасыз ету үшін өндірісті жалғастырды. Бұл кезде атаулар шатастыратын болды, себебі BMW, Bramo және Fafnir дереккөздерге байланысты жиі алмастырылып қолданылды. 1944 жылы өндіріс тоқтағанға дейін 5500 дана өндірілді. 323-тің бастапқы дизайны A және B модельдерінде жасалды, олар айналу бағытымен ерекшеленді. Қозғалтқыштар A/B жұптарымен орнатылып, осылайша екі қозғалтқышты ұшақтағы қозғалтқыш моментінің әсерін жойды. С және D модельдері төменгі биіктікте жақсы өнімділік үшін суперкомпрессордың айналу жылдамдығын төмендетті, ұшып көтерілу қуатын 1000 а.к.-қа дейін арттырды, бірақ критикалық биіктікті төмендетті. Соңғы P, R және T модельдері жақсы жалпы өнімділік үшін екі жылдамдықты суперкомпрессормен жабдықталды. Бұл оларға C/D модельдеріндегідей теңіз деңгейінде 1000 а.к. қуат өндіруге мүмкіндік берді, сонымен қатар биіктіктегі өнімділікті де жақсартты, R 2 субтипі 940 а.к. қуатты жеткізді. Төменгі биіктіктегі өнімділікті арттыру үшін қосымша су-метанол инъекциясы (MW 50) қосылды, бұл қуатты 2600 айналымда 1200 а.к.-қа дейін арттырды.

Development of the 323 was the result of a series of modifications to the original Jupiter design, which Siemens licensed in 1929. The first modifications produced the Sh.20 and Sh.21. The design was then bored out to produce the 950 hp (708 kW) Sh.22 in 1930. Like the Jupiter, the Sh.22 featured a rather "old" looking arrangement with rather prominent valve pushrods on the front of the engine. In the mid 1930s the Reich Air Ministry (RLM) altered the way in which engines were assigned code names, and Bramo was given the 300 block of numbers. Therefore, the Sh.14 and Sh.22 became the 314 and 322, respectively. The 322 never matured and remained unreliable. The team continued work on the basic design, adding fuel injection and a new supercharger. The resulting Bramo 323 was just under 27 L in displacement, and produced 900 PS at 2,500 rpm for takeoff, improving slightly to 1,000 PS at The reduced power at sea level was inevitable for engines with single speed, mechanically driven superchargers when they were regulated to a constant maximum boost pressure below their critical altitude. The Fafnir powered a number of German prewar designs, including the Focke Wulf Fw 200, Henschel Hs 126, Dornier Do 24 and Dornier Do 17, as well as the Focke Achgelis Fa 223 Drache helicopter. Its fairly poor fuel economy kept it from more widespread use, and most designs chose the similar BMW 132 instead, whose specific fuel consumption varied between 220 and 240 g/(kW•h) depending on model, whereas the early versions of the Fafnir got about 255 g/(kW•h), a poor figure for the era. The C/Ds, where the supercharger used less power, improved this to 230 g/(kW•h), but were only useful at lower altitudes. BMW bought Bramo in 1939 and continued production to supply the small number of designs that already used it, notably the Do 17. The naming at this point becomes somewhat confusing, with BMW, Bramo and Fafnir being used almost interchangeably depending on the source. 5,500 were produced before the lines were shut down in 1944. The original 323 design was produced in A and B models, differing in the direction they turned. The engines were intended to be installed in A/B pairs, thereby eliminating engine torque across a twin engine aircraft. The similar C and D models featured a lower supercharger gearing for better performance at lower altitudes, improving takeoff power to 1,000 PS, but reducing the critical altitude. The final versions, P, R and T, featured a two speed supercharger for better all around performance. This allowed it to generate 1,000 PS at sea level as in the C/D models, but improved altitude performance considerably, delivering 940 PS at The R 2 subtype added MW 50 water methanol injection for added low altitude performance, boosting power to 1,200 PS at 2,600 rpm.