Сұлтан бин Сақр әл-Қасими: Шаржа және Рас әл-Хайманың шейкі
Sultan bin Saqr Al Qasimi
Шейх Сұлтан бин Сақр Аль Қасими (1781-1866) – Шаржа, Рас әл-Хайма және басқа да эмирліктердің билеушісі. БАҚ-пен келісімдерге қол қойды, билігі ұзаққа созылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әл-Қуасим әулетінің шейхы (1781–1866)
Sheikh of the al Qawasim family (1781–1866)
Шейх Сұлтан бин Сақр әл-Қасими (1781–1866) – Қауасим шейхы және Шаржа, Рас-әл-Хайма, Джазира әл-Хамра және Рамс қалаларын басқарған. Бұл қалалар сол кездегі Трюшиал штаттарының құрамында болды және қазір Біріккен Араб Эмираттарының бөлігі. Ұзақ уақыт бойы алғашқы Сауд Арабиясы Корольдігіне тәуелді болған ол, Рас-әл-Хайманы 1803–1809 жылдары басқарды, бірақ Сауд Әмірінің бұйрығымен тақтан алынып, 1820 жылы қайта орнатылды. Ол 1866 жылы 85 жасында қайтыс болғанға дейін билік етті. Сондай-ақ, 1814–1866 жылдары Шаржаның билеушісі болды, бірақ 1840 жылы үлкен ұлы Сақр оның билігін қысқа мерзімге үзіліске ұшыратты. Ол 1820 жылғы Жалпы теңіз шартынан бастап, 1853 жылғы Мәңгілік теңіз келісімімен аяқталатын британдықтармен бірнеше келісімдерге қол қойды.
Sheikh Sultan bin Saqr Al Qasimi (1781–1866) was the Sheikh of the Qawasim and ruled the towns of Sharjah, Ras Al Khaimah, Jazirah Al Hamra and Rams; all within the then Trucial States and now part of the United Arab Emirates. Briefly a dependent of the first Saudi Kingdom, his rule over Ras Al Khaimah ran from 1803–1809, when he was deposed by order of the Saudi Amir and restored in 1820, going on to rule until his death in 1866 at the age of 85. He was Ruler of Sharjah from 1814–1866, with a brief disruption to that rule in 1840 by his elder son Saqr. He was a signatory to various treaties with the British, starting with the General Maritime Treaty of 1820 and culminating in the Perpetual Maritime Truce of 1853.
Ереже
Сұлтанның билігінің ерекшелігі – ол туыстарын өзінің билігіндегі әмірліктердің валилері немесе басшылары етіп тағайындады. Осылайша, Рас Аль Хаймаға 1823 жылдан 1845 жылы қайтыс болғанға дейін Сұлтанның інісі Мұхаммед бин Сақр билік жүргізді. Ал тағы бір інісі Салих бин Сақр 1838 жылға дейін Шаржаны биледі, содан кейін оның орнына Сұлтанның ұлы Сақр келді. Бірақ 1840 жылы Сақр әкесінен тәуелсіздігін жариялап, қаладағы қолдауын арттыру үшін жемшөпке су терушілерге салықты төмендетті. Сұлтан ақыры Сақр билік жүргізуіне рұқсат беру үшін Шаржадан салық алуға келісті, бірақ сол жылдың желтоқсан айында Салих бин Сақр және оның жақтастары Сақр бин Сұлтанды ұйықтатып, тұтқынға алды. Сақр қашып, әкесінің рұқсатымен 1846 жылға дейін Шаржадағы лауазымын қайта иеленді, бірақ ол Умм Аль Кувейнмен болған шайқаста қаза тапты. Оның орнына Абдулла бин Сұлтан билікке келді, бірақ ол 1855 жылы Хамриямен шайқаста қаза тапты. Абдулланың қазасынан кейін Сұлтан немересі Мұхаммед бин Сақрды Шаржаның валиі етіп тағайындады. Алайда, Сұлтанның ұлы Халид бин Сұлтан оның билігіне қарсы шықты және 1859 жылы Шаржа екеуінің арасында бөлінді. Сұлтан бұл кезде есінен жаңылып, Шаржадағы қақтығысқа белсенді қатыспады. 1860 жылдың соңында Халид Мұхаммедті атып, денесін шөлдегі құдыққа лақтырып, ақыры бұл дау шешілді.
A characteristic of Sultan's rule is that he placed relatives as walis or headmen of the emirates under his rule and so Ras Al Khaimah was effectively ruled by Mohammed bin Saqr, Sultan's brother, from 1823 until his death in 1845, while another brother, Salih bin Saqr, ruled Sharjah until 1838, when he was replaced with Sultan's son, Saqr. In 1840, however, Saqr declared independence from his father and reduced the tax on pearl divers to bolster his support in the town. Sultan eventually agreed to accept tribute from Sharjah in return for allowing Saqr to rule, but in December that year, Salih bin Saqr and a group loyal to him surprised Saqr bin Sultan in his sleep and took him prisoner. Escaping, he was allowed to resume his position in Sharjah by his father until 1846, when he was killed in a fight with Umm Al Quwain. He was replaced by Abdullah bin Sultan who was, however, killed in fighting with Hamriyah in 1855. With the death of Abdullah, Sultan placed his grandson, Muhammed bin Saqr, as wali of Sharjah. However, Khalid bin Sultan, a son of Sultan's, disputed his rule and in 1859, Sharjah was divided between the two. Sultan was by now in his dotage and took no active role in the conflict over Sharjah, which was eventually settled when Khalid shot Mohammed and threw his body into a well in the desert in late 1860.
Кiру
Сұлтан бин Сақр, Оңтүстік Парсы шығанағының жағалау қауымдастықтарының үстемдігіне таласқан Маскат сұлтанымен соғыс кезінде Қауасим тайпасының шейхы болды. Британдық кемелерге қатысты бірнеше оқиға болды, оның ішінде британдықтардың сұлтанды қолдап, онымен ынтымақтасқан тәрізді көріністері де болды. Қауасимнің британдық күштерге жасаған агрессивті жауабы олардың бірнеше шабуылдарына әкелді. 1806 жылы Сұлтан британдықтармен келісімге келді, нәтижесінде бейбіт шартқа қол қойылды. 1806 жылғы 6 ақпанда жасалған бұл шарт тұтқынға түскен британдық кеме "Триммерді" қайтаруды талап етті және Қауасимді британ туын көтеріп жүретін кемелерге құрмет көрсетуге міндеттеді. Қарсылығында, Қауасим кемелері Үндістан порттарына кез келген шектеусіз кіруге құқық алды.
Sultan bin Saqr became Sheikh of the Qawasim at a time when the tribe was at war with the Sultan of Muscat, who had laid claim to sovereignty of the coastal communities of the Southern Persian Gulf. A number of incidents took place involving British shipping, including the British appearing to support and be in co operation with the Sultan. The Qawasim's aggressive reaction to the application of British force led to a number of attacks by Qawasim forces. In 1806, Sultan entered into a truce which led to a peace treaty with the British. This treaty, signed on 6 February 1806, called for the restitution of the 'Trimmer', a captured British ship, and bound the Qawasim to respect shipping flying the British flag. In return, Qawasim ships were to enjoy unfettered access to Indian ports.
Жер аудару
Келісімге қол қоюдан кейін Парсы шығанағында екі жылдық бейбітшілік орнады, бұл Сұлтанға өзінің күш-жігерін ескі жауы Маскат сұлтанына қарсы бағыттауға мүмкіндік берді. 1808 жылдың мамыр айында ол Маскаттан Қор-Факканды жаулап алды. Бірақ, осы жеңіске жеткеннен кейін көп ұзамай, Сауд әмірі Сұлтанды Қауасимнің басшысы қызметінен алып тастады, ал келесі жылы ол Рас Әл-Хайманың билеушісі лауазымынан шеттетілді. Рамс және Даях шейхы Хусейн бин Әли Саудтардың Омандағы бас валиі, яғни салық жинаушысы болып тағайындалды. Сонымен қатар, саудиялықтар Фуджейра, Әл-Битна және Қор-Факкан бекіністерін басып алды. Сұлтан бин Сақр 1809 жылы Сауд әміршісіне баруға бұйрық берілгеннен кейін, Саудтардың астанасы Дирияда тұтқынға алынды (қазір Рияд қаласының маңы). Ол қашып, Йемен және Моха арқылы Маскатқа сапар шекті, онда Оман сұлтаны Саид Саид оны қабылдады. Персия шығанағы мен Үнді мұхитында британдық кемелерге жасалған шабуылдардың күшеюі Хусейн бин Әлидің британдық кемелердің Қауасимге салық төлеуін талап етуіне әкелді. Сауд Арабиясының басқа да шығанақ порттарына қарсы жорықтарға қатысумен қатар, Қауасимдер парсылармен де, Маскат сұлтанымен де қақтығыста болды және британдық кемелерге шабуылдауын жалғастырды. Сондықтан Сұлтанға қолдау көрсету және Қауасимдерді құлату үшін экспедиция ұйымдастыру туралы шешім қабылданды.
Two years' peace in the Persian Gulf followed the signing of the treaty, allowing Sultan to focus his energies against his old enemy the Sultan of Muscat. In May 1808 he took Khor Fakkan from Muscat. However, soon after this victory, Sultan was removed as head of the Qawasim by the Saudi Amir and then as Ruler of Ras Al Khaimah the following year. Husain bin Ali, the Sheikh of Rams and Dhayah was appointed head wali, or tax collector, for the Saudis in Trucial Oman. At the same time, the Saudis took the forts of Fujairah, Al Bithnah and Khor Fakkan. Sultan bin Saqr was held prisoner at the Al Saud capital of Diriyah, today a suburb of Riyadh, in 1809, having been ordered to attend the Saudi ruler there. He escaped and travelled via Yemen and Mokha to Muscat, where he was received by Saiyid Said, the Sultan of Oman. An increase in attacks on British shipping in both the Persian Gulf and the Indian Ocean culminated in a demand, made by Husain bin Ali, that British ships pay tribute to the Qawasim. Alongside taking part in Saudi led expeditions against other Gulf ports, the Qawasim were in conflict with the Persians as well as the Sultan of Muscat and still attacking British shipping. It was decided to mount an expedition to support the Sultan as well as to bring down the Qawasim.
1809 жылғы Парсы шығанағындағы жорық
1809 жылғы Парсы шығанағындағы науқан 11 қарашада Рас-Аль-Хаймаға британдық флоттың келуімен басталды. Келесі күні, 12 қарашада қалаға бомбалау шабуылы жасалды. 12 қарашада жасалған сәтсіз қону әрекетінен кейін британдықтар Лингэ және Люфтті басып алды, Мұсқат сұлтаны үшін Хор-Факканды жаулап алды, содан кейін Рамс, Джазира Аль-Хамра, Аджман және Шаржаға бет бұрды. Рас-Аль-Хайманың заңды билеушісі Сұлтан бин Сақр әлі де шет елде болғандықтан, британдықтар 1809 жылғы экспедициядан кейін келісімге қол қоюға ұмтылмады. 1813 жылы Мұсқат сұлтанының Сұлтан бин Сақрды қалпына келтіру мақсатымен Рас-Аль-Хаймаға жасаған экспедициясы сәтсіз аяқталды. Бірақ, келесі жылы жасалған тағы бір әрекет нәтижесінде Сұлтан қайтадан Рас-Аль-Хайма емес, Шаржа мен Лингэнің билеушісі болып тағайындалды, соңғысы оның негізгі тұрақты жері болды. Рас-Аль-Хайма Сауд тәуелділігіндегі Хасан бин Рахманың тиімді басқаруында қалды.
The Persian Gulf campaign of 1809 commenced with the arrival of the British fleet off Ras Al Khaimah on 11 November 1809, bombarding the town the next day. After an abortive landing attempt took place on the 12 November, the British took Lingeh and Luft before taking Khor Fakkan for the Sultan of Muscat and then proceeding to Rams, Jazirah Al Hamrah, Ajman and Sharjah. Sultan bin Saqr, the legitimate ruler of Ras Al Khaimah, still being in exile, the British did not attempt to secure a treaty following the 1809 expedition. In 1813, an expedition by the Sultan of Muscat to Ras Al Khaimah with the objective of restoring Sultan bin Saqr failed. However, a further sally the next year saw Sultan once again installed as Ruler not of Ras Al Khaimah, but of Sharjah and Lingeh, the latter being his principle residence. Ras Al Khaimah remained under the effective rule of the Saudi dependent, Hassan bin Rahmah.
1819 жылғы экспедиция және 1820 жылғы келісім
Хасанның тұсында Кавасимдер тек Маскатпен ғана емес, сонымен қатар британдық кемелермен де қақтығысқа түсті. 1814 жылы жасалған бейбіт келісім шарттары мүжілді. 1819 жылы британдықтар екінші Парсы шығанағы жорығына шықты және бұл жолы Рас-Аль-Хайманы тонады, Хасан бин Рахманы қызметтен шеттетуге мәжбүр етті, содан кейін Джазира Аль Хамра, Умм Аль Кувейн, Аджман, Фаст, Шаржа, Абу Хайл және Дубайдың бекіністерін және ірі кемелерін бомбалап жойды. Сұлтан 1820 жылғы 4 ақпанда Рас-Аль-Хайманың ішкі аймағындағы Фалая бекінісінде «Шаржа мен Рас-Аль-Хайма шейхы» ретінде 1820 жылғы Жалпы теңіз келісіміне қол қойды. Хасан бин Рахма бұрынғысы «Хатт пен Фалаиха шейхы, бұрын Рас Аль Хайма шейхы» ретінде келісімге қол қойған еді. Сұлтан өзінің ықпалын нығайту үшін жылдам әрекет етті, қартайған ваххаби шейхін Рамс пен Даяхтан Шаржаға көшіріп, оның орнына бұрынғы шейхтің ұлын қойды, содан кейін өзінің ұлы Мұхаммедті Рас Аль Хайма уәлісі етіп тағайындады. Умм Аль Кувейннің Абдулла бин Рашиді сол кезде Сұлтанның үстемдігін мойындады. Солтүстік Эмираттардың ішінде тек Аджман ғана өзін тәуелсіз санайтын. 1824 жылға қарай Сұлтан Умм Аль Кувейнде өзіне адал адамды орнатып, Аджманнан өзінің үстемдігін мойындады. 1825 жылы Дубайдың билеуші әулетіне үйленді. Кейін 1820 жылы Сұлтан Шаржа бекінісін салдырды. 1830 жылғы британдық құжаттарда бекініс «ішкі жақта орналасқан, алты дүрбілі орнатылған, сонымен қатар бірнеше жеке мұнаралар бар» делінген. «Жаудан қауіп болған жағдайда, арабтардың шабуылына тойтарыс беру үшін жеткілікті құрма ағаштары мен ағаштармен қоршалады, бірақ тұрақты әскерлерге қарсы тиімді емес». 1820 жылдары Исаак Сұлтан Фарах Гүлед Сұлтан бин Сақр Әл Касимиге британдықтарға қарсы әскери көмек және бірлескен діни соғыс туралы хат жазды. Ол сүннетке сәйкес ізгі, әділ билеуші ретінде мақталды.
Under Hassan, the Qawasim found themselves not only in conflict with Muscat, but increasingly with British shipping and a series of incidents led to a peace treaty being signed in 1814 which barely held. In 1819 the British embarked on a second Persian Gulf Campaign and this time sacked Ras Al Khaimah, removed Hassan bin Rahmah and then proceeded to bombard and destroy the fortifications and larger vessels of Jazirah Al Hamra, Umm Al Quwain, Ajman, Fasht, Sharjah, Abu Hail, and Dubai. Sultan signed the General Maritime Treaty of 1820 on the 4 February 1820 at Falayah Fort inland of Ras Al Khaimah as 'Sheikh of Sharjah and Ras Al Khaimah'. Hassan bin Rahmah had earlier signed the treaty as 'Sheikh of Khatt and Falaiha, formerly of Ras Al Khaimah'. Sultan moved quickly to assert his influence, removing the ageing Wahhabi Sheikh of Rams and Dhayah to Sharjah and replacing him with the son of a former Sheikh and then placing his own son Muhammad as Wali over Ras Al Khaimah. Abdulla bin Rashid of Umm Al Quwain recognised Sultan's primacy at the time. Of the Northern Emirates, only Ajman considered itself independent. By 1824, Sultan had installed a pliable client in Umm Al Quwain and obtained acknowledgement of his suzerainty from Ajman. He married into the Ruling family of Dubai in 1825. Later in 1820, Sultan built Sharjah Fort. Early British records of 1830 note the fort was located "a little inland, mounting six pieces of cannon, together with some detached towers. In case of alarm from an enemy, it is stockaded round with date trees and wood sufficient for repelling the attack of Arabs although of little service against regular troops." In the 1820s the Isaaq Sultan Farah Guled penned a letter to Sultan bin Saqr Al Qasimi requesting military assistance and joint religious war against the British. He was praised as a pious and righteous ruler upon the sunnah.
Абу-Дабимен соғыс
Сұлтан Рас Әл-Хайма қаласын қайта тұрғызып, ескі қаланың қираған жерлерін жаңа қала салу үшін пайдаланды. 1828 жылы қала қайтадан елді мекен ретінде орнатылды. Өзінің ескі қарсыласы Маскат сұлтаны мен Абу-Дабидің Бани Яс тайпасы арасындағы одақтан ашуланған Сұлтан, олардың Бахрейнге жасаған жорығын мүмкіндік деп пайдаланып, Абу-Даби қаласын блокадаға алды. 1829 жылғы маусым айында Линге шейхінің арашалық етуінен кейін блокада алынып тасталды, екі тарап та жыл сайынғы інжу жинау маусымына қатысуға мүмікіндік алды. Бірақ 1831 жылы Абу-Дабиге адал бедуиндер Аджманға шабуыл жасады, Сұлтан Аджманмен бірігіп, Абу-Дабиге соғыс жариялады. Ұзаққа соқпай бейбіт келісімге қол жеткізілді, алайда екі тараптан да інжу қайықтары тәркіленді. 1833 жылы Бани Яс тайпасының Аль Бу Фаласах бөлігі Мактум бин Бути бин Сохайл және Обайд бин Саид бин Рашидпен бірге Дубайға көшіп кетті. Сұлтан бұл мүмкіндікті пайдаланып, тағы да Абу-Дабиге қарсы әрекет етуді жоспарлады. Шаржаның қайықтарын інжу жинау орындарынан қайтарып алып (маусымның ең жарқын кезенінде жасалған бұл әрекет халыққа ұнамады), Сұлтан өзімен бірге 520 сарбаз бен Хасан бин Рахманы тасымалдаған 22 қайықпен және Аль Бу Фаласах пен Дубайдың басқа да сепаратистерінің 700 сарбазын тасымалдаған 80 қайықпен Абу-Дабиге бет алды. 1833 жылғы 10 қыркүйекте одақтастар Абу-Дабиден төрт шақырымдай қашықтықта орналасып, келесі күні қалаға шабуыл жасауға дайын болды. Бірақ таң атқанда олардың үлкен күшпен қоршалып алынғанын көрді. Шабуылшылар қайықтарына қашып тырысты, бірақ тасқын су қайықтарды құрлыққа шығарып тастады, содан кейін қақтығыс болды, 45 адам қаза тауып, 235 адам тұтқынға түсті (олар Абу-Дабидегі үйлеріне қайтарылды), Аль-Касими алты қайығын, ал Дубай жасағы 80 қайығының 60-ын жоғалтты. Сұлтан Линге және Аджман шейхтарымен одақтасып, 1833 жылғы қарашада Абу-Дабиге қарсы қайтадан жорық жасады. Бұл жорық қарулы күшпен Абу-Дабиді басып алуға сәтті болмады, сондықтан қала блокадаға алынды. Блокада тиімді болды: Аль-Касими Абу-Дабидің 30 қайығын басып алды, ал Сұлтанның Дубай одақтастарымен болған қақтығыста Абу-Даби тарапынан 10 адам қаза тапты. 50 түйеден тұратын керуен тұтқындалды. Абу-Даби блокададан қатты қиналды, бірақ Дубайдың жақтастарына қарсы жердегі әрекеттер және Шаржа мен Рас Әл-Хаймадан су мен азық-түлік жеткізу қажеттігі блокада күштеріне де қиындықтар тудырды. Ұзаққа соқпай бейбіт келісімге қол жеткізілді, содан кейін 1834 жылы Абу-Даби Дубай халқының Шаржаның азаматтары болып есептелуіне келісті.
Sultan rebuilt the town of Ras Al Khaimah, using the rubble of the old town to build the new. By 1828, the town was once again established as a settlement. Incensed by a coalition between his old foe the Sultan of Muscat and the Bani Yas of Abu Dhabi, Sultan used the opportunity of their expedition against Bahrain to blockade the town of Abu Dhabi. The blockade was lifted in June 1829 after peace making efforts by the Sheikh of Lingeh, both parties being keen to take part in the annual pearling season. By 1831, however, Bedouin loyal to Abu Dhabi raided Ajman and Sultan joined with Ajman and declared war on Abu Dhabi. A brief peace was negotiated, but pearling boats from both sides were seized. In 1833, the Al Bu Falasah section of the Bani Yas seceded to Dubai under Obeid bin Said bin Rashid alongside Maktoum bin Butti bin Sohail and Sultan decided to use the opportunity to move against Abu Dhabi once again. Recalling Sharjah's boats from the pearl banks (a highly unpopular move, taking place at the height of the season), Sultan embarked for Abu Dhabi with 22 boats carrying 520 men under himself and Hassan bin Rahmah and 80 boats carrying 700 men from the Al Bu Falasah and other secessionists of Dubai. On 10 September 1833, the allies landed four miles from Abu Dhabi and encamped, ready to move on the town the next day. However, at sunrise they discovered they were surrounded by a large force of Bani Yas and Manasir Bedouin. The invaders fled to their boats, but these were left high and dry by the tide and a rout followed, 45 men killed and 235 taken prisoner (and made to return to their homes in Abu Dhabi), while the Al Qasimi lost six boats and the Dubai contingent lost 60 of its 80 boats. Undeterred, Sultan allied with the Sheikhs of Lingeh and Ajman and once again sailed against Abu Dubai in November 1833. This expedition, failing to take Abu Dhabi by force of arms, blockaded the town. The blockade was effective: 30 Abu Dhabi boats were captured by the Al Qasimi, while a sharp engagement with Sultan's Dubai allies resulted in 10 dead on the Abu Dhabi side. A caravan of 50 camels carrying dates was captured and, while Abu Dhabi was reduced to dire straits by the blockade, moves against Dubai's supporters by land and the necessity to bring water and supplies from Sharjah and Ras Al Khaimah meant the blockading force also suffered. A short lived peace was arranged, followed by a more enduring arrangement in 1834 under which Abu Dhabi agreed that the people of Dubai should be subjects of Sharjah.
Маскатпен келісім
Маскатпен шамамен бір ғасыр бойы үзіліс-құбылыспен жүрген қақтығыстарды аяқтап, Сұлтан Бин Сақр 1850 жылы Маскат сұлтанымен келісімге келді. Осы келісімде Аль Касими әулетінің билігі Шаржа мен Хор-Калба арасындағы сызықтан солтүстікке қарай мойындалды, бірақ Ша'ам мен Дибба арасындағы сызықтан солтүстікке қарайғы қират, биік жерлер осы келісімге кірмейтін болды.
Ending almost a century of on and off conflict with Muscat, Sultan Bin Saqr in 1850 agreed a compromise with the Sultan of Muscat in which Al Qasimi rule was agreed north of the line between Sharjah and Khor Kalba on the East coast, but excluding the rough, high land North of the line between Sha'am on the West and Dibba on the East coast.
Хамрияның қоршауы
Шаржада Хувала және Швайхиин тайпаларының мүшелері арасында қандық дау басталды. Сұлтан Швайхиинді – Шаржаға жақында көшіп келген, шамамен 500 жауынгерден тұратын иммигранттарды – Аджман мен Шаржаның солтүстік шекарасындағы Хамрия қаласына көшірді. Бұл Хамрияның әл-Қасими билігіне қарсы болатын көптеген көтерілістердің біріншісін тудырды. Сұлтан 1855 жылдың мамыр айында Хамрияны өз әскерімен, сондай-ақ Аджманнан 3000-ға жуық адаммен және бес артиллериялық құралмен қоршап, басып алды. Хамрияны 800-ге жуық адам қорғады, ал Абдулла ибн Сұлтан шайқаста қаза тапты. Хамрияны қорғағандар он адамды ғана жоғалтса (ал қоршаушылардың арасында 60 адам қаза тапты), Сұлтан жағдайды реттеу үшін британдықтарды шақырды. Сұлтан британдық "Клайв" кемесінің капитаны Кембалл Хамрияға қарсы өзінің билігін жүзеге асырады деп үміттенген, бірақ Кембалл Сұлтанның тапсырмасымен Хамрияға шабуыл жасаудан бас тартып, Швайхиинді Хамриядан шығару туралы келісімге келді. 1860 жылы Хамрияның басшысы Абдулрахман бин Сайф Хан мен Әбу Хайлдың көтерілісшіл қауымдастықтарына қарсы Шаржаға көмек көрсету үшін әскер басқарды. Шейх Сұлтан бин Сақр әл-Қасими 1866 жылы 85 жасында дүние салды. Оның орнын Халид бин Сұлтан әл-Қасими басты.
A blood feud broke out in Sharjah between members of the Huwalah and Shwaihiyin tribes in Sharjah and Sultan moved the Shwaihiyin, a body of recent immigrants to Sharjah who numbered some 500 fighting men, to Hamriyah, a town on the northern border between Ajman and Sharjah. This provoked the first of what would be many rebellions by Hamriyah against Al Qasimi rule, which Sultan put down by besieging Hamriyah in May 1855 with a force of his own men as well as some 3,000 from Ajman and five artillery pieces. Hamriyah was defended by some 800 men and Abdullah bin Sultan was killed in the fighting. With only ten men lost by the defenders of Hamriyah (and some 60 dead among the besiegers), the British were brought in by Sultan to mediate. It had been Sultan's hope that the captain of the British ship 'Clive', Kemball, would enforce his writ over Hamriyah, but Kemball refused to attack Hamriyah on Sultan's behalf and instead negotiated a peace between which saw the Shwaihiyin removed from Hamriyah. In 1860, the headman of Hamriyah, Abdulrahman bin Saif, led a force in support of Sharjah against the rebellious communities of Khan and Abu Hail. Sheikh Sultan bin Saqr Al Qasimi died in 1866 at the age of 85. He was succeeded by Khalid bin Sultan Al Qasimi.