Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Эндрю соборы (сондай-ақ Сент-Эндрю англикан соборы деп те аталады) – Австралияның Англикан шіркеуіндегі Сидней Англикан діоцезінің соборлық шіркеуі. Собор Сиднейдің Англикан архиепискобының және Жаңа Оңтүстік Уэльс митрополитінің (қазіргі уақытта 28 мамырдан бастап Қанышқа Раффель) резиденциясы болып табылады. Сидней деканы лауазымын 9 желтоқсан 2021 жылдан бері өте құрметті Сэнди Грант атқарады. Сент-Эндрю евангелистік миссионерлік қызмет атқарады, күн сайын құлшылық қызметтерін өткізеді, оның ішінде апта сайын жазылу қызметі де бар. Соборда хор ұлдар мен ерлерден құралған, олар оқу жылында ән шырқайды, сондай-ақ қоңыраушылар тобы да бар. Атақты түтіктерден жасалған орган жаңартылған және рециталдар мен концерттерде жиі қолданылады. Эдмунд Блэкет Джеймс Хьюм салған негіздерде жобалаған собор 1837-1868 жылдары салынды және 1868 жылы құлшылық қызметтеріне дайын болды, осылайша ол Австралиядағы ең көне собор атанды. Сент-Эндрю қаладағы готикалық жаңғыру сәулетінің ең көрнекті мысалдарының бірі. Джоан Керр соборды "он тоғызыншы ғасырдың ортасында Австралияда Англияны қайта жаңғыртуға ұмтылған отарлық ниеттің тамаша мысалы" деп сипаттады. Собор Сиднейдің орталық бизнес-ауданында, Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Сидней қаласының жергілікті басқару аймағындағы Джордж көшесінде, 1400 нөмірде орналасқан. Сент-Эндрю Англикан шіркеуінің мүлік қорына тиесілі. Ол 3 қыркүйек 2004 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының мұра тізіміне енгізілді.
St Andrew's Cathedral (also known as St Andrew's Anglican Cathedral) is a cathedral church of the Anglican Diocese of Sydney in the Anglican Church of Australia. The cathedral is the seat of the Anglican Archbishop of Sydney and Metropolitan of New South Wales (currently the Most Reverend Kanishka Raffel from 28 May 2021). The position of Dean of Sydney has been held by the Very Reverend Sandy Grant since 9 December 2021. The St Andrew's has an Evangelical ministry, holding services every day, including a weekly healing service. There is a cathedral choir of men and boys who sing during term time, as well as a company of bell ringers. The notable pipe organ has been restored and is regularly used for recitals and concerts. Designed primarily by Edmund Blacket on foundations laid by James Hume, the cathedral was built from 1837 to 1868, and was ready for services and consecrated in 1868, making it the oldest cathedral in Australia. St Andrew's is one of the city's finest examples of Gothic Revival architecture. Joan Kerr described the cathedral as "a perfect example of the colonial desire to reproduce England in Australia in the mid nineteenth century". The cathedral is located at 1400 George Street in the Sydney central business district of the City of Sydney local government area of New South Wales. St Andrew's is owned by the Anglican Church Property Trust. It was added to the New South Wales State Heritage Register on 3 September 2004;
Маккуори мен Гринвей
Губернатор Лаклан Маккуори Сиднейдің орталығындағы үлкен алаңда, маңызды мемлекеттік ғимараттар орналасқан, әсерлі ғимарат салуды жоспарлаған. Ол Сиднейдің үлкен қалаға айналып, үлкен собор қажет болатынын болжады. Сиднейге жалған жасағаны үшін жер аударылған архитектор Фрэнсис Гринвеймен бірге Маккуари 61 метрлік шаршы пішіндес шіркеуді жоспарлады, онда үш жақтан орындықтар мен галереялар ішке қарай қарауы тиіс болған. Іргетас 1819 жылдың 31 тамызында салтанатты түрде қаланды. Алайда, жоспардан бас тартуға дейін тек бірнеше іргетас салынды. Кейіннен, Джордж көшесін үлкен алаңмен бөлінуіне жол бермей, туралау үшін губернатор Бурк басшылығымен дамуды қамтамасыз ету мақсатында ол жылжытылды. Маккуаридің жоспарлары комиссар Бигге колонияға тағайындалғаннан кейін тоқтатылды, ал ұсынылған собордың орнына Сидней шіркеуі ретінде Сент-Джеймс соборы салынды. Брутон Сент-Эндрю соборын қасиеттеуге үлкермеді. Ол 1853 жылы Англияға саяхат барысында қайтыс болды және Кентербери соборында жерленді. Сиднейдің екінші епископы Фредерик Баркер 1868 жылдың 30 қарашасында, Әндір күні аяқталған ғимаратты қасиеттеді. Ашылу салтанатына Австралияның тоғыз епискобының жетісі қатысты. 1874 жылға қарай собор, батыс мұнараларымен бірге, негізінен аяқталды. Ғимараттың сыртқы пішіні аяқталды, ғимарат жиһазбен жабдықталды және ішкі жағынан өзгерістер басталды. Су және желдету жүйесімен байланысты мәселелер анықталды, оларды Блэкет әртүрлі деңгейде шешуге тырысты.
A cathedral was planned by Governor Lachlan Macquarie to be an impressive building in the centre of Sydney within a large square which would contain major civic buildings. He foresaw that Sydney would grow into a large city requiring a large cathedral. With the architect Francis Greenway, who had been transported to Sydney for forgery, Macquarie planned a church 200 feet (61 m) square and probably with the seating and galleries facing inward from three sides. The foundation stone was laid with full ceremony on 31 August 1819. Only a few foundations were laid, however, before the plan was abandoned. It was later moved to accommodate development under Governor Bourke to make George Street straight rather than interrupted by a large square. Macquarie's plans were abandoned with the appointment of Commissioner Bigge to the colony and St James' was constructed in place of the proposed cathedral as a church for Sydney. Broughton did not live to consecrate St Andrew's. He died while on a trip to England in 1853 and is buried in Canterbury Cathedral. The second Bishop of Sydney, Frederic Barker, consecrated the completed building on St Andrew's Day, 30 November 1868. Seven out of nine Australian bishops were present at the opening. By 1874 the cathedral was substantially complete, including the western towers. The external form of the building had been finished, the building was furnished and changes had already commenced to the interior. Problems were detected due to water and ventilation which Blacket attended to with varying degrees of success.
Капитул үйі
1883 жылы епископ Баркердің есімімен синод залын салу үшін алғаш рет қауым үйін салу туралы ұсыныс жасалды. Кафедра мен синод оның құрылысын бірауыздан мақұлдады. Эдмунд Блэкеттің ұлы Сирил Блэкет сәулетші болып тағайындалды. Іргетасы 1885 жылдың 30 қарашасында қаланды және құрылысы 1886 жылы аяқталды. Құрылыс орнының таңдауы шектеулі болды, учаскенің оңтүстік-батыс бұрышы ғана шамалы қолайлы болды. Тіпті ол да шектеулі болды. 1916 жылы Уилтшир мен Дэй қауым үйін кеңейту үшін қосымша құрылыстарды аяқтады. Одан әрі кеңейту туралы талаптар жалғасты, бірақ міндеттің қиындығына байланысты ешқандай шара қабылданбады.
The erection of a chapter house was first mooted in 1883 to provide a synod hall in memory of Bishop Barker. Its construction was approved unanimously by the chapter and synod. Cyril Blacket, Edmund Blacket's son, was appointed as architect. The foundation stone was laid on 30 November 1885 and construction completed in 1886. The choice of site was limited, the south west corner of the site being the only vaguely suitable one. Even this was restricted. In 1916 additions enlarging the chapter house were completed by Wiltshire and Day. Calls for further enlargement continued but nothing was done due to the difficulty of the task.
Интерьер
Ішкі кеңістік тік бұрышты готика стилінде үйлесімді композиция құрайды. Ғимарат кішкентай болғанымен, аркада мен люкарнаның пропорциялары, қалыптардың байлығы, көгілдір және қызыл бояумен әшекейленген қазықша төбесінің биіктігі, сондай-ақ кеме тіректерінің айналасындағы кесілген тас жолақтары – Сидней шіркеуінің алғашқы қайраткерлерінің есімдерін сақтайтын сәндік элементтер оған сән-салтанатты түр береді. Құрылыста Сидней құмтасы қолданылған. Ғимараттың алдындағы бөлігі жаңадан қалпына келтірілді, оның едені Гилберт Скотттың жетекшілігімен «Fields of London» компаниясы жасаған Космати стиліндегі мәрмәр және интальио плиткаларымен безендірілген. Ғимараттың қалған бөлігі Митонс компаниясының (Stoke-on-Trent) жасаған қызыл және қара энкаустикалық плиткаларымен, кішкентай интальио суреттерімен жабылған. Рередосты Сиднейдің үшінші епископы, епископ Барри тапсырыс берді. Оны 1886 жылы белгілі готикалық жаңғыру архитекторы Дж. Л. Пирсонның бақылауымен мүсінші Томас Эрп мөлдір, кремі түсті ағылшын алабастрынан қашап жасады. Алғашқыда жасалған үш суреттің тақырыбы: ортада – Расстау, сол жақта – Қайта тірілу, оң жақта – Көкке көтерілу. Екі жағында Мұса мен Илияның бейнелері бейнеленген. 1887 жылы Синодта рередостың реалистік сипатына, әсіресе орталық Расстауға қарсылық білдірілді, оны бейне табыну деп қарастыруға болар еді. Қарсылық білдірушілердің қаражатымен Расстау бейнесі қазіргі Трансфигурация көрінісімен ауыстырылды. Мұсаның екі бейнесі де, Микеланджелоның Римдегі Сан-Пьетро-ин-Винколидегі әйгілі мүсіні сияқты, мүйіздермен бейнеленген, бұл Вульгатадағы қате аудармадан туындаған символдық атрибут. Ғимараттың бастапқы жиһазының көп бөлігі сақталған, олар әртүрлі жылдары жасалған, бірақ көбінесе готика стилінде. Бастапқы хор орындықтары, қара ағылшын еменнен жасалған, әрқайсысы әртүрлі жапырақшалы оюлармен безенген үлкен мак гүлдерімен ерекше көзге түседі. Бұл орындықтар декан Филипп Дженсеннің кезінде алынып тасталған, бірақ ол кеткеннен кейін қайта орнатылды.
The interior is a harmonious composition in Perpendicular Gothic. Although the building is small, it is given a sense of grandeur by the proportions of the arcade and clerestory, the richness of the moldings, the loftiness of the hammerbeam roof with its blue and vermillion decoration, and the decorative details, which include carved stone ribbons around the nave piers, bearing the names of notables in the early Sydney church. The stone used throughout is Sydney sandstone. The chancel has a newly restored floor in ornate pattern set with marble and intaglio tiles in the Cosmati style by Fields of London, created under the direction of Gilbert Scott. The rest of the building is paved with encaustic tiles of red and black with small intaglio designs by Mintons of Stoke on Trent. The reredos was commissioned by the third Bishop of Sydney, Bishop Barry, and carved of translucent cream English alabaster by the sculptor Thomas Earp, under the supervision of the well known Gothic Revival architect J. L. Pearson in 1886. The subject matter of the three pictorial panels, as originally created, were: at the centre, the Crucifixion; to the left, the Resurrection; to the right, the Ascension. To either side were the figures of Moses and Elijah. In 1887 there was objection at synod to the representational nature of the reredos and in particular to the central Crucifixion on the grounds that it might be seen as idolatrous. The Crucifixion was replaced, at the expense of the objectors, by the present scene of the Transfiguration. Both depictions of Moses, like the famous sculpture by Michelangelo in San Pietro in Vincoli, Rome show him with horns, a symbolic attribute due to a mistranslation in the Vulgate Bible. The original furniture of the chancel, of which most remains, is of different dates, but for the most part in the Gothic style. The original choir stalls, of dark English oak, are particularly fine, having large poppy heads, each richly carved with a different foliate design. These were removed under Dean Phillip Jensen, but were reinstated following his departure.
Терезелер
Төменгі боялған шыны терезелер – Бирмингемдік Хардман шеберханасының шыныдан жасалған ең алғашқы толық циклдерінің бірі. Олар Джон Хардман Пауэллдің жұмысына тән негізгі түстерді шебер пайдалану, әсем дизайн және оқиғаны көркем жеткізу қабілетін көрсетеді. Терезелер Иса Мәсіхтің өмірі мен оның уағыздарын бейнелейді. Жеті шам мен төрт қабаттан тұратын шығыс терезесі – Мәсіхтің өмірінен, мысалы, Бес мың адамды тойдыру сияқты, апостол Әндір куә болған көріністерді бейнелейтін күрделі композиция. Батыс терезесінде апостолдар қатары орналасқан.
The lower stained glass windows are one of the earliest complete cycles of glass by Hardman of Birmingham and demonstrate the skilful employment of primary colour, elegant design and narrational intelligence that is typical of the work of John Hardman Powell. They represent the life and the parables of Jesus. The seven light and four tiered east window is a complex composition showing scenes in the life of Christ at which the Apostle Andrew was present, such as the Feeding of the Five Thousand. The west window has tiers of apostles.
Бағдарлау және қайта бағдарлау
Сент-Эндрю соборы христиан шіркеулеріне тән крест тәрізді пішінде салынған және сенімнің символы болып табылады. Собордың негізгі бөлігі немесе шаңырағы, екі жағында төменгі дәліздермен, трансептпен қиылысады, шығыс жағында дін қызметкерлері мен хор отыратын шанкельді құрайды. Хордың екі жағы дәстүрлі түрде канторис, прецентор немесе кантор жағы, және декани, декан – собордағы жоғары дәрежелі дін қызметкерінің жағы деп аталады. Собор сәулеті және собор схемасын қараңыз. Әдетте соборлар шығыс-батыс осімен бағдарланады, басты есігі батысқа, ал қасиетті орын шығысқа қаратылады. Сент-Эндрю де осы дәстүрді сақтады. Бірақ Джордж көшесі деп аталатын маңызды көше батыс емес, шығыс жағынан өтеді, бұл басты кіреберісті аз қолжетімді етеді. Сондай-ақ, көшеде электр трамвай жүйесі орнатылғанда, шу жиі Қасиетті Тағам қызметін басып тастады. Сондықтан 1941 жылы собордың ішкі бөлігі қайта бағдарланды. Батыс жағына жаңа көтерілген шанкель салынды, батыс есігі жабылды және рередос оның алдына орналастырылды. Шанкельдің барлық ішкі жабдықтары ауыстырылды, рередостың қабырғаға жақын орналасуы қосымша кеңістік жасады. Акустика жақсарды деген пікір болды, бірақ бұл шындыққа жатпайды. Бір жағынан, трамвайлар алыс болғандықтан бұрынғыдай қатты естілмесе, ішкі акустикаға кері әсері айтарлықтай болды және өздерін естіту үшін көптеген хоршылар жұмысқа алынуға тиіс болды. 1999–2000 жылдары бастапқы ішкі орналасуын қалпына келтіру үшін ауқымды консервация және қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді, нәтижесінде қасиетті орын собордың шығыс жағына орналастырылды. Бұл, өте құрметті Боак Джоббинс діни қызметкерінің басшылығымен іске асырылды. Қайта бағдарлау және консервацияның бөлігі ретінде Уайтли ағзасы солтүстік трансепт галереясынан алынып тасталды, осылайша Хардманның үлкен терезелерінің бірі ашылды, оның ішінде ерекше және біршама даулы Крестке айдалу суреті, собордың ішіндегі жалғыз бейнелеу, сондай-ақ әулиелер Андрей мен Петірдің крестке айдалу суреттері көрінді.
St Andrew's Cathedral is built to the cruciform shape traditional of Christian churches and symbolic of the faith. The body of the cathedral, or nave, with lower aisles on either side, is crossed by the transept, forming a chancel for the seating of clergy and choir at the eastern end. The sides of the choir are traditionally known as cantoris, the side of the precentor, or cantor, and decani, the side of the dean, the senior clerical appointee within the cathedral. See Cathedral architecture and Cathedral diagram. It is customary for cathedrals to be orientated on an east–west axis with the main door to the west and the sanctuary to the east. St Andrew's conformed to that tradition. But a major thoroughfare, George Street, runs by the eastern rather than the western end, making the main entrance less accessible. It also meant that when an electric tram system was installed in the street, the noise frequently drowned out the service of Holy Communion. In 1941 the interior was therefore reoriented. A new raised chancel floor was built in the west end, the west door was permanently closed and the reredos was placed immediately in front of it. All the internal fittings of the chancel were relocated, the positioning of the reredos right against the wall creating some extra space. There was a claim that the acoustics were improved but this is spurious. While, on one hand, the trams would not have seemed so loud, being more remote, the negative effects on the internal acoustics were significant and a very large number of choristers were employed to make themselves heard. In 1999–2000 major conservation and restoration work was undertaken to restore the original internal layout, whereby the sanctuary was relocated at the cathedral's eastern end. This was achieved under deanship of the Very Reverend Boak Jobbins. As part of the reorientation and conservation, the Whitely organ was removed from the north transept gallery, thus revealing one of the larger of Hardman's windows including, notably and somewhat controversially, the Crucifixion, the only depiction in the entire cathedral, together with the crucifixions of the saints Andrew and Peter.
Өзгерістер
Қайырлылық дастарқанының алтарь ретінде жаңылыс түсінілмеуі үшін, күшті евангелиялық епархиялық басшылығы дастарқанды ғибадатханада алдыңғы жағына қоюға және қасиетті тамақ ішетін кезде қажет болмағанда алып тастауға болатындай етіп, оңай жылжымалы болуын шешті, осылайша презентациялар мен музыкалық өнерпаздықтар үшін орын босатылатын еді. Жаңа үстел орнатылды, қарапайым, төртбұрышты және заманауи дизайнмен. Кейбір дәстүрлі англикандықтар әшекейленген ою-өрнектері бар ескі үстелді рередос алдындағы әдеттегі орнында қалдыру керек деп ұсынды. Англиядағы соборларда үлкен өлшемдеріне байланысты екі орында үстелдер болуы жиі кездеседі. Бірақ бұл Сиднейде болмағандықтан, ескі үстелді Рим-католик және көптеген англикан шіркеулерінің "жоғарғы алтарымен" байланыстырып алу қаупімен оны сақтап қалудың орнына, тастап кету туралы шешім қабылданды (Сиднейдегі англикан шіркеуіндегі қасиетті дастарқан ағаштан жасалуы керек және жылжытуға мүмкіндік болуы тиіс). Сонымен қатар, ескі үстелді сақтамаудың басты себебі - оның термиттердің зиян келтіруі, Сидней орталығындағы мәңгілік проблема. Филипп Дженсеннің кеткенінен кейін, бұрынғы хор орындары бұрынғы орнына қайта орнатылды, ал заманауи уақытша орындар қолданылмайды. Бүркіт пішінді рухтық тұғындар қайта орнатылды. "Дөңгелектегі тамақ" деп белгілі жылжымалы "қасиетті үстел" әлі де қолданыста. Собордың құндылықтарының бірі - 1539 жылғы Ұлы Киелі кітап (Генрих VIII әрбір шіркеуде ағылшын тілінде Киелі кітап болуын бұйырған жылға дейін басылған). Ол Ұлыбританияның Нортгемптонширдегі Сент-Эндрю Барнвелл шіркеуі тарапынан Австралияның соғыстан кейінгі Ұлыбританияға көрсеткен жомарттығы үшін алғыс айту ретінде Сент-Эндрюге сыйға тартылды. Рередостың жанында (шыныдан жасалған қоршауда) Киелі кітаптың көрнекті орналасуы Сидней епархиясының Киелі кітапқа, Құдайдың "сөзі" ретінде сенуге берген маңыздылығын көрсетеді. Сидней англикандық теологиясының тәжірибелік руханилыққа қарағанда, Киелі жазбаларды түсінуге баса назар аударуы, кітаптың құрбандықтан басымдығымен расталады.
To avoid any potential confusion of the communion table with an altar, the strongly Evangelical diocesan leadership decided that the communion table should be placed in a more forward position in the chancel and that it should be easily portable in order that it might be removed when not required for Holy Communion, to clear a space for presentations and musical performances. A new table, of a simple, square and modern design, was installed. It was suggested by some traditional Anglicans that the older table, with its ornate carving, should be retained in its usual place in front of the reredos. It is not unusual for cathedrals in England, because of their vast size, to have tables in two positions. But as this was not the case in Sydney it was decided to abandon the old table rather than maintaining it at the risk of it being associated with the "high altar" of Roman Catholic and many Anglican churches (the communion table in an Anglican church in Sydney must be of wood and be able to be moved). In addition, a major consideration in not retaining the old table was that it was riddled with termite damage, a perpetual problem in the centre of Sydney. Since the departure of Phillip Jensen, the old choir stalls have been reinstalled in their former position, and the more modern temporary ones are not in use. The eagle lecterns have been reinstated. The mobile "holy table, known as "Meals on Wheels", is still in use. One of the treasures of the cathedral is the Great Bible of 1539 (printed at the date when Henry VIII ordered that every church should have a Bible in the English language). It was donated to St Andrew's by the church of St Andrew's Barnwell in Northamptonshire, United Kingdom, in thanksgiving for the Australia's generosity to post war Britain. The prominent positioning of the Bible (in its glass case) at the side of the reredos is illustrative of the Sydney diocese's emphasis on belief in the Bible as the authoritative "Word of God". The emphasis of Sydney Anglican theology on an understanding of scripture, as against experiential spirituality, is confirmed by the apparent precedence of the book over the sacrament.
Жағдай
2003 жылғы 7 шілдедегі жағдай бойынша, физикалық жағдайы жақсы. Археологиялық потенциалы жоғары. 1932 жылы Джон Уайтли жасаған орган солтүстік трансептке орналастырылды. 1950 жылдары аспаптар біріктіріліп, бір консольден ойнатылатын болды, осылайша Австралиядағы ең ірі шіркеу органы құрылды. 1998 жылы органдарды тағы да жетілдіру және канадтық Orgues Létourneau фирмасымен қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Уайтли органы солтүстік трансепт галереясынан алынып тасталды. Letourneau компаниясы қалпына келтірген орган төрт мануалды механикалық жүйеден тұрады, ол қайта құрылған Hill органымен және Уайтли құбырларының ең жақсы бөліктерін қамтиды. Австралиялық және халықаралық органшылардың концерттері әдетте бейсенбі күндері сағат 13:10-да басталып, 30-40 минутқа созылады. Мұндай концерттер 40 жылдан бері өткізіліп келеді.
As at 7 July 2003, Physical condition is good. Archaeological potential is high. In 1932 an organ by John Whitely was placed opposite in the north transept. In the 1950s the instruments were amalgamated to be played from a single console, thus constituting the largest church organ in Australia. There was a further rationalisation of the organs in 1998 with a restoration by the Canadian firm of Orgues Létourneau. The Whitely was removed from the north transept gallery. The organ, as reconstituted by Letourneau, consists of four manuals with mechanical action, comprising the rebuilt Hill organ, together with the best of the Whitely pipework. There are regular Thursday afternoon recitals by Australian and international organists, commencing at 1:10 pm and usually lasting for 30 or 40 minutes. These recitals have been held for over 40 years.
Қоңыраулар
Сент-Эндрюде Джон Тейлор және компаниясы (Англия, Лоубороу) құйған 12 қоңыраудан тұратын қоңыраулар жиынтығы бар, ол 1965 жылы Эрнест Сэмюэл Триггтің естелігіне арналып орнатылды. Ең ауыр қоңыраудың салмағы 291/4 центнер, ең жеңілі – 61/2 центнер. Оларды әр жексенбі күні таңертең және жаттығу кештері Австралия мен Жаңа Зеландия қоңыраушылар қауымдастығының мүшелері соғып ойнайды.
St Andrew's has a peal of 12 bells cast by John Taylor & Co. of Loughborough in England and installed in 1965 to the memory of Ernest Samuel Trigg. The tenor weighs 291/4 cwt and the lightest 61/2 cwt. They are rung by members of The Australian and New Zealand Association of Bellringers each Sunday morning and on practice nights.
Мұра тізімі
Собор Сиднейдің сол бөлігіндегі мұраға алынған ғимараттар тобы – Town Hall Group құрамына кіреді. Собордан басқа, топқа Сидней қалалық әкімшілігі (Уилсон мен Бонд жобалаған, 1886–1889 жылдары салынған), Королева Виктория ғимараты (Джордж МакРэй жобалаған, 1893–1898 жылдары салынған), бұрынғы Грешем қонақ үйі (149 Йорк көшесі, Ж. Киркпатрик жобалаған, шамамен 1890 жылы салынған) және бұрынғы Жаңа Оңтүстік Уэльс банкінің (тек фасады), 485 Джордж көшесі (Варни Паркс жобалаған, 1894 жылы салынған) ғимараттары кіреді.
The cathedral is part of the Town Hall Group, a group of heritage listed buildings in that part of Sydney. Apart from the cathedral, the group includes the Sydney Town Hall (designed by Wilson and Bond, built 1886–89), the Queen Victoria Building (designed by George McRae, built 1893–98), the former Gresham Hotel (149 York Street, designed by J. Kirkpatrick, built c. 1890) and the former Bank of New South Wales (facade only), 485 George Street (designed by Varney Parkes, built 1894).
Жаңа Оңтүстік Уэльстің мемлекеттік мұралар тізілімі
2003 жылдың 1 шілдесіне қарай, Сент-Эндрю соборы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы ең әсем готикалық жаңғыру стиліндегі шіркеу ғимараттарының бірі және Сидней англикандық дін өкілдігінің ең маңызды шіркеу ғимараты болып табылады. Бұл ғимарат Колонияның мұратын бейнелейді және құрылысы кезінде де, одан кейін де Сидней өмірінің орталық нүктесі болды. Собордың құрылысын аяқтау шіркеу үшін де, Сидней қаласы үшін де зор жетістікке айналды. Ғимараттың рухани маңызы англикандықтар үшін де, жалпы қоғам үшін де өте жоғары. Ол көптеген маңызды шаралар үшін "Мемлекеттік" шіркеу ретінде танылды. Ғимараттар тобының эстетикалық құндылығы жоғары, себебі олар шеберлікпен жасалған және әр детальге назар аударылған құрылымдардан тұрады. Собордың ішкі кеңістігінің эстетикалық құндылығы жоғары, тіпті өзгертілген түрінде де, ол бастапқы жиһаздардың көп бөлігін, соның ішінде Хилл ағзасын сақтайды. Соборда құрылыс кезінде орнатылған, өте әдемі және маңызды боялған шыны терезелер жиынтығы бар. Собор тарихи маңызы бар, өйткені ол Англикан шіркеуінің өсуін, англикандық діннің өзгерістерін және оның көрнекті шіркеу және қоғам қайраткерлерімен байланысын көрсетеді. Сент-Эндрю Австралияның Ұлттық мұра қорының тізімінде ұлттық маңызы бар ғимарат ретінде сақталған.
As at 1 July 2003, St Andrew's Cathedral is one of the finest Gothic revival church buildings in New South Wales and is the pre eminent church building within the Sydney Anglican Diocese. The building represents the aspirations of the Colony and was the focus of much of Sydney life both during and after its construction. The completion of the Cathedral building was a major achievement for both the church and the City of Sydney. The building has high spiritual significance for both Anglicans and the wider community. It has been the "State" church for many major events. The building group has high aesthetic significance as a finely crafted and detailed group of structures. The Cathedral interior has high aesthetic value, even in its altered form, containing much of the original furniture and fittings including the Hill organ. The Cathedral contains a very fine and significant set of stained glass windows that predominantly date from the time of construction. The cathedral has historic significance as it has reflected the growth of the Anglican Church and changes in Anglicanism and for its associations with prominent church and civic persons. St Andrew's has a National Trust of Australia heritage listing as being a building of national significance.