Лондонның 1596 жылғы лорд-мэрі: Генри Биллингсли өмірі мен қызметі

Кіріспе

Лондонның Лорд-мэрі, 1596 жыл.

Сэр Генри Биллингсли (шамамен 1538 – 22 қараша 1606) – ағылшын ғалымы және аудармашы, саудагер, Елизавета дәуірінің соңғы кезеңіндегі пираттықтың өрбу кезеңінде Лондон портының бас кеден қызметкері және ақша беруші, бірнеше рет Хабердашерлер компаниясының басшысы, Лондонның шерифі және Лорд-мэрі, сондай-ақ қаладан екі рет Парламент мүшесі болған. Оның 1570 жылы жасаған Евклид геометриясының аудармасы (түсіндірмелермен), грек тілінен ағылшын тіліне алғаш рет аударылған еңбек, доктор Джон Дидің кең алғы сөзімен, сол заманның классикасы және математикалық баспа саласындағы маңызды жетістік болды. Бұл аударма, латын тілінен жасалған, Реформацияның көрнекті теологы Пьетро Мартир Вермиглидің Римдіктерге жазған хатындағы Пауыл елшінің толық және маңызды түсіндірмесінен кейін екі жыл өткен соң жарық көрді, және оны автор Реформация ғалымы сэр Энтони Кукке арнаған болатын. Осы екі маңызды еңбектің де баспагері Джон Дейе болды. Биллингсли ұзақ жылдар бойы Лондонның Сент-Томас ауруханасымен байланыста болды және өгей әкелері Сэр Мартин Боуз бен Томас Секфордтың үлгісін көрсететін, көрнекті, құрметті және бай Лондон азаматы болды. 1617 жылы ол Елизаветаның Көнеліктер қоғамының қайтыс болған мүшесі ретінде тізілген.

Ерте өмір

Генрих Уильям Биллингслидің үшінші ұлы (Вильям мен Ричардтан кейін) болды, ол Лондонның хабердашеры және Тауэр монетаханасының (1546-53) ассей-мастері, сондай-ақ оның әйелі Элизабет Харлоу. 1551 жылы ол Кембридждегі Сент-Джон колледжіне негізгі стипендиямен түсті. Ол сондай-ақ Оксфорд университетінде Дэвид Уайтхед басшылығымен математикаға қызығушылық танытқан дегенді айтады. Оның әкесі 1553 жылы қайтыс болды, ал келесі жылы анасы жоғары қоғамдық мәртебелі адам, Алтын шеберлер компаниясының аға сақшысы, бұрынғы монетахана шебері және бұрынғы лорд-мэр болған сэр Мартин Боуеске қайта үйленді. Генрих диплом алмады, бірақ Лондон саудагерінің оқушысы болды. Ол 1560 жылы мұрагерлік бойынша Хабердашерлердің құрметті компаниясының мүшесі болды және 1562 жылы алғашқы әйелі Элизабет Борнға үйленді. Олардың тұңғыш баласы ерте жасында қайтыс болды, бірақ болашақ мұрагер, екінші Гарри Биллингсли, 20 қаңтарда 1563/64 күні Сент-Питер-апон-Корнхиллде крещение алды. 1564 жылы ол Сомерсеттегі Бутли уәлиетін сатып алды (бұрын Гластонбери аббаттығының меншігі болған), ал 1569 жылы оны жалға алушыға сатты.

Жазбалар мен басылымдар

1567 жылы сэр Мартин Боуз қайтыс болды, ал Генридің анасы тағы да тұрмысқа шықты, бұл жолы (5 ақпан 1566/67) картограф Кристофер Сакстонның меценаты, Ерекше Өтініштер Шебері Томас Секфордқа. Лондон портының кітаптарынан Биллингслидің 1560 жылдардың соңында саудамен белсенді айналысқаны анық көрінеді, ол әлбетте өз агенттері арқылы жұмыс істеген. Ол өзінің үй шаруасына ие болған осы кезеңде Дэвид Уайтхедке көрсеткен қонақжайлылығы туралы әңгімеге қатысты болуы керек. Сондай-ақ, оның әдеби және ғылыми еңбектері осы уақытта жеміс берді және ол доктор Джон Димен бірлесіп жұмыс істеді. Энтони Вуд Уайтхедпен байланысты былай сипаттады: «Ол сол кезде немесе жақында Оксон қаласындағы Сент-Августин орденінің монахы болған, әйгілі математик Уайтхедпен танысты. VIII Генри тұсында үйі бұзылғаннан кейін қиын жағдайға түскен Уайтхедті Генри Биллингсли отбасына қабылдап, Лондондағы үйінде қарттығында күтімге алды. Осы уақытта ол математиканы одан үйреніп, осы сала бойынша оның замандастарының көпшілігінен асып түсті, қарапайым адамдар болсын немесе білімді ғалымдар болсын». Осы оқиға және оның жалғасы Оксфордта Роберт Барнс есімді дәрігерден үш буын арқылы Вудқа жетті, ол 1537 жылы Мертон колледжінің мүшесі болып сайланды және Уайтхед пен Биллингслидің екеуін де білді. Шындығында, жас Чарльз Брэндонға (1551 жылы қайтыс болған) сабақ берген және 1552 жылы Томас Кранмер Армағ архиепископтығына ұсынған Уайтхед 1553 жылы Марияның қуғын-сүргініне ұшырады. 1554 жылы ол Эмденге паналап, Франкфурттағы қауымды басқарды. Джон Ноксты сол топтан қууға қатысқаннан кейін 1558 жылға дейін онда қалды, содан кейін Англияға оралып, Елизавета патшайымының құрметіне ие болды. Ол литургияны реформалау комиссиясының құрамында болды, бірақ қажеттілік сезінген жерлерге саяхаттауды артық көрді. 1563 жылғы наурызда епископтарға қарсы болғандықтан, қол қоюдан бас тартқаны үшін ол шеттетілді. Ол 1571 жылы қайтыс болды. Биллингсли 1562 жылы үйленген және 1570 жылы ғылыми жарияланымдарын аяқтағандықтан, олардың араласуы осы кезеңде болды.

In 1567 Sir Martin Bowes died, and Henry's mother again remarried, this time (5 February 1566/67) to the Master of Requests in Ordinary, Thomas Seckford, patron of the cartographer Christopher Saxton. It is clear from the Port Books of London that Billingsley was actively engaged in trade through the later 1560s, no doubt operating through his agents. It is to this period, when he had become master in his own household, that the story of his hospitality towards David Whytehead must belong. It is also the time in which his literary and scholarly work came to fruition, and in which he was collaborating with Dr John Dee. The connection with Whytehead is described by Anthony à Wood in the following words:" he became known to an eminent mathematician called Whytehead, then or lately, a fryar of the order of St Augustine in Oxon when the said Whytehead was put to his shifts, after the demolition of his house in the latter end of Hen. 8 he was received by Henry Billingsley into his family, and by him maintained in his old age in his house in London. In which time he learned mathematics of him, and became so excellent in them, that he went beyond many of his time, whether lay men, or profess'd scholars." This story, with its sequel, was handed down to Wood in Oxford at three removes from a physician named Robert Barnes, elected Fellow of Merton College in 1537, who was acquainted with both Whytehead and Billingsley. In fact Whytehead, who had tutored the young Charles Brandon (died 1551), and had been recommended by Thomas Cranmer for the archbishopric of Armagh in 1552, had become a Marian exile in 1553. After taking refuge in Emden, in 1554 he took charge of a congregation in Frankfurt, and, having become involved in the expulsion of John Knox from that group, remained there until 1558, when he returned to England, winning the favour and estimation of Queen Elizabeth. He was on the commission to reform the liturgy, but refused a benefice, preferring to travel about wherever he felt needed. He was sequestered in March 1563/64 for refusing to subscribe, being anti episcopalian. He died in 1571. As Billingsley married in 1562, and completed his scholarly publications in 1570, that is the period of their association.

Петр Мартирының түсіндірмесі (1568)

Флоренциялық Пьетро Мартир Вермигли, ағылшын реформациясының маңызды қайраткерлерінің бірі, 1553 жылы Англиядан қуылды. Оның реформалық теологияны және оның ілімінің мәнін қамтитын түсіндірмелері латын тілінде жазылған. Римдіктерге жолданған апостол Пауылдың хаты бойынша түсіндірмелері 1558 жылы Базельде латын тілінде жарық көрді. Генри Биллингсли жасаған аударма – ағылшын тілінде 456 парақтан (шамамен 900 беттен) тұратын ең толық жұмыс. Онда Пауылдың хабары жарияланып, түсіндіріледі: Евангелияның аяндылуы адамзаттың құтқарылуы үшін барлық елдерде сене білу үшін әлемге жіберілді, бұл әлемнің бастапқынан жасырылған құпия. Аударманың өзі – Реформацияның ескерткіші. Оны 1568 жылдың 31 тамызында Джон Дей басып шығарды, «Альдерсгейттен төмен, Сент-Мартинс» орналасқан, «Патшалық Ұлылықтың он жылдық мерзіміндегі Ырысы мен Артыққысымен» деп көрсетілген. Алғашқы еңбек Вермигли тарапынан реформация ғалымы, король Эдуард VI-ның бұрынғы ұстазы сэр Энтони Кукке арналған. 1554 жылы Англиядан кеткен Кук, сэр Джон Чек және сэр Томас Вротпен бірге Еуропаға Марианалық жер аударылу ретінде саяхаттап, Елизавета таққа отырғаннан кейін Англияға оралды. 1558 жылы латын тілінде жазылған бұл арнау арқылы Вермигли (1562 жылы қайтыс болған) Елизаветаның тұсында Англияда реформалық бейімделуге үміт білдірді. Кук 1576 жылы қайтыс болды, сондықтан Биллингслидің 1568 жылғы аудармасы, оның ішінде Вермиглидің Epistola Nuncupatoria еңбегі, Эдуард реформациясының тірі құралдарының бірі ретінде арналған адамға көрсетілген құрметті жаңартты. Биллингслидің ағылшын тілінде Вермигли Кукке былай деді: «Мен үшін ең асыл ой, ең қасиетті сезім және атақты король Эдуард VI-ның керемет ізгілігі, сіздің ең жақын шәкіртіміз, бізден осылай шапшаң алысқа шығуы өкінішті. Мен үшін өкінішті, сондықтан көптеген ағылшын адамдары, үлкен атақ пен беделге ие, сондай-ақ олардың ізгілігі үшін олардың білімі мен асылдығы үшін, өз еркімен дін үшін жер аударылып, бүкіл сыртқы және қатал елдерге таратылды: және үйде асыл, батырлық деп есептелгендер қазір қараңғы, кемсіз және барлық адамдарға белгісіз болып адасқан. Мен, әрине, Англияда тұрғаннан бері, сізге ерекше махаббат пен ешқандай кішкентай немесе қарапайым сүйіспеншілік білдірдім, екі сіздің ерекше ізгілігіңіз бен біліміңіз үшін, сондай-ақ христиандық игілікте адал және үлкен беделмен орындаған лайықты қызметіңіз үшін, Эдвардты оқытуда, ең қасиетті король және ең сүйікті болуға лайық, оның жақсылығы, діні және одан да батырлық ізгіліктері, тіпті христиандық, шын мәнінде сезілуі мүмкін, бірақ оларға лайық мақтауға жете алмайды». Куктың үлкен қызы (Милдред Кук) Уильям Сесилдің әйелі, 1-ші Барон Берли, Чектің шәкірті, ол бірінші Чектің әпкесіне үйленді; оның қарындасы Анна сэр Николас Беконға (Лорд Киперге) үйленді; үшіншісі, Елизавета, алдымен сэр Томас Хобиге (1566 жылы қайтыс болды), содан кейін Джон Расселге үйленді; тағы біреуі (Кэтрин Кук) сэр Генри Киллигрюдің әйелі, сол сэр Джон Киллигрюдің інісі, оның қызы Кэтрин кейін сэр Генри Биллингслиге үйленді. Шындығында, өзінің «Евклид» еңбегінде Биллингсли өзінің «Теодосийдің De Sphericis» еңбегінің ағылшын тіліндегі аудармасын баспаға дайын етіп аяқтағанын айтты, бірақ ол сақталғаны белгісіз. Екі академиялық тілден және екі пәннен керемет түрде көшірілген бұл ғылыми еңбектердің туындысы өте ұлы болды. Биллингсли өзінің Евклид кітабын келесі сөздермен ашады: «(Құрметті оқырман), ешнәрсе (тек Құдай сөзінен басқа) адамның жанын және ақыл-ойына осылай әдемілік пен сән сыйлайды, жақсы өнер мен ғылым туралы білім сияқты: табиғи және моральдық философия туралы білім сияқты. Ол біздің көз алдымызда аспан мен жердегі Құдайдың жаратылыстарын көрсетеді, онда оның шексіз ұлылығы мен даналығын, оларды әшекейлеп, оларға осындай керемет және көптеген қасиеттер мен табиғи жұмыстарды беруде және оларды әртүрлі және әртүрлі түрде сақтауда, осылайша оған мадақтап, оған құлшылық етуге, Пауылдың үйретуі бойынша. Екіншісі бізге ізгілік ережелерін және қағидаларын үйретеді, қалай, жалпы өмірде адамдар арасында, біз тура жүріп отыруымыз керек: қандай міндеттер өзімізге қатысты, қандай үкіметке немесе үйдің жақсы тәртібіне қатысты, сондай-ақ қала немесе жалпы байлыққа қатысты». Евклид (оның тақырыбындағы беттің қателігі Мегаралық Евклид философқа, Ренессанс кезеңіндегі жалпы шатасу) өзінің грек үлгісінің түсініктілігі мен дәлдігімен танымал аудармасы ғана емес, сонымен қатар баяндаманың әрбір кезеңінің жазбалары, суреттері мен көрсетілімдерінің өте кең жиынтығы. Еңбекте Джон Ди жасаған ұзақ «Математикалық кіріспе» де бар, ол таза және қолданбалы математиканың барлық қолданылатын салаларын қарастырды, сондай-ақ 10-тараудан кейін Диге лайықты рахмет айтылған ноталар мен «математикалық ойлар» және басқа қосымша материалдарды ұсынды. Еңбек Джон Дей тарапынан фолиода басылып шығарылды, «Privilegio» деп белгіленді және қатты геометрияны көрсететін бірнеше үш өлшемді бүктемелі суреттерді қамтыды. Бұл ең алғашқы емес болғанымен, мұндай мүмкіндікті қамтиған алғашқы кітаптардың бірі болды. Авторлыққа қатысты, кейбіреулер Ди немесе Уайтхедтің нағыз авторлары деп ойлады. Август Де Морган аударманың толығымен Дидің жұмысы екенін ұсынды; бірақ доктор Ди өзінің әртүрлі памфлеттерінде Евклидтің негізгі жұмысын Биллингслиге қатысты айқын түрде жатқызды: «Уайтхед қайтыс болғанда ол өзінің математикалық байқауларын, оның Евклид элементтеріне жасаған ноталарын, оны үлкен еңбекпен жинап, жүйелеген шәкіртіне берді. Содан кейін біздің автор Биллингсли аталған элементтерді ағылшын тіліне аударды және оған түсіндірмелер мен мысалдар, көптеген қосымшалар, схолиялар, түсіндірмелер және өткен және қазіргі заманғы ең жақсы математиктерден алынған ойлар қосты. Бұл аяқталғаннан кейін ол оларды жариялады».

The Florentine, Pietro Martire Vermigli, one of the principal luminaries of the English Reformation, was driven out of England in 1553. His interpretative commentaries, embodying the reformist theology and the substance of his teaching, were written in Latin. His Commentaries on the Epistle of St Paul to the Romans were published in Latin at Basle in 1558. The translation in the name of Henry Billingsley is a most compendious work containing some 456 folios (i. e. about 900 pages) of English text declaring and expounding Paul's message that the revelation of the Gospel was sent into the world in order that it should be believed, for the salvation of mankind in all nations, as a mystery hidden since the beginning of the world. The translation itself is a monument of the Reformation. It was printed as of 31 August 1568 by John Daye, "dwelling over Aldersgate beneath S. Martins", '"Cum Gratia et Privilegio Regiae Maiestatis per Decennium". The original work was dedicated by Vermigli to Sir Anthony Cooke, a reformation scholar, former tutor to King Edward VI. Leaving England in 1554 Cooke travelled in Europe as a Marian exile with Sir John Cheke and Sir Thomas Wroth, and returned to England on the accession of Elizabeth. By this dedication, dated in Latin in 1558, Vermigli (who died in 1562) addressed the hope of a reformed settlement in England under Elizabeth. Cooke died in 1576, and therefore Billingsley's translation of 1568, which included Vermigli's Epistola Nuncupatoria, renewed the homage paid to the dedicatee as one of the living instruments of the Edwardian Reformation. In Billingsley's English, Vermigli addressed these word to Cooke:"It is a griefe unto me to thinke that that most noble wit, most sacred brest, and incredible piety of that famous King Edward the vj. of that name, your most dear pupill, is so sodeinely taken from us. It is a griefe unto me that so many English men, being of great fame and renoum, as well for theyr piety as for theyr knowledge and nobility, are by voluntary exile for religion sake, dispersed throughout externe and straunge countreys: and they which at home were counted moste noble, and heroicall, doe now wander abrode as men obscure, abiect, and in a manner unknowne to all men I for my part doubtles have, ever since that the time that I dwelt in England, borne a singular love and no smal or vulgar affection towards you, both for your singular piety and learning, and also for the worthy office which you faythfully and with great renoune executed in the Christian publike wealth, in instructing Edward, that most holy King and most worthy to be beloved, whose wit, goodness, religion, and eyther vertues heroical, yea rather Christian, may indede be touched, but can never be praysed according to theyr desert." Cooke's eldest daughter (Mildred Cooke) was the wife of William Cecil, 1st Baron Burleigh, a pupil of Cheke's, who had first married Cheke's sister; her sister Anna married Sir Nicholas Bacon (Lord Keeper); the third, Elizabeth, married first Sir Thomas Hoby (died 1566), and then John Russell; another (Katherine Cooke) was the wife of Sir Henry Killigrew, brother of that Sir John Killigrew whose daughter Katherine later married Sir Henry Billingsley. Indeed, in his Euclid, Billingsley stated that he had also completed, ready for the press, an English translation of the De Sphericis of Theodosius, although that is not known to have survived. The production of these scholarly works, brilliantly carried over from two academic languages and in two disciplines of thought, was somewhat prodigious. Billingsley opens his Euclid with the following remarks:"There is (gentle Reader) nothing (the word of God set onely apart) which so much beautifieth and adorneth the soule and minde of man, as doth the knowledge of good artes and sciences: as the knowledge of naturall and morall Philosophie. The one setteth before our eyes, the creatures of God, both in the heavens above, and in the earth beneath: in which as in a glasse, we beholde the exceding maiestie and wisdome of God, in adorning and beautifying them, as we see: in geving unto them such wonderfull and manifolde proprieties, and naturall workinges, and that so diversly and in such varietie: farther in maintaining and conserving them continually, whereby to praise and adore him, as by S. Paule we are taught. The other teacheth us rules and preceptes of vertue, how, in common life amongest men, we ought to walke uprightly: what dueties pertaine to our selves, what pertaine to the government or good order both of an housholde, and also of a citie or common wealth." The Euclid (which the title page mistakenly attributes to the philosopher Euclid of Megara, a common confusion in the Renaissance period) is not merely a translation, renowned for its clarity and accuracy, of its Greek exemplar but also an extremely extensive collection of notes, illustrations and demonstrations of every stage of the discourse. The work included a lengthy "Mathematicall preface" by John Dee, which surveyed all the existing branches of pure and applied mathematics, and he provided notes and "inventions mathematicall", and other supplementary material after Chapter 10, where Dee is suitably acknowledged. The work was printed in folio by John Day, "Cum Privilegio", and included several three dimensional fold up diagrams illustrating solid geometry. Though not the very first, it was one of the first books to include such a feature. As to authorship, some have thought that Dee or Whytehead were the true authors. Augustus De Morgan suggested that the translation was solely the work of Dee; but Dr Dee, in his miscellaneous pamphlets, specifically attributes the main work of the Euclid to Billingsley. clearly attributed the translation to Billingsley:<blockquote>"When Whytehead died he gave his scholar all his mathematical observations that he had made and collected, together with his notes on Euclid's Elements, which he had with great pains drawn up and digested. Afterwards our author Billingsley translated the said Elements into English, and added thereunto plain declarations and examples, manifold additions, scholia's, annotations and inventions, from the best mathematicians both in time past, and in the age he lived in. Which being done, he published them "

Биллингслидің өзінің Грек Евклидінің аннотацияланған данасы, Принстон университетінің кітапханасында сақталған, Г. Б. Халстедтің 1879 жылғы зерттеуіне дәлел болды, аударма Кампанус латын тіліндегі белгілі аудармадан емес, Биллингслидің өзінің жұмысы екенін растады. Бұл 1533 жылғы грек нұсқасы Симон Гринейдің басылымы болды, Евклид элементтерінің толық грек мәтінінің Editio princeps. Гриней Базель университетіндегі грек тілінің профессоры болды және оның мәтіні Венециядан Лазарь Байфиус (Лазаре де Байф, Венециядағы француз елшісі) жіберген қолжазбамен және Парижден Жан Руэллиус (Жан Рюэль) жіберген қолжазбамен салыстырылғанын айтады, сондай-ақ (оның жазбаларынан көрініп тұрғанындай) 1505 жылы Венецияда Бартломео Замберти жасаған грек тілінен латын тіліне аудармасымен де салыстырылған. Гриней Джон Клеймонд, Оксфордтағы Магдален колледжінің және Корпус Кристи колледжінің президенті, 1530 жылдан 1559 жылға дейін үзіліссіз қызмет еткен Католик гуманистік Дурхам епископы ұсынған Проклдың I кітапқа жасаған түсіндірмесін де қосты, ол Мэттью Паркерді тағайындауды қолдаудан бас тартқаны үшін қызметтен алынған.

Қоғамдық бедел

Биллингсли қалада саудагер ретінде өркендеді. 1572 жылдан бастап кем дегенде 1579 жылға дейін ол шетелдіктердің (яғни шетелдік саудагерлердің) тауарларына кеден жинаушысы болды. Екі жыл қалалық аудитор болып қызмет еткеннен кейін, 1580-1582 жылдары, ол 1584-1585 жылдары Хабердашерлердің шебері ретінде алғашқы мерзіміне сайланды, сонымен бірге 1584 жылы Лондон шеріфі болып тағайындалды, сэр Томас Пуллисонның қала басшылығы кезінде, және 1585 жылы ақсақалдық мансабын бастады (Тауэр Уорд үшін), оның әйелінің туысы Уолстан Дикси қала басшысы болған кезде. Сол жылы ол Лондон қаласынан Парламентке сайланды, бірақ Парламентте отырмады. 1586 жылдың қараша айында Биллингслидің анасы, леди Елизавета қайтыс болды және Сэр Мартин Боустың Сент Мэри Вулноттегі мазарында жерленді.

Жүк тасымалы

1587 жылы сэр Генри Манстер плантациясының жер иеленушісі ретінде Лимерик графтығында шамамен 12 000 акр жер алды, ал оның ұлы осы жерді игерді. Сол жылы «Сан-Филиппе» каракеті қолға түскеннен кейін, Ұлыбританияның Жеке кеңесі сэр Джон Гилберт, сэр Фрэнсис Годольфин, Джон Хокинс және қалалық кеңес мүшесі Биллингсли эсквайрларға сэр Фрэнсис Дрейктің олжасына қатысты хат жолдап, оның нұсқауларын орындаудағы қиындықтары үшін оған ризашылық білдірді және Дрейктің кемесі мен жүгін Лондонға қауіпсіз жеткізуге шақырып, алғыс айтты. 1588 жылы Питер Осборн мен Эдвард Фентонмен бірге Биллингсли Лорд Бёргли мен Уолсингхэм тарапынан 1589 жылы испандықтарға қарсы Дрейк пен сэр Джон Норрейстің экспедициясының қаржылық есептерін бақылауға және тексеруге тағайындалды. 1589 жылдың желтоқсанында Лорд Бёрглимен болған хат алмасуы сол кездегі оның іс-қимылдарын көрсетеді. 1589 жылдың ақпан айында ол Лорд Бёрглиге сэр Мартин Фробишердің олжаларының бағасын ұсынды.

Кейндердегі жаңа кеден

Бриджит Биллингсли 1588 жылы қайтыс болды, ал Биллингсли үшінші рет Аруэнак, Корнуоллдан сэр Джон Киллигрудың қызы, Лондондық джентльменнің жесірі Кэтринге үйленді. Деме Кэтрин он жыл бойы Биллингслидің азаматтық беделінің ең жоғалған шағында оның әйелі болды. Пенденис қамалының губернаторларының қызы және қарындасы, сондай-ақ Филипп Вулверстонның (Вулверстон, Саффолк) немересі ретінде, ол бұл мәселеге лайықты теңіз байланыстарын әкелді. Кеденді қайта ұйымдастыру кезінде Биллингсли 1589 жылы Елизаветаның төрт кеден инспекторының бірі болды, Томас Смайттың бұрынғы лауазымын Клиент ретінде иеленді, бірақ Фермер ретіндегі жауапкершілігін емес: ол 1590 жылы Лондон портының бас Клиенті болды. Ол өзін тиімді және өнімді қызметкер ретінде көрсетті. Сэр Джон Хокинс және басқалармен бірге Биллингсли, Томас Миддлтон және Кеден үйінен Ричард Кармартен 1591 жылы "теңізде алынған олжаны" бөлуді қадағалау үшін комиссияға тағайындалды, соның ішінде кедендік төлемдерді есептеу; ал 1592 жылы, ол сэр Джордж Барнмен бірге "Тигр" кемесімен әкелінген тауарлардың тізімін жасағанда, "Мадре де Деус" кемесінен алынған олжа туралы кеңес өткізді. Ол Ричард Кармартенмен бірге бағаланатын құндылықтарды қайта қарауға кірісті, олардың көпшілігі патшайым Мэри заманынан бері өзгертілмеген. Лондонның альдерманы ретінде, сэр Ричард Мартинмен бірге, ол 1590/91 жылғы 22 ақпанда Грейс Иннге қабылданды. 1590/91 жылдары екінші рет Хабердашерлердің шебері болып қызмет еткен ол 1591 жылы Кембридж университетіндегі Сент-Джон колледжінде кедей студенттер үшін үш стипендия құрды. Келесі жылы ол альдермандық өкілеттігін Кэндлвик округіне ауыстырды, содан кейін Кеден үйінде құрылыс жұмыстары басталды.

Қала әкімі, 1596-1597 жылдар

Биллингсли 1594 жылы Сент-Томас ауруханасының президенті болып сайланды. Сондықтан Лорд Бергли және басқалардың наразылығына қарамастан, сэр Томас Скиннер таңдалды. Алайда Скиннер 30 желтоқсанда қызмет бабында қайтыс болды, ал кейін, он екінші түнде Бажүйінде отырған Биллингслидің алдында қала әкімінің қылышы қойылған болатын. Шерифтер – Джон Уоттс және Ричард Годард. 1596/97 жылдың қаңтар айындағы сөз сөйлеген тілші сэр Джон Кроук: «Жақында бізден кеткен губернатордың орнына, осы лауазымға бұрын да лайықты болған, бірақ тек Ұлы Патшайымның басқа қызметіне тағайындалғандықтан қана қолдануға болмаған жаңа біреуді сайлауға кірістік. Енді Ұлы Патшайым оны қалаға қызмет ету үшін өзінен босатып, Ұлы Патшайым мен оның ұлы ата-бабаларының жарғыларына сәйкес таңдап алғандықтан, оны қабылдау үшін осы жерге ұсынамыз» деді. 1596/97 жылдың 6 ақпанындағы «Альдерман Биллингслині Ұлы Патшайымға ұсыну» және оның ізбасарын сайлау туралы тағы бір сөз де сақталған. Оның сайлануының кезінде, 1596 жылдың соңында, қаланың қаржылық ресурстары мүлдем таусылып, ашаршылық қаупі туды. (Биллингсли мен Ричард Солтонсталл қалаға астықпен қамтамасыз ету және кеден баждан босатылатын бидай мен қара бидай импорттау үшін саудагерлердің жаңа бірлескен акционерлік кәсіпорнын ұсынды.) 1588 жылғы Армада жылына жұмсалған шығындардан өзге, соңғы жылдары қала теңіз қызметінің қажеттіліктері үшін 100 000 фунт стерлингтен астам қаржы жинады. 1596 жылы қала Кале қаласын испандықтар басып алған кезде Булоньді қорғауға шамамен 600 адам жіберді. Желтоқсан айындағы Тай кеңесі қаладан мемлекеттік мұқтаждар үшін он кеме беруді талап етті, бірақ комитет азаматтардың өте кедей екенін, сондай-ақ Кадиске жасалған жорықтан түскен олжаның бөлінуіне наразы екенін айтып, іс жүзінде бас тартты – олар өздерінің қарызын өтеуде ешқандай жеңілдік алмады. Жауап ретінде Патшайым 1597 жылғы жазда ливрея компанияларына әдеттегідей тойларын өткізуден бас тартуға және үнемделген ақшаның жартысын мұқтаж азаматтарға жәрдемдесуге жұмсауға бұйырды, және осылай істелді.

Billingsley was elected President of St Thomas' Hospital in 1594. therefore, despite the protestations of Lord Burghley and others, Sir Thomas Skinner was chosen. Skinner, however, died in office on 30 December, and Billingsley, who sat in the Custom house on Twelfth night following with the mayoral sword on the table before him, The Sheriffs were John Watts and Richard Godard. According to a speech given by the Recorder, Sir John Croke, in January 1596/97, "In place of the governor lately taken from us we have proceeded to the election of another, before this time eligible to the place, and only forborne for that he was sequestered to some other service for Her Majesty, and yet now, Her Majesty vouchsafing to spare him from herself to serve the city, and having chosen him according to the charters of Her Majesty and her most noble progenitors granted to us we present him here to be admitted." Further speeches, one of 6 February 1596/97, "Sur presenting Alderman Billingsley a sa Majesty", and another on the election of his successor, are similarly preserved. At the time of his election, the end of 1596, the resources of the city were exceedingly drained, and a famine was threatened. (Billingsley and Richard Saltonstall were proposing a new joint stock venture of merchants to provision the city with corn, and to effect an import of wheat and rye to be exempted from customs.) Over and above the costs demanded for the Armada year of 1588, the city had been called upon for contributions exceeding £100,000 in recent years towards the needs of sea service. During 1596 the city had furnished some 600 men for the defence of Boulogne in connection with the Spanish capture of Calais. In December the Privy Council further required the city to provide ten ships for the public service, to which a committee responded with what was tantamount to a refusal, pleading the great poverty of the citizens, not to mention their dissatisfaction with the distribution of the spoils from the expedition to Cádiz a venture towards which they had contributed without gaining any relief upon their debt. In response, the queen commanded the livery companies to refrain from holding their accustomed feasts during the summer of 1597, and to apply half the money saved to the relief of the destitute citizenry: which was accordingly done.

Кейінгі жылдар

Сэр Генридің әйелі Кэтрин 1598 жылы қайтыс болды, содан кейін ол Елизавета Монслоумен қайта үйленді. Ол кезде ұлы Генримен бірге Глостерширдегі Систон Кортында мүлікке салық салды, ол оның ұлының отбасылық ошағына айналды. Ол сондай-ақ, өзінің приходының кедей халқына көмектесу үшін 200 фунт стерлинг көлемінде қаржы бөлді, бірақ бұл жоба іске аспады. Ол қайтыс болған кезде Лондондағы үйі Альдгейттегі Сент-Кэтрин Коулмен шіркеуінің қасында орналасқан еді, және ол осы үйді өмір бойына жесірі Сьюзан Биллингслиге қалдырды. Оның ұлдары, сэр Генри мен Томас Биллингсли (екеуі де оның қамқорлығында болған) оның өсиетін орындаушылар болды. Алайда, 1607 жылдың соңына дейін жас сэр Генри мүлікті иеленгенге дейін Джон Кварлс бұл жерді пайдаланды. Өсиетте сонымен қатар, Сэр Генриге жалдау шарты бойынша әр алты ай сайын 100 фунт стерлингтен көмір шахталарынан түсетін кіріс төленуі керектігі көрсетілген. Ол жерден жыл сайын көп мөлшерде көмір өндіріліп алынғанын көрсетті, сондай-ақ Сэр Генри Биллингслидің (кіші) 810 акр жерге ие екендігі, бұл үшінші ірі жеке меншік екендігі тіркелді.

Өлім және ескерткіш

Сэр Генри Биллингсли 1606 жылдың соңында алғашқы әйелі Елизаветаның (1577 жылы қайтыс болған) қасында Олдгеттегі Сент-Кэтрин Коулман шіркеуінде жерленді. Олардың есімдері қауымдық дастарқанның жанындағы ашық еден тақтасына жазылды, бұл орын Елизавета Биллингслиге арналған кішкентай алабастр ескерткішінің солтүстік қабырғаға бекітілген жеріне жақын болды. Ескерткіште оның аты-жөні және күйеуі жазған, шамамен оның қолымен жазылған латын тіліндегі жобасы келтірілген. 1616 жылы жасалған келісімшарт бойынша, Сьюзан ханым (өмірде қалған жесір) бұрынғы Клиффорд (Херефордшир) монастырінен түсетін 6 фунт 13 шиллинг 4 пенни жылдық төлемді Лондонның Сент-Томас ауруханасындағы кедейлерге жәрдемдесу үшін берді. Осымен бірге ол сол монастырьден 13 фунт 6 шиллинг 8 пенни төлемді Лондонның Христос ауруханасындағы кедей балаларға жәрдемдесу және олардың күтімін жақсарту үшін берді.