Жесси Поуп: Бірінші дүниежүзілік соғыс поэзиясының авторы
Jessie Pope
Жэсси Поуп (1868-1941) – ағылшын ақыны, жазушысы, журналисі. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы патриоттық өлеңдерімен танымал, Уилфред Оуэннің шығармасына әсер еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ақын, жазушы және журналист (1868–1941)
British poet, writer, and journalist (1868 1941)
Джесси Поуп (18 наурыз 1868 – 14 желтоқсан 1941) – ағылшын ақыны, жазушысы және журналисі, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жарияланған патриоттық, көтермелеу өлеңдерімен ең көп танылған. Уилфред Оуэн 1917 жылғы «Dulce et Decorum est» поэмасын Поупқа арнады, ал оның әдеби беделі Оуэн мен Зигфрид Сассон сияқты соғыс ақындарының даңқы арта көтерілген сайын салыстырмалы түрде ұмытылған.
Jessie Pope (18 March 1868 – 14 December 1941) was an English poet, writer, and journalist, who remains best known for her patriotic, motivational poems published during World War I. Wilfred Owen wrote his 1917 poem Dulce et Decorum est to Pope, whose literary reputation has faded into relative obscurity as those of war poets such as Owen and Siegfried Sassoon have grown.
Ерте мансап
Лестер қаласында туған ол Солтүстік Лондон колледжінде білім алған. Ол Punch, The Daily Mail және The Daily Express, Pall Mall Magazine және Windsor басылымдарына тұрақты автор болған.
Born in Leicester, she was educated at North London Collegiate School. She was a regular contributor to Punch, The Daily Mail and The Daily Express, Pall Mall Magazine and the Windsor.
Прозалық редактор
Поптың Роберт Тресселдің «Жыртық шалбарлы қайырымдылар» романын тауып алуы, оның бұрын кеңінен танылмаған әдеби еңбегі болды. Оның қызы оның өлімінен кейін қолжазба туралы айтқаннан кейін ол оны тапты. Поп оны баспасына ұсынды, ол оны жариялау алдында қысқартуды тапсырды. Соның нәтижесінде романның бастапқы социалистік-саяси мазмұны өңкейтілген, жұмысшы табының стандартты трагедиясы пайда болды.
A lesser known literary contribution was Pope's discovery of Robert Tressell's novel The Ragged Trousered Philanthropists, when his daughter mentioned the manuscript to her after his death. Pope recommended it to her publisher, who commissioned her to abridge it before publication. The result was a standard working class tragedy that bowdlerized the novel's original socialist political content.
Өлең
Басқа еңбектерінің ішінде 1907 жылғы "Қағаз дөңгелектері" – әзіл-қалжың өлеңдерінің антологиясы бар. Ол балалар кітаптары үшін де өлеңдер жазды, олар қарапайым ырғақтар мен ұйқас схемаларынан тұрады, сонымен қатар жас жігіттерді соғысқа қосылуға көндіру үшін (көбінесе қысым көрсету үшін) көптеген сөздік сұрақтарды пайдаланды. "Кім ойынға барады?" үзіндісі осы стильде:
Other works include Paper Pellets (1907), an anthology of humorous verse. She also wrote verses for children's books, consisting of simple rhythms and rhyme schemes, with extensive use of rhetorical questions to persuade (and often pressure) young men to join the war. This extract from Who's for the Game? is typical in style:
"Кім окопқа барады – Сенің жігітің ба, әлде менікі ме?" сияқты басқа өлеңдер де ұқсас сезімдерді білдірді. Поуп соғыс кезінде кеңінен жарияланды, газеттерде жарияланудан басқа үш том шығарды: "Джесси Поуптың соғыс өлеңдері" (1915), "Көбірек соғыс өлеңдері" (1915) және "Қозғалысқа шақыратын қарапайым ұйқастар" (1916).
Other poems, such as The Call (1915) – "Who’s for the trench – Are you, my laddie?" – expressed similar sentiments. Pope was widely published during the war, apart from newspaper publication producing three volumes: Jessie Pope's War Poems (1915), More War Poems (1915) and Simple Rhymes for Stirring Times (1916).
Сын
Оның тақырыпқа деген көзқарасы Уилфред Оуэн мен Зигфрид Сассон сияқты соғысқа қарсы пікір білдірген әскери ақындардың ұстанымынан күрт өзгеше. Көптеген ер адамдар оның еңбегін, әсіресе Оуэннің өзі, ұнатусыз деп санады. Оуэннің "Dulce et Decorum Est" поэмасы оның жазуына тікелей жауап ретінде жазылған, бастапқыда "Джесси Поуп және т.б." деп арналған. Кейінірек бұл "Белгілі бір ақынға" деп өзгертілді, бірақ поэманы соғысты қолдаушыларға жалпы айыптау ретінде айналдыру үшін мүлдем алынып тасталды. Поуп ең алдымен соғысқа жақтас поэзиясымен, сондай-ақ миссис Хэмфри Уорд, Мей Веддерберн Каннан, Эмма Орчи және Веста Тилли сияқты үйдегі әйелдердің үгітшілерінің өкілі ретінде танымал. Атап айтқанда, оның соғысқа жақтас өлеңдерімен ұқсас құрылымға ие "Соғыс қыздары" өлеңінде: "Енді бұрынғыдай түрмеде отырмай/Өздерін биік ұстай алады/Хаки формасындағы солдаттар қайтып келгенше" делінген. Ол кезде көпшілікке белгісіз болған Николс, Сассон және Оуэн сияқты соғыс ақындары, сондай-ақ кейіннен Эдмунд Блуден, Роберт Грейвс және Ричард Олдингтон сияқты жазушылар Бірінші дүниежүзілік соғыстың тәжірибесін анықтады.
Her treatment of the subject is markedly in stark contrast to the anti war stance of soldier poets such as Wilfred Owen and Siegfried Sassoon. Many of these men found her work distasteful, Owen in particular. His poem Dulce et Decorum Est was a direct response to her writing, originally dedicated "To Jessie Pope etc.". A later draft amended this as "To a certain Poetess", later being removed completely to turn the poem into a general reproach on anyone sympathetic to the war. Pope is prominently remembered first for her pro war poetry, but also as a representative of homefront female propagandists such as Mrs Humphry Ward, May Wedderburn Cannan, Emma Orczy, and entertainers such as Vesta Tilley. In particular, the poem "War Girls", similar in structure to her pro war poetry, states how "No longer caged and penned up/They're going to keep their end up/Until the khaki soldier boys come marching back". Though largely unknown at the time, the War poets like Nichols, Sassoon and Owen, as well as later writers such as Edmund Blunden, Robert Graves, and Richard Aldington, have come to define the experience of the First World War.
Қайта бағалау
Поуптың шығармалары бүгінде мектептерде және антологияларда Соғыс ақындарының шығармаларына қарама-қарсы қойылып, оның соғысқа қатысты туындылары техникалық және саяси тұрғыдан кемсінеді. Кейбір жазушылар оның еңбегін жартылай қайта қарастыруға тырысып, оны ағылшын әйелдерінің еңбек нарығына ерте кірген пионері ретінде бағалауға ұмтылды, бірақ соғыс поэзиясының мазмұны мен көркемдік құндылығына сыншылдықпен қарайды. Поуптің, ең алдымен, юморист және жеңіл өлеңдердің авторы екенін еске түсірсек, соғысқа дейінгі кезеңдегі баспа және журналистикадағы жетістіктері, сол кезде ол замандастарының арасында "басты әйел юморист" деп танылған, оның соғыс үгітін тарату мақсатындағы өлеңдерімен қабығына жасырылған. Оның өлеңдерінде кедей және әлсіздердің, сондай-ақ күшті болуға және өзіне сенуге шақырылған әйелдердің жанашырлықпен бейнеленген образдары кездеседі. Оның 1909 жылғы екі қарама-қарсы өлеңінде суфражистерді бейнелеуі олардың іс-қимылдарына қолдау білдірген де, қарсылық танытқан да тұстарды қамтиды.
Pope's work is today often presented in schools and anthologies as a counterpoint to the work of the War Poets, a comparison by which her pro war work suffers both technically and politically. Some writers have attempted a partial re appraisal of her work as an early pioneer of English women in the workforce, while still critical of both the content and artistic merit of her war poetry. Reminded that Pope was primarily a humourist and writer of light verse, her success in publishing and journalism during the pre war era, when she was described as the "foremost woman humourist" of her day has been overshadowed by her propagandistic war poems. Her verse has been mined for sympathetic portrayals of the poor and powerless, of women urged to be strong and self reliant. Her portrayal of the Suffragettes in a pair of counterpointed 1909 poems makes a case both for and against their actions.
Кейінгі өмірі
Соғыстан кейін Поуп жазуын жалғастырды, қысқа роман, өлеңдер – олардың көптегені соғыс пен оның салдары туралы ойлармен толған, және балаларға арналған кітаптар жазды. 1929 жылы 61 жасында ол жесір банк директорына тұрмысқа шығып, Лондоннан Ұлы Ярмут қаласының жанындағы Фриттонға көшті. Ол 1941 жылдың желтоқсанында Девонда қайтыс болды.
After the war, Pope continued to write, penning a short novel, poems—many of which continued to reflect upon the war and its aftermath—and books for children. She married a widower bank manager in 1929, when she was 61, and moved from London to Fritton, near Great Yarmouth. She died on December 1941 in Devon.