Джимми Коттон: Блюз гармоникасының шебері

Кіріспе

Американдық блюз әншісі және әнші-күйші (1935–2017)

Джеймс Генри Коттон (1 шілде 1935 – 16 наурыз 2017) – американдық блюз гармоникасы шебері, әнші және әнші-күйші, ол көптеген блюзшілермен және өзінің тобымен бірге өнер көрсетті және жазбалар жасады. Карьерасының басында ол барабан да ойнаған. Коттон 1950-ші жылдардың басында Хаулин’ Вулф тобында блюз гармоникасымен кәсіби мансабын бастады. 1965 жылы ол Отис Спаннмен (пианинода) бірге «Джимми Коттон Блюз Квартетін» құрды, олар Мэдди Уотерс тобымен концерттер арасында жазбалар жасады. Кейін ол толық уақытты гастрольдік топ құру үшін кетіп қалды. Оның Verve Records лейблінде шыққан тұңғыш толық альбомын гитарист Майк Блумфилд және әнші-күйші Ник Гравенитс продюсерлік етті, олар кейін «Electric Flag» тобының мүшелері болды. 1970 жылдары Коттон Джонни Винтер продюсерлік еткен Мэдди Уотерстің 1977 жылғы «Hard Again» альбомында, ол «Грэмми» сыйлығын жеңіп алған, гармоникада ойнады.

Мансап

Коттон Миссисипи штатының Туника қаласында дүниеге келген. Ол радиода Сони Бой Уильямсон II-нің музыкасын естігеннен кейін музыкаға қызығуын арттырды. Коттон үйін тастап, ағасымен бірге Арканзас штатының Батыс Хелена қаласына көшіп, сол жерде Уильямсонды кездестірді. Көп жыл бойы Коттон өзін жетім деп Уильямсонға айтқанын және Уильямсонның оны қабылдап, тәрбиелегенін айтты, бірақ соңғы жылдары бұл шындық емес екенін мойындады. Дегенмен, Уильямсон Коттонның алғашқы жылдарында оған кеңес берді. Уильямсон Оңтүстікті қысып, Висконсин штатының Милуоки қаласында бұрынғы әйелімен бірге тұруға кетті, ал өзінің тобын Коттонның қолына тапсырды. Коттон: "Ол маған оны берді. Бірақ мен оны ұстай алмадым, себебі сол кезде мен тым жас және асыққан едім, ал топтағылардың бәрі менен үлкен еді", - деді. Коттон мансабының басында барабан ойнаған, бірақ гармоникада ойнауымен танымал. Ол 1950-ші жылдардың басында Howlin’ Wolf тобында блюз гармоникасын ойнау арқылы кәсіби мансабын бастады. Коттон 1955 жыл шамасында Muddy Waters тобымен жұмыс істей бастады. 1970-ші жылдары Коттон Buddah Records лейблы үшін бірнеше альбом жазды. Ол Джонни Винтер продюсерлік еткен 1977 жылғы Waters-тің "Hard Again" альбомында гармоникада орындады, бұл альбом "Грэмми" сыйлығын жеңіп алды. 1980-ші жылдары ол Чикагодағы Alligator Records үшін жазды және 2010 жылы Alligator тізіміне қайта қосылды. Джеймс Коттон Блюз тобы 1984 жылы "Live from Chicago: Mr. Superharp Himself!" альбомы үшін "Грэмми" номинациясын алды, ал 1987 жылы "Take Me Back" альбомы үшін "Blind Pig Records" лейблынан екінші номинацияны иеленді. 1996 жылы Джон Снайдер продюсерлік еткен "Deep in the Blues" альбомы үшін "Грэмми" сыйлығын жеңіп алды. Коттон 1987 жылғы шілде-тамыз айларында шыққан "Living Blues" журналының мұқабасында пайда болды (76-шы нөмір). Ол сол басылымның 40 жылдығына арналған 2010 жылғы тамыз-қыркүйек айларындағы санында да жарияланды. 2006 жылы Коттон Мемфистегі Блюз Қоры өткізген салтанатты шарада Блюз Даңқы залына енгізілді. Ол он Блюз Музыкасы сыйлығын жеңіп алды немесе бөлісті. Коттон 1990-шы жылдардың ортасында тамақ сорғысымен күресті, бірақ ол гастрольдік сапарларын жалғастырды, әншілерді немесе өзінің қосалқы тобының мүшелерін вокалист ретінде пайдаланды. 2008 жылдың 10 наурызында ол Бен Харпермен бірге "Juke" және "My Babe" әндерін орындап, Литл Уолтердің Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілуіне қатысты; салтанатты шара VH1 Classic арнасында бүкіл елге таратылды. 2010 жылдың 30 тамызында Коттон Ларри Монроның "Blue Monday" радио бағдарламасынан шығу салтанатына арнайы қонақ ретінде қатысты, ол КUT радиостанциясында (Остин, Техас) шамамен 30 жыл бойы жүргізіп келді. Коттонның 2010 жылдың қыркүйек айының соңында Alligator Records лейблынан шыққан "Giant" студиялық альбомы "Грэмми" сыйлығына ұсынылды. Оның 2013 жылдың 7 мамырында Alligator лейблынан шыққан "Cotton Mouth Man" альбомы да "Грэмми" сыйлығына ұсынылды. Онда Грегг Оллман, Джо Бонамасса, Рути Фостер, Делберт МакКлинтон, Уоррен Хейнес, Кеб Мо, Чак Ливелл және Колин Линден сияқты қонақ әртістер қатысты. Коттон 2013 жылдың маусымында шыққан Dr. Izzy Band тобының "Blind & Blues Bound" дебюттік альбомында "Matches Don't Burn Memories" әнінде гармоникада орындады. 2014 жылы Коттон дәстүрлі еркек блюз әртісі номинациясы бойынша Блюз Музыкасы сыйлығын жеңіп алды және ең жақсы аспапшы – гармоника номинациясы бойынша да ұсынылды. Коттонның гастрольдік тобына гитарист және вокалист Том Холланд, вокалист Даррелл Нулиш, басист Ноэль Нил (блюз гитарист және гармоникашы Кенни Нилдің інісі) және барабаншы Джерри Портер кірді.

Cotton was born in Tunica, Mississippi. He became interested in music when he first heard Sonny Boy Williamson II on the radio. He left home with his uncle and moved to West Helena, Arkansas, finding Williamson there. For many years Cotton claimed that he told Williamson that he was an orphan and that Williamson took him in and raised him, a story he admitted in recent years is not true. However, Williamson did mentor Cotton during his early years. Williamson left the South to live with his estranged wife in Milwaukee, Wisconsin, leaving his band in Cotton's hands. Cotton was quoted as saying, "He just gave it to me. But I couldn't hold it together 'cause I was too young and crazy in those days an' everybody in the band was grown men, so much older than me." Cotton played drums early in his career but is famous for his harmonica playing. He began his professional career playing the blues harp in Howlin' Wolf's band in the early 1950s. Cotton began working with the Muddy Waters Band around 1955. In the 1970s, Cotton recorded several albums for Buddah Records. He played harmonica on Waters's Grammy Award–winning 1977 album Hard Again, produced by Johnny Winter. In the 1980s he recorded for Alligator Records in Chicago; he rejoined the Alligator roster in 2010. The James Cotton Blues Band received a Grammy nomination in 1984 for Live from Chicago: Mr. Superharp Himself!, on Alligator, and a second for his 1987 album Take Me Back, on Blind Pig Records. He was awarded a Grammy for Best Traditional Blues Album for Deep in the Blues in 1996, produced by John Snyder. Cotton appeared on the cover of the July–August 1987 issue of Living Blues magazine (number 76). He was featured in the same publication's 40th anniversary issue of August–September 2010. In 2006, Cotton was inducted into the Blues Hall of Fame at a ceremony conducted by the Blues Foundation in Memphis. He has won or shared ten Blues Music Awards. Cotton battled throat cancer in the mid 1990s, but he continued to tour, using singers or members of his backing band as vocalists. On March 10, 2008, he and Ben Harper performed at the induction of Little Walter into the Rock and Roll Hall of Fame, playing "Juke" and "My Babe" together; the induction ceremony was broadcast nationwide on VH1 Classic. On August 30, 2010, Cotton was the special guest on Larry Monroe's farewell broadcast of Blue Monday, which he hosted on radio station KUT in Austin, Texas, for nearly 30 years. Cotton's studio album Giant, released by Alligator Records in late September 2010, was nominated for a Grammy Award. His album Cotton Mouth Man, released by Alligator on May 7, 2013, was also a Grammy nominee. It includes guest appearances by Gregg Allman, Joe Bonamassa, Ruthie Foster, Delbert McClinton, Warren Haynes, Keb Mo, Chuck Leavell and Colin Linden. Cotton played harmonica on "Matches Don't Burn Memories" on the debut album by the Dr. Izzy Band, Blind & Blues Bound, released in June 2013. In 2014, Cotton won a Blues Music Award for Traditional Male Blues Artist and was also nominated in the category Best Instrumentalist – Harmonica. Cotton's touring band included the guitarist and vocalist Tom Holland, the vocalist Darrell Nulisch, the bassist Noel Neal (brother of the blues guitarist and harmonica player Kenny Neal) and the drummer Jerry Porter.

Өлім

Коттон 2017 жылғы 16 наурызда 81 жасында Техас штатының Остин қаласындағы медициналық орталықта пневмониядан қайтыс болды және 2017 жылғы 11 шілдеде Остин қаласындағы Техас штатының зиратында жерленді.