Жак Модюи (1557-1627) – француз композиторы, Ренессанс кезеңінің инноваторы. Музыка мектебінің мүшесі, итальян мектебінен әсер алған, Ронсарға арналған реквием авторы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы Жак Модуи (16 қыркүйек 1557 – 21 тамыз 1627) – Францияның кеш Ренессанс дәуірінде өмір сүрген композитор. Ол 16 ғасырдың соңындағы ең инновациялық француз композиторларының бірі болды, дауыстар мен аспаптарды жаңаша үйлестіріп, Италиядан Венеция мектебінің көп дауысты әуендік стилін қабылдады; сонымен қатар ол Пьер де Ронсардың қосылуына арналған танымал реквием шығармасын жазды.
French composer
Jacques Mauduit (16 September 1557 – 21 August 1627) was a French composer of the late Renaissance. He was one of the most innovative French composers of the late 16th century, combining voices and instruments in new ways, and importing some of the grand polychoral style of the Venetian School from Italy; he also composed a famous Requiem for the funeral of Pierre de Ronsard.
Өмір
Маудуит туралы біліміміздің көп бөлігі Марин Мерсенннің жазбаларынан алынған. Маудуит Парижде дүниеге келді, аристократ болғандықтан гуманитарлық ғылымдар, тілдер және философия саласында жақсы білім алды, бірақ музыканы өзі оқыған. Маудуит Жан Антуан де Байф құрған құпия «Академия де Пуази э де Мюзик» тобының мүшесі болды, бұл топ ежелгі грек музыкасының риторикалық және этикалық әсерін қазіргі француз поэзиясы мен музыкасын пайдаланып қайта жаңғыртуға бағытталған «музыканы антикалық дәстүрде насихаттау» мақсатымен құрылған. Жоахим Тибо де Курвилль 1581 жылы қайтыс болғаннан кейін Маудуит Академияның бас музыканты атанды. Маудуит өте батыл адам болған, себебі 1589–1590 жылдардағы Париж қоршауында, қанды француз дін соғыстарының соңғы кезеңінде ол Клод Ле Жунға қаладан қашуға көмектесті (ұсталған жағдайда екеуі де өлім жазасына кесілмек еді), сонымен қатар Ле Жунның көптеген музыкалық шығармаларын және Баифтің жарияланбаған еңбектерін сақтап қалуға көмектесті. Ол Академияның барлық басқа композиторларынан ұзақ өмір сүрді, 1627 жылы Парижде қайтыс болды.
Much of the biographical information about Mauduit comes from the writings of Marin Mersenne. Mauduit was born in Paris, and being an aristocrat, received an excellent education in humanities, languages and philosophy, but was evidently self taught in music. Mauduit was a member of the Académie de Poésie et de Musique, the secretive group founded by Jean Antoine de Baïf to promote musique mesurée à l'antique, an attempt to recreate the rhetorical and ethical effect of ancient Greek music using modern French poetry and music. After the death of Joachim Thibault de Courville in 1581, Mauduit became the principal musician of the Académie. Evidently Mauduit was a man of some personal courage, for during the siege of Paris in 1589–1590, in the closing phase of the bloody French Wars of Religion, he assisted Claude Le Jeune in escaping from the city (had he been caught, both would have been executed), and he also helped save much of Le Jeune's music as well as the unpublished work of Baïf. He outlived all of the other composers of the Académie, dying in Paris in 1627.
Музыка және әсер
Модуит салыстырмалы түрде жақында пайда болған музыка мезуре стилінде көптеген әндер жазған, онда ноталарға берілген ырғақтық мәндер француз тіліндегі сөздердің екпінімен дәл сәйкес келіп, әдетте басымды және басымсыз буын арақатынасы 2:1 болатын. Ол Клод Ле Жун сияқты танымал болмаса да, бұл Мерсеннің оның толық шығармаларын жарияламауының салдары болуы мүмкін, өйткені ол уәде бергенмен, жобаны аяқтамаған. Модуиттің стилі қарапайым және айқын болды, ол мәтіндерді өзгертусіз қолданып, көбінесе гармониялық тәсілдер арқылы әртүрлілікке қол жеткізді. Пьер де Ронсарға арналған бес дауысты реквием массасы 1585 жылға дейін жазылса, Модуиттің алғашқы жарияланымдарының бірі Жан Антуан де Байфтың төрт дауысқа арналған «Chansonnettes mesurées» жинағы болды (1586). Бұл жинақ тек музыка мезуреден тұратын алғашқы жарияланым еді. Оның 16 ғасырдың соңына қатысты көптеген музыкалық шығармаларының жоғалып кеткені болжамдалады. Ол сонымен қатар жеке дауыс пен лютқа арналған «airs de cour» әндерінің, сондай-ақ 1617 жылы орындалған 92 әнші мен 45 аспапшыға арналған «La déliverance de Renaud» балетінің авторы болды. Мерсенннің жоғалған шығармаларының тізімінде 300-ден астам псалмдық әндер, Веспер, Тенебра әндері, 104 гимн, мессалар мен мотеттер бар. Шындығында, Модуиттің Ренессанстың соңғы кезеңіндегі кез келген маңызды композитордың жоғалған музыкасының ең жоғары пайызына ие болуы мүмкін. Модуит музыка мезуре техникасын 17 ғасырға дейін қолданып, бастапқыда көзделмеген жағдайларда да қолданды, мысалы, дауыстар мен аспаптар тобының ірі орындалуларында, олардың кейбіреулері венециандық стильде болуы мүмкін. Мерсенн сонымен қатар Модуиттің Францияға виола ансамблін енгізгенін де айтты; ол виолаға алтыншы ішекті қосуды ұсынған да Модуит болды деп мәлімдеді.
Mauduit was a prolific composer of chansons in the relatively recent style of musique mesurée, in which the rhythmic values assigned to notes exactly matched the stresses of the French words, typically in a 2:1 ratio of stressed to unstressed. While he never achieved the fame of Claude Le Jeune, part of this may have been due to Mersenne's failure to publish his complete works, a project which he promised but never completed. Mauduit's style was simple and clear, setting texts without alteration, and achieving variety using mostly harmonic means. While his five voice Requiem mass for Pierre de Ronsard dates from 1585, Mauduit's first publication was a collection of Chansonnettes mesurées de Jean Antoine de Baïf, for four voices (1586). This collection was the first publication consisting exclusively of musique mesurée. Much of his music from the late 16th century is presumed to be lost. He was also a composer of airs de cour for solo voice and lute, as well as a ballet La déliverance de Renaud for 92 singers and 45 instrumentalists, which was performed in 1617. Among lost works mentioned by Mersenne are over 300 psalm settings, Vespers, Tenebrae settings, 104 hymns, masses and motets; indeed Mauduit may have suffered one of the highest percentages of lost music of any major composer of the late Renaissance. Mauduit continued to use the technique of musique mesurée into the 17th century, and in contexts for which it was not originally intended, such as large settings for groups of voices and instruments, some of which may have been in the Venetian style. Mersenne also credited Mauduit with introducing the viol consort into France; he also claimed that it was Mauduit who suggested adding the sixth string to the viol.
Анықтамалар және қосымша оқу
Фрэнк Доббинс: "Жак Маудуит", *The New Grove Dictionary of Music and Musicians* редакторы Стенли Сейди. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Густав Риз, *Ренессанс дәуіріндегі музыка*. Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 жыл. Джинсис Брукс, *XVI ғасырдың соңындағы Франциядағы сарай әндері*. Чикаго, Чикаго университетінің баспасы, 2000 жыл.
Frank Dobbins: "Jacques Mauduit," in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954. Jeanice Brooks, Courtly Song in Late Sixteenth Century France. Chicago, The University of Chicago Press, 2000.