Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка ақыны Тед Берриган (15 қараша 1934 – 4 шілде 1983) – американдық ақын.
American poet
Ted Berrigan (November 15, 1934 – July 4, 1983) was an American poet.
Ерте өмір
Берриган 1934 жылғы 15 қарашада Род-Айленд штатының Провиденс қаласында дүниеге келген. Орта мектепті бітірген соң, ол АҚШ армиясына қатылудан бұрын, бір жыл Провиденс колледжінде оқыды. Үш жылдық әскери міндетін өтегеннен кейін, ол Оклахома штатындағы Тулса университетіне түсіп, 1959 жылы ағылшын тілі мамандығы бойынша бакалавр, ал 1962 жылы магистр дәрежесіне ие болуға жақын болды, бірақ талаптарға толыққанды сай келмеді. Берриган да ақын Сэнди Берриганға үйленді және олардың екі баласы болды: Дэвид Берриган және Кейт Берриган. Ол 1964 жылы "C" журналын іске қосты. Ол екінші әйелі, ақын Элис Нотлимен бірге бірнеше жыл Чикагодағы поэзия өмірінде белсенді болды, содан кейін Нью-Йорк қаласына көшіп, түрлі журналдар мен кітаптарды редакциялады.
Berrigan was born in Providence, Rhode Island, on November 15, 1934. After high school, he spent a year at Providence College before joining the U. S. Army. Following his three year service obligation, he enrolled at the University of Tulsa in Oklahoma, where he received a B. A. in English in 1959 and fell just short of the requirements for an M. A. in 1962. Berrigan was married to Sandy Berrigan, also a poet, and they had two children: David Berrigan and Kate Berrigan. He founded "C" magazine in 1964. He and his second wife, the poet Alice Notley, were active in the poetry scene in Chicago for several years, then moved to New York City, where he edited various magazines and books.
Нью-Йорк мектебі
Нью-Йорк ақындар мектебінің екінші буынының көрнекті өкілі Берриган, Джим Кэрролл, Анселм Холло, Элис Нотли, Рон Падгет, Энн Уолдман, Бернадетт Майер және Льюис Уоршпен бірдей деңгейде болды. Ол Падгет және Джо Брейнардпен бірлесіп «Бұршақ құрышы» атты туынды жасады, ол меншік туралы дәстүрлі ұғымдарды қабылдамауымен ерекше. Берриган, Падгет және Брейнард кітапқа жекелеген өлеңдер жазды, сондай-ақ көптеген өлеңдерде бірлесіп жұмыс істеді, бірақ жеке өлеңдердің авторлары көрсетілмеді. Берриган сонымен қатар Падгетпен «0-ден 9-ға» журналында жарияланған жұмыстарда да бірлесіп жұмыс істеді, онда тіл мен мағына жасау тәжірибесі жүргізілді. 2005 жылы Берриганның жарияланған және жарияланбаған өлеңдері ақын Элис Нотли, Берриганның екінші әйелі және олардың екі ұлы, ақын Ансельм Берриган және ақын әрі ән жазушы Эдмунд Берриган құрастырған бір томда жарық көрді.
A prominent figure in the second generation of the New York School of Poets, Berrigan was peer to Jim Carroll, Anselm Hollo, Alice Notley, Ron Padgett, Anne Waldman, Bernadette Mayer, and Lewis Warsh. He collaborated with Padgett and Joe Brainard on Bean Spasms, a work significant in its rejection of traditional concepts of ownership. Though Berrigan, Padgett, and Brainard all wrote individual poems for the book, and collaborated on many others, no authors were listed for individual poems. Berrigan also collaborated with Padgett on work published in 0 to 9 magazine, which experimented with language and meaning making. In 2005, Berrigan's published and unpublished poetry was published together in a single volume edited by the poet Alice Notley, Berrigan's second wife, and their two sons, Anselm Berrigan, a poet, and Edmund Berrigan, a poet and songwriter.
Сонеттер
Ақын Франк О’Хара Берриганның ең маңызды жарияланымын, «Сонеттерді» «қазіргі поэзияның бір құбылысы» деп атады. «Сонеттер» – Шекспир сонетінің дәстүрлі элементтерін, Т.С. Элиоттың «Шөл даласы» поэмасының үзілісті құрылымын және ырғағын, сонымен қатар Берриганның өзінің әдеби жаңалықтары мен жеке тәжірибесін көркем үйлестіреді. Берриганның редакторы және екінші әйелі Элис Нотлидің сөзімен айтқанда, бұл туынды «музыкалық, құштарлықты оятушы және қызықты» композиция болды. Берриган бастапқыда сонет формасына оның ішкі қиындығына тартылды; оның өзінің айтуынша, «форма, жазу процесін [шектеуге] бейім». «Сонеттерді» жазу үшін ол ойлап тапқан әдіс – осы туындының жаңалығы мен ерекшелігінің мәні. Бірнеше сонеттерді сынағаннан кейін, Берриган жазғандарына қайта оралып, әр туындыдан бір жолдан алып тастауды шешті, алты жол қалғанша. Содан кейін ол өлеңдерді кері бағытта қарап, әрқайсысынан тағы бір жол алып, барлығы он екі жол жинақтады. Осы материал негізінде Берриган соңғы жұп жолдың қандай болатынын білді; осы процесс «Сонеттер» үшін негіз болды. Бұл әдіс толығымен механикалық екені туралы айтылған талаптарға жауап ретінде Берриган жетпіс жеті сонеттің кейбіреуі оған «дайын күйінде» келгенін, оларды біріктірудің қажеті болмағанын түсіндірді. Ақынның стильге деген құштарлығы, формаға қатысты алаңдаушылығы және оның өзінің шығармашылық рөлі, «Сонеттерде» көрініп тұрғандай, поэзия туралы дәстүрлі көзқарастарға қарсы шығып, жаңа және инновациялық көркемдік тәсілді білдіреді. Кітап жанрдағы жаңалықтар жасаудың мәңгілік мүмкіндігін мойындайды, бұл жанр дәстүрлі формаларының жетістігімен көмкерілген сияқты көрінеді. Алдыңғы суретшілердің формаларын және тәжірибелерін еліктеп, оларды жеке ойлар мен сезімдерін білдіру үшін қайта жарату арқылы Берриган өзінің және келер ұрпақтар үшін поэзияның әлеуетін көрсетеді. Чарльз Бернштейн айтқандай: «Коллаждың бір бөлігі, процесс жазудың бір бөлігі, лирикалық өлеңнің бір бөлігі – Тед Берриганның «Сонеттер» қазіргі поэзияның ең жаңа және ең шабыттандырған туындыларының бірі болып қала береді. Өз заманының өлеңін қайта ойлап тапқан «Сонеттер» біздің заманымызға да мүмкіндіктермен толы».
The poet Frank O'Hara called Berrigan's most significant publication, The Sonnets, "a fact of modern poetry." A telling reflection of the era that produced it, The Sonnets beautifully weaves together traditional elements of the Shakespearean sonnet form with the disjunctive structure and cadence of T. S. Eliot's The Waste Land and Berrigan's own literary innovations and personal experiences. In the words of Berrigan's editor and second wife Alice Notley, the product was a composition "[that is] musical, sexy, and funny." Berrigan was initially drawn to the sonnet form because of its inherent challenge; in his own words, "the form sort of [stultifies] the whole process [of writing]." The procedure that he ultimately concocted to write The Sonnets is the essence of the work's novelty and ingenuity. After attempting several sonnets, Berrigan decided to go back through what he had written and take out certain lines, one line from each work until he had six lines. He then went through the poems backwards and took one more line from each until he had accumulated six more lines, twelve lines total. Based on this body of the work, Berrigan knew what the final couplet would be; this process became the basis for The Sonnets. Addressing claims that the method is utterly mechanical, Berrigan explains that some of the seventy seven sonnets came to him "whole," without needing to be pieced together. The poet's preoccupation with style, his concern for form and his own role as the creator, as evinced by The Sonnets, pose a challenge to traditional ideas about poetry and signify a fresh and innovative artistic approach. The book recognizes the eternal possibility for invention in a genre seemingly overwhelmed by the success of its traditional forms. By imitating the forms and practices of earlier artists and recreating them to express personal ideas and experiences, Berrigan demonstrates the potential for poetry in his and subsequent generations. As Charles Bernstein succinctly comments, "Part collage, part process writing, part sprung lyric, Ted Berrigan's The Sonnets remains one of the freshest and most buoyantly inspired works of contemporary poetry. Reinventing verse for its time, The Sonnets are redolent with possibilities for our own.”
Өлім
Берриган 1983 жылғы 4 шілдеде гепатитке байланысты туындаған бауыр циррозынан көз жұмды.
Berrigan died on July 4, 1983, of cirrhosis of the liver brought on by hepatitis.