Америка Азамат Соғысы шайқасы

Кіріспе

Америка Азамат соғысының шайқасы

Дэвис дереу Конфедерация үкіметіне және сол түні Ричмондтан Дэнвиллге Ричмонд және Дэнвилл темір жолы арқылы тасымалданатын архивтерге дайындық бастады. Паркке қарсы Иерусалим планк жолы бойындағы Конфедерацияның мықты позициясы орналасқан, оны Форт Махоне (бұрынғы 29-шы батареядан нығайтылған және генерал-майор Уильям Махоне атымен аталып, сондай-ақ «Форт Дамнация» деп те белгілі) биледі, алты редуттағы батареялармен қамтылған және генерал-майор Джон Б. Гордонның күштерімен қорғалған. Конфедерациялықтар негізгі желіден шамамен 0,25 миль (0 км) қашықтықта мықты қосалқы желі салған. Одақтың Форт-Седжик Форт-Махоуннан алыс еді. Парк шабуылдауға тиіс болған Форт Махоун (29-шы батарея), әсіресе, бастапқы құрылысынан бері едәуір нығайтылған. 1865 жылғы 1 сәуірде сағат 23:00-де Парк, генерал-майор (бриват генерал-майор) Роберт Б. Поттер дивизиясының бригадир-генералы Саймон Г. Гриффин бригадасынан әскерлерді Форт-Седжикке (сондай-ақ «Форт Хелл» деп те аталады) жақын жерден Граймстің пикет желісін басып алу үшін жіберді. Олар 249 офицер мен сарбазды тұтқындады, соның ішінде полковник Эдвин Л. Хобсон бригадасының шамамен жартысын. Парк әлі де осы бекіністерге шабуыл жасауға тырысудан қатты алаңдады және шабуылды тоқтатуды сұрады, себебі күтпеген фактор жоғалған. 1 сәуірде сағат 22:00-де басталған артиллериялық атыс, пикет желісіне шабуыл және одан кейінгі шайқас қорғаушыларды дайындыққа келтірді. Парк шабуылды тоқтату туралы өтінішіне жауап алмағандықтан, ол 18 полкті алға жіберуге дайындалды. Бригадир-генерал Роберт Б. Поттер дивизиясы Иерусалим планк жолының батысында, ал бригадир-генерал (бриват генерал-майор) Джон Ф. Хартранфт дивизиясы Форт-Седжиктің оң жағында, шығыста орналасқан. Томас П. Билс үш компаниясы бар 31-ші Мэн жаяу әскер полкімен Поттер дивизиясының 28-ші батареясына шабуыл жасады, ал пионерлер «шево де фриз» көлігін кесіп өтті. Одақтың шабуылшылары Миллердің тұғырын басып алды, бірақ содан кейін траншеялар бойымен қиылыстан қиылысқа дейін күресуге мәжбүр болды. Конфедерациялықтар Форт-Махоуннан батысқа қарай, форт пен 30-шы батарея арасындағы позицияға, полковник Дэвид Г. Коуанд бригадасының 53-ші Солтүстік Каролина полкімен шегінді. Конфедерациялықтар форт пен батарея арасындағы үлкен траверстің үстіне секіріп, одақтың шабуылшыларына атып түсірді. Конфедерациялықтардың қарсы шабуылдары кешке қарай ағымды шайқастарға әкелді. Екі жақтың сарбаздары, көбінесе он фут биіктігі мен жиырма фут қалыңдығы бар траверстің үстіне секіріп, қарсы жақтағы көпшілікке оқ атты. Граймс сағат 13:00-де жоғалған жерді қайтарып алу үшін екінші шабуыл жасады, бұл Паркті VI корпустан күш сұрауға мәжбүр етті. Конфедерациялықтардың шығындары белгісіз, бірақ генерал Хамфрис Парк 800 тұтқын, 12 зеңбірек және бірнеше туларды басып алғанын хабарлады. Генерал-майор Гордон генерал Лиден алдыңғы шептің шамамен 200 ярды және Парк ұстап тұрған Форт-Махоунның бір бөлігін қайтарып алуға тырысудың мағынасы бар ма деп сұрады. Лидің эвакуация кестесіне сәйкес, Гордон сағат 21:00-де өз әскерлерін траншеялардан шығара бастады. Шабуыл Конфедерацияның редуттарын, артиллериясын және олардың гарнизондарының көп бөлігін басып алды. Таңертеңгі сағат 7:30-да Мотт Бёрджесс Миллдегі Конфедерация пикетін басып алды, ал сағат 8:30-да Мотт оң жақтан Конфедерация траншеяларына күшті шабуыл жасады, содан кейін олар тез эвакуацияланды. Сағат 9:00-де Хэмфрис Майлстың қайтып келе жатқанын және Уайт-Ок жолындағы Клейборн жолынан батысқа қарай шамамен 3 шақырым жерге жеткенін естіді. және Джон Р. Куктың Хилл корпусының бригадалары, генерал-майор Генри Хетт басшылығымен, генерал-лейтенант Ричард Х. Андерсонның Бушрод Джонсон мен Джордж Пикет дивизияларынан және Фитцхуг Лидің атты әскерінен тұратын қолбасшылығы. Генерал Мид бұл әрекетке келіспеді және Хэмфриске өз әскерлерін Петербургке қарай жылжытып, генерал Райтпен байланысуға бұйрық берді. Хэмфрис Майлз дивизиясын Сазерленд станциясында кездестірді, бірақ ол Хет дивизиясына тап болды және шайқасуға мәжбүр болды. Кейін Хэмфрис Майлзбен кездескенде Шериданмен де кездескенін, Шериданның Майлз әлі де оның қол астында екенін айтқанын мәлімдеді. Сазерленд станциясындағы Конфедерацияның барлық күші штаб офицерінің бағалауынша шамамен 4000 адамды құрады. Содан кейін Майлз Мадл бригадасымен, қазір полковник (бриват генерал-майор) Клинтон Макдугалл және полковник Роберт Нугент бригадасының басшылығымен, Макрэ мен Макгоуэнге қайта шабуыл жасады. Макгоуэннің әскерлері ақыры жеңілгенде, Куктың бригадалары шығыстан батысқа қарай құлап, Куктың бригадасы желінің соңынан ең алыс болғандықтан, қалғандары қашқаннан гөрі жақсы тәртіппен шегінді. Конфедерациялықтар, қаза болмаған немесе тұтқынға түспегендер, Аппоматтокс өзеніне қарай шегінді, көбінесе тәртіпсіздікпен Амелия сот үйіне қарай жылжыды. Бірақ Майлздің көптеген әскерлері Конфедерациялық қашқынды қууға тығырықтан шыға алмады. Сонымен қатар, Майлз Шериданның оның әскерлеріне Петербургке қарай дұшпанды қууға бұйрық бергенін түсінді, сондықтан ол дивизиясын сол бағытта бұрды. Майлз және Хейс темір жолын қорғау үшін Сазерленд станциясының жанында орналасты. Хэмфрис кейін Конфедерацияның барлық күші сол таңда Сазерленд станциясына жалғаса алғанда тұтқынға алынуы мүмкін екенін жазды. Тұтқынға алынған 600 адамнан басқа, Сазерленд станциясындағы Конфедерацияның шығындары белгісіз. Майлз 366 адамды жоғалтты.

Davis immediately began preparations for the Confederate government and such archives as could be transported to leave Richmond for Danville that night via the Richmond and Danville Railroad. Facing Parke was a strong Confederate position along the Jerusalem Plank Road dominated by Fort Mahone (strengthened from the former Battery 29 and named after Major General William Mahone; also known as "Fort Damnation"), covered by batteries in six redoubts and manned by the forces of Major General John B. Gordon. The Confederates had built a strong secondary line about 0.25 mile (0 km) behind their main line. Union Fort Sedgwick was about from Fort Mahone. Although lightly manned, the positions between Batteries 25 and 30, especially Fort Mahone (Battery 29), where Parke was to attack, had been considerably strengthened since their initial construction. On the night of April 1, 1865 at 11:00 p. m., Parke sent men from Brigadier General Simon G. Griffin's brigade of Brigadier General (Brevet Major General) Robert B. Potter's division forward from a point near Fort Sedgwick (also known as "Fort Hell") to take Grimes's picket line. They captured 249 officers and men, about half of Colonel Edwin L. Hobson's brigade in the process. Parke was still quite concerned about trying to assault these works and pointedly asked that the offensive be cancelled since the element of surprise had been lost. Early artillery fire starting at 10:00 p. m. on April 1 and the attack on the picket line and subsequent skirmishing had put the defenders on alert. When Parke did not receive a favorable reply to his request for cancellation of the assault, he prepared to send 18 regiments forward. Brigadier General Robert B. Potter's division was to the west of the Jerusalem Plank Road. Brigadier General (Brevet Major General) John F. Hartranft's division was to the east on the right of Fort Sedgwick. Thomas P. Beals, with three companies of the 31st Maine Infantry Regiment, led the attack of Potter's division on Battery No. 28 after the pioneers chopped through the chevaux de frise. The Union attackers captured Miller's salient but then had to fight from traverse to traverse along the trenches. The Confederates withdrew west from Fort Mahone to a position between the fort and Battery No. 30 occupied by the 53rd North Carolina of Colonel David G. Cowand's brigade. The Confederates jumped on top of a large traverse between the fort and the battery to fire down on the Union attackers. Confederate counterattacks led to bitter fighting, traverse to traverse, as the afternoon continued. Soldiers from both sides jumped on top of the traverses, which often were ten feet tall and twenty feet thick, to fire into the crowd on the other side. Grimes made a second push at 1:00 p. m. to recapture the lost ground, which led Parke to call for reinforcements from the VI Corps. Confederate casualties are unknown, although General Humphreys reported that Parke claimed 800 prisoners, 12 guns and some flags were captured along with the Confederate works. Major General Gordon asked General Lee if it was worth trying to recapture about 200 yards of the forward line and a portion of Fort Mahone still held by Parke. In accordance with Lee's evacuation timetable, Gordon began to remove his men from the trenches at 9:00 p. m. The attack captured the Confederate redoubts, their artillery and the majority of their garrisons. At about 7:30 a. m. Mott captured the Confederate picket line at Burgess's Mill and at 8:30 a. m. Mott sharply attacked the Confederate trenches on their right flank, which then were rapidly evacuated. At 9:00 a. m., Humphreys received word from Miles that he was returning and had reached a point about 2 mile (3 km) west of Claiborne Road on White Oak Road. and John R. Cooke's brigades of Hill's corps, under Major General Henry Heth, and Lieutenant General Richard H. Anderson's command consisting of Bushrod Johnson's and George Pickett's divisions and Fitzhugh Lee's cavalry. General Meade did not approve of this action and ordered Humphreys to move his men toward Petersburg and connect with General Wright. Humphreys met Miles's division at Sutherland's Station only to find that it had just come up on Heth's division and was forced to give battle. Later, Humphreys said he met Sheridan at the time he met Miles and that Sheridan said Miles was still under his command. The entire Confederate force at Sutherland's Station was estimated by a staff officer at about 4,000 men. Then, Miles attacked MacRae and McGowan again with Madill's brigade, now under the command of Colonel (Brevet Brigadier General) Clinton McDougall and Colonel Robert Nugent's brigade. When McGowan's men finally gave way, Cooke's brigades collapsed from east to west although Cooke's own brigade was farthest from the end of the line and withdrew in better order than the other survivors who managed to escape. The Confederates who did not become casualties or prisoners retreated toward the Appomattox River, moving mostly in disorder toward Amelia Court House. But most of Miles men were too exhausted to pursue the Confederate fugitives. Besides, Miles understood that Sheridan had ordered his men to drive the enemy toward Petersburg, so he turned his division in that direction. Miles and Hays camped near Sutherland's Station to protect the railroad. Humphreys later wrote that the whole Confederate force probably would have been captured if the II Corps had been able to continue to Sutherland's Station that morning. Other than the 600 taken prisoners, Confederate casualties at Sutherland's Station are unknown. Miles had 366 casualties.

Шығындар

1865 жылғы 2 сәуірде Одақ әскерлері 3936 сарбазын жоғалтты. Конфедерация әскерлерінің қазасы кем дегенде 5000 адамды құрады, олардың көп бөлігі тұтқынға алынды. Күннің басқа маңызды шайқастарындағы қазалар жоғарыда көрсетілген.

Салдары

Райттың табысы Петербург маңындағы Оңтүстік темір жолын қиып тастады. Одақ әскері Аппоматтокс өзеніне қол жеткізіп, келесі күні өзенді кесіп, Лидің байланыс жолдарына солтүстік жағынан қауіп төндіруге мүмкіндік алды. Артиллерия жаяу әскерден бұрын жылжыды. Арбалар бөлек жолдармен өтуі керек еді. Көптеген пойыздар мен әскерлер Аппоматтокс өзенінің солтүстік жағына темір жол немесе темір жол көпірлері арқылы өтті. Амелия соты Ли армиясы үшін белгіленген жиналатын орын болды. Армияның көп бөлігі Аппоматтокс өзенінің солтүстік жағында батысқа қарай жылжыды, бірақ Андерсоннің жасағының көп бөлігі, оның ішінде Пикетт пен Бушрод Джонсон дивизиялары және Фитцхуг Лидің кавалериясы өзеннің оңтүстік жағында қозғалды. Кетуге дейін конфедераттар барлық ауыр артиллерияны қолдан шығарды, бірақ 200-ге жуық жеңіл артиллерия және 1000-нан астам арбаны алып кетті. Кешкі сағат 11:00-де Джефферсон Дэвис, оның кабинетінің көп бөлігі, құжаттар, қораптар мен мүліктері, сондай-ақ Конфедерация қазынасының барлық алтыны Ричмондтан Ричмонд және Дэнвилл темір жолымен Вирджиния штатының Дэнвилл қаласына бет алды. Генералдар Мид пен Грант VI корпустың қиылысынан солтүстікке қарай Бойдтон Планк жолы бойындағы Банктің үйінде уақытша штаб-пәтер құрды. Конфедерацияның қорғаныс шебіне соңғы шабуыл жасауға және қаланы басып алуға дайындалып, Грант келесі күні таңғы сағат 5:00-де "күшті бомбалауды" бастауға бұйрық берді, одан кейін таңғы сағат 6:00-де шабуыл жасалатын еді. Алайда, таңғы сағат 3:00-де Одақ командирлері Линің бекіністерін тастап кеткенін біліп, Ричмонд пен Петербург қорғаныс шебіне тағы шабуыл жасаудың қажеті жоқ екенін түсінді. Грант Шериданнан 3 сәуірде бесінші корпусты және оның кавалериясын Аппоматтокстан солтүстікке мүмкіндігінше жылдам итеруді қалады. Кеңес шамамен 90 минуттан кейін аяқталған соң Линкольн Сити-Пойнтқа қайтып келді, ал Грант Солтүстік Вирджиния армиясын қуу үшін батысқа жылжыды. 1865 жылдың 9 сәуірінде Вирджиния штатының Аппоматтокс сотында Солтүстік Вирджиния армиясының тапсырылуына әкелген шегіну басталды.

Wright's breakthrough severed the South Side Railroad near Petersburg. The Union Army had access to the Appomattox River and were free to cross the next day to threaten Lee's communications on the north side of the river. Artillery preceded infantry. Wagon trains were to move on separate roads. Most trains and troops crossed to the north side of the Appomattox River by the railroad or railroad bridges. Amelia Court House was the designated assembly point for Lee's Army. Most of the army moved west on the north side of the Appomattox River but most of Anderson's command, including Pickett's and Bushrod Johnson's divisions and Fitzhugh Lee's cavalry moved on the south side of the river. Before the withdrawal, the Confederates disabled all heavy artillery but took about 200 light artillery pieces with them along with over 1,000 wagons. By 11:00 p. m., Jefferson Davis, most of his cabinet, such records, boxes and baggage as could be carried and all the gold in the Confederate treasury left Richmond on a Richmond & Danville Railroad train headed for Danville, Virginia. Generals Meade and Grant set up temporary headquarters along the Boydton Plank Road at Bank's house just north of the VI Corps breakthrough. In preparation for a final assault on the Confederate lines and presumed capture of the city, Grant ordered a "furious bombardment" to begin at 5:00 a. m. the next day to be followed by an assault at 6:00 a. m. At 3:00 a. m., however, the Union commanders found out that Lee had abandoned his entrenchments, making a further assault on the Richmond and Petersburg lines unnecessary. Grant also wanted Sheridan to push the Fifth Corps and his cavalry north of the Appomattox as quickly as possible on April 3. When the meeting concluded about 90 minutes later, Lincoln started his return to City Point and Grant moved west to catch up with his army in pursuit of the Army of Northern Virginia. The retreat that led to the surrender of the Army of Northern Virginia at Appomattox Court House, Virginia on April 9, 1865 had begun.