Хью Джадсон Килпатрик: Американ азамат соғысының генералы және саяхатшысы

Кіріспе

Біріккен Штаттар армиясының генералы, саясаткер (1836–1881)

Хью Джадсон Килпатрик (14 қаңтар 1836 – 4 желтоқсан 1881) – Америка Азамат соғысы кезінде Біріккен Штаттар армиясының офицері, бригада генералы шеніне жеткен. Кейін ол Чилиде АҚШ елшісі және АҚШ Өкілдер палатасына сайлауға сәтсіз кандидат болды. "Килкавалерия" (немесе "Қырғын атты") деген лақап атпен белгілі болған Килпатрик, шайқаста қол астындағы сарбаздардың өмірін ойсыз құрбан ететін тактика қолданғаны үшін мақталып, сонымен бірге үйлерін және қалаларын қиратқан оңтүстік халқының жек көруіне іліккен.

Ерте өмір

Хью Джадсон Килпатрик, көбінесе Джадсон Килпатрик деп аталатын, полковник Саймон Килпатрик пен Джулия Уикхэмтің төртінші баласы, Нью-Джерси штатының Декертаун (қазіргі Суссекс қаласы) жанындағы Уантедж округіндегі отбасылық шаруа қожалығында дүниеге келді.

Азаматтық соғыс

Килпатрик 1861 жылы Соғыс басталғаннан кейін АҚШ Әскери академиясын бітіріп, 1-ші АҚШ артиллериясының екінші лейтенанты болып тағайындалды. Үш күн ішінде ол 5-ші Нью-Йорк жұмыскерлік полкінің ("Дюрие зуавтары") капитаны болды. Килпатрик – Азамат соғысында жараланған АҚШ армиясының алғашқы офицері. Ол 1861 жылдың 10 маусымында Биг-Бетель шайқасында ротаға басшылық еткенде, шашыранды оқтан жамбасына жара алды. Феликс Агнус шайқаста жараланғаннан кейін оның өмірін сақтап қалды. 25 қыркүйекте ол 2-ші Нью-Йорк атты әскер полкінің подполковнигі болды, оны құруға көмектесті, және осы атты әскер оған атақ пен жамандық әкелді. Бастапқыда подполковник Килпатрикке берілген тапсырмалар тыныш болды, ол штабта және ұсақ атты әскер шайқастарында қызмет етті. Бұл 1862 жылдың тамызындағы екінші Булл-Ран шайқасында өзгерді. Ол науқанның басында Вирджиния орталық темір жолына шабуыл жасады, содан кейін шайқастың алғашқы кешінде атты әскерге қараңғыда шабуыл жасауға бұйрық берді, нәтижесінде толық эскадрон сарбазын жоғалтты. Дегенмен, ол 6 желтоқсанда полковник болып тағайындалды. Килпатрик агрессивті, батыл, амбициялы және жолғалмалы болды. Ол жиырмадан ассан шағында саяси ықпалды пайдаланып, жол ашудың шебері еді. Оның сарбаздары оның мінез-құлқына, адамдар мен жылқыларды шаршатуға және өзін-өзі құрбан ететін атты әскерге шабуыл жасауға дайындығына риза болмады. (1850 жылдары соғысқа енгізілген ұңғылы мылтықтар тарихи атты әскерді көбінесе өткен заманға жатқызып жіберді. Атты әскердің рөлі көбінесе күзетуге, шабуыл жасауға, барлауға және ақпарат жинауға дейін азая түсті.) Оның сарбаздары Килпатрикке "Атты әскерді өлтір" деген лақап ат қойды. Оның армиядағы басқалармен де жаман қарым-қатынасы болды. Оның лагерьлері нашар күтілген және көбінесе оған келіп-кетіп жүретін әйелдерге толы болды, тіпті Килпатрик өзі де оларға барып тұратын. Ол 1862 жылы сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыпталып, тұтқынға алынды, қарсыластардың тауарларын жеке пайдаға сатқандығы айыпталды. Ол Вашингтон қаласында мас күйде болғаны үшін және командасы үшін аттар сатып алу кезінде пара алғаны үшін тағы да түрмеге жабылды. 1863 жылдың ақпанында генерал-майор Джозеф Хукер Потомак армиясында генерал-майор Джордж Стоунмен басқаратын атты әскер корпусын құрды. Килпатрик 1-ші бригаданың 2-ші дивизиясының қолбасшылығын қабылдады. Мамыр айында Канселлзвилл шайқасында Стоунменнің атты әскеріне генерал Роберт Лидің армиясының артына тереңінен өтіп, темір жолдар мен жабдықтауларды жоюға бұйрық берілді. Килпатрик солай істеді. Корпус Лидің назарын аударуды күткендей нәтиже бермесе де, Килпатрик 1863 жылғы Стоунменнің шабуылында вагондарды басып алу, көпірлерді өртеу және Лидің айналасын, Вирджиния штатының Ричмонд қаласының шетіне дейін айналып өту арқылы атаққа ие болды.

Kilpatrick graduated from the United States Military Academy in 1861, just after the start of the war, and was commissioned a second lieutenant in the 1st U. S. Artillery. Within three days he was a captain in the 5th New York Infantry ("Duryée's Zouaves"). Kilpatrick was the first United States Army officer to be wounded in the Civil War, struck in the thigh by canister fire while leading a company at the Battle of Big Bethel, June 10, 1861. Felix Agnus is credited with saving his life after being injured in the battle. By September 25 he was a lieutenant colonel, now of the 2nd New York Cavalry Regiment, which he helped to raise, and it was the mounted arm that brought him fame and infamy. Assignments were initially quiet for Lt. Col. Kilpatrick, serving in staff jobs and in minor cavalry skirmishes. That changed in the Second Battle of Bull Run in August 1862. He raided the Virginia Central Railroad early in the campaign and then ordered a twilight cavalry charge the first evening of the battle, losing a full squadron of troopers. Nevertheless, he was promoted to full colonel on December 6. Kilpatrick was aggressive, fearless, ambitious, and blustery. He was a master, in his mid twenties, of using political influence to get ahead. His men had little love for his manner and his willingness to exhaust men and horses and to order suicidal mounted cavalry charges. (The rifled muskets introduced to warfare in the 1850s made the historic cavalry charge essentially an anachronism. Cavalry's role shrank primarily to screening, raiding, reconnaissance and intelligence gathering.) The widespread nickname his troopers used for Kilpatrick was "Kill Cavalry". He also had a bad reputation with others in the Army. His camps were poorly maintained and frequented by prostitutes, often visiting Kilpatrick himself. He was jailed in 1862 on charges of corruption, accused of selling captured Confederate goods for personal gain. He was jailed again for a drunken spree in Washington, D. C., and for allegedly accepting bribes in the procurement of horses for his command. In February 1863, Maj. Gen. Joseph Hooker created a Cavalry Corps in the Army of the Potomac, commanded by Maj. Gen. George Stoneman. Kilpatrick assumed command of the 1st Brigade, 2nd Division. In the Chancellorsville Campaign in May, Stoneman's cavalry was ordered to swing deeply behind Gen. Robert E. Lee's army and destroy railroads and supplies. Kilpatrick did just that, with gusto. Although the corps failed to distract Lee as intended, Kilpatrick achieved fame by aggressively capturing wagons, burning bridges, and riding around Lee, almost to the outskirts of Richmond, Virginia, in Stoneman's 1863 raid.

Геттисбург шайқасы

Геттисбург науқанының басында, 9 маусымда 1863 жылы Килпатрик Брэнди стансасында соғысты, бұл соғыстың ең ірі атты әскер шайқасы болды. Ол 27 жасында 13 маусымда бригада генералы атағын алды, Олди мен Аппервиллде шайқасты және Геттисбург шайқасы басталар алдында үш күн бұрын дивизияны басқаруға тағайындалды. 21 маусымда ол Аппервиллде тұтқындалды, бірақ тез құтқарылды және сол күні Солтүстік Каролинаның 5-ші атты әскерінің жараланған командирін құтқару үшін өмірін қауіпке тікті. 30 маусымда ол Пенсильвания штатының Хановер қаласында Дж.Е.Б. Стюарттың атты әскерімен қысқаша қақтығысты, бірақ ақпарат жинау міндетін орындаудың орнына Стюартты қуумен айналысты. Геттисбург шайқасының екінші күні, 1863 жылдың 2 шілдесінде Килпатриктің дивизиясы Уэйд Хэмптонға қарсы Хантерстаун қаласынан солтүстік-шығысқа қарай бес шақырым жерде шайқасты. Содан кейін ол түнге оңтүстік-шығыстағы "Екі тавернада" орналасты. Оның бригада командирлерінің бірі, бригада генералы Джордж А. Кастерге келесі күні Стюарттың атты әскеріне қарсы шабуылға шығу үшін бригада генералы Дэвид МакМ. Грегг дивизиясына қосылуға бұйрық берілді, сондықтан Килпатрик бір бригадамен қалды. 3 шілдеде Пикеттің шабуылынан кейін армия командирі генерал-майор Джордж Г. Мид және атты әскер корпусының командирі Альфред Плесонтон оған Литл Раунд Топтан батысқа қарай Конфедерацияның оң фланкіндегі генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің корпусының жаяу әскерлік позицияларына қарсы атты әскер шабуылын жасауды бұйырды. Килпатриктің жалғыз бригада командирі, бригада генералы Илон Дж. Фарнсворт мұндай қадамның нәтижесіз екеніне қарсылық көрсетті. Килпатрик оның батылдығына күдік келтіріп, оған шабуылға бастауға батылдық берді: «Егер сен шабуыл жасаудан қорқатын болсаң, мен өзім бастаймын». Фарнсворт немерелікпен бұйрыққа бағынды. Ол шабуыл кезінде қаза тауып, бригадасы ауыр шығынға ұшырады. Килпатрик және қалған атты әскер Лидің Вирджинияға қайтып келе жатқанда оны қуды және мазалады. Сол күзде ол Раппанок өзенінде Конфедерацияның «Сателлит» және «Релианс» атқыш кемелерін жою экспедициясына қатысып, оларға шабуыл жасап, экипаждарын сәтті тұтқынға алды.

At the beginning of the Gettysburg Campaign, on June 9, 1863, Kilpatrick fought at Brandy Station, the largest cavalry battle of the war. He received his brigadier general's star at the age of 27 on June 13, fought at Aldie and Upperville, and assumed division command three days before the Battle of Gettysburg commenced. On June 21, he was captured at Upperville, but was quickly rescued, going on to risk his life that same day in order to rescue the wounded commander of the 5th North Carolina Cavalry. On June 30, he clashed briefly with J. E. B. Stuart's cavalry at Hanover, Pennsylvania, but then proceeded on a wild goose chase in pursuit of Stuart, rather than fulfilling his mission of intelligence gathering. On the second day of the Gettysburg battle, July 2, 1863, Kilpatrick's division skirmished against Wade Hampton five miles northeast of town at Hunterstown. He then settled in for the night to the southeast at Two Taverns. One of his brigade commanders, Brig. Gen. George A. Custer, was ordered to join Brig. Gen. David McM. Gregg's division for the next day's action against Stuart's cavalry east of town, so Kilpatrick was down to one brigade. On July 3, after Pickett's Charge, he was ordered by army commander Maj. Gen. George G. Meade and Cavalry Corps commander Alfred Pleasonton to launch a cavalry charge against the infantry positions of Lt. Gen. James Longstreet's Corps on the Confederate right flank, just west of Little Round Top. Kilpatrick's lone brigade commander, Brig. Gen. Elon J. Farnsworth, protested against the futility of such a move. Kilpatrick essentially questioned his bravery and allegedly dared him to charge: "Then, by God, if you are afraid to go I will lead the charge myself." Farnsworth reluctantly complied with the order. He was killed in the attack and his brigade suffered significant losses. Kilpatrick and the rest of the cavalry pursued and harassed Lee during his retreat back to Virginia. That fall, he took part in an expedition to destroy the Confederate gunboats Satellite and Reliance in the Rappahannock River, boarding them and capturing their crews successfully.

Дальгрен ісі

1864 жылдың көктемінде генерал-лейтенант Улисс С. Гранттың құрлықтағы науқаны басталар алдында Килпатрик Ричмондқа және Вирджиния түбегіне шабуыл жасады, Бель-Айл мен Либби түрмелерінде ұсталған Одақтың әскери тұтқындарын босатуды үміттене отырып. 28 ақпанда Килпатрик өзінің дивизиясын алып, Роберт Лидің қанатына жасырын түрде шабуылдап, Ричмондқа қарай оңтүстікке бет бұрды. 1 наурызда олар қаладан 5 миль қашықтықта болды. Бірақ қаланың қорғанысы тым күшті болды, және Конфедерация әскерінің көптеген отряды, соның ішінде Солтүстік Вирджиния армиясынан келген генерал Уэйд Хэмптонның сарбаздары, олардың соңынан қуып жете берді. Ричмондқа жетпегендіктен және Потомак армиясына қайта орала алмағандықтан, Килпатрик Бен Батлердің Джеймс армиясы орналасқан Вирджиния түбегіне қарай бұрылуға шешім қабылдады. Осы уақытта генерал Ульрик Дальгреннің бригадасы (негізгі күштен бөлініп) Джеймс өзенінен өте алмағанын білгенде, қатты алаңдады. Ақырында 300 сарбазы лагерьге келді, ал Дальгрен мен қалғандары із-түзсіз жоғалып кетті. Тірі қалғандар Ричмонд маңындағы ауылдарды қараңғыда және қыраулы боранында аралап, жау әскері мен жаушыл азаматтармен толы орманды кезіп, қорқынышты сапар жасағанын айтты. Бір құл Дальгрен мен онымен бірге жүрген 200 атты әскерге Джеймс өзенінің суы аз және оны аттап өтуге болатын жерді көрсеткен еді. Олар сол жерге жеткенде, өзеннің суы көтеріліп, тасыған. Алданып қалғанына сенген Дальгрен құлды асып өлтіруге бұйырды. Олар солтүстікке қайтып, Килпатрикті жоғалтып, жау территориясында жалғыз қалды. Сарбаздар Матапони өзеніне дейін соғысып, өтіп, қауіптен құтылғандай болды, бірақ қараңғыда Конфедерацияның тұзағына түсіп қалды. Дальгрен көптеген сарбаздарымен бірге атып өлтірілді, ал қалғандары тұтқынға алынды. Оның денесі кейін Ричмондта соғыс трофесі ретінде қойылды. Дальгреннің өлімінен кейін көп ұзамай оның денесінде табылған қағаздар экспедицияның мақсатын көрсетті, ол Ричмондты өртеп, тонап, Джефферсон Дэвисті және бүкіл Конфедерация кабинетін өлтіруді көздегенін көрсетті. Шабуыл нәтижесінде 324 атты әскер қаза тауып, жараланды, ал 1000-нан астамы тұтқынға алынды. Килпатриктің сарбаздары Ричмондтың шетінде қиратулар жасап, темекі қоймаларын, қайықтарды, теміржол вагондарын және рельстерін, сондай-ақ басқа да инфрақұрылымды жойды. Олар сондай-ақ үйлер мен басқа да ғимараттардың ішінде және айналасында көптеген жарнамаларды таратып, АҚШ-қа адалдық ант берген кез келген оңтүстік азаматқа рақымшылық ұсынды. Рейд кезінде Ричмондтың провист маршалы Джон Х. Виндер Ричмонд Либби түрмесінде ұсталған Одақтың әскери тұтқындары қашып кетуі мүмкін деп алаңдап, олар қашып кетуге тырысса жарылатындай етіп, ғимараттың астына оқ-дәрі қоюға бұйырды. Дальгрен құжаттарының жариялануы халықаралық дау тудырды. Генерал Брэкстон Брэгг бұл құжаттарды "адамгершіліксіз" деп айыптады, ал Конфедерацияның соғыс хатшысы Джеймс Седдон Одақ тұтқындарын асып тастауды ұсынды. Роберт Ли олардың қорқынышты құжат екенін мойындады, бірақ нақты қиратулар болмағанын және құжаттар жалған болуы мүмкін екенін айтып, сабырлы болуға шақырды. Сонымен қатар, Ли Потомак армиясы тұтқындаған кейбір Конфедерация партизандарын асып өлтіруді қарастырып жатқанын білгендіктен, Дальгреннің сарбаздарын өлтіру тізбекті реакцияны бастауы мүмкін деп уайымдады. Конфедерация генералы Джордж Мидке бейтарап ту астында құжаттарды жіберіп, түсіндірме сұрады. Мид Вашингтоннан немесе армиядан ешкімнің өртеп жіберу немесе өлтіру туралы бұйрық бермегенін жазды. Осы уақытта солтүстік және оңтүстік газеттері мен саясаткерлері бір-біріне шабуыл жасады. Біріншісі Ульрик Дальгреннің мәйітін ойын-сауық ретінде пайдалануды айыптады, ал екіншісі Линкольн үкіметін Вирджиния азаматтарын кемсітусіз тонау және өлтіруді қалайды деп айыптады, соның ішінде Килпатрик Одақ тұтқындаларын босатып, Ричмонд әйелдеріне жібергісі келді деген де болды. Солтүстіктегі газеттер де шабуылдың салдарынан болған қиратуды мақтап, Вирджинияның қираған жағдайын сипаттаудан ләззат алды. Бен Батлердің Монро фортындағы базасына жеткеннен кейін Килпатриктің сарбаздары кемемен Вашингтонға оралды. Олар Потомак армиясына қайта қосылғаннан бұрын Александрияда (Вирджиния) бірнеше күн демалыс алғанда да қиындықтар туды. Қала афроамерикалық әскерлермен гарнизондық түрде бекітілген, және бірі атты әскерге жолда кездесіп, тек қызметте жүрген адамдарға ғана атпен көлік жүруге рұқсат етілгенін айтты. Бұл сарбаз қара нәсілді адамнан бұйрық алуды қорлағандықтан, ол бірден қылышымен оны құлатты. Килпатриктің дивизиясы Рапидан өзеніне дереу аттануға мәжбүр етіліп, демалыс алмай және жаңа форма киімдерін алмастан жазаланды. "Килпатрик-Дальгрен" экспедициясы соншалықты сәтсіздікке ұшырағандықтан, Килпатрик енді Шығыс театрында қабылданбады. Ол генерал-майор Уильям Текумсе Шерманның басқаруымен Камберленд армиясының кавалерия корпусының 3-ші дивизиясын басқару үшін батысқа ауыстырылды.

Just before the start of Lt. Gen. Ulysses S. Grant's Overland Campaign in the spring of 1864, Kilpatrick conducted a raid toward Richmond and through the Virginia Peninsula, hoping to rescue Union prisoners of war held at Belle Isle and in Libby Prisons in Richmond. Kilpatrick took his division out on February 28, sneaking past Robert E. Lee's flank and driving south for Richmond. On March 1, they were within 5 miles of the city. Defenses around the city were too strong however and numerous squads of Confederate militia and cavalry nipped at their heels the whole way, including some of General Wade Hampton's troopers dispatched from the Army of Northern Virginia. Unable to get at Richmond or return to the Army of the Potomac, Kilpatrick decided to bolt down the Virginia Peninsula where Ben Butler's Army of the James was stationed. Meanwhile, the general was dismayed to find out that Ulric Dahlgren's brigade (detached from the main force) had not made it across the James River. Eventually 300 of the latter's troopers stumbled into camp, Dahlgren and the rest seemingly vanished into thin air. The survivors reported that they'd made a nightmarish journey through the countryside around Richmond in darkness and a sleet storm, the woods filled with enemy troops and hostile civilians at every turn. Dahlgren and the 200 cavalrymen he was accompanying had been told by a slave of a place where the James was shallow and could be forded. When they got there, the river was swelled up and cresting. Convinced he'd been tricked, Dahlgren ordered the slave hanged. They went back north and found that Kilpatrick was gone and they were alone in a hostile country. The troopers battled their way to the Mattaponi River, crossed, and appeared to be safe from danger, but in the dark they ran into a Confederate ambush. Dahlgren was shot dead along with many of his men, the rest being taken prisoner. His body was then displayed in Richmond as a war trophy. Papers found on the body of Dahlgren shortly after his death described the object of the expedition, apparently indicating that he intended to burn and loot Richmond and assassinate Jefferson Davis and the whole Confederate cabinet. The raid had resulted in 324 cavalrymen killed and wounded, and 1000 more taken prisoner. Kilpatrick's men had cut a swathe of destruction across the outskirts of Richmond, destroying tobacco barns, boats, railroad cars and tracks, and other infrastructure. They also deposited a large number of pamphlets in and around homes and other buildings offering amnesty to any Southern civilian who took the oath of loyalty to the United States. During the raid BG John H. Winder, Provost Marshal of Richmond, was so concerned that Union POWs held in Richmond Libby prison would try to escape that he ordered gunpowder placed under the building, to be detonated if they attempted to escape. The discovery and publication of the Dahlgren Papers sparked an international controversy. General Braxton Bragg denounced the papers as "fiendish" and Confederate Secretary of War James Seddon proposed that the Union prisoners be hanged. Robert E. Lee agreed that they made for an atrocious document, but urged calm, saying that no actual destruction had taken place and the papers might very well be fakes. In addition, Lee was concerned because some Confederate guerrillas had just been captured by the Army of the Potomac, which was considering hanging them, and execution of Dahlgren's men might set off a chain reaction. The Confederate general sent the papers to George Meade under a flag of truce and asked him to provide an explanation. Meade wrote back that no burnings or assassinations had been ordered by anyone in Washington or the army. Meanwhile, newspapers and politicians in the North and South exchanged blows. The former condemned the use of Ulric Dahlgren's corpse as a carnival attraction and the latter accused Lincoln's government of wanting to conduct indiscriminate pillage and slaughter on Virginia civilians, including the claim that Kilpatrick wanted to free Union prisoners and turn them loose on the women of Richmond. Northern papers also cheered the destruction caused by the raid and took pleasure in describing the ravaged condition of the Virginia countryside. After reaching Ben Butler's base at Fort Monroe, Kilpatrick's men took a steamship back to Washington. More trouble followed when they were granted a few days' rest in Alexandria, Virginia before rejoining the Army of the Potomac. The city was garrisoned with African American troops, and one stopped to inform a cavalryman that only persons on active duty were allowed to ride horses through the streets. This trooper found it insulting to take orders from a black man and promptly struck him down with his sword. Kilpatrick's division was punished by being forced to immediately embark for the Rapidan River without resting or drawing new uniforms. The "Kilpatrick Dahlgren" expedition was such a fiasco that Kilpatrick found he was no longer welcome in the Eastern Theater. He transferred west to command the 3rd Division of the Cavalry Corps of the Army of the Cumberland, under Maj. Gen. William Tecumseh Sherman.

Грузия мен Каролина арқылы соңғы науқандар

1864 жылы Джадсон Килпатрикті бағалай келе, Шерман: "Килпатрик – тозақтың ақымағы екенін білемін, бірақ осындай адамды осы жорықтағы атты әскерімнің басына қойғым келеді" деді. 1864 жылдың мамыр айынан бастап Килпатрик Атланта науқанына қатысты. 13 мамырда Ресака шайқасында ол жамбасынан ауыр жарақат алды және жарақатының салдарынан шілде айының соңына дейін шайқасқа қатыса алмады. Ол Конфедерацияның тылында шабуылдар жасап, теміржолдарды қиратып, бірде Атлантадағы жаудың қоршауын толық айналып өтті. Оның дивизиясы 1864 жылдың 31 тамызындағы Джонсборо шайқасында маңызды рөл атқарды. Килпатрик Шерманмен бірге Теңізге Саваннаға, содан кейін Каролина науқанында солтүстікке қарай жорық жасады. Ол оңтүстіктік мүлікті жоюдан ләззат алды. Екі рет оның қатыгез мінезі оны жаңылдырды: генерал-майор Уэйд Хэмптон басқаратын Конфедерация атты әскері, оның Колумбия арқылы өтеген кезде танысқан Мари Бузермен төсекте жатқанда, оның лагеріне шабуыл жасады. Монро қиылысындағы шайқаста әскері қайта құрылғанға дейін ол іш киімінде қашып, өмірін сақтап қалды. Килпатрик Айкен қаласына беттеді, онда Джозеф Уилердің басқаруындағы әскерлермен шайқасты. Килпатрик шайқаста жеңіліп, Монморенсидегі қорғанысына қайта шегінді. 1865 жылдың 13 сәуірінде Килпатрикке Уилердің кавалериясынан шыққан, мас екендігі айтылған Техас атты әскерінің лейтенанты атысты, ол өзінің аты Роберт Уолш екенін мәлімдеді. Уолш генерал мен оның штабына револьверінен алты рет атып, ал Ралидің азаматтары, қала бірнеше күн бұрын берілгенін еске алып, оны тоқтатуға өтінді. Ұзақ сораудан кейін Килпатрик әскерлеріне Уолшты әйелдердің көзінен алып, дарға асуға бұйрық берді. Килпатрик генерал-майор Уильям Т. Шерманмен бірге 1865 жылдың 17 сәуірінде Солтүстік Каролина штатының Дурхам қаласының жанындағы Беннет Плейсте өткен капитуляция келіссөздеріне қатысты. Кейін Килпатрик 1865 жылдың сәуірінен маусым айына дейін Миссисипи әскери округіндегі кавалерия корпусының дивизиясын басқарды және 1865 жылдың 18 маусымында еріктілердің генерал-майорына өкіметтік лауазымға көтерілді. 1865 жылдың 1 желтоқсанында ол әскерден кетті.

Summing up Judson Kilpatrick in 1864, Sherman said "I know that Kilpatrick is a hell of a damned fool, but I want just that sort of man to command my cavalry on this expedition." Starting in May 1864, Kilpatrick rode in the Atlanta Campaign. On May 13, he was severely wounded in the thigh at the Battle of Resaca and his injuries kept him out of the field until late July. He had considerable success raiding behind Confederate lines, tearing up railroads, and at one point rode his division completely around the enemy positions in Atlanta. His division played a significant role in the Battle of Jonesborough on August 31, 1864. Kilpatrick continued with Sherman through his March to the Sea to Savannah and north in the Carolinas Campaign. He delighted in destroying Southern property. On two occasions his coarse personal instincts betrayed him: Confederate cavalry under the command of Maj. Gen. Wade Hampton raided his camp while he was purportedly in bed with Marie Boozer, whom he had met while going through Columbia. At the Battle of Monroe's Crossroads, he was forced to flee for his life in his underclothes until his troops could reform. Kilpatrick would march to the city of Aiken, where he would engage with troops under the command of Joseph Wheeler. Kilpatick lost the battle and forced back to his defenses at Montmorenci. Kilpatrick was fired upon on April 13, 1865 by a reportedly drunk Texas cavalry lieutenant from Wheeler's Cavalry who said he was named Robert Walsh. Walsh fired six shots from his revolver at the approaching General and his staff while several citizens of Raleigh begged him not to, fearing the destruction of the city which had surrendered days earlier. Kilpatrick, after a brief interrogation, ordered his men to take Walsh out of sight of the women and hang him. Kilpatrick accompanied Maj. Gen. William T. Sherman to the surrender negotiations held at Bennett Place near Durham, North Carolina, on April 17, 1865. Kilpatrick later commanded a division of the Cavalry Corps in the Military Division of the Mississippi from April to June 1865, and was promoted to major general of volunteers on June 18, 1865. He resigned from the Army on December 1, 1865.

Кейінгі өмірі

Килпатрик АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің ертедегі мүшесі болды, бұл одақтың қарулы күштерінде қызмет еткен офицерлер мен олардың ұрпақтарынан құралған әскери қоғам. Ол 1865 жылғы 1 қарашада Пенсильвания Командириясында Бірінші сыныпты серік болып сайланды және оған 63 нөмір тағайындалды. Килпатрик республикашыл саясаткер ретінде белсенділік танытты және 1880 жылы Нью-Джерси штатынан АҚШ Конгресіне сайлауға түсіп, сәтсіз аяқтады. 1865 жылғы қарашада президент Эндрю Джонсон Килпатрикті Чилидегі өкілдік етуші министр етіп тағайындады. Бұл тағайындаумен бірге Килпатриктің пара алу айыбымен тұтқындалған республикашылдар тізіміне енгені де жарияланды. Президент Грант оны министр лауазымында қалдырды. Чилидегі АҚШ министрі ретінде Килпатрик 1866 жылғы Вальпараисо бомбалауынан кейін Чинча аралдары соғысының қатысушылары арасындағы дауды бітістіруге тырысты. Бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды, себебі испан адмиралы Мендес Нунестің басты талабы – тұтқынға алынған «Ковадонга» кемесін қайтару болды. Килпатрик американдық теңіз күштерінің командирі Джон Роджерске портты қорғауға және испан флотына шабуыл жасауға бұйрық берді. Адмирал Мендес Нунез былай деп жауап берді: «Мен [АҚШ кемелерін] батыруға мәжбүр болам, себебі егер менде бір кеме болса да, бомбалауды жалғастырамын. Испания, королева және мен кемесіз құрметке, құрметсіз кемелерге қарағанда артық көреміз». ("España prefiere honra sin barcos a barcos sin honra.") Килпатрик 1870 жылы елге қайтарылды. 1865 жылғы тағайындама саяси келісімнің нәтижесі болған сияқты. Килпатрик Нью-Джерси губернаторы лауазымына республикашылдардың үміткері болған, бірақ Маркус Уордтан жеңіліс тапты. Уордқа көмектескені үшін Килпатрик Чилидегі лауазыммен марапатталды. Грант әкімшілігі оны елге шақыртқандықтан, Килпатрик 1872 жылғы президенттік сайлауда Хорас Грилиді қолдады. 1876 жылы Килпатрик қайтадан республикашылдардың қатарына қосылып, Рутерфорд Б. Хейзді президенттікке қолдады. Чилиде ол екінші әйелі Луиза Фернандес де Вальдивиесоға үйленді, ол 1836-1928 жылдары өмір сүрген, 17 ғасырда Оңтүстік Америкаға көшіп келген испан тегінің бай отбасының мүшесі болды. Олардың екі қызы болды: Джулия Мерседес Килпатрик (1867 жылғы 6 қарашада Сантьяго, Чилиде туған) және Лора Дельфин Килпатрик (1874–1956). 1881 жылғы наурыз айында Килпатриктің Нью-Джерсидегі республикашылдарға көрсеткен қызметінің және палатаға сайлауда жеңілгені үшін берілген жұбаныш сыйлығы ретінде президент Джеймс Гарфилд оны Чилидегі өкілдік етуші министр лауазымына қайта тағайындады. Ол Чили астанасы Сантьягоға келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болды. Оның мәйіті 1887 жылы АҚШ-қа қайтарылды және Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы Вест-Пойнт зиратында жерленді. Килпатрик екі пьесаның авторы: «Аллатуна: Бес актідегі тарихи және әскери драма» (1875) және «Көк пен сұр: немесе соғыс – тозақ» (өлімнен кейін, 1930).

Kilpatrick was an early member of the Military Order of the Loyal Legion of the United States, a military society composed of officers who had served in the Union armed forces and their descendants. He was elected a First Class Companion in the Pennsylvania Commandery on November 1, 1865 and was assigned insignia number 63. Kilpatrick became active in politics as a Republican and in 1880 was an unsuccessful candidate for the U. S. Congress from New Jersey. In November 1865, Kilpatrick was appointed Minister to Chile by President Andrew Johnson. This appointment was announced concurrently with the inclusion of Kilpatrick's name on a list of Republicans arrested for bribery. He was continued as Minister by President Grant. As American Minister to Chile, Kilpatrick was involved in an attempt to arbitrate between the combatants of the Chincha Islands War after the Valparaiso bombardment (1866). The attempt failed, as the chief condition of Spanish admiral Méndez Núñez was the return of the captured Covadonga. Kilpatrick asked the American naval commander Commander John Rodgers to defend the port and attack the Spanish fleet. Admiral Méndez Núñez famously responded with, "I will be forced to sink [the US ships], because even if I have one ship left I will proceed with the bombardment. Spain, the Queen and I prefer honor without ships to ships without honor." ("España prefiere honra sin barcos a barcos sin honra.") Kilpatrick was recalled in 1870. The 1865 appointment seems to have been the result of a political deal. Kilpatrick had been a candidate for the Republican nomination for governor of New Jersey but lost out to Marcus Ward. For helping Ward, Kilpatrick was rewarded with the post in Chile. Due to the Grant administration recalling him, Kilpatrick supported Horace Greeley in the 1872 presidential election. By 1876, Kilpatrick returned to the Republicans and supported Rutherford B. Hayes for the presidency. In Chile he married his second wife, Luisa Fernandez de Valdivieso, {1836 1928} a member of a wealthy family of Spanish origin that had emigrated to South America in the 17th century. They had two daughters: Julia Mercedes Kilpatrick (b. November 6, 1867 Santiago, Chile) and Laura Delphine Kilpatrick (1874–1956). In March 1881, in recognition of Kilpatrick's service to the Republicans in New Jersey as well as a consolation prize for his defeat for a House seat, President James Garfield appointed Kilpatrick again to the post of Minister to Chile, where he died shortly after his arrival in the Chilean capital Santiago. His remains returned to the United States in 1887 and were interred at the West Point Cemetery in West Point, New York. Kilpatrick was the author of two plays, Allatoona: An Historical and Military Drama in Five Acts (1875) and The Blue and the Gray: Or, War is Hell (posthumous, 1930).

Мұра

Панама каналының Атлантикалық жағында орналасқан Форт-Шермандағы Килпатрик батареясы Джадсон Килпатрик есімімен аталды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Либерти" кемесі оның құрметіне аталған. Азамат соғысының Одақ ардагерлерінің ұлдарының No. 7 Джадсон Килпатрик лагері 2021 жылдың қыркүйек айында Солтүстік Каролина штатының Кэри қаласында құрылды. Лагерь генералдың құрметіне аталды.