Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын футболшысы және комментатор
English footballer and commentator
the footballer
Ли Майкл Диксон (17 наурыз 1964 жылы туған) – ағылшын кәсіпқой футболшысы және сарапшы, оң қапталда ойнаған. Диксон Англия құрамасы сапында 22 рет ойнаған. Оның әкесі Рой «Манчестер Сити» клубының қақпашысы болған, ал Диксонның көптеген жылдары «Мейн Роудта» жанкүйерлер қатарында өткен. Бірақ ол «Бёрнли» клубына жасөспен кірді, ал Джон Бонд оны «Честер Ситиге» жібергенге дейін бірнеше ойынға негізгі құрамға ілікті. Бір жарым маусымнан кейін ол «Бьюри» клубымен келісімшарт жасады, содан кейін «Сток Ситиге» қосылды, онда ол бірден көзге түсіп, Стив Боулдпен мықты қорғаныс жұбын құрды. Екеуінің перспективасы мен ойын деңгейі Джордж Грэмнің назарын аударды, ол 1987 жылғы қарашада Лига кубогының төртінші турында «Сток Ситиді» 3:0 есебімен жеңген кезде, екі айдан кейін «Арсенал» бас жаттықтырышы Диксонмен келісімшартқа отырды. Боулд бес айдан кейін қосылды. Келесі маусымда Диксон командадағы орнын нығайтып, «Арсенал» 18 жылдан кейін алғашқы лига титулын жеңіп алды. 2002 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін «Арсенал» командасының қорғаныс тірегі болған Диксон «Арсеналда» төрт лига чемпиондығы, үш ФА кубогының жеңімпазы және УЕФА кубок иелері кубогының медалін жеңіп алды. Ол 1989–90 және 1990–91 маусымдарында екі рет PFA жыл командасының құрамына енді. Ол 2001–02 маусымында «Арсеналдың» жеңіске жеткеннен кейін зейнеткерлікке шықты. Ол зейнеткерлікке шыққан кезде Футбол лигасының 92 стадионның 91-інде ойнады – тек «Фулхэмнің» «Крэйвен Коттедж» стадионында ойнамады. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан бері Диксон футбол сарапшысы және жазушы болып жұмыс істеп келеді. Ол теледидарлық мансабын BBC арнасында, негізінен «Match of the Day» және «Football Focus» бағдарламаларында бастады, содан кейін 2012 жылдың шілдесінде ITV Sport арнасына көшті. 2013 жылдан бастап ол АҚШ-тағы NBC арнасының Премьер-лигасын комментировать үшін Арло Уайтпен бірге жұмыс істейді. Ол сондай-ақ Дерек Реймен бірге «FIFA 20» видео ойынына түсініктеме берді. Ол қайырымдылық шараларына да қатысты, Лоуренс Даллаглиомен бірге Sport Relief қайырымдылық қоры үшін велосипедпен саяхат жасады, осы арқылы қайырымдылық қорына 986 000 фунт стерлингтан астам қаржы жинады.
Lee Michael Dixon (born 17 March 1964) is an English retired professional footballer and pundit who played as a right back. Dixon was also capped 22 times for England. His father Roy was a goalkeeper with Manchester City and many of Dixon's formative years were spent on the terraces at Maine Road. But it was nearby Burnley he joined as a junior and he graduated to the senior team for a handful of games before John Bond released him to Chester City. After one and a half seasons there he signed for Bury before joining Stoke City where he instantly impressed, forging a fine defensive partnership with Steve Bould. The pair's potential and performances attracted the attention of George Graham when Arsenal beat Stoke 3 0 in a League Cup Fourth Round tie in November 1987 and two months later the Arsenal manager signed Dixon. Bould was signed five months later. The following season, as Dixon cemented his place in the team, Arsenal won their first league title in eighteen years in a dramatic final game of the season. A defensive mainstay in a successful Arsenal team until his retirement in 2002, Dixon's tenure at Arsenal saw him collect four league championship medals, three FA Cup winner's medals and a UEFA Cup Winners' Cup medal. He was named in the PFA Team of the Year twice, for the seasons 1989–90 and 1990–91. His retirement came at the end of Arsenal's domestic double winning 2001–02 season, their second in his time at the club. At the time of his retirement, he had played at 91 out of the 92 Football League grounds – every one except Fulham's Craven Cottage. Since his playing retirement, Dixon has worked as a football pundit and columnist. He began his television career working for the BBC, primarily on their Match of the Day and Football Focus programmes, then moved to ITV Sport in July 2012. Starting in 2013, he provides commentary alongside Arlo White for NBC's Premier League coverage in the USA. He had also provided commentary in the FIFA 20 video game alongside Derek Rae. He has also done charitable work, joining Lawrence Dallaglio in a sponsored bike ride for Sport Relief which raised over £986,000 for the charity.
Ерте мансап
Манчестерде туған ол кәсіби карьерасын төменгі лигаларда бастады. 1980 жылы мектепті бітіргеннен кейін, 1980 жылы «Бёрнли» клубына шәкірт ретінде қосылды, 1982 жылы кәсіпқойға айналды, сосын «Честер Сити» (1983–84 маусымдарында Футбол Лигасының соңғы орынында қалған), «Бьюри» және кейін «Сток Сити» клубтарына өтті. «Виктория Граундта» Диксон оң жақ қорғаушы ретінде жақсы әсер қалдырды, 1986–87 маусымдарында 50 матч өткізіп, үш гол соқты. 1987–88 маусымдарында Диксон 38 ойында екі голдың авторы атанды. 1988 жылғы қаңтарда 375,000 фунт стерлинг сомасында «Арсенал» клубына қосылды, ал кейін «Хайбериде» оның бұрынғы командаласы Стив Боулдпен бірге ойнады. Диксонға «Хайбериде» негізгі құрамда орын алуға біраз уақыт кетті. Англия құрамасының сол жақ қорғаушысы Кенни Сансом болғандықтан, сол жақтағы Найджел Винтерберн бұрынғыдан бейтаныс оң жақ қорғаушы рөлінде сәтті өнер көрсетті, алайда Диксон 1988 жылғы 13 ақпанда «Лутон Таунға» қарсы дебют жасады. Бұл Диксонның Бірінші дивизиондағы алғашқы ойыны болды. Маусым аяқталғанға дейін ол барлығы алты рет алаңға шықты. Диксон алғашқы маусымында кубокқа қатысқандықтан, оның ойынға қатысу мүмкіндігі шектелді, сонымен қатар ол 1988 жылғы Лига кубогының финалына қатыса алмады. Жаңа маусымда Винтерберн сол жаққа ауысып, Диксонға №2 футболкасын алуға мүмкіндік берді, ол осы жейдемен он жылдан астам уақыт бойы ойнады. Сансом келесі қыста «Арсеналдан» кетіп қалды. Кейін Диксон «The Independent» газетінде «Арсеналда» ойнаған қорғанысы туралы былай деп жазды: «Мен өзін жақсы қорғаныс деп танытқан «Арсеналдың» артқы қатарында ойнаған бақыттымын. Бұл туралы айтқанда тым кішіпейілді болуға тырыспаймын, өйткені жеке тұлға ретінде біз әлемдегі ең жақсы ойыншылар емеспіз. Бірақ әлсіз жақтарымды Тони Адамс, Найджел Винтерберн, Мартин Киоун және Стив Боулд толықтырып, керісінше, олардың кемшіліктерін мен жабатынмын. Біреуміз жақсы ойнамаса, қалғандары оның орнын толтыратынбыз». Арсен Венгер «Хайбериге» келіп, «Арсенал» командасына өмір салтын енгізе бастады, олардың көзқарасын, өзіне сенуін және диетасын өзгертті. Венгер кейіннен ол мұрагерлік алған әр қорғаушыны тез арада алмастыруды күткенін мойындады, бірақ оған мұның қажеті жоқ екенін тез түсінді. Диксон және оның қорғаныс әріптестері Венгерге оларға ойынның жетекші орындарында қосымша жылдар сыйлағаны үшін ризашылық білдірді. «Арсенал» 1998 жылы клуб тарихындағы екінші «дубльді» жеңіп алды, ал Диксон келесі жылы «Арсеналда» он жылдық толық маусымға кіргенде құрметке ие болды. Диксон 2000 жылы УЕФА кубогының финалына қатысты, ол алты жыл бұрын Кубок иелерінің кубогын жеңген Копенгаген стадионында өтті. Бұл жолы олар Түркияның «Галатасарай» клубынан пенальтилер сериясында жеңілді. Осы маусымның басында ол «Арсеналдың» 1999/2000 жылғы ФА кубогынан «Лестер Ситиге» қарсы өткен ойында пенальти соққысын мүлтәттетіп, құлдырауына себепкер болды. Келесі жылы «Арсенал» ФА кубогының финалына жетті, бірақ Кардиффтегі «Миллениум» стадионында «Ливерпульге» 2:1 есебімен ұтылып қалды. 37 жастағы Диксонды 21 жастағы Майкл Оуэн жеңіс голы үшін озып кетті. Диксон тағы бір маусым ойнап, «Арсеналға» клуб тарихындағы үшінші және менеджер Арсен Венгердің басқаруындағы екінші тарихи «дубльді» жеңіп алуға көмектесті, бәсекелес «Манчестер Юнайтед» командасына қарсы лига титулын жеңіп алды. Бұл оны үш түрлі онжылдықта (1980-ші, 1990-шы және 2000-шы жылдар) лига титулдарын жеңген санаулы ойыншылардың біріне айналдырды. Диксон 2002 жылы 38 жасында осы «дубльді» жеңгеннен кейін ойыннан зейнеткерлікке шықты, Адамс та сол уақытта зейнеткерлікке шықты. О'Лири 1993 жылы «Лидс Юнайтедке» кеткеннен кейін, Семан мен Киоун ғана Диксонның «Арсеналмен» байланысқан қорғаныс тобынан клубта қалды. Боулд 1999 жылы кетті, содан кейін Винтерберн бір жылдан кейін «Хайбериден» кетіп қалды. Диксон Лигада 458 матч өткізіп, 25 гол соқты.
Born in Manchester, He began his professional playing career in the lower divisions. On leaving school in 1980, he joined Burnley as an apprentice in 1980, turning professional in 1982, then signed for Chester City (where he experienced finishing bottom of the whole Football League in 1983–84), Bury and later Stoke City. At the Victoria Ground Dixon made a fine impression with some fine performances from right back as he played in 50 matches in 1986–87 scoring three goals. In 1987–88 Dixon made 38 appearances scoring twice. He joined First Division Arsenal in January 1988 for a fee of £375,000 and was later joined at Highbury by Stoke teammate Steve Bould. It took a while for Dixon to be given a first team role at Highbury. With England international Kenny Sansom at left back, the equally left sided Nigel Winterburn had been a guarded success in the unfamiliar right back role, though Dixon did make his debut against Luton Town on 13 February 1988. This was the first time that Dixon had played in the First Division. He played six times in total before the season ended. Dixon was cup tied in his first season which limited his appearances, and also meant he was unable to take part in the 1988 League Cup Final. In the new season, Winterburn moved across to left back, allowing Dixon to take over the No.2 shirt, which he duly did for well over ten years. Displaced Sansom left Arsenal the following winter. Dixon later wrote in his column in The Independent of the defence that he played in at Arsenal, "I was fortunate to play in an Arsenal back line that earned itself a reputation as being OK. I'm not trying to be overly modest in saying that, as individuals, we weren't the best players in the world. But certainly, all my weaknesses were compensated for by Tony Adams, Nigel Winterburn, Martin Keown, and Steve Bould, and vice versa. If one of us wasn't playing well, the others picked up the slack." Arsène Wenger arrived at Highbury and started to introduce lifestyle policies to the Arsenal squad, changing their outlook, self awareness and diet. Wenger later admitted that he expected to replace each defender he inherited fairly quickly, but just as quickly realised he didn't need to. Dixon and his defensive colleagues recognised Wenger for giving them extra years at the helm of the game. Arsenal won the second "double" of the club's history in 1998 and Dixon received a testimonial the following year as he entered his tenth full season at Arsenal. Dixon played in a UEFA Cup campaign in 2000 which saw Arsenal reach the final in the same Copenhagen stadium where they had won the Cup Winners Cup six years earlier. This time they were beaten on penalties by Galatasaray of Turkey. Earlier in that season he had missed a penalty in a shootout as Arsenal crashed out of the 1999/2000 FA Cup to Leicester City. The following year Arsenal reached the FA Cup final but lost 2–1 to Liverpool at the Millennium Stadium in Cardiff – the 37 year old Dixon being outpaced by the 21 year old Michael Owen for the winning goal. Dixon played on for one more season helping Arsenal to win another historic "double", the third in the club's history and second under manager Arsène Wenger, clinching the league title over rivals Manchester United at their home ground Old Trafford. This made him one of the few men to have won league titles in three different decades (1980s, 1990s and 2000s). Dixon retired from playing after winning that double in 2002 at the age of 38, with Adams quitting at the same time. Only Seaman and Keown then remained at the club from the defensive group Dixon had become associated with at Arsenal (after O'Leary left for Leeds United in 1993.) Bould had been the next to go in 1999 and then Winterburn followed him out of Highbury a year later). Dixon made 458 appearances in the League, scoring 25 goals.
Халықаралық мансап
Диксон Англия құрамасы сапында 1990 жылғы сәуір айында Чехословакияға қарсы өткен әлем чемпионатына дайындық матчында дебют жасады. Ол жақсы ойнады, бірақ Гари Стивенс пен Пол Паркерден кейінгі үшінші нөмірде болғандықтан турнирге ілігуге үміті аз болды. Егер осы екеуінің біреуі жарақат алғанда ғана Диксон Италияға барар еді, алайда екеуі де турнир бойы толықтай денсаулықта болды. Әлем чемпионатыннан кейін жаңа бас тренер Грэм Тейлор бірден Стивенс пен Паркерді Диксонмен алмастырды. Диксон Уэмблиде өткен маңызды Еуро-92 іріктеу ойынында Ирландия Республикасына қарсы гол соқты, бұл оның халықаралық аренадағы алтыншы ойыны болды. Кездесу 1:1 есебімен аяқталды. 1991 жылдың соңына қарай Диксон он бір халықаралық ойында, оның ішінде барлық Еуро-92 іріктеу кезеңдерінде ойнады, нәтижесінде Англия Швециядағы финалдық турнирге жолдама алды. Финалға жақындаған кезде Диксон жарақат алып, Стивенске құрамаға қайта оралуға мүмкіндік берді, себебі құраманы жариялау мерзімі таяп қалды. Тейлор Стивенс орнына Диксонды қосымша тізімге енгізді, бірақ ақырында екеуі де турнирге қатыспады. Диксон үйде болған оқиғада алған жарақатынан кейін құрамнан шықты, сондықтан Стивенс қайта шақырылды. Бірақ Рейнджерстің бұрынғы ойыншысы да жарақат алғандықтан құрамнан шығып қалды. Нәтижесінде Англия құрамасында оң қанат қорғаушы болмады және топтық кезеңнен шыға алмады. 1993 жыл халықаралық аренада сәтті болмады, Англия 1994 жылғы АҚШ-та өткен әлем чемпионатына ілікпеді. Диксонның 21-ші ойыны, соңғы іріктеу матчында Сан-Мариноға қарсы 7:1 есебімен жеңіліп (бұл нәтиже маңызды болған жоқ) оның соңғы ойыны болды, өйткені Тейлордың ізбасарлары Терри Венаблз және Гленн Ходдл Диксонды құрамаға шақырмады. 1999 жылғы қаңтар айының соңында Англия құрамасының уақытша бас бапкері Говард Уилкинсон Диксонды соңғы ойынынан кейін бес жылдан астам уақыт өткен соң Англия құрамасына қайта шақырды. Оның халықаралық мансабы барлығы 22 ойынмен аяқталды, бірақ ол ең маңызды турнирлерде ойнаған жоқ.
Dixon made his England début in April 1990 in a World Cup warm up game against Czechoslovakia. He played well, but there was little hope of him being in the squad for the tournament as he was at least third in the pecking order behind Gary Stevens and Paul Parker. Only injury to one of these two would have opened a door for Dixon to go to Italy and that didn't happen as the pair stayed fully fit for the length of the tournament. After the World Cup, new manager Graham Taylor instantly replaced Stevens and Parker with Dixon, who scored a goal at Wembley in his sixth international in an important Euro 92 qualifier against the Republic of Ireland. The game ended 1–1. By the end of 1991, Dixon had played in eleven internationals, including all of the Euro 92 qualifiers, through which England qualified for the finals in Sweden. As the finals approached, Dixon suffered an injury, allowing Stevens a route back into the side as the deadline for squad announcement approached. Taylor duly named Dixon instead of Stevens in his provisional squad, but ultimately neither went to the tournament. Dixon pulled out through an injury suffered in an accident at home so Stevens was recalled, only for the Rangers full back also to withdraw through injury. England ended up with no recognised right back in their squad and didn't get past the group stages. 1993 did not go well internationally, with England failing to qualify for the 1994 World Cup in the United States. Dixon's 21st cap, in a 7–1 win over San Marino in the final qualifier (a result which was immaterial) seemed to be his last as Taylor's successors Terry Venables and Glenn Hoddle did not select Dixon. In late January 1999, caretaker England manager Howard Wilkinson recalled Dixon to the England squad more than five years after his last appearance, His international career ended with 22 caps in total but he did not play in a major tournament.
Медиа мансабы
Ол сондай-ақ BBC-дің "Күннің 2-ші матчы" бағдарламасында тұрақты сарапшы болып жұмыс істеді, "Скор" және "Футбол Фокус" бағдарламаларында да пайда болды. 2012 жылдың шілдесінде BBC-ден кетіп, ITV Sport телеарнасына қосылды. ITV-де ол сарапшы және бұрынғы футболшы Рой Кинмен жұптасты. 2013 жылдан бастап NBC Sports телеарнасында Премьер-лига матчтарын Грэм Ле Сокспен бірге бас комментатор ретінде түсіндірді, Арло Уайтпен (2022 жылдың жазына дейін) және Питер Дрюримен (2022 жылдың жазынан бастап) бірге жұмыс істеді. Ол сондай-ақ телеарнаның Премьер-лига жүктеу бағдарламасына да үлес қосты. 2018 жылы ол Дерек Реймен бірге EA Sports компаниясының FIFA 19 видео ойынында УЕФА Чемпиондар Лигасы матчтарын түсіндірді. Бұл серіктестік 2019 жылғы FIFA 20 ойынында жалғасты, сондай-ақ Дерек Реймен бірге FIFA 21-де де кейбір "стандартты" ойындарға (тез ойын, турнир, мансап және Ultimate Team режимдері) түсініктеме берді. Бірақ, FIFA 22-де оны Стюарт Робсон ауыстырды.
He also worked as a regular pundit for the BBC on Match of the Day 2 as well as appearing on Score, and Football Focus before leaving the BBC to join ITV Sport in July 2012. At ITV he teamed up with pundit and former player Roy Keane. From 2013, he has been the co lead commentator with Graeme Le Saux for the Premier League on NBC Sports, working alongside Arlo White (until summer 2022) and Peter Drury (since summer 2022). He has also contributed to the network's Premier League Download program. In 2018, he co commentated UEFA Champions League matches in the video game by EA Sports, FIFA 19 alongside Derek Rae. This partnership continued in the 2019 game, FIFA 20 with inclusion of him also commentating some 'default' games (kick off, tournament, career and Ultimate Team modes) alongside Derek Rae once again as well in FIFA 21. However, he is replaced by Stewart Robson in FIFA 22.
Жеке өмір
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Диксон бірнеше бизнес-мүдделеріне, соның ішінде Брейдегі Риверсайд брассериіне, Беркширде, бастапқыда досы Хестон Блюменталмен бірге назар аударды. 2010 жылы ол велосипед спортына "толыққанды әуес" болды және сол жылдың ақпан айында Алты Ұлттар Чемпионаты кезінде Лоренс Даллаглио оны "Даллаглио цикл слэміне" қатысуға көндіргеннен кейін аптасына екі-үш рет велосипед тепеді, бұл Sport Relief қайырымдылық қорына ақша жинауға бағытталған шара болды. Олар қайырымдылық ұйымына 986 мың фунттан астам ақша жинады.
In retirement, Dixon has concentrated on several business interests including the Riverside Brasserie in Bray, Berkshire, originally with his friend Heston Blumenthal. In 2010, he became "completely hooked" on cycling, and goes riding two or three times a week, after Lawrence Dallaglio persuaded him to take part in the 'Dallaglio Cycle Slam' during the Six Nations Championship in February that year, raising money for Sport Relief. They raised over £986,000 for the charity.