Соғыс даласындағы алғашқы медициналық көмек көрсетушілер

Кіріспе

Бірінші көмек пен алдыңғы шептегі жарақаттарға көмек көрсететін әскери қызметкерлер.

Жауынгерлік дәрігер соғыс немесе оқу кезінде жарақат алған жерде шұғыл медициналық көмек көрсетуге, сондай-ақ алғашқы медициналық көмек беруге, денсаулықты сақтауға және жарақат немесе ауру ошағынан эвакуациялауға жауапты. Бұдан өзге, дәрігерлер дәрігер немесе жоғары білікті маманмен ақылдасып немесе олардың қатысуы болмаған жағдайда ұзақ мерзімді науқас күтімі жоспарларын жасауға, бақылауға және іске асыруға жауапты болуы мүмкін. Жауынгерлік дәрігерлер ауруханалар мен емханаларда жұмыс істей алады, онда олар медициналық және зертханалық жабдықтарды пайдалану, процедураларды орындау және көмектесу сияқты қосымша міндеттерді атқару мүмкіндігіне ие.

Оқыту

Барлық Регламенттік күштердің медициналық техниктері Канаданың Сент-Жан-сюр-Ришелиеу қаласындағы Қарулы күштердің жетекшілік және рекрут мектебінде оқуды бастайды. Содан кейін олар Онтариодағы Бордендегі Канада Қарулы күштерінің денсаулық сақтау оқу орталығында кәсіби оқудан өтеді, онда медициналық құралдар мен жабдықтарды қалай күту, науқастарды тексеру, емдеу жоспарларын іске асыру, медициналық жағдайларды емдеу, диагностикалық процедураларды жүргізу, дәрі-дәрмектер беру және үздіксіз инфузиялар жасауды үйренеді. Олар сондай-ақ тыныс жолдарын басқаруды, шағын хирургиялық операцияларға көмектесуді, далалық медициналық мекемелерді құруды және операциялық және CBRNE жағдайында зардап шеккендерге көмек көрсетуді 47-48 апта ішінде үйренеді. Олар сонымен қатар 1-ші деңгейдегі жедел жәрдем технігінің сертификатын алады. Қосымша оқуға профилактикалық медицина, биомедициналық электроника және авиациялық физиология сияқты пәндер кіруі мүмкін.

Тапсырмалар

Медициналық техниктер кез келген канадалық кемеге немесе базаға базалық төтенше жағдайға жауап беру тобының құрамында немесе клиниканың немесе аурухананың бөлігі ретінде тағайындалуы мүмкін. Олар сондай-ақ жаяу әскер взводының медициналық бөлімі ретінде, MEDEVAC тікұшақ тобының құрамында немесе теңіз кемесінде де жұмыс істей алады. Әскерлер өз взводының фельдшерына "Док" деп атауды қалыпты жағдай деп санайды, бұл АҚШ-тағы дәстүрге ұқсас.

Оқыту және сертификаттау

АҚШ-тағы барлық әскери медициналық оқыту Сан-Антонио базасында, Форт-Сэм-Хьюстон, Техас штатында жүзеге асырылады. Мұнда, басқа медициналық мамандықтардың қатарында, Армияның жауынгерлік медициналық қызметкерлері, Әуе күштерінің медициналық техниктері және Әскери-теңіз күштерінің ауруханалық корпус қызметкерлері тиісті медициналық оқу бағдарламаларын аяқтайды. Оқыту мен дағдылар бойынша ұқсастықтар болғанымен, әрбір әскер түрі өздерінің қажеттіліктері мен міндеттеріне қатысты арнайы оқытуды да қамтиды. Жауынгерлік медициналық қызметкерлер бітіргеннен кейін шұғыл медициналық техника деңгейінде сертификатталғанмен, олардың тәжірибелік құзыреті көбінесе парамедиктің құзыретімен тең болады және кейде одан да асып түседі. Олардың құзыреті бөлімге бекітілген медициналық қызметкерлермен кеңейтіледі, олар тағайындалған медициналық персоналдың хаттамаларын және оқытуын қадағалайды. Армияның медициналық қызметкерлері мансаптық өсу сатысынан өтеді, онда маман/қарсы сержант (E4) дәрежесінен жоғары әрбір шенге қосымша білім, дағдылар мен құзыреттер талап етіледі. Медициналық қызметкерлер өте әмбебап және тіпті дәрігерлердің көмекшілері, медбикелер және дәрігерлер әдетте орындайтын ауруларды диагностикалау және процедураларды орындау мүмкіндігіне ие. Жауынгерлік парамедик курсы, Арнайы операциялар жауынгерлік медициналық қызметкер курсы, Ұзақ мерзімді далалық көмек курсы, Ұшқыш-медик/Жапсалы күтім курсы және мәйіттерді зерттеу зертханалары сияқты кеңейтілген Тактикалық жауынгерлік жарақат көмегі (ТЖЖК) – бұл медициналық қызметкерлерге білім алуға мүмкіндік беретін оқу мүмкіндіктері, олардың ішінде адам физиологиясына ұқсас болғандықтан ешкілерді оқу құралы ретінде пайдалану да бар. Оқытудың көп бөлігі азаматтық сертификаттарға/лицензияларға ауыстырылғанымен, медициналық қызметкерлер көбінесе өз әріптестерінің құзыретінен тыс дағдылар мен дәрі-дәрмектерді оқып, тәжірибеден өтеді. Көптеген бағдарламалар әскери медициналық қызметкерлерге арналған және парамедик, тіркелген медбике (RN) және дәрігердің көмекшісі (PA) біліміне көшуге дайындыққа басымдық береді.

Ауруханалар мен емханалар

Медицина қызметкерлері сондай-ақ, жауынгерлік қолдау аурухана бөлімшелеріне, жылдам әрекет ететін хирургиялық топтарға және әскери емдеу орталықтары мен клиникаларына бекітілуі мүмкін, онда олар әкімшілік жұмыстардан бастап зертханалық және медициналық құрал-жабдықтарды қолдануға дейін кез келген қызметті атқара алады.

Далалық бірліктер

Медициналық взводтың қызметкерлері, жаяу әскер, бронетанкілік әскер, артиллерия, жауынгерлік инженерлер және әскери полиция сияқты медициналық емес далалық бөлімшелерге тағайындалған кезде, штабтың және штаб ротасының/бөлімшесінің штаттық құрамына кіреді. Взвод әдетте үш бөлімнен тұрады: Жедел жәрдем/эвакуация бөлімі, Жауынгерлік фельдшер/Желілік фельдшер бөлімі және BAS/емдеу бөлімі. Әр бөлімді топ жетекшісі басқарады, ал тәжірибе аясы барлық медициналық қызметкерлердің қарауында болады. Жедел жәрдем/эвакуация фельдшерлері азаматтық жедел жәрдем қызметі сияқты жұмыс істейді. Олар жарақат алған жерден науқастарды медициналық мекемелерге және олардың арасында тасымалдауға жауапты. Батальондық медициналық пункт (BAS)/емдеу фельдшерлері, көлемі мен ресурстарына қарай, жедел жәрдем/шағын шұғыл медициналық көмек бөліміне ұқсас жұмыс істейді. Медициналық қызметкер мен топ жетекшілерінің/сержанттардың басшылығымен олар пациенттерді қабылдап, сұрыптап, тұрақтандырады немесе жоғары деңгейге жіберу үшін емдейді. Батальондық медициналық пункттер жауынгерлік қолдау ауруханаларынан мобильдірек, бірақ ресурстары аз. Олар бөлім алға жылжыған сайын қозғалады, ал жауынгерлік қолдау ауруханасы ұзақ мерзімді бекітілген позицияда болады. Желілік фельдшерлер – үштіктің ең тәуелсіз мүшелері. Олар штабқа қарасты болғанымен, ротаның басқа взводтарына қосылып, оларға бекітілген 30-60 сарбаздың медициналық қамтамасыз етілуін қадағалайды. Олар тағайындалған топтың бір бөлігіне айналады және бірнеше міндеттерді қоспағанда, тағайындалған сарбаздардың барлық міндеттерін орындайды – оқудан миссияларға дейін. Олар жарақат алған адамға бірінші болып көмек көрсетеді және дереу медициналық көмек ұйымдастырады, сондай-ақ өз сарбаздарының бірінде бірдеңе дұрыс емес екенін бірінші болып байқайды, себебі олармен көп уақыт өткізеді. Олар миссиялар үшін медициналық жоспарлау бойынша жетекшілерге кеңес беретін сарапшылар да болуы мүмкін. Олардың тағайындалған әскерлермен бірге орналасуы денсаулықты үнемі бақылауға мүмкіндік береді. Желілік фельдшерлер қарапайым сарбаздың барлық жабдылануын, сонымен қатар медициналық сөмкесін және басқа да медициналық құралдарын алып жүреді. Бұл фельдшерлердің жоғары физикалық дайындыққа ие болуы және жоғары стрестік тактикалық жағдайларда жақсы жұмыс істей алуы керек. Олар өте тәуелсіз болуы және қызметкердің кеңейтілген бөлігі ретінде өздігінен жұмыс істеуі күтіледі. Олар далалық диагноз қойып, жағдайды тиісінше басқарады, қажет болған жағдайда қызметкерге жүгінеді. АҚШ қарулы күштерінде желілік бөлімшелердегі әскери қызметшілер өздеріне тағайындалған жауынгерлік фельдшерді немесе госпитальдық фельдшерді "доктор" деп атайды.

When assigned to non medical field units such as infantry, armored cavalry, artillery, combat engineers and military police, the personnel of the medical platoon are organic to the Headquarters and Headquarters Company/Detachment. The platoon is usually composed of three sections: Ambulance/Evac Section, Combat Medic/Line Medic Section, and the BAS/Treatment section. Each section is led by team leader, and the scope of practice all falls under the medical providers. Ambulance/Evac medics function just like a civilian ambulance would. They are responsible for responding to and transporting patients from a point of injury to, as well as between medical care facilities. The Battalion Aid Station (BAS)/Treatment Medics function similar to an urgent care/ small emergency department depending on size and resources. Under the direction of the medical provider and team leaders or sergeants, they intake, triage, and stabilize or treat patients for transfer to another tier or discharge. Battalion Aid Stations are more mobile than Combat Support Hospitals, but have less resources available. They are intended to move as the unit advances, whereas a Combat Support Hospital would have a more long term fixed position. Line medics are the most independent of the 3. Although they belong to Headquarters, they are attached to other platoons within a company and oversee the medical care of the soldiers assigned to them which can be anywhere from 30 to 60 Soldiers. They become a part of the group they are assigned to and with the exception of a few tasks, they do everything that their assigned soldiers do from training to missions. They are the ones who would be the first to treat an injured person and direct their immediate medical care, and are often the first to recognize when something is wrong with one of their soldiers because they spend so much time with them. They may also be the subject matter expert in advising leaders of medical planning for missions. Their co location with the troops they are assigned allows them to easily monitor ongoing health. Being a line medic requires them to carry whatever a regular soldier carries, in addition to an aid bag and other medical supplies. These medics must be very physically fit, and able to function well in highly stressful tactical situations. They are expected to be very independent and function on their own as extensions of the provider. They make field diagnosis and manage the conditions appropriately, deferring to the provider when necessary. In the U. S. armed forces, service members in line units often refer to their assigned combat medic or hospital corpsman as "Doc."

Женева конвенциясының қорғалуы

1864 жылы Еуропаның он алты мемлекеті жарақаттанған және науқас адамдардың өмірін сақтау және азаптарын жеңілдету, сондай-ақ далалық жағдайда көмек көрсететін медициналық қызметкерлерді соғыспайтын тұлғалар ретінде қорғау мақсатында алғашқы Женева конвенциясын қабылдады. Женева конвенциясының IV тарауының 25-бабында мынадай делінген: «Жаралыларды және науқастарды іздеу, жинау, тасымалдау немесе емдеу қажет болған жағдайда, ауруханалықтар, медбикелер немесе көмекші жарақатталғандарды тасушылар ретінде жұмыс істеу үшін арнайы даярланған қарулы күштердің мүшелері, егер олар осы міндеттерді орындап жатқанда жаумен байланысқа түссе немесе оның қолына түссе, құрметтеледі және қорғалады». 29-бапта былай делінген: «25-бапта аталған персоналдың жау қолына түскен мүшелері әскери тұтқындар болып есептеледі, бірақ қажет болған жағдайда медициналық міндеттерін орындауға тартылады». Женева конвенциясына сәйкес, анық белгілері бар дәрігерге қасақана оқ ату – соғыс қылмысы. Қазіргі заманда көптеген жауынгерлік медицина қызметкерлері жеке қаруды алып жүреді, оны өздерін және өз қамқорлығындағы жараланған немесе науқас адамдарды қорғау үшін пайдаланады. Бұл қарулар, әдетте, шағын қарулармен (мылтықтарды қоса) шектеледі. Мысалы, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропа және Жерорта теңізі аймақтарында қызмет ететін одақтас медицина қызметкерлері көбінесе M1911A1 тапаншасын, ал Тынық мұхиты аймағында қызмет ететіндер тапанша немесе M1 карабинін алып жүрген. Медициналық бөлімшелердегі неміс медицина қызметкерлеріне (Sanitätssoldaten) стандартты Kar98K берілді, ал жаяу әскер деңгейіндегі жарақатталғандарды тасушыларға (Krankenträgern) және медициналық кіші офицерлеріне (Sanitätsunteroffiziere) Luger немесе Walther тапаншалары берілді. Егер олар қаруларын шабуылдық мақсатта қолданса, онда Женева конвенциясы бойынша оларға берілген қорғау жойылады. Бүгінгі күрделі жауынгерлік ортада, кейбір әскери емес күштер Женева конвенциясын сақтамайды және тіпті олардың жабдықтары немесе белгілері арқылы анықталатын медициналық қызметкерлерді нысанаға алады. Осыған байланысты, тактикалық жағдайға қарай, кейбір армиялардағы медицина қызметкерлері тапаншаларына қоса M4 тапаншасын да алып жүреді.

In 1864, sixteen European states adopted the first ever Geneva Convention to save lives and alleviate the suffering of wounded and sick persons in the battlefield, as well as to protect trained medical personnel as non combatants, in the act of rendering aid. Chapter IV, Article 25 of the Geneva Convention states that: "Members of the armed forces specially trained for employment, should the need arise, as hospital orderlies, nurses or auxiliary stretcher bearers, in the search for or the collection, transport or treatment of the wounded and sick shall likewise be respected and protected if they are carrying out these duties at the time when they come into contact with the enemy or fall into his hands." Article 29 reads: "Members of the personnel designated in Article 25 who have fallen into the hands of the enemy, shall be prisoners of war, but shall be employed on their medical duties insofar as the need arises." According to the Geneva Convention, knowingly firing at a medic wearing clear insignia is a war crime. In modern times, most combat medics carry a personal weapon, to be used to protect themselves and the wounded or sick in their care. By convention this is limited to small arms (including rifles). During World War II, for example, Allied medics serving the European and Mediterranean areas usually carried the M1911A1 pistol while those serving the Pacific theater carried pistols or M1 carbines. The German medics (Sanitätssoldaten) in medical units were issued with standard Kar98K, while the infantry level stretcher bearers (Krankenträgern) and medical NCOs (Sanitätsunteroffiziere) were issued Luger or Walther pistols. When and if they use their arms offensively, they then sacrifice their protection under the Geneva Conventions. In today's combat environment, many times non conventional forces do not follow the Geneva Conventions, and actually deliberately target medical personnel identified by their equipment or insignia. Consequently, based on the tactical environment medics in some armies carry an M4 in addition to their pistol.

Тарих

Рим армиясы жауынгерлік дәрігерлерді пайдаланды, олар алып жүретін таңулар қорапшасынан (капса) кейін Капсари деп аталды. Форттарда жобалау кезінде ауруханалар да орналастырылуы мүмкін еді. Хирург Доминик Жан Ларри Наполеонның Ұлы армиясына жылдам далалық ауруханаларды немесе амбуланс волантес ("ұшатын жедел жәрдем") құруды тапсырды. 1790 жылдарға дейін, Ларридің бастамасынан бұрын, жарақат алған сарбаздар ұрыс біткенге дейін соғыс алаңында қалдырылатын немесе олардың әріптестері оларды артқа алып кететін. Америка Азамат соғысы кезінде музыканттар жарақат алғандарды далалық ауруханаларға жеткізу және хирургтарға көмектесу сияқты екі қызметті атқарды. Дегенмен, музыканттарды медициналық көмекшілер ретінде пайдаланудың нәтижелері әртүрлі болды, кейбіреулері бұл рөлге бейімделсе, ал енді біреулері көмекке қарағанда зиян келтірді. Потомак армиясының медициналық директоры, хирург (майор) Джонатан Леттерман, арнайы көліктермен, ұйымдармен, мекемелермен және персоналмен жабдықталған біріктірілген медициналық көмек және эвакуациялау жүйесіне қажеттілік бар екенін түсінді. Леттерманның арнайы жедел жәрдем корпусы жоспары алғаш рет 1862 жылдың қыркүйегінде Мэриленд штатындағы Антиетам шайқасында іске асырылды, онда ол өзінің тиімділігін дәлелдеді. Көп ұзамай АҚШ Жедел жәрдем корпусы Одақ армиясының маңызды бөлігіне айналды. Конфедерация армиясы да жедел жәрдем корпусын құрды, бірақ ол адам және материал жетіспеушілігіне тап болды, бұл оның жұмысын қиындатты. АҚШ армиясының жауынгерлік операцияларды қолдау үшін медициналық және ғылыми мамандарға деген қажеттілігі салдарынан екі уақытша құрамдас бөлік құрылды: 1917 жылдың 23 маусымында құрылған АҚШ армиясының Жедел жәрдем қызметі және 1917 жылдың 30 маусымында құрылған Санитарлық корпус. Санитарлық корпустың офицерлері медициналық логистика, аурухана басқару, науқасқа қызмет көрсету, ресурстарды басқару, рентген, зертханалық инженерия, физикалық қалпына келтіру, газдан қорғану және жеке жыныстық ауруларды бақылау салаларында қызмет етті. Олар американдық генералдарға эпидемиялық емес, жаудың қауіп-қатерлеріне назар аударуға мүмкіндік берген медициналық команданың адал мүшелері болды. 1947 жылдың 4 тамызында Конгресс Әскери-теңіз медицина қызметі корпусын құрды. АҚШ-та Ұлттық ғылым академиясы мен Ұлттық зерттеулер кеңесі "Қазақстандық өлім мен мүгедектік: қазіргі қоғамның елеусіз қалған ауруы (1966)" атты есеп жариялады. Жедел жәрдем қызметкерлері арасында "Ақ кітап" деп белгілі болған бұл есеп Вьетнамдағы шайқаста ауыр жарақат алған сарбаздардың өмір сүру көрсеткіші Калифорния автожолдарындағы көлік апаттарынан ауыр жарақат алғандарға қарағанда жоғары екенін көрсетті. Алғашқы зерттеулер осы айырмашылықтарды жан-жақты травматикалық көмек, арнайы травматикалық орталықтарға жылдам жеткізілім және сұйықтықтарды алмастыру және тыныс жолдарын басқару сияқты маңызды медициналық процедураларды орындауға дайын жаңа типтегі медициналық фельдшерлерге байланыстырды, бұл құрбанға нақты көмек көрсетуге мүмкіндік берді.

The Roman Army used combat medics which were referred to as Capsarii after the box (capsa) of bandages which they carried. Forts could also have hospitals integrated into their designs. Surgeon Dominique Jean Larrey directed the Grande Armée of Napoleon to develop mobile field hospitals, or ambulances volantes ('flying ambulances'), in addition to a corps of trained and equipped soldiers (infirmiers tenues de service) to aid those on the battlefield. Before Larrey's initiative in the 1790s, wounded soldiers were either left amid the fighting until the combat ended or their comrades would carry them to the rear line. During the American Civil War, musicians had the double duty of acting as stretcher bearers to move the wounded to field hospitals and assisting surgeons operating on patients. However, the results of using musicians as medical assistants were uneven, and while some became adept in the role others were more hindrance than help. Surgeon (Major) Jonathan Letterman, Medical Director of the Army of the Potomac, realized a need for an integrated medical treatment and evacuation system, equipped with dedicated vehicles, organizations, facilities, and personnel. The Letterman plan for a dedicated ambulance corps was first implemented in September 1862 at the Battle of Antietam, Maryland, where it proved its worth. Soon the U. S. Ambulance Corps became an integral part of the Union Army. The Confederate States Army also implemented an ambulance corps, but it was plagued with shortages of men and materiel, making its job more difficult. The United States Army's need for medical and scientific specialty officers to support combat operations resulted in the creation of two temporary components: the U. S. Army Ambulance Service, established on June 23, 1917, and the Sanitary Corps, established on June 30, 1917. Officers of the Sanitary Corps served in medical logistics, hospital administration, patient administration, resource management, x ray, laboratory engineering, physical reconstruction, gas defense, and venereal disease control. They were dedicated members of the medical team that enabled American generals to concentrate on enemy threats rather than epidemic threats. On August 4, 1947, Congress created the Navy Medical Service Corps. In the United States, a report entitled "Accidental Death and Disability: The Neglected Disease of Modern Society (1966)", was published by National Academy of Sciences and the National Research Council. Better known as "The White Paper" to emergency providers, it revealed that soldiers who were seriously wounded on the battlefields of Vietnam had a better survival rate than those individuals who were seriously injured in motor vehicle accidents on California freeways. Early research attributed these differences in outcome to a number of factors, including comprehensive trauma care, rapid transport to designated trauma facilities, and a new type of medical corpsman, one who was trained to perform certain critical advanced medical procedures such as fluid replacement and airway management, which allowed the victim to survive the journey to definitive care.

Қызыл крест, Қызыл жарты ай және Қызыл Дәуіт жұлдызы

Швейцарияда орналасқан жеке гуманитарлық мекеме – Халықаралық Қызыл Крест комитеті медициналық қызметкерлерге алғашқы ресми белгіні ұсынды. Алғашқы Женева конвенциясы, бастапқыда "Қарулы күштердегі жараланғандар мен науқастардың жағдайын жақсарту" деп аталды, ресми түрде ақ түстегі өрістегі қызыл крестті тану белгісі ретінде қабылдады. Бұл белгінің мағынасы – жау әскерлеріне дәрігердің медициналық көмек көрсету кезінде жауынгер емес екенін білдіру болды. Ислам елдері қызыл айды пайдаланады, бұл орыс-түрік соғысынан бастау алады, онда Осман империясы қызыл кресттің орнына қызыл айды өз белгісі ретінде пайдаланатынын мәлімдеді, бірақ қарсылас Ресей империясы қолданған қызыл креске құрмет көрсетуге келісті. Бұл белгілерді ресми түрде Халықаралық Қызыл Крест және Қызыл Жарты Ай Қоғамы қолдаса да, Израильдің шұғыл көмек көрсету қызметі Маген Давид Адом ақ түстегі қызыл Давид жұлдызын – "Маген Давидті" пайдаланады. Маген Давид Адомның (МДА) Халықаралық Қызыл Крест және Қызыл Жарты Ай қозғалысының толыққанды мойындалған және қатысушы мүшесі болуына мүмкіндік беру үшін ІІІ хаттама қабылданды, ол қызыл кристалды пайдалануға рұқсат береді. ІІІ хаттама бойынша, кез келген ұлттық қоғам шетелдік аумақта белгіні көрсету үшін өзінің ерекше белгісін қызыл кристалға енгізе алады. МДА ІІІ хаттамаға сәйкес, ішкі қолдану үшін қызыл Маген Давидті, ал халықаралық көмек миссияларында қызыл кристалды пайдаланады.

Қазіргі заман

Батыс елдерінің медициналық қызметкерлері өздерін және пациенттерін қорғау үшін қару-жарақ алып жүреді, бірақ қызыл крест, жарты ай немесе кристалды таңбаны киіп, соғыспайтын тұлғалар болып саналады. АҚШ Қарулы күштерінде MEDEVAC көліктері ақ түстегі үлкен Қызыл крест белгісін көрсетеді. Дегенмен, жердегі күштер бұл белгіні көрсетпейді, себебі көтерілісшілер медициналық қызметкерлерді нысанаға алады. Дәстүр бойынша, АҚШ-тың көптеген медициналық қызметкерлері Женева конвенциясы бойынша соғыспайтын тұлға ретінде қорғалуын көрсету үшін ерекше қызыл крест тағуға құқылы болған. Бұл практика Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін сақталды. Алайда, соңғы қақтығыстарда кәсіби армиялар кездесетін жаулар көбінесе Женева конвенциясын мойындамайтын немесе оған бағынуды қаламаған көтерілісшілер болып табылады, сондықтан олар барлық адамдарды, соғыспайтын мәртебесіне қарамастан, нысанаға алады. Олардың соғыспайтын мәртебесіне құрмет көрсетілмейтіндіктен, көптеген американдық дәрігерлер енді соғыспайтын тұлға белгілерін тағуды тоқтатты. Бұл дәрігерлерді медициналық білімі бар жауынгерлер ретінде пайдалануға мүмкіндік береді, олар тек өзін-өзі қорғау үшін емес, соғысқа белсенді қатысады. АҚШ Армиясының және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің госпитальдық фельдшерлері, олармен бірге жүретін қосымша медициналық жабдықтан басқа, қалыпты жауынгерлік әскерлерден ешқандай айырмашылығы жоқ. Қазіргі АҚШ Армиясының доктринасы дәрігерлердің бір негізгі қаруды және, мүмкін болса, қосымша қаруды алып жүруін талап етеді. Сондай-ақ, американдық жауынгерлік дәрігерлердің қызыл немесе ақ крест тағуын тоқтатуы жиі кездеседі, себебі дәрігер қару ұстап, нақты соғысқа қатыса алатын жағдайда мұны этикалық емес деп санайды. АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі медициналық қызметкерлер дәрігерлер емес, госпитальдық фельдшерлер деп аталады. Госпитальдық фельдшерлер мен Армия дәрігерлерін жүйсіз "доктор" деп атау қалыпты. Армия және АҚШ Теңіз жаяу әскерлері бұл терминді құрмет белгісі ретінде қолданады. АҚШ Әскери-теңіз күштері ФМФ госпитальдық фельдшерлерін АҚШ Теңіз жаяу әскерлері бөлімшелеріне Флоттық теңіз күштерінің құрамында жібереді. АҚШ Теңіз жаяу әскерлері Әскери-теңіз министрлігінің құрамында болғандықтан, медициналық көмек үшін Әскери-теңіз күштерінің госпитальдық фельдшерлеріне және басқа да медициналық қызметкерлеріне сенеді. АҚШ Әуе күштерінің аэроғарыш медициналық қызметтерінің техниктері соңғы қақтығыстарда АҚШ Армиясының бөлімшелеріне жиі қосылған. Барлық жауынгерлік медициналық қызметкерлерге жалпыға бірдей "дәрігер" деп аталғанмен, АҚШ әскерилерінің әр түрлі түрлерінде дәрігерлердің біліктілік деңгейі, дайындық сапасы және атқаратын жұмысының көлемі түрліше болады. 2005 жылғы BRAC нәтижесінде АҚШ Қорғаныс министрлігі қарулы күштердің барлық түрлері үшін медициналық оқытудың көп бөлігін Сан-Антониодағы бірлескен базаның Форт Сэм Хьюстонға көшірді. Жаңа медициналық білім беру және оқыту кампусы салынды және Әуе күштерінің 937-ші оқу тобы мен Әскери-теңіз госпитальдық корпусының мектебі Форт Сэм Хьюстонға көшірілді, ол Армияның қолданыстағы Армиялық медициналық бөлімі орталығы мен мектебіне қосылды. Әр түрлі қызметтер өздеріне тән оқу бағдарламаларын жүргізсе де, курстық материалдардың және оқытудың басым бөлігі әр түрлі қызметтердегі медициналық қызметкерлермен бөліседі.

Medical personnel from most Western nations carry weapons for protection of themselves and their patients but remain designated non combatants, wearing the red cross, crescent or crystal. In the United States Armed Forces, MEDEVAC vehicles display a large Red Cross on a white background. However, ground forces do not display this due to increased targeting of medical personnel by insurgents. Traditionally, most United States medical personnel also wore a distinguishing red cross, to denote their protection as non combatants under the Geneva Convention. This practice continued into World War II. However, the enemies faced by professional armies in more recent conflicts are often insurgents who either do not recognize the Geneva Convention or choose not to adhere to it, and thus readily engage all personnel, irrespective of non combatant status. As their non combatant status is not respected, many US medics no longer wear non combatant markings. This can enable medics to be used as medically trained soldiers, fighting aggressively rather than just in self defence. Combat Medics in the United States Army and United States Navy Hospital Corpsmen are virtually indistinguishable from regular combat troops, except for the extra medical equipment they carry. The modern day interpretation of the U. S. Army doctrine requires medics to carry one primary weapon and, if possible, a secondary weapon. It is also common to find American combat medics who are no longer wearing the red or white cross because it is considered unethical to do so when the combat medic is carrying a weapon and could engage in actual combat. In the U. S. Navy, enlisted medical personnel are known as corpsmen, not medics. The colloquial form of address for a Hospital Corpsman and Army Medics is "Doc". In the Army and U. S. Marine Corps, this term is generally used as a sign of respect. The U. S. Navy deploys FMF Hospital Corpsman attached to U. S. Marine Corps units as part of the Fleet Marine Force. Since the U. S. Marine Corps is part of the Department of the Navy, it relies on Navy corpsmen and other Naval medical personnel for medical care. U. S. Air Force aerospace medical services technicians have frequently served attached to U. S. Army units in recent conflicts. Though all combat medical personnel are universally referred to as "medic", within different branches of the U. S. military, the skill level, quality of training and scope of work performed by medics varies from branch to branch and unit to unit. As a result of the 2005 BRAC, the U. S. Department of Defense has moved most medical training for all branches of the armed forces to Fort Sam Houston of Joint Base San Antonio. A new Medical Education and Training Campus was constructed and the Air Force's 937th Training Group and Naval Hospital Corps School were relocated to Fort Sam Houston, joining the Army's existing Army Medical Department Center & School. Although each service has some training particular to its branch, the bulk of the course material and instruction is shared between medical personnel of the different services.