Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шахмат ашылуы
Chess opening
Рихтер-Вересов шабуылы (немесе Вересов ашылуы) – шахмат ашылуы, мына қадамдармен басталады:
1. d4 d5
2. Nc3 Nf6
3. Bg5
The Richter–Veresov Attack (or Veresov Opening) is a chess opening that begins with the moves:
1. d4 d5
2. Nc3 Nf6
3. Bg5
Ол көбінесе транспозиция арқылы да қол жеткізіледі, мысалы 1. d4 Nf6 2. Nc3 d5 3. Bg5 (ең көп таралған қадамдар тізбегі), 1. d4 Nf6 2. Bg5 d5 3. Nc3 немесе 1. Nc3 Nf6 2. d4 d5 3. Bg5. Бұл ашылуға неміс халықаралық шебері Курт Рихтер және кейіннен оны ширек ғасырдан астам уақыт бойы жиі ойнаған кеңес шебері Гавриил Вересов есімдері берілген. Тромповский шабуылы, Колле жүйесі, Лондон жүйесі және Торре шабуылымен бірге Рихтер-Вересов шабуылы – ферзь қанатының партиясының ең көп таралған бағыттарының бірі. Рихтер-Вересов шабуылы ферзь қанатында көрініс берген Руй Лопес ашылуына ұқсас, бірақ ойын динамикасы мүлдем өзгеше. Шахмат ашылулары энциклопедиясы бойынша Рихтер-Вересов шабуылының коды D01.
It is also often reached by transposition, for example 1. d4 Nf6 2. Nc3 d5 3. Bg5 (the most common move order), 1. d4 Nf6 2. Bg5 d5 3. Nc3, or 1. Nc3 Nf6 2. d4 d5 3. Bg5. The opening was named after the German International Master Kurt Richter and later the Soviet master Gavriil Veresov, who played it frequently for over a quarter of a century. Along with the Trompowsky Attack, Colle System, London System, and Torre Attack, the Richter–Veresov Attack is one of the more common branches of the Queen's Pawn Game. The Richter–Veresov Attack looks like the more popular Ruy Lopez opening mirrored on the queenside, but the dynamics of play are quite different. The Encyclopaedia of Chess Openings code for the Richter–Veresov Attack is D01.
Өрттен кейінгі даму
Ашылу тарихы 1902 жылы Монте-Карлода Маршалл-Вульф ойынына дейін жетеді. Дегенмен, 1920 жылдары және тіпті өмірінің соңына дейін оны тұрақты түрде ойнаған Савиелли Тартаковер болды, ол 1951 жылы Стаунтонның 100 жылдығында Доннерге қарсы жеңіске жеткенде осы ашылуды қолданды. Тартаковердің ашылуды түсіндіруі мен оны зерделеуі көбінесе жабық, маневрлік ойынға алып келді. Курт Рихтер 1930 жылдары осы ашылуда жаңа идеяларды дамытқан келесі ойыншы болды. Ол көбінесе тәуекелге бейім стильін қолдау үшін оны тиімді деп тапты және өзінің ең жақсы ойындары кітабының бір бөлімін құрайтын керемет жеңістерге қол жеткізді. Кейбір теоретиктер осы ашылуды Рихтер шабуылы деп атайды. Алайда, Гавриил Вересов 2-ші дүниежүзілік соғыстан бастап 1950-1960 жылдардағы өркендеу кезеңіне дейін ашылудың теориясы мен практикасын күрт күшейтті. Ол бұл ашылудың бұрынғыдан гөрі әлдеқайда күрделі және терең екенін көрсетті, көбінесе орталықта немесе қарсыластың патшасына тікелей шабуылмен аяқталды. Жылдам фигураларды дамыту құралы ретінде, ол патшаның пешкасымен ашылуға ұқсас және стандартты ферзь пешкасымен ашылудан азырақ пешкалық қимылдарды қажет етеді. Ашылу ешқашан жоғары деңгейде кең таралған жоқ, бірақ түрлі танымал ойыншылар оны кейде қолданды. Мысалы, 1959 жылы Дэвид Бронштейн Верёсовқа қарсы Рихтер шабуылын жасады.
The opening dates back as far as the game Marshall–Wolf, Monte Carlo 1902. However, it was Savielly Tartakower who played it regularly in the 1920s and even to the end of his life, using it in his victory over Donner at Staunton Centenary 1951. Tartakower's interpretation and treatment of the opening generally led to a closed, manoeuvring game. Kurt Richter was the next player to develop new ideas in the opening, during the 1930s. He mostly found it useful to facilitate his risk taking style, and he produced some dazzling victories which contributed to a whole chapter of his book of best games. Some theoreticians refer to the opening as the Richter Attack. It was Gavriil Veresov, however, who greatly strengthened both the theory and practice of the opening from World War II to his heyday in the 1950s and 1960s. He is credited with demonstrating that the opening contained more subtlety and depth than was previously considered, often culminating in a central advance or direct assault on the enemy king. As a tool for rapid piece development, it resembled a king pawn opening, and required fewer pawn moves than standard queen pawn fare. The opening has never been very popular at the top level, though various prominent players have employed it on occasion. In 1959, for example, David Bronstein played the Richter Attack against Veresov himself.
Вересовтер бүгінде
ХХ ғасырдың соңғы үштен бір бөлігіне көшкенде, Спасский, Тал, Смыслов, Ларсен және Бронштейн сияқты шеберлер Veresov Opening-ті кейде күтпеген қару ретінде сынап көрді. Тіпті Карпов та оны Кеңес командалық чемпионатында Романишинге қарсы сәтті пайдаланды. Басқа жиі қолданушылардың ішінде Гектор Россетто, Лев Альбурт, Виктор Циокальтеа, Никола Падевский және Тони Майлз болды. Заманауи шахматта бұл жүйе танымал күйінде қалыптасты. Грандмастер Джонни Гектор Veresov-тің жақтасы болды, ал жетекші гроссмейстер Александр Морозевич та оған қызығушылық танытты. 3. Bg5 (диаграммадан кейін), қаралардың ең көп таңдайтын нұсқалары 3…Nbd7, 3…e6, 3…Bf5, 3…c6 және 3…c5, олардың барлығы әртүрлі вариацияларға алып келуі мүмкін. Ақтардың жоспарлары көбінесе жылдам королева жағынан қорғану және ерте f3 және e4 жүруді қамтиды. Қаралар 3…Bf5 деп жауап бергеннен кейін, Рихтер көбінесе 4. f3-ті жалғастырып, үлкен құрылым құруға тырысты, ал Veresov әдетте 4. Bxf6-ны ойнап, қаралардың пішін құрылымына зиян келтірді. Бүгінде бұл екі нұсқа сәйкесінше Рихтер вариациясы және Veresov вариациясы деп белгілі.
Moving into the last third of the 20th century, grandmasters of the calibre of Spassky, Tal, Smyslov, Larsen, and Bronstein all experimented with the Veresov Opening as an occasional surprise weapon. Even Karpov employed it with success against Romanishin in a Soviet Team Championship. Other, more frequent practitioners have included Héctor Rossetto, Lev Alburt, Victor Ciocaltea, Nikola Padevsky, and Tony Miles. In more contemporary play, the system has remained popular. Grandmaster Jonny Hector has become an adherent of the Veresov and some interest has also been shown by leading GM Alexander Morozevich. After 3. Bg5 (diagram), Black's most popular choices are 3 Nbd7, 3 e6, 3 Bf5, 3 c6, and 3 c5, all potentially leading to different variations. White's plans typically include rapid queenside castling and an early f3 and e4. After the Black reply 3 Bf5, Richter usually continued 4. f3, intending to build a large ; Veresov, on the other hand, usually played 4. Bxf6, damaging the black pawn structure. Today, these two lines are known, respectively, as the Richter Variation and Veresov Variation.