Кіріспе
USS Aquamarine (PYc 7) 1926 жылғы сәуір айында Пузи және Джонс корпорациясы, Уилмингтон, Делавэр компаниясы салып шығарған бұрынғы яхта. 1940 жылы «Силь» сатылып, «Си-Волф» деп аталды. 1941 жылғы қаңтарда оны Әскери-теңіз күштері сатып алып, сәуір айында «Аквамарин» деп тіркеді. «Жағалаудағы патрульдік яхта» деген мақұлдама берілгенімен, яхта Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде акустикалық зерттеулер үшін Әскери-теңіз зерттеу зертханасына бекітілді. Теңіз күштеріндегі қызметтен кейін яхта 1954 жылы тағы да «Си-Волф» атымен сатылып, 1998 жылы АҚШ-тың тарихи орындарының ұлттық тізіліміне енгізілген «Мисс Энн» деп аталды. Кемеге 1925 жылғы 1 желтоқсанда негіз салынды. Яхтаны Френч ханым суға түсіріп, 1926 жылғы 10 сәуірде жолға шығарды. «Силь» 1926 жылғы 13 шілдеде иесіне тапсырылды. Құрылысы болаттан жасалған, палубасы терек ағашымен жабылған. Ішкі құрылымында су өткізбейтін жеті бөлім болды. Басты палубаның үстінде терек ағашынан жасалған құрылыс орналасқан. Үстіңгі құрылыстың алдыңғы бөлігінде асхана, кухня, радио бөлмесі және артқы жағында қонақ бөлмесі орналасқан. Төменгі палубада төрт ваннасы бар үш екі орындық және үш бір орындық каюталар болды. Асхана мен қонақ бөлмесі жаңғақтан жасалған панельдермен әсемделген, ақ піл сүйегімен қапталған және ірі шыны терезелермен жабдықталған. Каюталар да осы стильде безендірілген, барлық жиһаз олардың орналасқан жеріне сәйкес әрі арнайы жасалған. Команда мүшелерінің бөлмелері иесі мен қонақтарға арналған бөлмелердің алдында орналасқан. Яхта екі алты цилиндрлі, 300 атты күшті (барлығы 600 атты күш) «Винтон» дизельдік қозғалтқыштарымен және екі қола бұрандамен жабдықталған.
USS Aquamarine (PYc 7) was the former yacht Siele launched in April 1926 by Pusey and Jones Corporation, Wilmington, Delaware. In 1940 Siele was sold and renamed Sea Wolf which was purchased by the Navy in January 1941 and commissioned Aquamarine in April. Though given a "patrol yacht, coastal" designation the yacht was assigned to the Naval Research Laboratory for acoustical research during World War II. After naval service the yacht was again under the name Sea Wolf until sold in 1954 and renamed Miss Ann, listed on the U. S. National Register of Historic Places in 1998. by Pusey and Jones Corporation, Wilmington, Delaware as yard hull 396, contract 1032 for John H. French, a Detroit banker. The keel was laid 1 December 1925. The yacht was christened by Mrs. French and launched 10 April 1926. Siele was delivered to the owner 13 July 1926. Construction was steel with decks overlain by teak. The hull was divided into seven watertight compartments. The main deck superstructure was teak with a teak pilot house above. The deck house contained a dining room forward with galley, pantry, radio room and living room aft. Below were three double and three single staterooms with four baths. Dining and living room were walnut paneled with ivory Vehisote trim and plate glass windows. Staterooms were similarly finished with all furnishings specifically designed to match and for their locations. Crew quarters were forward of the owner and guest quarters. The yacht was powered by two six cylinder, 300 horsepower (600 total) Winton diesel engines driving twin bronze screws.
Жеке яхта
Силь АҚШ-тың ресми нөмірі 225735-ке тіркелген, МГДК сигналы, үй порты Детройт, Мичиган штаты. Тіркеу деректері бойынша экипаждың құрамы 12 адам, таза салмағы 124 тонна, тіркеу ұзындығы 34,56 м, ені 6,28 м және тереңдігі 2,93 м. 1935 жылы шақыру белгісі KMLS-ке өзгертілді. 1939 жылғы тізілімде яхтаның иесі Джон Х. Френч болып көрсетілген. 1940 жылы Силь Колумбус, Огайо штатының тұрғыны, «Columbus Dispatch» басылымының иесі Роберт Х. Вулфқа сатылды. Вулф яхтаға Sea Wolf деп қайта ат қойып, тіркеді, бұл оның бұрынғы, кіші яхтасының (225364/WTSQ) атауы еді.
Әскери-теңіз қызметі
1941 жылы 13 қаңтарда «Sea Wolf» кемесі Әскери-теңіз күштеріне сатып алынды және 1941 жылы 9 сәуірде «Аквамарин» деп аталып, қызметке кірісті. Ол аквамарин деген қымбат тас атымен аталды. Вашингтондағы Әскери-теңіз зерттеу зертханасына (NRL) бекітілген «Аквамарин» эксперименттік жұмыстарға, бастысы су асты дыбысын зерттеуге көмектесті. Оның көптеген тәжірибелері Потомак өзені мен Чесапик шығанағында өткенімен, 1943 жылдың 16 қазанынан 4 қарашасына дейін Коннектикут штатының Нью-Лондон қаласынан, ал 1944 жылдың 24 қаңтарынан 1945 жылдың 18 сәуіріне дейін Флорида жағалауында және Багам аралдарында да жұмыс істеді. Көбінесе жұмыс акустика саласында болды, сондай-ақ радар, миналар және су асты байланысы салаларында да шектеулі жұмыстар жүргізілді. 1945 және 1946 жылдары «Аквамарин» президенттік яхталар «Потомак» және «Уильямсбургке» арнайы көмекші ретінде қосымша міндеттерді орындады. «Аквамарин» 1946 жылдың 21 маусымында қызметтен босатылды және 1947 жылдың 31 қаңтарында жою мақсатымен Теңіз комиссиясына берілді.
Энн әжей
Стивенс кемеге негізгі бөліктерін қайта құруға мәжбүр болды және Гриммпен Уинтон дизельдері мен Әскери-теңіз күштері орнатқан гирокомпасы туралы келісім жасады. Филиппинге Гриммге жөнелту үшін кеменің бөліктерін алып тастау қажет болды. Стивенс кеме архитекторы Джон Х. Уэллспен бірге кемені жеке пайдалану үшін мүмкіндігінше қалпына келтіру үшін жұмыс істеді, бұл үшін ол көп шығынға батты. Өзгерістердің арасында жалпы ұзындығына 0,91 метр қосылған жаңа мұрын және кор, Әскери-теңіз күштері қосымша орнатқан қорғау рельсін алып тастау және болаттық палубаға дейін кесу болды, соның нәтижесінде түпнұсқа қабырғалар қалпына келтірілді. Әскери-теңіз күштері жасаған өзгерістер кеңейтілген, бірақ түпнұсқа ағаштан жасалған көптеген элементтер сақталды. Стивенстің айтуынша, Әскери-теңіз күштерінің жасаған өзгерістерінің бірі – «кеме арқылы өтетін, диаметрі шамамен үш фут болатын екі цилиндр» болды. Бұл, дыбысты азайту үшін көпіршік бұлтты жасауға қатысты зерттеулердің бөлігі болуы мүмкін, себебі бұл сипаттама НЛР-дің мұрын жаққа орналасқан, перфорацияланған өрт сөндіру шлангілері өткен құбырларға ұқсас. Жағалау күзеті кемеде жолаушыларды тасымалдау қағидаларын бұзғанын анықтағаннан кейін, Стивенс кемені қағидаларға сәйкес келтіру үшін су астындағы жөндеу жұмыстарына шамамен бір миллион доллар жұмсады. Бұл өзгерістер кезінде бастапқы кабина жиһазы мен жабдықтарын алып тастау қажет болды. Сақтап қалуға болатын бөліктері жағалауда сақталды. 2008 жылы «Мисс Энн» жеке меншікке сатылып, Потомак өзеніндегі чартерлік қызметке қойылды. 2019 жылдан бастап ол Монро шығанағындағы Эванс аралында, Вирджиния штатының Колониал Бич қаласында орналасқан.
ship" which were possibly part of the research in generating a bubble cloud to reduce noise as they somewhat fit the NRL description of pipes near the bow through which perforated fire hoses were passed. After the Coast Guard found the vessel in violation of rules regarding carrying passengers Stephens spent about a million dollars undertaking repairs below the water line to come into compliance. In those changes it was necessary to remove the original cabin work and fittings. The portions that could be saved were stored ashore. In 2008, Miss Ann was sold to private interests who placed her in Charter Service on the Potomac River. Starting in 2019, she is docked at Evans Island in Monroe Bay, Colonial Beach, Virginia.