Кіріспе

Француз Индокитайы: жауынгер2= Вьетминь: қолбасшы1= Жан Этьен Валуй: қолбасшы2= Во Нгуен Гиап, Хоанг Ван Тай: күш1=15 000: күш2=40 000

Өмірбаян

1946 жылдың 19 желтоқсанында жаулық басталғаннан кейін француз одағының күштері Хайфонг, Ханой, Ланг Сон, Као Бэн қалаларын және Вьетмин қозғалысының бекінісі болған Тонкиннің батыс және оңтүстік аймақтарының көп бөлігін басып алып, маңызды табысқа жетті. Шапшаң ілгерілеудің себептері француз күштерінің жоғары атыс күші, теңіз және әуе қолдауы болды. Вьетминнің негізгі күштері Тонкиннің шығыс бөлігінде француздармен толығымен қоршауға жақын болды. Солтүстіктегі Као Бэн және оңтүстіктегі Йен Баи қалалары арасында ғана үлкен аралық қалды. 1947 жылдың сәуір айында Хо Ши Мин 1946 жылдан бері француз үкіметімен тәуелсіздік келіссөздерін жалғастыру және атысты тоқтатуға соңғы әрекет жасады. Француздар оның ғана бас иесін талап етті, себебі вьетнамдық күштердің жағдайы өте қиын болып көрінді. 26 сәуірде Хо француздарға: «Француз одағында қорқақтарға орын жоқ. Егер мен осылай қабыл алсам, мен де солардың бірі болар едім» деді. Көктем мен жаз айларында француздар Тонкиндегі Вьетмин әскерлерінің базаларына шабуыл жасады, бірақ оларды шайқасқа шығара алмады; Вьетмин француздар ілгері жылжығанда қайта оралып, қарсылық көрсетті. Индокитайдағы француз жоғарғы қолбасшылығы, генерал Жан Этьен Валюй, Вьетмин штабын табуға бағытталған ұсақ шабуылдардың соғысты аяқтауға көмектеспейтінін түсінді. Олардың барлау бөлімінен Вьетмин штабы Бэк Кан қаласында орналасқандығы туралы ақпарат алды. Француздар Хо Ши Мин мен Вьетмин штабын тұтқындап, Вьетминнің негізгі әскери күшін жою арқылы вьетнамдық тәуелсіздік қозғалысына шешуші соққы беруді жоспарлады. Француз әскерлерінің он батальоны (шамамен 15 000 адам) бір уақытта Ланг Сон қаласынан солтүстікке Као Бэнге, содан кейін Нгуен Бинь арқылы Бэк Канға қарай Қытайдан Вьетминге келетін жабдықтау жолын кесу үшін ілгеріледі. Екінші мақсат – вьетнамдық күштерді қоршап алып, шайқаста жою болды. Жаман жолдар, миналар мен шабуылдар салдарынан француз колоннасы Бэк Кан маңына 13 қазанға дейін жетті, онда Вьетмин күшті қарсылық көрсетті. Француздар 16 қазанда шабуыл жасап, десантты әскерді құтқарып алды. Клер және Гам өзендерімен шабуылға көтерілуі тиіс төрт батальондық өзендік күштер көптеген кешігулерге тап болды және шайқаста тиімді рөл атқармады. Француздар Вьетмин күштерін жоя алмады және 40 000 партизанның көпшілігі, соның ішінде Хо Ши Мин мен генерал Во Нгуен Гиаппен бірге, француз желілеріндегі жарықтар арқылы қашып кетті. 8 қарашада операция тоқтатылды.

Салдары

Леа операциясы мен одан кейінгі "Балқа" операциясында Вьетмин көтерілісін түбегейлі жеңуге қол жеткізе алмағаннан кейін, француз жоғары басшылығы тактикасын тағы да өзгертті. Қаржылық және экономикалық себептерге байланысты Франция Үндіқытайға қосымша әскер жіберуге шамасы келмеді. Француздар Тонкиннің солтүстік-шығысындағы Вьетминнің қозғалысын шектеу мақсатында маңызды жолдарда (Колониялық 4-ші және Колониялық 3-ші бағыттары) бекіністер құруға кірісті, бірақ Вьетмин оңайлықпен шекарадан өтіп, Қытай шекарасы арқылы күшін арттыра берді. Осының нәтижесінде соғыс тоқтап тұрған жағдайдан шығып, 1949-1950 жылдары Вьетминнің алғашқы жеңістеріне жол ашылды.