Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс автоматтары (Ekіnshі dýniejýzіlіk sogystagı nemіs atyrmalary)
Mauser MG 213
Немецкая авиационная пушка Mauser MG 213 (20/30 мм) времён Второй мировой войны. Разработки послужили основой для британских, французских и американских орудий.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс автоматты зеңбірегі
German autocannon
Mauser MG 213 – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Люфтваффе үшін әзірленген 20 мм авиациялық револьверлік зеңбірек. 30 мм оқ қолданатын MG 213C, сондай-ақ MK 213 деп белгіленген, одан әрі дамытылды. Ешқайсысы соғыс аяқталғанға дейін қаруға қойылмады. Соғыстан кейін одақтас елдер бұл жобаларды зерттеді. 30 мм үлгісі британдық ADEN және француздық DEFA зеңбіректерiн жасау үшін дерлік өзгеріссіз көшірілді, ал 20 мм үлгісі АҚШ-та M39 зеңбірегінің негізі ретінде пайдаланылды.
The Mauser MG 213 was a 20 mm aircraft mounted revolver cannon developed for the Luftwaffe during World War II. A further development using a 30 mm round was developed as the MG 213C, alternately known as the MK 213. Neither design was put into service before the war ended. The designs were studied by the Allies after the end of war. The 30 mm version was copied almost without change to form the British ADEN and French DEFA, while the 20 mm version was used by the US as the basis for the M39 cannon.
Өмірбаян
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс фирмасы Mauser отын жылдамдығын арттыру үшін моторлы ату механизмін пайдаланатын түбегейлі жаңа 20 мм автокөліктік зеңбірек әзірлеуді бастады. Қарудың алғашқы тағайындамасы Mauser MG 213 болды және соғыс аяғына қарай дизайны жетіле бастады. Алайда, Boeing B 17 Flying Fortress және Avro Lancaster сияқты үлкен, ауыр бомбалаушылардың пайда болуы Luftwaffe истребительдерін ауыр зеңбіректермен жарақтандыру қажеттілігін тудырды. Mauser бұған MaschinenGewehr 213 зеңбірегін MK 108 зеңбірегінен 30 мм оқтарды атуға бейімдеу арқылы жауап берді. Бұл нұсқаның алғашқы тағайындамасы Maschinenkanone 213 болды, себебі 30 мм калибрі қаруды неміс номенклатурасында зеңбірек ретінде жіктеуді білдірді. MK 108 зеңбірегіндегі 30 мм оқтардың патроны салыстырмалы түрде қысқа және жарылғыш заттың сыйымдылығы шектеулі болды (30×90 мм), сондықтан бастапқы жылдамдығы шамамен төмен болды. Дегенмен, олар миналық оқтармен жабдықталғандықтан, бірнеше соққымен кез келген ұшақты құлатуға қабілетті болды, сондықтан бомбалаушылар сияқты қимылсыз нысаналарға қарсы тиімді болу үшін оларға жоғары жылдамдық қажет болмады. Қаһарлы күш-жігерге қарамастан, MK 213-тің өндірісі басталған жоқ, себебі даму кезіндегі проблемалар, мысалы, ұңғының қатты тозуы, сондай-ақ Германия өнеркәсібіне қарсы одақтастардың біріктірілген бомбалау науқаны. Соғыс аяғында 20 мм MG 213 немесе 30 мм MK 213-тің тек 5 прототипі (V1-ден V5-ке дейін) аяқталды және операция, оқтандыру, ату және оқтарды шығару кезінде кем дегенде 3 камера толы болды. Цилиндр сағат 5-те оқтандырылып, сағат 12-де атылды. Зеңбірек үлгілері табылып, Швейцария, Франция, Ұлыбритания және АҚШ автокөліктік зеңбіректерді жасаушылардың назарына ілікті. Британдық ADEN зеңбірегі сегіз жылдан кейін жасалды, ал АҚШ-тың M39E зеңбірегі, алғашқыда T 160 деп аталды, Корея соғысы кезінде сынаққа жіберілді.
During World War II, the German firm Mauser began development of a radically new 20 mm autocannon using a motorised firing mechanism in order to improve the rate of fire. The weapon got the preliminary designation Mauser MG 213 and by the late war period the design was beginning to mature. However the presence of large heavy bombers like the Boeing B 17 Flying Fortress and Avro Lancaster led to the need of up arming Luftwaffe fighter aircraft with heavier cannons. Mauser responded to this by adapting the MaschinenGewehr 213 to fire the 30 mm rounds from the MK 108 cannon. This variant got the preliminary designation Maschinenkanone 213, as the 30 mm caliber meant that the weapon was classed as a cannon in German nomenclature. The 30 mm rounds on the MK 108 cannon had a fairly short cartridge with limited propellant capacity (30×90mm), and thus had a low muzzle velocity of around However, as they were adapted with mine shells, which could effectively knock out any aircraft at the time with just a few hits, they did not need high velocity to be effective against non manoeuvering targets like bombers. Despite frantic efforts, production of the MK 213 never commenced due to development problems such as excessive barrel wear, not to mention the Allied Combined Bomber Offensive campaign against German industry. At the end of the war only 5 prototypes (V1 to V5) of either 20 mm MG 213 or 30 mm MK 213 were finished. and at least 3 chambers were full during operation, feeding, firing, and extracting. The cylinder was fed at the 5 o'clock position and fired at the 12 o'clock position. Upon discovery of examples of the gun, it caught the attention of autocannon developers in Switzerland, France, Britain, and the US. The British ADEN cannon was developed eight years later, while the US M39E cannon, first designated T 160, was rushed into combat evaluation during the Korean War.