Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хагли Холл – Ворстерширдегі Хагли қаласында орналасқан XVIII ғасырға жататын I санаттағы үй. Ол Джордж, 1-ші Лорд Литтлтонның (1709–1773) туындысы, ол Уэльс принці Фредериктің хатшысы, ақын, жазушы және қысқа мерзімге Қаржы министрі болған. 1751 жылы әкесі (Сэр Томас Литтлтон) қайтыс болғанға дейін ол жерді жаңа «Пейзаждық» стильде безендіруге кірісіп, 1754 және 1760 жылдар аралығында бүгінге дейін сақталған неоклассикалық үйдің құрылысын жүзеге асырды. 1925 жылы болған өрттен кейін үйдің көп бөлігі қайта жаңартылды, бірақ қызметшілердің жоғарғы қабатына қол жеткізілмеді, нәтижесінде мұнаралар арасындағы қазіргі шатыр сызығы алғашқы құрылыс кезіндегіден төмен болды. 1970 жылдардан бастап мүлік күйреуге ұшырап, қарыздар артты. 11-ші виконт Кобхэм оны сақтап қалу үшін кең аумақты жерді сатуға мәжбүр болды (әрі жоғары деңгейдегі ажырасуына байланысты төлемдер жасауға). Оның інісі және мұрагері Кристофер Чарльз Литтлтон, 12-ші виконт Кобхэм негізгі үйдің де, парктің де қалпына келтіру жұмыстарын бастады. Парк жұртшылыққа ашық, ал үйдің бір бөлігі жалға алуға қолжетімді. 2012 жылғы мәліметтер бойынша, зал 12-ші виконт Кобхэм Кристофер Чарльз Литтлтон мен оның әйелі Тессаның отбасылық үйі болып табылады.
Hagley Hall is a Grade I listed 18th century house in Hagley, Worcestershire, the home of the Lyttelton family. It was the creation of George, 1st Lord Lyttelton (1709–1773), secretary to Frederick, Prince of Wales, poet and man of letters and briefly Chancellor of the Exchequer. Before the death of his father (Sir Thomas Lyttelton) in 1751, he began to landscape the grounds in the new Picturesque style, and between 1754 and 1760 it was he who was responsible for the building of the Neo Palladian house that survives to this day. After a fire in 1925, most of the house was restored, but the uppermost floor of the servants' quarters was not, which means that the present roof line between the towers is lower than it was when first constructed. The estate fell into disrepair and incurred a mounting debt beginning in the 1970s. The 11th Viscount Cobham was forced to sell off large tracts of estate land to keep it afloat (in addition to paying for his high profile divorce). His brother and successor Christopher Charles Lyttelton, 12th Viscount Cobham began restoration works in both the main house and the park. The park is open to the public and part of the house is available as a venue for hire. As of 2012, the hall is the family home to Christopher Charles Lyttelton, 12th Viscount Cobham and his wife Tessa.
Үй
Неопалладиандық үйлерге деген сән 1715 және 1720 жылдар аралығында Лондонда басталды. Ол провинцияларға тарады және 1750-жылдарға дейін Вустерширге жетпеді. Вустерширдегі осы стильдің ең көрнекті екі мысалы – 1751 және 1752 жылдар аралығында салынған Крум Корт және 1754 және 1760 жылдар аралығында Сандерсон Миллер (Лондондық сәулетші Джон Сандерсонның көмегімен) жобалаған Хагли Холл. Хагли Холлға енгізілген ерекше неопалладиандық элементтерге сыртқы жағының қарапайымдылығы, пирамида тәрізді шатырлары бар бұрыштық мұнаралар (бұл ерекшелік алғаш рет Иниго Джонс Вилтон Хаусының (Уилтшир) жобасында қолданылған) және венециялық терезелер кіреді. Үйде Франческо Вассалидің рококо стиліндегі әсем гипстеу жұмыстарының мысалы, сонымен қатар 18-ғасырға тән Чиппендейл жиһаздары мен отбасылық портреттердің бірегей жинағы бар, олардың ішінде Ван Дейк, Джошуа Рейнольдс, Корнелиус Джонсон және Питер Лелидің туындылары да бар. Жинақтың каталогы 1900 жылы жарияланды. 1925 жылғы Рождество қарсаңында үйге қатысты өрт шығып, кітапхананың көп бөлігі мен көптеген картиналар қирады. Үстіңгі қабаттан төгілген қайнап жатқан қорғасынға қарамастан, ішіндегілердің барлығы қашып құтылды. Өрттің шыңында, іштен ештеңе құтқару мүмкін болмаған кезде, 9-шы виконттың «менің өмірлік еңбегім жойылды» деп күңкілдегені естілді. Ол және оның әйелі үйді мұқият қалпына келтірді, бірақ жоғарғы қабаттағы қызметшілерге арналған бөлмелерді қалпына келтірмеді. Залдың солтүстігінде, одан тек тар Зал жолымен бөлінетін, кең аумақты тұрақ орналасқан. Ғимараттар екі ауланың айналасында топтастырылған. Тұрақ бастапқы мақсатына қызмет етпейді, бірақ қазір шағын жергілікті кәсіпорындар үшін бизнес-парк ретінде пайдаланылады. Залдың батысына қарай қысқа серуендесеңіз, оның артқы фасадына қарап тұрған Сент-Джон Баптист шіркеуі мен оның айналасындағы шіркеу қорымын көруге болады. Екі бұрынғы ерекшеліктен басқа, Хагли Холлдың иелері – Литтлтон отбасының мүшелері мен олардың туыстары 1875 жылдан бері шіркеудің бақшасына жерленген; сонымен қатар, аймақтағы басқа да ірі үйлер мен меншіктердің иелері және олардың қызметшілері де жерленген. Шіркеудің жанында жеке клуб үйі бар жергілікті крикет алаңы орналасқан. 1834 жылы құрылған Хэгли крикет клубы ұзақ жылдар бойы Литтлтон отбасымен байланысты болды.
The fashion for Neo Palladian houses had started in London between 1715 and 1720. It spread out to the provinces and did not reach Worcestershire until the 1750s. The two finest examples of this style in Worcestershire were Croome Court built between 1751 and 1752 and Hagley Hall designed by Sanderson Miller (with the assistance of the London architect John Sanderson) between 1754 and 1760. Notable Neo Palladian features incorporated into Hagley Hall include the plain exterior and the corner towers with pyramidal roofs (a feature first used by Inigo Jones in the design of Wilton House in Wiltshire), and of Venetian windows. The house contains a fine example of Rococo plasterwork by Francesco Vassali and a unique collection of 18th century Chippendale furniture and family portraits, including works by Van Dyck, Joshua Reynolds, Cornelius Johnson, and Peter Lely. A catalogue of the collection was published in 1900. On Christmas Eve 1925, a disastrous fire swept through the house destroying much of the Library and many of the pictures. Despite boiling lead pouring from the roof through the house, all those within managed to escape. At the height of the blaze when nothing more could be salvaged from inside, the 9th Viscount was heard to mutter "my life's work [is] destroyed". He and his wife painstakingly restored the house, except for the staff quarters on the top floor. To the north of the Hall, and separated from it only by the narrow Hall Drive, is the extensive stable block. The buildings are grouped around two courtyards. The stable block no longer serves its original purpose, but is now operated as a business park for small local businesses. A short walk to the west of the Hall, facing its rear facade, is the parish church of St John the Baptist, and its surrounding churchyard. With two earlier exceptions, members of the Lyttelton family, owners of Hagley Hall and their relatives, have only been buried in the churchyard since 1875; also there are the owners of other large houses and estates in the area, and their servants as well. Immediately adjacent to the church is the local cricket ground with its separate clubhouse. Hagley Cricket Club, first formed in 1834, was for long associated with the Lyttelton family.
Негіздер
Хагли үйі көгалдандырылған, жабайы еліктер мекендейтін кең саябақтың ішінде орналасқан. Саябақтың ландшафты шамамен 1739 және 1764 жылдар аралығында Джон Питт (Энкомбтен), Томас Питт, Джеймс "Афиналық" Стюарт және Сандерсон Миллер жобалаған әртүрлі сәнді құрылыстармен безендірілді. Осы құрылыстардың ішінде 1764 жылы сэр Ричард Литтлтон үшін салынған және шақырымдармен көрінетін Хагли обеліскі бар. 1759 және 1762 жылдар аралығында салынған Тесей ғибадатханасының жақын жердегі қайта құрылысы Литтлтонның жартылай бауыры, адмирал Смиттың сыйы болды. Қазіргі уақытта ғибадатхананың жағдайы нашар, ол бірнеше жылдан бері Historic England ұйымының "Мұрада қауіп төндіретін тізілімінде" тіркелген. Негізгі саябақта классикалық стильдегі бірнеше құрылыстар мен ортағасырлық стильдегі қираған сарай да болды. Саябаққа Александр Поуп және Уильям Шенстон сияқты ландшафт дизайнымен қызығушылық танытқан көптеген көрнекті адамдар келді, және кейіннен олардың екеуіне де саябақта ескерткіштер орнатылды. Джеймс Томсон да естелік сақталатын қонақтардың бірі болды, ол 1743 жылы Хаглиге алғашқы сапарынан кейін өңдеген "Маусымдар" шығармасының көктемгі бөліміне саябақтың сипаттамасын қосты. Бау-бақша ақыны Уильям Мейсон "Ағылшын бағы" атты шығармасында Хагли туралы тікелей айтпаса да, оның 1758 жылғы "Су нимфасына арналған одасында" Хаглиге арналған бөлім бар. Гораций Уолпол, көңіліне жеңілдіруге қиын келген адам, 1753 жылы сапардан кейін былай деп жазды: "Көзімді қарап, аяғымды көтеріліп, тілім мен сөздік қорымды мақтаумен шаршадым". 1786 жылдың сәуір айында Джон Адамс Томас Джефферсонбен бірге саяхаттап, Хаглиге және аймақтағы басқа да танымал үйлерге барып, күнделігіне былай деп жазды: "Стоу, Хагли және Бленхейм – керемет; Вобурн, Кавершем және Лизуэстер – әдемі. Уоттон да ұлы және әдемі, бірақ көңілсіз". Ол осы иеліктерді қаржыландыру жолдарын айыптаса да, Хаглиге ерекше риза болды, бірақ мұндай безендірулер Американың таулы аймағына қолайлы емес деп ойлады. Ұзақ жылдар бойына назарсыз қалғаннан кейін, 2010 жылы Уайчбери төбесіндегі Хагли обеліскінен бастап саябақты қалпына келтіру жұмыстары басталды. Жақында Палладиан көпірі қайта салынды және аңғар оның басындағы жөнделген Ротундаға қарай ашылды.
Hagley House is set in of landscaped deer park grazed by herds of fallow deer. The grounds were landscaped between about 1739 and 1764, with follies designed by John Pitt (of Encombe), Thomas Pitt, James "Athenian" Stuart, and Sanderson Miller. The follies include the Hagley Obelisk, built in 1764 for Sir Richard Lyttelton, which is visible for many miles. The nearby reconstruction of the Temple of Theseus, built between 1759 and 1762, was a gift from Admiral Smith, Lyttelton's half brother. This is currently in poor condition and has been listed on Historic England's Heritage at Risk Register for some years. Others in the main park included some more classical erections and a sham ruined castle in mediaeval style. The grounds drew many admiring visitors, including other writers interested in landscaping such as Alexander Pope and William Shenstone, to both of whom monuments were later erected in the park. James Thomson was another commemorated visitor, who included a description of the grounds in the Spring section of The Seasons, which he revised following his first visit to Hagley in 1743. Although the gardening poet William Mason did not consider Hagley by name in "The English Garden", there is a section dedicated to it in his earlier "Ode to a water nymph" (1758) which does. Horace Walpole, notoriously hard to please, wrote after a visit in 1753, "I wore out my eyes with gazing, my feet with climbing, and my tongue and vocabulary with commending". In April 1786 John Adams, while on tour with Thomas Jefferson, visited Hagley and other notable houses in the area and wrote in his diary: "Stowe, Hagley, and Blenheim, are superb; Woburn, Caversham, and the Leasowes are beautiful. Wotton is both great and elegant, though neglected". Though damning about the means used to finance these estates, he was particularly enamoured with Hagley, although he did not think that such embellishments would suit the more rugged American countryside. After many decades of neglect, restoration work has begun in the grounds, starting with the Hagley Obelisk on Wychbury Hill in 2010. Recently the Palladian Bridge was rebuilt and the vista opened up the valley to the repaired Rotunda at its head.
Батырманың заңы
Палладиандық сарай салына бастағанға дейін 50 жыл бұрын, және оқ-дәрі қастандығы ашылғаннан кейін, қастандық жасаушылардың екеуі – Роберт Винтур мен Стивен Литтлтон Холбеш үйінде тұтқындалудан қашып, оңтүстікке қарай Хамфри Литтлтоннан көмек сұрады. Сол кезде Джон Литтлтонның жесірі Мерил Литтлтон, ол түрмеде қайтыс болған еді, Хагли Паркте тұрды. Бірақ, Хамфри сол үйді пайдалануға құқылы болды. Олар 1606 жылдың 9 қаңтарында Хагли Паркте ұсталды, себебі Хамфри Литтлтонның аспазы Джон Файнвуд олардың келгені туралы билік органдарына хабарлаған. Ол Литтлтонның көп тамақ жегеніне алаңдап, Роберт пен Стивенді көріп білген. Литтлтон ешкімді жасырмағанын айтса да, үйдің ішінде іздеу жұмыстары жүргізілді, және тағы бір қызметші, Дэвид Бэйт, екі қастандықтың ауладан далаға қашып бара жатқан жерін көрсетті.
50 years before the construction of the Palladian mansion and just after the Gunpowder plot was discovered, two of the conspirators, Robert Wintour and Stephen Littleton, escaped arrest at Holbeche House and travelled south to ask Humphrey Littleton for his assistance. At the time Meriel Littleton, the widow of John Lyttelton who had died in prison, lived at Hagley Park. However, Humphrey had the use of the house. They were captured at Hagley Park on 9 January 1606 because the authorities had been informed of their presence by Littleton's cook John Fynwood. He had been alarmed by the quantity of food that was being consumed by Littleton and had seen Robert and Stephen. Despite Littleton's protests that he was not harbouring anyone, a search was made and another servant, David Bate, showed where the two plotters were escaping from a courtyard into the countryside.
Әр түрлі
Үй мен саябақтың 19 ғасырлық сипаттамасы және Литтлтон отбасының әуесі туралы әңгіме қолжетімді. 1780 жылы Томас Литтлтон, 2-ші барон Литтлтонның қайтысынан кейін, Хагли Холл 1793 жылға дейін Бернард Дьюске жалға берілді, кейін Уорвикширдегі Уэллсборнға көшті. Ұлы Батыс темір жолы түрлі залдардың аттарымен аталатын 4-6-0 типті локомотивтер сериясын құрды. 4930 локомотиві Хагли Холл деп аталды және жақын орналасқан Северн аңғары темір жолында сақтаулы. 2007 жылдың маусым айында жөндеуге жіберілгенде, ол өзінің атымен аталатын Холлға апарылып, алдыңғы ауласына қойылды.
A 19th century account of the house and park and the Lyttelton Family ghost story is available. In 1780, after the death of Thomas Lyttelton, 2nd Baron Lyttelton Hagley Hall was leased to Bernard Dewes, later of Wellesbourne, Warwickshire until 1793. The Great Western Railway built a series of 4 6 0 steam locomotives named after various halls. Locomotive 4930 was named Hagley Hall and is preserved on the nearby Severn Valley Railway. On its way for refurbishment in June, 2007, it was transported to visit the Hall after which it is named and parked on the forecourt there.