Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Азамат соғысындағы шайқастар сериясы Конфедерацияның бас тартуымен аяқталды (1865).
Series of battles in the American Civil War ending with Confederate surrender (1865)
Аппоматтокс науқаны – 1865 жылдың 29 наурызынан 9 сәуіріне дейін Вирджиния штатында болған, Конфедерация генералы Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясының Одақ армиясына (Потомак армиясы, Джеймс армиясы және Шенандоа армиясы) генерал-лейтенант Улисс С. Гранттың басшылығымен бас иесін салуымен аяқталған Америка Азамат соғысы шайқастарының сериясы. Бұл соғыстың тиімді аяқталуын білдірді. Ричмонд-Петербург науқаны (Петербургтің қамалы деп те аталады) аяқталғанда, Лидің армиясы сандық артықшылыққа ие болмады және қыс бойы 64 шақырымға жуық фронтта, көптеген шайқастарда, аурулар, аштық және дезертирлік салдарынан шаршады. Гранттың жақсы жабдықталған және тоқ армиясы күшіне енді. 1865 жылдың 29 наурызында Одақ армиясы Петербургтің оңтүстік-батысында Конфедерацияның қорғанысын бұзып, Петербургке және Вирджиния штатының Ричмонд қаласына жабдықтар жеткізілетін жолдарды кесіп тастаған шабуылға кірісті. 1865 жылдың 1 сәуірінде Бес Төбе шайқасында және 1865 жылдың 2 сәуірінде Петербургтің үшінші шайқасында (көбінесе Петербургтегі Жеңіліс деп аталады) Одақтың жеңісі Петербург пен Ричмондты жақындап келе жатқан басып алуға мүмкіндік берді. Ли 2 сәуірдің 2-3 түнде Гранттың армиясы кез келген қашу жолын кесіп тастамас бұрын Петербург пен Ричмондтан Конфедерация күштерін эвакуациялауға бұйрық берді. Конфедерация үкіметінің басшылары да сол түні Ричмондтан батысқа қашты. Конфедерация әскерлері батысқа қарай, Личбургке (Вирджиния) қарай жол тартты, оны балама астана ретінде қарастырды. Ли сол қалалардың бірінде әскерін қайта жабдықтауды және солтүстік-батысқа қарай Солтүстік Каролинаға қарай жорықтап, онда генерал Джозеф Джонстон басқаратын Конфедерация армиясымен бірігуді жоспарлады. Гранттың Одақ армиясы Лидің қашқан Конфедерация әскерін аяусыз қуды. Келесі аптада Одақ әскерлері Конфедерация бөлімшелерімен бірнеше шайқастарда күресіп, Конфедерацияның жабдықтарын кесіп тастады немесе жойды және олардың оңтүстікке және соңында батысқа қарай жолын тосқауылдады. 1865 жылдың 6 сәуірінде Конфедерация армиясы Вирджиния штатындағы Сейлорс-Крик шайқасында ауыр жеңіліске ұшырады, онда шамамен 7 700 әскері қаза тапты немесе тұтқынға алынды, ал жарақат алғандардың саны белгісіз. Дегенмен, Ли өзінің қалған әскерін батысқа қарай жылжытуды жалғастырды. Ақырында тамақ пен жабдықтары жетіспей, қоршауға түскен Ли 1865 жылдың 9 сәуірінде Вирджиния штатының Аппоматтокс сотының жанындағы Маклин үйінде Солтүстік Вирджиния армиясын Грантке тапсырды.
The Appomattox campaign was a series of American Civil War battles fought March 29 – April 9, 1865, in Virginia that concluded with the surrender of Confederate General Robert E. Lee's Army of Northern Virginia to forces of the Union Army (Army of the Potomac, Army of the James and Army of the Shenandoah) under the overall command of Lieutenant General Ulysses S. Grant, marking the effective end of the war. As the Richmond–Petersburg campaign (also known as the siege of Petersburg) ended, Lee's army was outnumbered and exhausted from a winter of trench warfare over an approximately 40 mile (64 km) front, numerous battles, disease, hunger and desertion. Grant's well equipped and well fed army was growing in strength. On March 29, 1865, the Union Army began an offensive that stretched and broke the Confederate defenses southwest of Petersburg and cut their supply lines to Petersburg and the Confederate capital of Richmond, Virginia. Union victories at the Battle of Five Forks on April 1, 1865, and the Third Battle of Petersburg, often called the Breakthrough at Petersburg, on April 2, 1865, opened Petersburg and Richmond to imminent capture. Lee ordered the evacuation of Confederate forces from both Petersburg and Richmond on the night of April 2–3 before Grant's army could cut off any escape. Confederate government leaders also fled west from Richmond that night. The Confederates marched west, heading toward Lynchburg, Virginia, as an alternative capital. Lee planned to resupply his army at one of those cities and march southwest into North Carolina where he could unite his army with the Confederate army commanded by General Joseph E. Johnston. Grant's Union Army pursued Lee's fleeing Confederates relentlessly. During the next week, the Union troops fought a series of battles with Confederate units, cut off or destroyed Confederate supplies and blocked their paths to the south and ultimately to the west. On April 6, 1865, the Confederate Army suffered a significant defeat at the Battle of Sailor's Creek, Virginia, where they lost about 7,700 men killed and captured and an unknown number wounded. Nonetheless, Lee continued to move the remainder of his battered army to the west. Soon cornered, short of food and supplies and outnumbered, Lee surrendered the Army of Northern Virginia to Grant on April 9, 1865, at the McLean House near the Appomattox Court House, Virginia.
Әскери жағдай
1864 жылы 15-18 маусымда Құрлықтық науқаннан кейін екі Одақ армиясы корпусы Петербургтің екінші шайқасында, сонымен қатар Гранттың Петербургтегі алғашқы шабуылы ретінде белгілі шайқаста, Конфедерация қорғаушыларының аз күшінен басып алуға тырысып, сәтсіз аяқтады. 18 маусымға қарай Солтүстік Вирджиния армиясы Конфедерация қорғаушыларын күшейтіп, Одақтың жылдам жеңіске жету мүмкіндігін жойды. Науқанның басында Одақ әскерлері Солтүстік Вирджиния армиясының көп бөлігін Ричмондтың солтүстік-шығысынан Петербургтің оңтүстік-батысына дейінгі траншеялар мен бекіністерге тікелей байланысты ұстап тұрды, бірақ Конфедерация армиясын толығымен қоршауға, Петербург пен Ричмондқа барлық жабдықтау жолдарын кесіп тастауға немесе Конфедерация армиясын қорғаныстан ығыстыруға жеткілікті күшті немесе үлкен болған жоқ. Конфедерацияның кіші армиясы өз қорғанысын ұстап тұруға және кейбір бөлімдерді тәуелсіз операцияларға жіберуге жететіндей күшті болды, бірақ Одақ әскерлерін кері шегінуге мәжбүрлейтін маңызды шайқасқа дала армиясын жіберуге жеткіліксіздік танытты.
After the Overland Campaign, on June 15–18, 1864, two Union Army corps failed to seize Petersburg from a small force of Confederate defenders at the Second Battle of Petersburg, also known as Grant's first offensive at Petersburg. By June 18, the Army of Northern Virginia reinforced the Confederate defenders, ending the possibility of a quick Union victory. At the start of the campaign, the Union forces could pin down most of the Army of Northern Virginia to their trenches and fortifications running from northeast of Richmond to southwest of Petersburg but was not strong or large enough to surround the Confederate Army or to cut all supply routes to Petersburg and Richmond or to turn the Confederate Army out of its defenses. The smaller Confederate Army was strong enough to maintain their defenses and to detach some units for independent operations but not large enough to send a field army out to fight a major battle with the Union force that might compel a retreat.
Грант стратегиясы
Гранттың стратегиясы – Петербург пен Ричмондқа жабдықтау көздерін жою немесе кесіп тастау, сондай-ақ жабдықтау желілерін үзу болып табылды, бұл Конфедерацияның азайып, саны кеміп бара жатқан әскерлерінің қорғаныс шебін сын-тегеурінді жағдайға дейін созуға әкелер еді. Осы мақсаттарға жету үшін Грант 1864 жылдың қалған айларында Петербургке тағы бес рет шабуыл жасады, 1865 жылдың ақпан айында бір рет, ал 1865 жылдың наурыз айының соңы мен сәуір айының басында тағы екі рет шабуылдады. 1864 жылдың күзі мен 1864-1865 жылдардың қысында Грант Одақ әскерлерінің шебін Петербургтен оңтүстікке қарай, батысқа қарай біртіндеп ұзартты. Ли Конфедерация шебін Одақ әскерлерінің қимылдарына сәйкес кеңейтті, бірақ қорғаушылардың қатары одан әрі сиреп кетті.
Grant's strategy was to destroy or cut off sources of supply and sever supply lines to Petersburg and Richmond, which also would result in extending to the breaking point the defensive lines of the outnumbered and declining Confederate force. In pursuit of these objectives, Grant launched five more offensives at Petersburg during the remaining months of 1864, another in February 1865, and two more at the end of March and beginning of April 1865. During the fall of 1864 and the winter of 1864–1865, Grant slowly extended the Union Army line south of Petersburg westward. Lee extended the Confederate line to match the Union moves, but the defenders were stretched increasingly thin.
Хэтчердің жорығы шайқасы
1865 жылдың 5 ақпанында Грант конницаның ірі күштерін және жаяу әскердің V корпусын Динуидди сот үйі мен Стони Крик станциясына жіберді. Мақсаты – Конфедерацияның Бойдтон планк жолы арқылы жабдықтау желісін бұзу және жолға шығып бара жатқан үлкен көлемдегі жабдықтары бар шағын вагондарды қолға түсіру болатын. Аталған жабдықтау жолына жасалған шабуыл көтерілген үмітке жетпеді, себебі жолда бар болғаны 18 вагон табылды. Шабуылдың маңызды нәтижесі – одақтың желісі Форт Сэмпсоннан бастап Вон жолымен Хэтчер өзенінің кесіп өтуіне дейін 4 мильге (6 км) батысқа қарай кеңейтілді, сондай-ақ Армстронг диірмені маңында Хэтчер өзенінің екі маңызды кесіп өтуін басып алды. ІІ корпус, оған V корпус дереу қосылды, шабуылдаушы күшті қорғау және алдыңғы позицияларын қорғау үшін жылжуы нәтижесінде желілер кеңейтілді. 6 және 7 ақпанда нашар ауа райында шайқас жалғасты, одан кейін одақтың күштері кеңейтілген желіні ұстап тұру үшін окоптар мен бекіністер салды. Конфедераттар одақтың іс-қимылдарына жауап ретінде Бойдтон планк жолының желісін оңтүстікке, ал Ақ Емен жолының желісін батысқа қарай кеңейтті. Қосымшалармен бірге, Петербургтің оңтүстігіндегі армиялардың желісі 15 мильге (24 км) созылды – Аппоматтокс өзенінен Хэтчер өзеніне дейін.
On February 5, 1865, Grant sent a large force of cavalry and the V Corps of infantry toward Dinwiddie Court House and Stony Creek Station to interrupt the Confederate's Boydton Plank Road supply route and capture large numbers of wagons with supplies reported to be en route. The raid on the supply route and supplies accomplished little as only 18 wagons were found on the road A significant result of the offensive was the extension of the Union line 4 mile (6 km) to the west from Fort Sampson to the Vaughan Road crossing of Hatcher's Run and captured two key road crossings of Hatcher's Run near Armstrong's Mill. The action of the II Corps, which was promptly joined by the V Corps, in moving to protect the attacking force and to defend their advanced positions, resulted in the extension of the lines. Fighting continued in bad weather on February 6 and 7 after which the Union force built trenches and fortifications to hold the extended line. The Confederates matched the Union works by extending their Boydton Plank Road Line to the south and their White Oak Road line to the west. With the additions, the lines of the armies south of Petersburg extended 15 mile (24 km) from the Appomattox River to Hatcher's Run.
Ли Петербургтен кетуге ниетті
Хатчердің қашықтығындағы шайқастан кейін Ли әскерінің желісін одан әрі созуға қажетті адам санының жетіспейтінін түсінді, сондай-ақ Грант оларды осыған мәжбүр ететінін білді. 1865 жылдың 22 ақпанында Ли Конфедерация штатының соғыс министрі Джон К. Брекинриджге Гранттың «маған қарсы қоршау жасау ниетімен сол жағын кеңейтетінін» күтетінін хабарлады. Ол Брекинриджге және генерал-лейтенант Джеймс Лонгстритке армияның батысқа қарай жылжуына дайындық ретінде Берквиллде (Вирджиния) жабдықтар жинау керектігін айтты. Ли жергілікті жолдар көктемгі жаңбырдың азаюымен өткен кезде және Шериданның Шенноа аңғарынан келген одақтас күштер, Грант әскеріне жақында қосылған жаңа сарбаздар, тіпті Солтүстік Каролинадағы генерал-майор Уильям Т. Шерманның әскерлері Петербургке келмей тұрып, жылжуды қалады. 1865 жылдың наурыз айының басында Ли әскерінің Ричмонд пен Петербургтің қорғау шебінен шығып, Вирджиния штатының Данвилл немесе Линчбург қалаларынан азық-түлік пен жабдықтар алып, генерал-майор Шерманның одақ әскеріне қарсы тұрған генерал Джозеф Джонстонның әскеріне қосылуы керек деп шешті. 1865 жылдың 4 наурызында генерал-майор Джон Б. Гордонмен жағдайды талқылағаннан кейін Ли Гордонның одақ әскерінің бір бөлігін басып алуға немесе бұзуға тырысу ұсынысын мақұлдады. Сәтті шабуыл Гранттың базасы мен жабдықтау жолдарына қауіп төндіріп немесе зиян келтіріп, оны батыс жағынан желісін қысқартуға және конфедерация әскерінің шегінуін кешіктіруге мәжбүр ететін еді. Содан кейін Ли желісін қысқартып, әскерінің бір бөлігін Солтүстік Каролинадағы Джонстонға көмектесуге жібере алатын еді. Балама ретінде Ли барлық әскерін Шерманға қарсы соғысқа жұмылдырып, сәтті болған жағдайда, біріккен конфедерация күштерін Грантқа қарсы бұра алатын еді. 1865 жылдың 22 наурызында Гордон Лиге шабуылға ең қолайлы орынның Петербургтің шығысында және Аппоматтокс өзенінің оңтүстігінде орналасқан Форт-Стэдман екенін, онда әскерлердің желілері шамамен 200 метрге жуық екенін айтты. Ли жоспарланған шабуылға келісім берді.
After the Battle of Hatcher's Run, Lee knew his army lacked the number of men needed to continue extension of his line and he realized Grant would continue to press them to do just that. On February 22, 1865, Lee advised Confederate States Secretary of War John C. Breckinridge that he expected Grant to "draw out his left, with the intent of enveloping me." He told Breckinridge and Lieutenant General James Longstreet that supplies should be collected at Burkeville, Virginia, in preparation for the army to move west. Lee wanted to move when local roads became passable as spring rains decreased and before Union reinforcements from Sheridan's cavalry from the Shenandoah Valley, recent new recruits for Grant's force, and possibly even men from Major General William T. Sherman's armies already operating in North Carolina, could arrive at Petersburg. In early March, 1865, Lee decided that his army must break out of the Richmond and Petersburg lines, obtain food and supplies at Danville, Virginia, or Lynchburg, Virginia, and join General Joseph E. Johnston's force opposing Major General Sherman's Union army. After discussing the situation with Major General John B. Gordon on March 4, 1865, Lee approved Gordon's proposal to attempt to capture or break a portion of the Union lines. The expected result of a successful attack would be to threaten or damage Grant's base and supply lines, compel Grant to shorten his line from the western end and to delay his pursuit of any Confederate force's withdrawal. Then, Lee could shorten his line and send part of his army to help Johnston in North Carolina. In the alternative, Lee could move his entire army to help take on Sherman first and, if successful, turn the combined Confederate force back against Grant. On March 22, 1865, Gordon told Lee he had determined that the best place to attack would be at Fort Stedman, east of Petersburg and south of the Appomattox River where the armies' lines were only about 200 yards apart. Lee approved the planned attack.
1865 жылы 24 наурыз: Грант бұйрықтары
1865 жылдың 24 наурызында Грант 29 наурызда басталатын шабуылға бұйрық берді. Грант генерал-майор Гувернер К. Уоррен басқаратын Потомак армиясының V корпусына және генерал-майор Эндрю А. Хамфристің басқаратын II корпусына Шериданға қолдау көрсетуді бұйырды, негізінен Шериданның міндетіне араласудан Конфедерацияны алшақтату арқылы. АҚШ Ұлттық саябақтар қызметі және кейбір тарихшылар Форт-Стэдман шайқасын Петербург қоршауының соңғы шайқасы деп есептейді. Конфедерацияның Форт-Стэдманға жасаған шабуылына жауап ретінде, 25 наурыздағы түстен кейін Джонс шаруашылығы шайқасында II корпус пен VI корпустың одақтық әскерлері Армстронг диірменінің жанындағы Конфедерацияның күзеттік қатарларын басып алып, одақтық шептің сол жағын конфедерациялық бекіністерге шамамен 0,25 мильге (0 км) жақындатты. Бұл конфедерациялық шепке шамамен 0,5 миль (1 км) қашықтықта орналасқан, осы бөлікті ұстап тұрған VI корпустың оңай шабуылдай алатын қашықтыққа жеткізді. Форт-Стэдман мен Джонс шаруашылығындағы Конфедерацияның жеңілісінен кейін Ли Гранттың Петербургке, Саутсайд темір жолы мен Бойдтон планк жолы арқылы Конфедерацияның қалған жалғыз жабдықтау жолдарына қарсы жақын арада шабуыл жасайтынын білді.
On March 24, 1865, Grant issued orders for an offensive to begin on March 29, 1865. Grant ordered the Army of the Potomac's V Corps under Major General Gouverneur K. Warren and II Corps under Major General Andrew A. Humphreys to support Sheridan, mainly by outflanking the Confederates to prevent them from interfering with Sheridan's mission. The United States National Park Service and some historians consider the Battle of Fort Stedman to have been the concluding battle of the siege of Petersburg. In response to the Confederate attack on Fort Stedman, on the afternoon of March 25, at the Battle of Jones's Farm, Union forces of II Corps and VI Corps captured Confederate picket lines near Armstrong's Mill and extended the left end of the Union line about 0.25 mile (0 km) closer to the Confederate fortifications. This put the VI Corps which was holding this section of the line within easy striking distance, about 0.5 mile (1 km), of the Confederate line. After the Confederate defeats at Fort Stedman and Jones's Farm, Lee knew that Grant would soon move against the only remaining Confederate supply lines to Petersburg, the Southside Railroad and the Boydton Plank Road.
Үгіт-насихаттың алғышарты
Конфедерацияның Форт-Стэдманға жасаған шабуылы Грантты 24 наурыздағы жоспарын іске асырудан, 29 наурызда басталатын шабуылға дайындалудан тоқтатпады.
The Confederate attack on Fort Stedman did not deter Grant from continuing with his plan of March 24 for an offensive to begin March 29.
1865 жылдың 26 наурызы
1865 жылғы 26 наурызда Ли соғыс кеңесі өткізді, онда генерал-майор Кадмус М. Уилкокстың дивизиясы өзінің ескі пикет желісінің маңызды бөлігі – Макилвайн төбесін қайтарып алуы керек деп шешім қабылдады. Сол күні Ли Дэвиске Шерманның Грантпен күш біріктіруіне тосқауыл қою мүмкін емес екенінен қорқыныш білдірді және Шерман оларға жақындағанда Конфедерация армиясының қазіргі орналасқан жерін ұстап тұрудың ақылға қонымсыз екенін жазды. Форт-Стэдман жеңілісінен кейін Ли армиясының бір бөлігін ғана Солтүстік Каролинадағы Джонстонға жіберсе, Ричмонд пен Петербургті қорғау мүмкін емес екенін түсінді. Ол Шериданға өз күштерінің Петербургтегі соғысты аяқтауға қатысатынын және Гранттың 24 наурыздағы бұйрығында Солтүстік Каролинаға тек қажет болған жағдайда ғана баруға дискрециялық құқық бергенін хабарлады. Түстен кейін Грант пен Шеридан президент Линкольнмен бірге Джеймс өзенімен круиз жасады. Конфедерация әскері одақтың пикет желісіне 40 метр (37 метр) жақынға келгенде мылтық атысы басталды, одақтың пикеттері ойсырап қалды. Содан кейін үш одақтық полк жаңа пикет желісін нығайтуға келді, бірақ Конфедерацияның артиллериясы оларды кері шегіндірді. Ұзақ болмаған, бірақ қарқынды шайқаста Конфедерация әскерлері Макилвайн төбесін аз шығынмен қайта басып алды, бірақ бұл Гранттың 29 наурыздағы шабуыл жоспарына VI корпустың пикет желісі бойынша шабуылды қамтылмағандықтан маңызды емес еді.
On March 26, 1865, Lee held a council of war at which Lee decided that Major General Cadmus M. Wilcox's division must recapture a crucial elevated portion of their old picket line called McIlwaine's Hill. Also on that date, Lee wrote to Davis that he feared it would be impossible to prevent Sherman joining forces with Grant and that he did not think it prudent to maintain the Confederate army's current positions as Sherman came near to them. After the Fort Stedman defeat, Lee realized that he could not detach only a portion of his army to send to Johnston in North Carolina and still maintain the Richmond and Petersburg defenses. He also assured Sheridan that his force would participate in closing the war in the movements at Petersburg and that Grant gave him discretionary authority to go to North Carolina in his March 24 orders only in the event he needed it. In the afternoon, Grant and Sheridan accompanied President Lincoln on a cruise up the James River. The Confederates approached within 40 yards (37 meters) of the Union line when rifle firing started and the surprised Union pickets were scattered. Then, three Union regiments arrived to reinforce their new picket line but also were driven back by artillery fire from the Confederate line. In the brief but spirited skirmish, the Confederates retook McIlwaine's Hill with few casualties, but this was of minor consequence since Grant's plans for the March 29 offensive did not include an attack along the VI Corps picket line.
1865 жылдың 27 наурызы
Грант пен Шерман Вирджиния штатының Сити-Пойнт қаласындағы «Ривер Квин» кемесінде президент Линкольнмен екі күндік кездесуді бастады. Кездесу көбінесе әлеуметтік сипатта болды, сонымен қатар Линкольн Шерманнан Каролина арқылы жасаған жорығы туралы айтып беруін сұрады. Шеридан 1865 жылғы 27 наурызда таңертең Хэнкок станциясына жоспарланған операцияға дайындалу үшін күштерін ұйымдастыруға барды. Ли Шериданның кавалериясы Джеймс өзенінен оңтүстікке жылғанын біліп, Шериданның оң (батыс) қанатын айналып өтіп, Оңтүстік жақ темір жолына шабуыл жасайтынын болжады. Линкольн генералдардың Конфедерациямен саяси келісімдер жасауына қарсы екенін де мәлімдеді. 25 наурыз күні генерал-майор Эдвард Орд Джеймс армиясының бөлімдерін, оның ішінде генерал-майор Джон Гиббонның XXIV корпусының екі дивизиясын, генерал-майор Годфри Вайтцелдің XXV корпусының дивизиясын және бригадир генерал Рональд С. Маккензидің кавалерия дивизиясын Ричмондтан Петербург желісін нығайту үшін тыныш түрде көшірді, себебі II корпус Шериданға көмек көрсету үшін одан шығып кеткен еді. Ордтың әскері 27-28 наурызда жорыққа шығып, 29 наурыз таңында Хэтчердің жотасына жақын II корпустың орнына келді. Басқаша айтқанда, Шериданға темір жолды мүмкіндігінше қиратуға бұйрық берілді және оған қалауынша Петербург желісіне қайтуға немесе Солтүстік Каролинадағы Шерманға қосылуға рұхсат етілді. Шериданға алдымен V корпустың артынан және олардың сол қанатын айналып, Динуидди Корт Хаусына қарай итермелеуге бұйрық берілді, мақсаты – конфедераттарды қанатын айналып өтіп, Бойдтон Планк Роудты кесіп тастау. Грант Уорреннің V корпусына Лидің қатарын айналып өтіп, Шериданның кавалериясына қолдау көрсетуге бұйрық берді. Уорреннің корпусы таңғы сағат 3-те Воган жолымен Динуидди Корт Хаусына қарай жылжыды. Ли генерал-майор Джордж Пикеттің әскерін кавалерияға қосып, басқаруды өз қолына алуға дайындады. Оның окоптары Клейборн жолы мен Ақ емен ағацының қиылысында аяқталып, Ли Пикетті Конфедерацияның қорғаныс шебінің соңынан 6 шақырымға (4 миль) жіберуге мәжбүр болды, өйткені ол Бес Түйірді қорғау керек еді.
Grant and Sherman began a two day meeting with President Lincoln aboard the River Queen at City Point, Virginia. The meeting was mainly social with Lincoln also asking Sherman to tell him about his march through the Carolinas. Sheridan went to Hancock Station on the morning of March 27, 1865, to organize his forces for the planned operation. Lee learned that Sheridan's cavalry had moved south of the James River and suspected that Sheridan would attack the South Side Railroad beyond his right (western) flank. Lincoln also indicated that he did not want the generals making political settlements with the Confederates. On the night of March 25, Major General Edward Ord quietly moved units from the Union Army of the James, including two divisions of Major General John Gibbon's XXIV Corps, a division of Major General Godfrey Weitzel's XXV Corps and Brigadier General Ranald S. Mackenzie's cavalry division from the Richmond lines to fill in the Petersburg lines when the II Corps moved out of them to support Sheridan. Ord's men began their march on March 27–28 and arrived near Hatcher's Run to take the positions occupied by the II Corps on the morning of March 29. Otherwise, Sheridan was to wreck the railroads as much as possible and again was told, at his discretion, that he could return to the Petersburg lines or join Sherman in North Carolina. Sheridan was told to move first to the rear of the V Corps and around their left flank to Dinwiddie Court House in an effort to outflank the Confederates and cut the Boydton Plank Road. Grant ordered Warren's V Corps to outflank Lee's line and to support Sheridan's cavalry. Warren's corps moved out at 3:00 a. m. over the Vaughan Road toward Dinwiddie Court House. Lee also prepared for Major General George Pickett to move his men to join the cavalry and take command. With his trenches ending at the Claiborne Road White Oak intersection, Lee had to send Pickett 4 mile (6 km) past the end of the Confederate line of defenses in order to defend Five Forks.
Льюис фермасы (1865 жылы 29 наурыз)
Уорреннің V корпусы, одан кейін Хамфридің II корпусы, ал оңтүстікке қарай Шериданның атты корпусы 1865 жылдың 29 наурызында оңтүстік және батысқа қарай жылжыды. Олардың міндеті – Динуидди сот үйін басып алу, Бойдтон планк жолын, Саутсайд темір жолын және Ричмонд пен Дэнвилл темір жолын кесіп, Петербургтің оңтүстік-батысындағы Уайт-Ок-роуд желісінің соңында конфедераттардың батыс (оң) қанатын айналып өту болды. Жаңа бұйрықтарға сәйкес, Уоррен бригада генералы (бриват генерал-майор) Чарльз Гриффиннің бірінші дивизиясын Квакер жолымен солтүстікке қарай, Бойдтон планк жолымен қиылысатын және Уайт-Ок-роуд желісінің соңына жіберді. Бригада генералы Джошуа Чемберленнің бірінші бригадасы шабуылды бастады. Квакер жолымен солтүстікке қарай, Льюис фермасынан Рованти ағысының арғы жағынан өте отырып, Чемберленнің әскері генерал-лейтенант Ричард Х. Андерсон мен генерал-майор Бушрод Джонсон жіберген бригада генералдары Генри А. Уайз, Уильям Генри Уоллес және Янг Маршалл Муди бригадаларымен кездесті, олар одақтың шабуылын тоқтату үшін жіберілген еді. Чемберлен жараланып, содан кейін болған шайқаста тұтқынға түсуге асығыс қалды. Чемберленнің бригадасы, төрт зеңбірекпен жабдықталған артиллериялық батареямен және полковниктердің (бригат генералдары) Эдгар М. Грегори мен Альфред Л. Пирсон бригадаларынан келген полктермен күшейтілді, кейіннен ол Құрмет медалімен марапатталды, конфедераттарды Уайт-Ок-роуд желісіне кері шегіндірді. Одақ күштері 381 адамнан, ал конфедераттар 371 адамнан зардап шекті. Шайқастан кейін Гриффиннің дивизиясы Квакер жолы мен Бойдтон планк жолының қиылысын, Уайт-Ок-роуд желісінің соңына жақын жерді басып алуға көшті. Кешке қарай Шериданның атты әскері Бойдтон планк жолындағы Динуидди сот үйін қарсылықсыз басып алды. Одақ күштері Бойдтон планк жолын екі жерде кесіп, конфедераттардың желісінің соңына жақын келді және Ли қорғаушыларын жіберіп жатқан Динвидди округіндегі Бес Форкс қаласындағы маңызды жол торабына шабуыл жасауға күшті позицияда үлкен күш жинады. Егер олар Бес Форксты алса, Петербург пен Ричмондқа жалғанған конфедераттардың соңғы екі темір жол байланысы одақ армиясының қол жеткізімінде болар еді. Конфедераттардың Льюис фермасына шабуыл жасамай, Уайт-Ок-роуд желісіне шегінуіне көңіл көтерілген Грант Шериданның миссиясын теміржолға шабуыл жасау және конфедераттардың желісін кеңейтумен шектемей, ірі шабуылға дейін кеңейтті. Ол Шерданға жазған хатында: «Мен енді бұл мәселені аяқтай аламын» деп жазды.
Warren's V Corps, followed by Humphrey's II Corps, and further to the south, Sheridan's cavalry corps, moved south and west early on March 29, 1865. Their mission was to occupy Dinwiddie Court House, cut the Boydton Plank Road, Southside Railroad and Richmond and Danville Railroad and to outflank the Confederates on their western (right) flank at the end of their White Oak Road line southwest of Petersburg. Under revised orders, Warren sent Brigadier General (Brevet Major General) Charles Griffin's First Division north on the Quaker Road toward the intersection with the Boydton Plank Road and the end of the White Oak Road Line. Brigadier General Joshua Chamberlain's First Brigade led the advance. North on Quaker Road, across Rowanty Creek at the Lewis Farm, Chamberlain's men encountered the brigades of Brigadier Generals Henry A. Wise, William Henry Wallace and Young Marshall Moody which had been sent by Lieutenant General Richard H. Anderson and Major General Bushrod Johnson to turn back the Union advance. Chamberlain was wounded and almost captured during the ensuing back and forth battle. Chamberlain's brigade, reinforced by a four gun artillery battery and regiments from the brigades of Colonel (Brevet Brigadier General) Edgar M. Gregory and Colonel (Brevet Brigadier General) Alfred L. Pearson, who was later awarded the Medal of Honor, drove the Confederates back to the White Oak Road Line. The Union force suffered 381 casualties; the Confederates suffered 371. After the battle, Griffin's division moved up to occupy the junction of the Quaker Road and Boydton Plank Road near the end of the White Oak Road Line. Late in the afternoon, Sheridan's cavalry occupied Dinwiddie Court House on the Boydton Plank Road without opposition. Union forces had cut the Boydton Plank Road in two places, were close to the end of the Confederate line and had a large force in a strong position to attack the crucial road junction at Five Forks in Dinwiddie County to which Lee was just sending defenders. The two remaining Confederate railroad connections with Petersburg and Richmond would be within the Union Army's grasp if they took Five Forks. Encouraged by the Confederate failure to press their attack at Lewis's Farm and their withdrawal to the White Oak Road Line, Grant expanded Sheridan's mission to a major offensive rather than just a railroad raid and a forced extension of the Confederate line. He wrote in his letter to Sheridan: "I now feel like ending the matter "
Динуидди сотының үйі және Бес бұралысы
29 наурыздың кешкісінен бастап 30 наурызға дейін 1865 жылы Одақтың мобильді соққы күші Конфедерацияның оң жақ флангын айналып өту және олардың ашық жабдықтау және шегіну жолдарын кесу үшін позицияларға жылжуын жалғастырды. Ли Одақтың қимылдарынан туындаған қауіпті сезіп, оң жақтағы қорғанысын нығайту үшін желілерін жұқартты. Ол сондай-ақ Оңтүстік теміржолын және маңызды жолдарды ашық ұстау, сондай-ақ Одақтың күштерін алға жылжудан кері қайтару үшін Бес Форкстың маңызды түйінін қорғауға Конфедерацияның мобильді күшін ұйымдастырды. 29 наурыздың түстен кейін басталған қатты жаңбыр 30 наурызға дейін жалғасты, қимылдарды баяулатып, 30 наурыздағы әрекеттерді шектеді. 29 наурыз күні шамамен сағат 17:00-де Шериданның екі дивизиясы – бірінші дивизияны бригадир генерал Томас Девин, ал екінші дивизияны генерал-майор Джордж Крук басқарды, Динуидди сот үйіне кірді. Бірінші және үшінші дивизиялар әлі де Бригадир генерал (бриват генерал-майор) Уэсли Мерриттің тікелей бағынысында болды және Шендоа армиясының құрамындағы әскерлердің ресми кавалерия корпусы командирі ретінде 30 наурызға дейін Сазерленд станциясына келген жоқ. 30 наурыз күні түнде Россер мен Руни Лидің дивизиялары Бес Форкқа жеткенде, Фитцхуг Ли кавалерияның бас командасын өз қолына алып, полковник Томас Т. Мунфордты өз дивизиясының басшылығына тағайындады. 29 наурыз күні таңертең Ли генерал-майор Джордж Пикетті үш бригадасымен – бригадир генералдар Уильям Р. Терри, Монтгомери Корс және Джордж Х. Стюартпен бірге нашарлаған Оңтүстік теміржолымен Сазерленд станциясына жіберді. Пикеттің әскерлерінің соңғылары Петербургтен батысқа қарай 16 шақырым (10 миль) қашықтықтағы Сазерленд станциясына түнде жетті. Сазерленд станциясынан Пикетт Клейборн жолымен оңтүстікке қарай, Уайт-Ок-роуд және Берджесс-Миллге, Конфедерация желісінің соңына жақын жерге жылжыды, онда ол генерал-майор Бушрод Джонсонның дивизиясынан бригадир генералдар Мэтт Рэнсом және Уильям Генри Уоллестің екі бригадасын, сондай-ақ полковник Уильям Пеграм басқаратын алты зеңбірек батареясын Бес Форкқа орналастыру үшін алды. Пикет Фитцхуг Лидің кавалериясы күтіп тұрған Бес Форкқа жеткенде, Лимен Динуидди сот үйіне қарай жол жүруге бола ма, жоқ па деген мәселе бойынша кеңес өткізді. Пикет кешкі уақыт болғандықтан және басқа кавалерия дивизиялары келмегендіктен, шаршаған әскерлерін Шериданға қарсы Бес Форкқа таңертең жылжытуға шешім қабылдады. Конфедерация әскерлері де жараланғандарға ұшырады, олардың ішінде бригадир генерал Уильям Х. Ф. Пейн де болды. Ол тіпті Конфедерацияның жабдықталуын жою немесе басып алу үшін Стони Крик станциясына баруды ұсынды. Шындығында, Девиннің әскері Бес Форктан кері шегілгенде, олар Джон Бойсо үйінің маңында, шамамен бір шақырымдай жерде орналасты. Талқылау кезінде Грант Шериданға жаяу әскерді қолдау үшін V корпусты жіберетінін айтты және оның жаңа бұйрығы желіні одан әрі кеңейту емес, Конфедерацияның флангын айналып өту және Ли әскерін жеңу еді. Шеридан Шендоа аңғарында онымен бірге соғысқан VI корпусты қалаған. Грант оған VI корпус оның орналасқан жерінен тым алыс екенін айтты.
From the late afternoon on March 29 through March 30, 1865, the Union's mobile strike force continued to move into positions to turn the Confederate right flank and block the Confederates' open supply, and retreat, routes. Lee perceived the threat from the Union moves and thinned his lines to strengthen the defenses on his far right. He also organized a Confederate mobile force to protect the key junction of Five Forks in order to keep open the Southside Railroad and important roads and to drive the Union force back from its advanced position. A steady, heavy rain started on the afternoon of March 29 and continued through March 30, slowing movements and limiting actions on March 30. At about 5 p. m., on March 29, two of Sheridan's divisions, the First commanded by Brigadier General Thomas Devin and, the Second, detached from the Army of the Potomac, commanded by Major General George Crook entered Dinwiddie Court House. The First and Third Divisions were still under the direct command of Brigadier General (Brevet Major General) Wesley Merritt as an unofficial cavalry corps commander of the still existing Army of the Shenandoah. and did not arrive at Sutherland Station until March 30. When Rosser and Rooney Lee's divisions arrived at Five Forks on the night of March 30, Fitzhugh Lee took overall command of the cavalry and put Colonel Thomas T. Munford in command of his own division. Early in the day on March 29, Lee sent Major General George Pickett with three of his brigades commanded by Brigadier Generals William R. Terry, Montgomery Corse and George H. Steuart on the deteriorated Southside Railroad to Sutherland Station. The trains shuttling the troops to Sutherland Station were so slow that it was late night before the last of Pickett's men reached Sutherland Station, 10 mile (16 km) west of Petersburg. From Sutherland Station, Pickett moved south on the Claiborne Road to White Oak Road and Burgess Mill near the end of the Confederate line where he picked up the two brigades of Brigadier Generals Matt Ransom and William Henry Wallace from Major General Bushrod Johnson's division, along with a six gun battery under Colonel William Pegram to deploy to Five Forks. When Pickett reached Five Forks where Fitzhugh Lee's cavalry were waiting, he conferred with Lee about whether to proceed toward Dinwiddie Court House then. Pickett decided because of the late hour and the absence of the other cavalry divisions to wait until morning to move his tired men against Sheridan at Five Forks. The Confederates also suffered some casualties, including Brigadier General William H. F. Payne who was wounded. He even suggested going by way of Stony Creek Station to destroy or capture Confederate supplies there. In fact, when Devin's men had been driven back from Five Forks, they had encamped about a mile away at the John Boisseau house. During their discussions, Grant told Sheridan he would send him the V Corps for infantry support and that his new orders were not to extend the line further but to turn the Confederate flank and to break Lee's army. Sheridan wanted the VI Corps which had fought with him in the Shenandoah Valley. Grant told him that the VI Corps was too far from his position to make the move.
White Oak Road желісі
Льюис фермасы шайқасынан кейін, 29 наурыздағы түні қатты жаңбыр кезінде Ли МакГоуэн бригадасын Андерсонның Конфедерация желісінің соңғы бөлігін қорғауға жіберді. Макрей бригадасы да Бёрджесс Миллдің батысына жылжытылды. Вилкокстың қалған үш бригадасы бос қалған бекіністерді жабу үшін жайылып орналасты. Ли Лонгстриттің күштерінен Джеймс өзенінің солтүстігіне адамдарды көшіруді жоспарлаған, бірақ генерал-майор Годфри Вайтцельдің XXV корпусының қалған бөлімдерінің демонстрациялары мен шалақ әрекеттеріне байланысты Лонгстрит Ордтың XXIV корпусымен, XXV корпусының бір бөлімімен және Маккензидің кавалериясымен Петербургтің оңтүстігіндегі Ордтың Джеймс армиясымен әлі де бетпе-бет келіп тұр деп ойлады, тіпті Орд XXIV корпусымен, XXV корпусының бір бөлімімен және Маккензидің кавалериясымен үш күн бұрын кеткеніне қарамастан. Ли бригадир генерал Альфред М. Скальстің бригадасын генерал-майор Кадмус М. Уилкокс дивизиясының сол жағынан Ақ Емен жолы мен Бойдтон планк жолының қиылысына жақын орналасқан бекіністерге көшірді. Пикетт дивизиясының бригадир генерал Эппа Ханттон бригадасы Андерсон мен Бушрод Джонсонға Ақ Емен жолы бойында, Клейборн жолымен жалғасқан жерге қосылды. Грейвли Рун әдеттегіден үш есеге дейін үлкейді, ал Хэтчер Рундағы көпiрлер мен понтондық көпірлер ағысымен кетіп қалды. Түстен кейін Уоррен Гриффин әскерінің Конфедерацияның алғы күзетін басып алғанын көрді, бірақ оның әскері Бойдтон планк жолымен одан әрі жылжуы Конфедерация артиллериясы мен бекіністерімен тоқтатылатынын да байқады. V корпустың бригадир генерал Ромейн Б. Айрстың дивизиясы Клейборн жолынан батысқа қарай аздаған қашықтықта Ақ Емен жолына қарай барлау жүргізді. Полковник Фредерик Уинтроп басқаратын алдыңғы бригада келесі күнгі шайқаста маңызды рөл атқаратын Грейвли Рунның тарамдалы саласын кесіп өтті. Қараңғылық жақындағанда Айрс өзінің позициясын қорғау үшін Конфедерация желісінен аспайтын бірнеше алғы күзеттерді орналастырды. Осы уақытта Хамфридің II корпусы V корпус пен XXIV корпус арасындағы кеңістікті жапты. Соңғы корпус өздерінің алдындағы Конфедерацияның алғы күзетінің үлкен бөлігін басып алды. Хамфридің II корпусы да жалпы шайқасқа түспей, Конфедерация желісіне мүмкіндігінше жақын жылжып, алдыңғы бекіністерде бекінді. 30 наурыздағы Ақ Емен жолындағы шайқаста Одақтың 1 әскері қаза тапты, 7 жараланды және 15 жоғалып кетті; Конфедерацияның әскерінің жоғалғандарының саны белгісіз. 30 наурыз түні Грант Мидке VI корпус пен IX корпустың 31 наурызда бұрын жоспарланғандай жалпы шабуыл жасауын тоқтатып, Конфедерация өз желісін әлсіреткенін көрсететін кез келген белгіге дайын болуын кеңес берді. Грант сондай-ақ, Уорреннің күштерінің барлығын Айрсті күшейту үшін қолдануға болатындай күштерін батысқа жылжыруды қалағанын айтты.
Following the Battle of Lewis's Farm, in the heavy rain on the night of March 29, Lee sent McGowan's brigade to bolster Anderson's defense of the end of the Confederate line. MacRae's brigade also was moved to the west of Burgess Mill. Wilcox's three other brigades had to spread out to cover the vacated defenses. Lee would have moved men from Longstreet's force north of the James River but largely due to demonstrations and deceptions by the remaining divisions of Major General Godfrey Weitzel's XXV Corps, Longstreet thought that he still confronted Ord's entire Army of the James almost three days after Ord had gone with the XXIV Corps, a division of the XXV Corps and Mackenzie's cavalry to the Union lines south of Petersburg. Lee moved Brigadier General Alfred M. Scales's brigade from Major General Cadmus M. Wilcox's division's left to trenches near the junction of the White Oak Road and the Boydton Plank Road. Brigadier General Eppa Hunton's brigade of Pickett's division joined Anderson and Bushrod Johnson along the White Oak Road Line near the junction with the Claiborne Road. Gravelly Run was swollen to three times its usual size and bridges and pontoons on Hatcher's Run were swept away. In the afternoon, Warren saw Griffin's men take over Confederate outposts but he also saw that any movement further up the Boydton Plank Road by his men would be covered by Confederate artillery and fortifications. Brigadier General Romeyn B. Ayres's division of the V Corps made a reconnaissance toward the White Oak Road a short distance west of Claiborne Road. The lead brigade under Colonel Frederick Winthrop crossed a swollen branch of Gravelly Run which was to feature in the following day's battle. As dark approached, Ayres had a number of outposts prepared to cover his position, which was along and not beyond the Confederate line. Meanwhile, Humphrey's II Corps closed the gap between the V Corps and the XXIV Corps. The latter corps captured a large part of the Confederate picket line in their front. Humphrey's II Corp also moved as close to the Confederate line as possible without starting a general engagement and entrenched at the forward positions. Union casualties for the March 30 actions at the White Oak Road Line were 1 killed, 7 wounded and 15 missing; the number of Confederate casualties is unknown. During the night of March 30, Grant advised Meade not to have the VI Corps and IX Corps make a general attack along the line on March 31 as earlier planned, but to stand ready to take advantage of any sign that the Confederates had weakened their line. Grant also noted that he wanted to shift forces to the west so that Warren would have his whole force available to reinforce Ayres.
Уайт-Ок-роуд (31 наурыз)
31 наурызда таңертең генерал Ли өзінің White Oak Road Line-ін тексерді және Бригадир генерал Ромейн Б. Айрстың дивизиясы ұстаған одақтың сол жақ фланкі "әуеде" екенін, ал Динуиди Корт-хаус маңында одақтың жаяу әскері мен Шериданның ең жақын ат әскері арасында үлкен алшақтық бар екенін білді. Ли генерал-майор Бушрод Джонсонға, бригадир генерал Генри А. Уайз бен полковник Мартин Л. Стенселдің (бригадир генерал Янг Маршалл Муди ауырып жатқандықтан) бригадаларын, сондай-ақ бригадир генералдар Сэмюэл МакГоуэн мен Эппа Ханттон бригадаларымен күшейтіліп, ашық қалған одақ желісіне шабуыл жасауды бұйырды. Сағат 10:00-ден кейін, Айрстың дивизиясы мен Бригадир генерал (бриват генерал-майор) Сэмюэл В. Кроуфордтың дивизиясынан бір бригада конфедерациялық желіге қарай жылжып, желіні жабуға тырысқанда, Джонсон Ханттон мен Стенсел бригадаларына одақ құралымдарын қарсы алуға рұқсат берді. Конфедерация әскерлері Уайт-Ок-роудтың солтүстігіндегі орманды пайдаланып одақ әскеріне жақындап, көзден тыс жерде жақын аралықтан от ашты. МакГоуэннің бригадасы қоса алғанда, үш конфедерация бригадасы Айрстың дивизиясына және Кроуфордтың барлық дивизиясына шабуыл жасады, олар шайқасқа тез арада қосылды. Уоррен өзі алға шығып, полк туын ұстап алып, кері шегінген одақ әскерін қайта жинақтауға тырысты, бірақ атыс астында кері шегінуге мәжбүр болды. Төрт конфедерация бригадасы, олардың тек үшеуі ғана V корпустың дивизияларына қарсы нақты шайқасқа түсті, 5000-нен астам адамнан тұратын екі одақтық дивизияны кері қайтарды. V корпустың қасында генерал-майор Эндрю А. Хамфристің басқаруындағы II корпус бригадир генерал Нельсон Майлстың екі бригадасын алға жіберді. Олар бастапқыда таңғалды, бірақ қысқаша шайқастан кейін Конфедерацияның сол жағындағы Уайз бригадасын кері қайтарып, 100 шабуылдаушыны тұтқынға алды. Хамфрис сонымен қатар Конфедерация әскерлерінің Джонсонды күшейтуіне жол бермеу үшін көршілес желі бойымен үш диверсиялық шабуыл жасауға бұйрық берді. Майлз өзінің далалық көзілдірігі арқылы Бойдтон Планк Роудтан батыстағы конфедерацияның мылтық орнының бос екенін көрді, бірақ 5-ші Нью-Гэмпшир полкінің шабуылы желіде дұрыс емес жерде болғандықтан, конфедерация бос окоптарды қайтадан иеленуге үлкерді. Гриффиннің V корпусының бригадасы мен Уэйнрайттың артиллериясы сағат 13:00-ге дейін одақ желісін тұрақтандырды. Уоррен мен Гриффин содан кейін Льюис фермасы шайқасында екі күн бұрын жараланған бригадир генерал Джошуа Чемберленге: "Генерал Чемберлен, сіз Бесінші корпустың ар-намысын сақтап қаласыз ба?" деп сұрады. Льюис фермасында алған жарақатынан ауырған ауырсынуына қарамастан, Чемберлен бұл тапсырманы орындауға келісті. Сағат 14:30-да Чемберленнің әскері суық, ісінген Gravelly Run-ді, содан кейін Гриффин дивизиясының қалған бөлігі, содан кейін Уорреннің қайта ұйымдастырылған бөлімшелерінің қалған бөлігімен бірге басып өтті. Айрстың адамдары салған Уайт-Ок-роудтың оңтүстігіндегі мылтық орнында Джонсонның жаңа позициясынан конфедерация Чемберленнің әскеріне жақын маңдағы орманнан шыққан кезде қатты отпен соққы берді. Уоррен Чемберленге өз позициясын ұстап тұруға бұйырды, бірақ Чемберлен Гриффинге конфедерацияларға шабуыл жасағанның, атыс астында қалып, өлтіруден гөрі жақсырақ болатынын айтты. Конфедерацияның қалған күштері, қанаттан шығып, басып кетуден сақтану үшін кері шегінуге мәжбүр болды. Уоррен корпусы соғысты Конфедерацияның оң жақ қанатына батысқа қарай Уайт-Ок-роудтың бір бөлігін иеленіп аяқтады, ол Конфедерация желісінің соңы мен Пикеттің күші арасындағы Бес бұрақта орналасқан еді. Айрстың дивизиясы Уайт-Ок-роудтан аз жерде тоқтап, батысқа қарай Файв Форкске қарай бет алды. Бұл Андерсонның (Джонсонның) және Пикеттің күштері арасындағы тікелей байланыс жолын үзіп тастады. Шеридан келесі күні Файв Форкске басып кіруді жоспарлады. Сол түні генерал Роберт Лидің бұйрығы бойынша конфедерация генерал-майоры Фитцхуг Ли ат әскерлері дивизиясын Сазерленд станциясынан Файв Форкске дейін басқарды, Одақтың South Side темір жолына шабуыл жасауын болдырмау үшін қорғануға дайындалды. Девиннің күштері күтпеген жерден Фитцхуг Лидің ат әскерлері дивизиясының бөлімшелерімен кездесіп, шайқасқа түсті. Генерал Ли Одақ әскерінің қозғалысы Файв Форкс пен South Side темір жолына бағытталған деп алаңдады. Генерал-майор Томас Л. Россер мен В. Х. Ф. "Руни" Лидің ат әскерлері сол түні кешкі уақытта Файв Форкске келді. Шериданның басшылығымен бригадир генерал (бриват генерал-майор) Уэсли Мерритт Девиннің екі бригадасын Файв Форкске жіберді, ал біреуін Бойсоның шаруашылығында резервте қалдырды. Генерал-майор Джордж Крук дивизиясының бригадалары мен бөлімшелері батпақты өзеннің екі бродына күзетшілікке жіберілді, Чемберленнің төсегіне жақын орналасқан сол жақ фланкті күтпеген шабуылдан қорғау үшін және маңызды жолдарды күзету үшін. Полковник Манфордтың дивизиясы Девиннің әскерін Файв Форкске жақындатпай ұстап тұрғанда, Пикет Чемберленнің төсегінің батысына қарай өз жаяу әскерімен және Фитцхуг Лидің басқаруымен Руни Ли мен Россердің ат әскерімен бродыны басып алып, Шериданға сол жақтан немесе артынан шабуыл жасап, оның күштерін таратуға тырысты. Жаяу әскер шабуылды бастауын күтпей, Лидің әскері Фицджеральд бродын, оңтүстік бродын шабуылдап, бір бөлім әскерін өткізіп алды. Олар полковник (бриват бригадир генерал) Чарльз Х. Смит бригадасының десанттық Одақ әскерлерімен кері қайтарылды, олар Спенсердің қайталайтын мылтықтарымен қаруланған еді. Лидің шабуылы сәтсіз аяқталғанда, Пикет өз күштерін қайта ұйымдастырды. Сағат 14:00 шамасында Ли қайтадан шабуыл жасады, бірақ сәттілікке жете алмады, ал Пикеттің күштері солтүстік броды, Данс бродын кесіп өтті. Бұл шабуылға Крук генералының бригадир генерал Генри Е. Дэвис бригадасының көп бөлігін, қысқасы, Смит бригадасына көмектесу үшін, шындығында позицияны ұстап тұрғандықтан, қажетсіз түрде оңтүстікке жылжытуы көмектесті. Конфедерация жаяу әскері мен ат әскері Данс бродын кесіп өткеннен кейін, ал кейінірек ат әскері Фицджеральд бродын кесіп өткеннен кейін, Манфордтың дивизиясы Девин дивизиясының полковник Чарльз Л. Фитцхуг және полковник Питер Стэгг бригадаларын кері қайтарды. Манфорд екі одақтық бригаданы Файв Форкске жылжуға тырысқанда Бойсоның шаруашылығына кері қайтарды, ал Пикет Дэвис бригадасын басты жолдардан ығыстырып, сол шаруашылыққа кері қайтарды. Үш бригада Пикеттің оңтүстікке қарай жолды жабуына байланысты Одақ күштерінің қалған бөлігінен бөлініп қалды. Үш бригада Бойсоның шаруашылығына кері қайтарылып жатқанда, Девиннің үшінші бригадасы бригадир генерал Альфред Гиббс басшылығында Динуиди Корт-хаусынан Адамс жолы мен Брукс жолының қиылысын ұстап тұру үшін жылдамдықпен келді. Шеридан полковник (бриват бригадир генерал) Джон И. Грегг бригадасын, Смитті қолдау үшін де жылжыған, бірақ Фицджеральд бродындағы шайқастан кейін артта қалған, Адамс жолына бұрылып, конфедерация шабуылын тоқтатуға бұйрық берді. Конфедерация үш бригаданы Бойсоның шаруашылығына ығыстырғаннан кейін, олар Гиббс пен Грегг бригадаларына, кейінірек Смит бригадасы қосылды. Пикет Гиббс, Грегг және Смит бригадаларын Адамс жолы мен Брукс жолының қиылысынан ығыстырған кезде, Шеридан генерал-майор Джордж Армстронг Кастер дивизиясының екі бригадасын полковниктер Александр К. М. Пенингтон және Генри Кейпхарт басқаруымен шақырып алды. Кастер Динуиди Корт-хаусынан шамамен 0,75 миль (1 км) солтүстікке жаңа қорғаныс желісін құрды. Кастер бригадалары, Смит пен Гиббс бригадаларымен бірігіп, Пикет пен Фитцхуг Лидің шабуылын қараңғылыққа дейін тоқтатты. Екі армия да қараңғыдан кейін позицияларын сақтап, бір-біріне жақын қалды. Конфедерациялар таңертең шабуылды қайта бастауды ниеттенді. Одақ офицерлерінің есептерінде конфедерация әскерінің бір бөлігі де тұтқынға алынғаны көрсетілді. Сол түні Одақ V корпусының командирі генерал-майор Гувернёр К. Уоррен шайқас дыбысынан Шериданның ығыстырылып жатқанын анықтады...
On the morning of March 31, General Lee inspected his White Oak Road Line and learned that the Union left flank held by Brigadier General Romeyn B. Ayres's division was "in the air" and that there was a wide gap between the Union infantry and Sheridan's nearest cavalry units near Dinwiddie Court House. Lee ordered Major General Bushrod Johnson to have his remaining brigades under Brigadier General Henry A. Wise and Colonel Martin L. Stansel in lieu of ill Brigadier General Young Marshall Moody, reinforced by the brigades of Brigadier Generals Samuel McGowan and Eppa Hunton, attack the exposed Union line. Soon after 10:00 a. m., having seen Ayres's division and a brigade from Brigadier General (Brevet Major General) Samuel W. Crawford's division moving toward the Confederate line in an effort to close the lines as much as possible, Johnson allowed Hunton's and Stansel's brigades to advance to meet the Union formations. The Confederates were able to approach the Union force while screened by woods north of White Oak Road and while out of sight, open fire at close range. All three Confederate brigades, including McGowan's, attacked both Ayres's division and all of Crawford's division which quickly joined the fight as it erupted. Warren himself had come forward, grabbed a regimental flag and tried unsuccessfully to rally the retreating Union men but had to withdraw under fire. Four Confederate brigades, only three of which saw any real action against V Corps divisions, had thrown back two Union divisions of over 5,000 men. Adjacent to the V Corps in the line, the II Corps under Major General Andrew A. Humphreys sent two of Brigadier General Nelson Miles's brigades forward and they initially surprised and after a sharp fight drove back Wise's brigade on the left of the Confederate line, taking about 100 prisoners. Humphreys also ordered three diversionary demonstrations along the adjacent line to prevent the Confederates from reinforcing Johnson. Miles saw through his field glasses that the Confederate rifle pits west of Boydton Plank Road were unoccupied but because the 5th New Hampshire Regiment's attack was in the wrong place on the line, the Confederates were able to reoccupy the empty trenches. Griffin's V Corps brigade and Wainwright's artillery stabilized the Union line by 1:00 p. m. Warren and Griffin then approached Brigadier General Joshua Chamberlain, wounded only two days earlier at the Battle of Lewis's Farm, with the question: "General Chamberlain, will you save the honor of the Fifth Corps?" Despite the pain from his wounds suffered at Lewis's Farm, Chamberlain agreed to the assignment. At 2:30 p. m., Chamberlain's men forded the cold, swollen Gravelly Run, followed by the rest of Griffin's division and then the rest of Warren's reorganized units. From Johnson's new position in rifle pits south of White Oak Road, which had been constructed by Ayres's men, the Confederates hit Chamberlain's men with a heavy fire as they emerged from the nearby woods. Warren ordered Chamberlain to hold his position but Chamberlain suggested to Griffin that they would be better off attacking the Confederates than remaining under fire and being picked off. The remainder of the Confederate force then had to withdraw to prevent being outflanked and overwhelmed. Warren's corps ended the battle having gained possession of a part of White Oak Road to the west of the Confederate right flank, which was between the end of the Confederate line and Pickett's force at Five Forks. Ayres's division stopped just short of White Oak Road, facing west toward Five Forks. This cut the direct communication route between Anderson's (Johnson's) and Pickett's forces. Sheridan planned to occupy Five Forks the next day. That night, under orders from General Robert E. Lee, Confederate Major General Fitzhugh Lee led his cavalry division from Sutherland Station to Five Forks to defend against an anticipated Union drive to the South Side Railroad in order to cut use of that important final Confederate railroad supply line to Petersburg. Devin's force unexpectedly found and skirmished with units of Fitzhugh Lee's cavalry division. General Lee was concerned that detected Union Army movements were aimed at Five Forks and the South Side Railroad. The cavalry divisions of Major Generals Thomas L. Rosser and W. H. F. "Rooney" Lee arrived at Five Forks late that night. Under Sheridan's direction, Brigadier General (Brevet Major General) Wesley Merritt sent two of Devin's brigades toward Five Forks and held one brigade in reserve at J. Boisseau's farm. Brigades or detachments from Major General George Crook's division were sent to guard two fords of a swampy stream just to the west, Chamberlain's Bed, in order to protect the Union left flank from surprise attack and to guard the major roads. While Colonel Munford's division kept Devin's men away from Five Forks, Pickett moved off to the west of Chamberlain's Bed with his infantry and Rooney Lee's and Rosser's cavalry under Fitzhugh Lee to capture the fords and attack Sheridan from the left or rear and disperse his force. Not waiting for the infantry to begin their attack, Lee's troopers attacked Fitzgerald's Ford, the southern ford, and got some troops across. They were driven back by dismounted Union troopers of Colonel (Brevet Brigadier General) Charles H. Smith's brigade armed with Spencer repeating carbines. Coming up as Lee's attack faltered, Pickett reorganized his forces. At about 2:00 p. m., Lee attacked again without success but Pickett's force crossed the northern ford, Danse's Ford. The attack was helped in part by the unnecessary move ordered by General Crook of most of the blocking force of Brigadier General Henry E. Davies's brigade South toward the sound of gunfire presumably to help Smith's brigade, which in fact continued to hold the position. After the Confederate infantry and cavalry had crossed Danse's ford and later the cavalry had crossed Fitzgerald's Ford, Munford's division drove back Colonel Charles L. Fitzhugh's and Colonel Peter Stagg's brigades of Devin's division. Munford drove the two Union brigades who were trying to move to Five Forks back to J. Boisseau's farm while Pickett drove Brigadier General Davies's brigade off the main roads and back to that farm. The three brigades became separated from the rest of the Union force by a cross country move by Pickett to block the road to the south. As the three brigades were being pressed back to J. Boisseau's farm, Devin's third brigade under Brigadier General Alfred Gibbs moved quickly up from Dinwiddie Court House to hold the junction of Adams Road and Brooks Road. Sheridan ordered Colonel (Brevet Brigadier General) John I. Gregg's brigade which had also moved in support of Smith but had remained behind the combat at Fitzgerald's Ford move cross country angling a little northeast to Adams Road to stop the Confederate advance. After pushing the three brigades to J. Boisseau's farm, the Confederates turned south to attack Gibbs's and Gregg's brigades, later joined by Colonel Smith's brigade. By the time Pickett pushed back Gibbs's, Gregg's and Smith's brigades from the junction of Adams Road and Brooks Road, Sheridan had called up two of the brigades of Brigadier General (Brevet Major General) George Armstrong Custer's division under Colonels Alexander C. M. Pennington, Jr. and Henry Capehart. Custer set up another defensive line about 0.75 mile (1 km) north of Dinwiddie Court House. Custer's brigades, joined by Smith's and Gibbs's brigades, held off the attack by Pickett and Fitzhugh Lee until darkness ended the battle. Both armies stayed in position and close to each other after dark. The Confederates intended to resume the attack in the morning. Union officers' reports showed that some Confederates also were taken prisoner. Early that night, Union V Corps commander Major General Gouverneur K. Warren recognized from the sound of battle that Sheridan was being pushed back and sent Brigadier General Joseph J. Bartlett's brigade to reinforce Sheridan. When Pickett became aware that Union infantry were arriving near his flank, he withdrew to his modest earthworks at Five Forks. After a night of confused orders and weather related delays, Warren's three divisions joined Sheridan near Dinwiddie Court House between dawn and 9:00 a. m. Sheridan had been misinformed about the speed with which Warren could move his corps and later held the supposed delayed arrival against Warren. General Grant officially transferred Warren's Corps to Sheridan's command at 6:00 a. m. After Pickett's withdrawal, Sheridan planned to attack the Confederates at Five Forks as soon as possible.
Бес бұрақты (1 сәуір)
Бес бұлақ шайқасы 1865 жылдың 1 сәуірінде Вирджиния штатының Петербург қаласынан оңтүстік-батыста, Вирджиния штатының Динвидди округіндегі Бес бұлақ жол тоғысы маңында өтті. Бес бұлақ – Конфедерацияның қалған жабдықтау желілеріне алып келетін маңызды торап болды. Генерал-майор Филип Шеридан және V корпус командирі генерал-майор Губернатор К. Уорреннің басқаруымен Одақ армиясының жаяу әскері, артиллериясы және атты әскерінен құралған мобильді топ, генерал-майор Джордж Пикетт пен атты әскер корпусының командирі Фитцхуг Лидің басқаруымен Солтүстік Вирджиния армиясының бірлескен күштерін жеңді. Одақ армиясы Конфедерация әскеріне 1000-нан астам жарақат салған және 2400-ден астам тұтқынға алған, сондай-ақ маңызды Оңтүстік теміржолын бақылаудың кілті болған Бес бұлақты басып алды. Одақтың жоғалтулары: 103 қаза тапқан, 670 жараланған, 57 жоғалып кеткен, барлығы 830 адам. 31 наурыз күні түнде V корпусының жаяу әскері жақындағандықтан Пикетт шамамен 10 шақырым (6 миль) шегініп, Уайт-Ок жолы, Скотт жолы және Динвидди округінің әкімшілік орталығы (солтүстікке қарай Форд жолы) торабының екі жағында шамамен 3 шақырым (1,75 миль) ұзындықтағы жеңіл бекітілген позицияға орналасты. Оның стратегиялық маңыздылығын ескере отырып, генерал Роберт Ли Пикетке Бес бұлақты кез келген құнмен ұстап тұруға бұйрық берді. 1 сәуірде сағат 13:00 шамасында Одақ шабуылы басталғанда Шериданның атты әскері бригадалық генерал Томас Девиннің және бригадалық генерал (бриват генерал-майор) Джордж Армстронг Кастердің дивизияларының көбінесе аттан түскен әскерлерімен Конфедерацияның желісінің алғы және оң жақ қанатына шабуыл жасады. Олар Конфедерацияның бекіністерінің сыртындағы ормандарда жасырынып, шабуылдады. Бұл шабуыл Конфедерация әскерін ұстап тұрды, ал V корпусы Конфедерацияның сол жақ қанатына шабуылға дайындалды. Шеридан күннің қалған уақыты және атты әскердің оқ-дәрісі бітіп бара жатқаны туралы алаңдағандықтан, Одақ жаяу әскері сағат 16:15-те шабуыл жасады. Пикетт пен Фитцхуг Ли Конфедерацияның негізгі желісінен солтүстікке қарай 2 шақырым (1,5 миль) жерде Уайт-Ок жолы бойында түскі ас ішіп отырды, өйткені Шериданның күні кешке шабуылға дайын болмайтынын және генерал Ли күш-жабдықты жіберетінін ойлады. Қалың, ылғалды орман және дыбыстың таралуына кедеріс келтіретін факторлар оларға шайқастың басталғанын естіртпеді. Пикетт пен Ли келесі офицерлерге өздерінің жоқтығы туралы және олардың уақытша басқарушы екенін айтпады. Пикетт майданға келген кезде оның қатарлары қайта ұйымдастырылмай құлдырап жатты. Жаман ақпарат пен барлаудың жетіспеуі салдарынан жаяу әскер шабуылындағы Одақтың екі дивизиясы Конфедерацияның сол жақ қанатын ұрып алмады, бірақ олардың қозғалысы Конфедерация желісін аяғынан және артқы жағынан орап алуға көмектесті. Бригадир генерал Ромейн Б. Айрес басқарған бірінші дивизия Конфедерацияның негізгі желісінің сол жағындағы қысқа оң бұрышты желіні басып алды. Шериданның жеке басшылығы әскерлерді жігерлендіріп, мақсаттарына назар аударуға көмектесті. Бригадир генерал Чарльз Гриффиннің дивизиясы Конфедерацияның сол жағына шабуыл жасаудан қалып қойғаннан кейін қалпына келді және Конфедерацияның қосымша импровизацияланған қорғаныс желілерін бұзуға көмектесті. Бригадир генерал (бриват генерал-майор) Сэмюэл В. Кроуфордтың дивизиясы негізгі шайқастың солтүстігіне қарай өтіп, содан кейін Фордтың шіркеу жолын жауып, Бес бұлаққа дейін жетіп, Конфедерацияның жаяу әскерінің соңғы қарсылығын таратуға көмектесті. Одақтың атты әскерінің сәттілігі шектеулі болды. Конфедерацияның атты әскерін кері итермелегенмен, олардың көпшілігі қашып кетті, ал Конфедерацияның жаяу әскерінің көпшілігі жарақат алды немесе тұтқынға түсті. Жылдамдық, ынта-жігер және басшылықтың жетіспеуіне, сондай-ақ бұрынғы наразылықтар мен тұлғалық қақтығыстарға байланысты, Уоррен соғысты аяқтауға арналған соңғы ерен шабуылға жеке өзі басшылық еткеннен кейін Шеридан Уорренды V корпусының басшылығынан босатып жіберді. Соғыс аяқталғаннан кейін Одақ армиясы Бес бұлақты және Оңтүстік теміржолына баратын жолды бақылауда ұстады. Грант штабтағы офицерлерге жалпы шабуылға бұйрық бергенін айтты. Грант сонымен қатар Райт, Парк және Орд Конфедерация желісіне артиллериялық шабуыл жасауын бұйырды. Сол дивизия командирлері мен Орд Грантка өздерінің адамдары түнгі уақытта жақсы көре алмайтынын және шабуылды жоспарланған уақыттан 40 минутқа кейінге қалдыратынын хабарлады. Ли генерал-лейтенант Ричард Х. Андерсонды Пикетке қайта ұйымдасуға және Оңтүстік теміржолын ұстап тұруға көмектесу үшін жіберді.
The decisive Battle of Five Forks was fought on April 1, 1865, southwest of Petersburg, Virginia, around the road junction of Five Forks in Dinwiddie County, Virginia. Five Forks was a critical crossroads that led to the remaining Confederate supply lines. Mobile task forces of combined infantry, artillery and cavalry from the Union Army commanded by Major General Philip Sheridan and V Corps commander Major General Gouverneur K. Warren defeated a Confederate Army of Northern Virginia combined task force commanded by Major General George E. Pickett and cavalry corps commander Fitzhugh Lee. The Union Army inflicted over 1,000 casualties on the Confederates and took at least 2,400 prisoners while seizing Five Forks, the key to control of the vital South Side Railroad. Union casualties were 103 killed, 670 wounded, 57 missing for a total of 830. Because of the approach of V Corp infantry on the night of March 31, Pickett retreated about 6 mile (10 km) to a modestly fortified line about 1.75 mile (3 km) in length approximately half on either side of the junction of White Oak Road, Scott Road and Dinwiddie Court House Road (Ford's Road to the north) at Five Forks. Because of its strategic importance, General Robert E. Lee ordered Pickett to hold Five Forks at all hazards. At Five Forks at the beginning of the Union attack about 1:00 p. m. on April 1, Sheridan's cavalry hit the front and right flank of the Confederate line with small arms fire from mostly dismounted cavalry troopers of Brigadier General Thomas Devin's and Brigadier General (Brevet Major General) George Armstrong Custer's divisions. They attacked from mostly positions sheltered by woods just outside the Confederate breastworks. This fire pinned down the Confederates while the massed V Corps of infantry organized to attack the Confederate left flank. With Sheridan fretting about the amount of remaining daylight and his cavalry possibly running out of ammunition, the Union infantry forces attacked about 4:15 p. m. Pickett and Fitzhugh Lee were having a late shad bake lunch about 1.5 mile (2 km) north of the main Confederate line along White Oak Road because they thought Sheridan was unlikely to be organized for an attack that late in the day and that General Lee would send reinforcements if Union Army infantry moved against them. The intervening thick, damp woods and an acoustic shadow prevented them from hearing the opening stage of the battle nearby. Pickett and Lee had not told any of the next ranking officers of their absence and that those subordinates were temporarily in charge. By the time Pickett got to the battlefield, his lines were collapsing beyond his ability to reorganize them. Because of bad information and lack of reconnaissance, two of the Union divisions in the infantry attack did not hit the Confederate left flank, but their movement by chance helped them to roll up the Confederate line by coming at it from the end and rear. The first division in the attack under Brigadier General Romeyn B. Ayres alone overran the short right angled line on the left side of the Confederate main line. Sheridan's personal leadership helped encourage the men and focus them on their objective. Brigadier General Charles Griffin's division recovered from overshooting the Confederate left and helped roll up additional improvised Confederate defense lines. Brigadier General (Brevet Major General) Samuel W. Crawford's division swept across north of the main battle but then closed off Ford's Church Road, swept down to Five Forks and helped disperse the last line of Confederate infantry resistance. The Union cavalry was somewhat less successful. Although they pushed the Confederate cavalry back, most escaped while most of the Confederate infantry became casualties or prisoners. Due to more apparent than real lack of speed, enthusiasm and leadership, as well as some past grudges and a personality conflict, after Warren had just personally led a final heroic charge to end the battle, Sheridan unfairly relieved Warren of command of V Corps when the successful battle concluded. The Union Army held Five Forks and the road to the South Side Railroad at the end of the battle. Grant told the officers at his headquarters that he had ordered a general assault along the lines. Grant also directed that Wright, Parke and Ord begin an artillery barrage on the Confederate lines. Those division commanders and Ord reported to Grant that their men could not see well enough to attack at night, deferring the general assault until about 40 minutes after its originally planned start time of 4:00 a. m. Lee sent Lieutenant General Richard H. Anderson with his infantry to help Pickett reorganize and hold the South Side Railroad.
Алтыншы корпустың жеңілісі
Генерал Гранттың бұйрығы бойынша сағат 22:00-де одақ артиллериясы 150 зеңбірекпен одақ әскерінің Петербург желілеріне қарсы конфедерациялық желілерге таңғы сағат 02:00-ге дейін атыс ашты. VI корпустың қолбасшысы генерал-майор Хорацио Г. Райт мұқият жоспарлаудан кейін конфедерациялық желіге Джонс үйінен сол жаққа қарай шабуыл жасауды шешті. Екі әскердің арасындағы жер ағаштарсыз, Райт желісінің сол жағындағы батпақтардан басқа табиғи кедергілер аз болды. Шабуыл орнының оң жағында су толып жатқан аймақтар мен күшті қорғаныс болды. Конфедерациялықтар өз желілері бойында әрбір бірнеше жүз метр сайын батареялар орналастырды. Райттың 14 000 әскері 2 км-ге жуық қашықтықта 2 800 қорғаушыға шабуыл жасады. Одақ пикет желісінің артында жаппай шабуылға дайындық барысында Райттың бүкіл корпусы 2 км-ге жуық ені бар үшбұрыш пішіндес құрылымға орналастырылды. Бригадир генерал Джордж В. Геттидің екінші дивизиясы орталықта, ал шабуыл үшін қалған екі бригададан алда болды. Бригадир генерал Франк Уитонның бірінші дивизиясы оң жақта, ал бригадир генерал Трумэн Сеймурдың үшінші дивизиясы сол жақта орналасты. Одақ шабуылшылары қараңғыда конфедерациялық пикет желісінен және негізгі желісінен ғана жиналды және төрт сағатқа жуық суық жерде жатып күтті. Конфедерациялық қорғаушылардың кейбіреулері олардың қозғалысын байқап, одақ жиналыс аймағына кездейсоқ атыс бастады. Сағат 4:40-та Форт-Фишерден сигнал берілгеннен кейін 1-ші Вермонт бригадасы шабуылға көшті. Шабуылдаушылардың алдындағы конфедерациялық желіні бригадир генерал Джеймс Лэйннің Солтүстік Каролина бригадасы қорғады, ал пикет желісінде бригадир генерал Сэмюэл МакГоуэннің Оңтүстік Каролина бригадасының мергендері орналасты. Одақ шабуылшылары конфедерациялық пикет желісін тез жеңіп алды. Гулд үш рет қатты жарақат алды – штык пен қылыштан, оның ішінде екі жарақаты басына тиді, бірақ ол аман қалды. Содан кейін полковник Томас У. Хайдтың бригадасы мен полковник Джеймс М. Уорнердің бригадасы олардың алдындағы қорғаушыларды жеңіп, Лейн бригадасының жартысын іс-қимылсыз қалдырды. Уитон дивизиясы, полковник Оливер Эдвардстың бригадасы басшылығымен, Уорнер бригадасының жанындағы желінің бір бөлігін басып алды. Еліша Хант Родс өзінің 2-ші Род-Айленд ерікті жаяу әскер полкімен флангтық маневр жасады, конфедерациялық негізгі желісін арыққа түсіріп, қорғанышқа алды. Одақ әскері конфедерациялықтар қайтадан атып үлгірмес бұрын сыртқы беткейден жер жұмыстарының үстіне жылдам көтерілді, нәтижесінде конфедерациялықтар шегінуге мәжбүр болды. Полковник Джозеф Хамблин бригадасы конфедерациялық желісіне жету үшін ең ұзақ қашықтықты кесіп өтуге тиіс болды, сол жерде бригадир генерал Эдвард Л. Томас басқаратын Джорджия бригадасы орналасты. Шабуылды 49-шы Пенсильвания жаяу әскер полкінің капитаны Джеймс Т. Стюарт басқарды, олар Спенсердің қайталайтын мылтықтарымен қаруланған. VI корпустың сол жағында генерал-майор Трумэн Сеймурдың дивизиясы, подполковник Дж. Уоррен Кейфердің бригадасы басшылығымен, Макрейдің Солтүстік Каролина бригадасын шашыратты. Кейфердің полктері тез арада Солтүстік Каролинаның 28-ші жаяу әскер полкін жеңіп, 10 зеңбірек, көптеген тұтқындар, үш ту және генерал-майор Генри Хеттің штаб-пәтерінің туын қолға түсірді. Полковник Уильям С. Труэкс Сеймурдың қалған дивизиясын Солтүстік Каролинаның екі полкіне және VI корпустың шабуылдаудың сол жағында орналасқан алты зеңбірек батареясына қарсы шабуылға жіберді. Конфедерациялықтар өздерінің пикеттері одақ әскерінің алдындағы негізгі желіге қарай қашқанда атысын тоқтатты, одақ әскері конфедерациялық негізгі желісін жеңіп алды. Шамамен 30 минутқа созылған ауыр шайқастан кейін конфедерациялық желі бұзылды және Хамфридің VI корпусы шешуші жетістікке жетті. Одақ армиясының бас инженері Джон Г. Барнард VI корпустың прорылысындағы одақтың жоғалтуларын шамамен 1100 өлген және жарақаттанған деп бағалады, «барлығы шамамен он бес минут ішінде болды».
As ordered by General Grant, at 10:00 p. m., Union artillery opened fire with 150 guns on the Confederate lines opposite the Union Army's Petersburg lines until 2:00 a. m. After careful planning, VI Corps commander Major General Horatio G. Wright had chosen to attack the Confederate line from the Jones house to the left end of his line opposite Union Forts Fisher and Welch. The land between the lines of the two armies was clear of trees and had few natural obstacles except for some marshes near the left end of Wright's line. To the right of the point of attack were inundated areas and strong defenses. The Confederates had batteries sited every few hundred yards along their line. Wright had about 14,000 troops to attack about 2,800 defenders over about 1 mile (2 km) of line. Forming for mass attack just behind the Union picket line, Wright's entire corps was placed in a wedge formation about 1 mile (2 km) wide. Brigadier General (Brevet Major General) George W. Getty's Second Division was in the middle front and in advance of the other two brigades for the assault while Brigadier General (Brevet Major General) Frank Wheaton's First Division was on the right rear and Brigadier General Truman Seymour's Third Division was on the left rear. The Union attackers assembled in the dark only about from the Confederate picket line and from the Confederate main line and had to lie on their arms on the cold ground for nearly four hours. Some Confederate defenders were alerted by the activity and began to fire randomly into the Union assembly area. The 1st Vermont Brigade led the assault at 4:40 a. m. after the firing of a signal gun from Fort Fisher. The Confederate line in front of the attackers was defended by Brigadier General James H. Lane's North Carolina brigade, with sharpshooters from Brigadier General Samuel McGowan's South Carolina brigade manning the picket line. The Confederate picket line was overwhelmed quickly by the Union attackers. Gould suffered three severe bayonet and sword wounds, including two to his head, but he survived his wounds. Soon thereafter Colonel Thomas W. Hyde's brigade and Colonel (Brevet Brigadier General) James M. Warner's brigade overcame the defenders in their front, putting half of Lane's brigade out of action. Wheaton's division, led by Colonel (Brevet Brigadier General) Oliver Edwards's brigade, captured a sector of the line next to Warner's brigade. Lieutenant Colonel Elisha Hunt Rhodes led his 2nd Rhode Island Volunteer Infantry Regiment on a flanking maneuver where he could the main Confederate line into a ditch for some protection. The Union soldiers quickly climbed up the exterior slope to the top of the earthworks before the Confederates could reload and fire, causing the Confederates to retreat. Colonel (Brevet Brigadier General) Joseph Hamblin's brigade had the longest distance to cross before reaching the Confederate line, held at that point by Brigadier General Edward L. Thomas's Georgia brigade. The attack was covered by sharpshooters led by Captain James T. Stuart from the 49th Pennsylvania Infantry Regiment, who were armed with Spencer repeating rifles. On the left of the Sixth Corps' formation, Major General Truman Seymour's division, led by Lieutenant Colonel J. Warren Keifer's brigade, dispersed MacRae's North Carolina brigade. Keifer's regiments quickly drove off the 28th North Carolina Infantry Regiment, captured 10 pieces of artillery, a large number of prisoners, three battle flags and Major General Henry Heth's headquarters flag. Colonel William S. Truex led the rest of Seymour's division against two North Carolina regiments and a six gun artillery battery on the far left of the VI Corps assault. The Confederates held their fire when their own pickets began to flee toward the main line in front of the advancing Union soldiers, who overwhelmed the main Confederate line. After about 30 minutes of heavy fighting, the Confederate lines had been broken and Humphrey's VI Corps had made a decisive breakthrough. Union Army Chief Engineer John G. Barnard estimated Union casualties in the VI Corps breakthrough at about 1,100 killed and wounded, "all of which occurred in the space of about fifteen minutes."
А. П. Хилл өлтірілді
А. П. Хилл мен Роберт Ли екеуі де бұл жарылым туралы оқиға болғаннан кейін көп ұзамай хабардар болды. Шамамен таңғы сағат 5:30-да Хилл Лимен кездесу үшін аттанды, сосын Бойдтон Планк Роуд сызығындағы қорғанысты ұйымдастыруға кірісті. Алғашқы жарылымнан кейін Райт корпусының шатасып қалған әскерлері тікелей алға жылжыды, ал VI корпус әскерлерінің көп бөлігі солға бұрылды. Хилл олардың қарсы тұруын талап етті, бірақ Одақ әскерлері оған бағыттап, атып өлтірді. Текер қашып, Хиллдің қазасы туралы хабарлау үшін Лиге қайтып келді. Жарылымнан кейін Райт және оның офицерлері жеті бригадаға тәртіп келтіріп, корпусының үлкен бөлігін солға бұрып, генерал-майор Генри Хет дивизиясының әскерлерімен, оңтүстік-батыста Конфедерация шебін ұстап тұрған шамамен 1600 сарбазбен күресуге кірісті. XXIV корпус VI корпуспен бірге жылжып, таңғы сағат 9:00-ге қарай Райт Орд пен Гиббонды Конфедерация бекіністерінде кездестірді. Конфедерацияның қорғанысы осы аймақта күйрегендіктен, олар біріккен күштерін қалаға бұруға келісті.
A. P. Hill and Robert E. Lee both learned of the breakthrough soon after it occurred. At about 5:30 a. m. Hill rode to meet with Lee, then set out to organize the defense along the Boydton Plank Road Line. After the initial breakthrough, stragglers from Wright's corps continued straight forward while most of the VI Corps troops turned to the left. Hill demanded their surrender, but the Union soldiers took aim, fired and killed him. Tucker escaped and rode back to Lee to report Hill's death. After the breakthrough, Wright and his officers brought some order to seven brigades and turned this large part of his corps to the left to deal with the troops of Major General Henry Heth's division still holding the Confederate line to the southwest with about 1,600 men. The XXIV Corps had followed the VI Corps' advance and by 9:00 a. m., Wright met Ord and Gibbon in the Confederate works. They decided that since the Confederate defense had collapsed in this area, they would turn their combined force toward the city.
Грегг және Уитворт форттарының шайқасы
Конфедерациялықтар генерал-майор Браян Граймс дивизиясының екінші корпусының бригадасы генерал Уильям Р. Кокс бригадасы, сынған конфедерациялық негізгі желінің шығысындағы конфедерациялық шепті ұстады. Бригадир генерал Лейн өзінің қалған әскерін Конфедерацияның негізгі шебі бойындағы позициясынан шығарғанда, ол Форт Греггтің жанында генерал-майор Кадмус Уилкокспен кездесті. Уилкокс конфедерациялық шепті қайтаруға немесе кемінде одан әрі үлкен шабуылды тоқтатуға талап етті. Жаңа құрылған шептегі Лейн және Томас бригадаларының қорғаушылары мен жаңадан келген бригадир генерал Натаниел Харристің Миссисипи бригадасының 400 тәжірибелі сарбазынан тұратын төрт полк, Гиббонның XXIV корпусы шабуылға шыққанда форттарға қарай шегінді. Одақтың полковнигі (бригадир генерал) Томас О. Осборн уақытша жоғалған шеп бөлігін және екі зеңбіректі адам шығынысыз қайта басып алды. 19-шы Миссисипи жаяу әскер полкінің подполковнигі Джеймс Х. Дункан басқаратын 12-ші және 16-шы Миссисипи жаяу әскер полкінің екі жүз сарбазы, артиллерияшылар мен Лейн бригадасының бірнеше сарбаздары, барлығы 350 адам Форт Греггті ұстады. Натаниел Харрис Форт-Уитвортта 19-шы және 48-ші Миссисипи жаяу әскер полкінің және бірнеше артиллерияшылардың, барлығы 200 сарбаздан басқарды. Көптеген шабуылшылар қауіпті отқа толы даладан өтіп, орға түсті, бірақ су мен лайға батып қалды. 67-ші Огайо жаяу әскер полкінің сарбаздары бірінші болып орға жетті, бірақ судың тереңдігіне байланысты артқы жағына айналып өте алмады. Шабуыл тоқталғанда, бригадир генерал Фостер полковник Харрисон С. Фэрчайлдтің екі полкін алға жіберді, ал бригадир генерал Джон В. Тернердің тәуелсіз дивизиясының (Екінші дивизияның) подполковник Эндрю Поттер басқаратын бірінші бригадасы мен полковник Уильям Б. Кертис басқаратын екінші бригадасы да орға батып, қиындыққа тап болды. 14 полк сарбаздарының көп бөлігі форттың алдындағы орға жетті, онда шабуыл уақытша тоқтады. Барлығы 4000 сарбаздан тұратын күш Форт Греггке шабуыл жасады, қорғаушылар "топырақ, тас және түрлі-түрлі снарядтарды", соның ішінде зеңбірек оқтарын, олардың үстіне лақтырып, көптеген шабуылшыларды өлтірді немесе жарақаттады. Ақырында одақ сарбаздары форттың арт жағындағы аяқталмаған қысқа орды тапты, ол оларға форттың парапетіне көтерілуді жеңілдетті. 12-ші Батыс Вирджиния жаяу әскер полкінің сарбаздары туларын қабырғаның үстіне тіктеп, фортқа бірінші болып кіргендері хабарланды. Бірнеше штыкпен шабуылдан кейін одақ шабуылшылары күшпен фортты басып алды және қаһармандық қолма-қол шайқастан кейін аман қалған қорғаушыларды қарсыласуға мәжбүр етті. Генерал-майор Гиббон Форт Греггте 55 конфедерациялық сарбаздың қаза тапқанын және 300-ге жуығының тұтқынға алынғанын, олардың көпшілігі жараланғанын, екі зеңбірек пен бірнеше тудың қолға түскенін хабарлады. Гиббонның XXIV корпусының күніне келген шығыны, негізінен екі фортта, 122 қаза тапқан, 592 жараланған, барлығы 714 адамды құрады.
Confederates from Brigadier General William R. Cox's Brigade of Major General Bryan Grimes's Division of the Second Corps held the Confederate line to the east of the broken Confederate main line. When Brigadier General Lane withdrew his remaining men from his position along the Confederate main line, he met Major General Cadmus Wilcox near Fort Gregg. Wilcox insisted on attempting to reclaim the Confederate lines or at least to block a further breakthrough. The defenders from Lane's and Thomas's brigades in the newly formed line and four regiments of 400 veterans of newly arrived Brigadier General Nathaniel Harris's Mississippi Brigade which had moved in front of the forts retreated toward Forts Gregg and Whitworth when Gibbon's XXIV Corps advanced. Union Colonel (Brevet Brigadier General) Thomas O. Osborn recaptured the temporarily lost section of line and two cannons without loss of life. Two hundred men of the 12th Mississippi Infantry Regiment and 16th Mississippi Infantry Regiment under Lieutenant Colonel James H. Duncan of the 19th Mississippi Infantry Regiment along with artillerymen and a few troops from Lane's brigade, for a total of about 350 men, held Fort Gregg. Nathaniel Harris personally commanded the 19th Mississippi Infantry Regiment and the 48th Mississippi Infantry Regiment and a few artillerymen, totaling about 200 men, in Fort Whitworth. After crossing a field of deadly fire, many of the attackers ran into the ditch only to be mired in water and mud. Soldiers of the 67th Ohio Infantry Regiment reached the ditch first but could not work their way around to the rear entrance due to the depth of the water. With the attack stalled, Brigadier General Foster sent two of Colonel Harrison S. Fairchild's regiments forward and Brigadier General John W. Turner's Independent Division's (Second Division's) First Brigade under Lieutenant Colonel Andrew Potter and Second Brigade under Colonel William B. Curtis pushed up, merely for them also to get stuck in the mud and water in the ditch. The great majority of soldiers of 14 regiments reached the ditch in front of the fort where the attack temporarily halted. A total force of 4,000 men had attacked Fort Gregg, struggling for up to a half hour to gain entry as the defenders threw "dirt, stones and various kinds of missiles," including rolled artillery shells, across the parapet onto their heads and killed or wounded many of the first attackers as they came to the top of the parapet. Eventually, Union soldiers found the uncompleted short trench in back of the fort which allowed them an easier opportunity to climb onto the fort's parapet. Soldiers of the 12th West Virginia Infantry Regiment were reported to be the first to cross into the fort after their flag had been planted at the top of the wall. After several bayonet charges, the Union attackers finally carried the works by sheer force of numbers and, after desperate hand to hand combat, forced the surviving defenders to surrender. Major General Gibbon reported that 55 Confederates were killed at Fort Gregg and about 300 captured, many of them wounded, along with two guns and several flags. Gibbon's XXIV Corps's loss for the day, mostly at the two forts, was 122 killed, 592 wounded, for a total of 714.
VI корпус артиллерияны кері қайтарады
VI корпус Форт Греггке шабуыл басталғанда Гиббонның сол жағына қарай жылжығанда, тек Конфедерация штабының офицері Джайлс Бакнер Куктың басшылығымен подполковник Уильям Т. Поаг батареясынан конфедерациялық артиллерия оты ғана қарсы тұрды. Батарея Лидің басқару пунктімен бірге, Рхоик өзенінің батысында, Диммок желісінің алдында орналасқан, сондай-ақ Эдж Хилл деп те аталатын Тернбулл үйінен жұмыс істеді. Гетти сол жерден дивизиясына қарсы бұрылған 13 қаруға шабуыл жасауға ниеттенді. Геттидің алғашқы шабуылы сәтсіз аяқталды, бірақ полковник Хайдтың әскері батареяларды айналып өтіп, артиллериялықтардың және 9 қарудың (бұрын істен шығарылмаған) кері шегінуіне себеп болды. Филд дивизиясы Конфедерация артиллеристері Тернбулл үйінен қашқанда Диммок желісін басып алды, ал генерал Ли де VI корпустың жаяу әскерлері оны кетіп бара жатқанда көре алатындай болғандықтан, Тернбулл үйінен Диммок желісінің қорғанысына аттанды. Аппоматтокс өзенінен келген артиллерия отынан кейін генерал Грант шаршаған VI корпустың әскерлеріне тоқтауға және демалуға бұйрық берді, олар Тернбулл үйінің жанында шағын бекіністерін аяқтағаннан кейін осыны істеді.
When the VI Corps advanced to Gibbon's left at the start of the attack on Fort Gregg, only Confederate artillery fire from Lieutenant Colonel William T. Poague's Battery, directed by Confederate staff officer Giles Buckner Cooke, opposed them. The battery was operating from a position next to Lee's command post at the Turnbull House, also known as Edge Hill, located west of Rohoic Creek in front of the Dimmock Line. Getty determined to attack the 13 guns that were turned against his division from that location. Getty's first attack was turned back but Colonel Hyde's men successfully outflanked the batteries, leading to the withdrawal of the gunners and the 9 guns that had not been immobilized. Field's division occupied the Dimmock Line as the Confederate artillerists fled the Turnbull House, while General Lee also rode from the Turnbull House to the protection of the Dimmock Line as VI Corps infantrymen approached close enough to see him leave. After dealing with more artillery fire from across the Appomattox River, General Grant ordered the exhausted VI Corps troops to halt and rest, which they did after completing some fortifications near the Turnbull House.
Хамфристің Уайт-Ок-роудқа шабуыл жасауы; жоғалған мүмкіндік
Генерал-майор Эндрю А. Хамфристің II корпусы генерал-майор Генри Хеттің дивизиясымен Хэтчердің жүгіруінен Уайт-Ок-роудқа дейінгі желіде кездесті. 1 сәуірде Бес бұрақтағы шайқаста одақтың жеңісінен кейін, Гранттың сағат 21:00-де Конфедерация желісіне дереу шабуыл жасау туралы бұйрығына жауап ретінде Хамфрис Нельсон А. Майлз бен Гершом Мотт дивизияларына бірден шабуылға шығуды бұйрық берді. Бірақ конфедерациялық артиллерия оларға қарсы атылғаннан кейін, олар конфедерациялық қарауылдарын ығыстырудан артығын істей алмады. 2 сәуірде таңғы сағат 6-да VI корпустың сәтті алға жылжуы туралы хабарламаны ескере отырып, Хамфрис Хейске II корпустың желісіне қарама-қарсы редуттарға, соның ішінде Хэтчердің жүгіруінің жанындағы Кроу-хаус редутіне шабуыл жасауға бұйрық берді. Шабуыл кезінде конфедерациялық редуттар, олардың артиллериясы және гарнизондарының көп бөлігі жаулап алынды. Сағат 7:30 шамасында Мотт Бёрджесс Миллдегі конфедерациялық қарауыл желісін басып алды, ал сағат 8:30-да Мотт оң жақтан конфедерациялық бекіністеріне күшті шабуыл жасады, олар дереу эвакуацияланды. Содан кейін Хамфристің корпусына қайшы ақпараттар мен түрлі бұйрықтар келіп түсті. Хамфрис генерал-майор Генри Хет пен Бушрод Джонсон дивизияларынан қашқандарға шабуыл жасауды жоспарлады, бірақ ақырында төрт бригададан тұратын, шамамен 8000 сарбазы бар Нельсон Майлз дивизиясы ғана Сазерленд стансасы шайқасында конфедераттармен шайқасты, ал Мотт пен Хейс дивизиялары нәтижесіз жүрістер мен кері жүрістермен айналысты. Шериданның атты әскері мен V корпусы конфедераттар мен II корпус аймақтан кеткеннен кейін Уайт-Ок-роуд бойындағы бос қалған бекіністерді басып алудан басқа ештеңе істемеді.
Major General Andrew A. Humphreys's II Corps faced the division of Major General Henry Heth in the line running from Hatcher's Run to White Oak Road. After the Union victory at the Battle of Five Forks on April 1, in response to Grant's 9:00 p. m. order for an immediate assault on the Confederate lines, Humphreys ordered Nelson A. Miles's and Gershom Mott's divisions to attack at once. They could not do more than drive in the Confederate pickets as Confederate artillery opened up on them. At 6:00 a. m. on April 2, in view of the report of the VI Corps' successful advance, Humphreys ordered Hays to assault the redoubts opposite the II Corps' line, including the Crow House redoubt beside Hatcher's Run. The attack captured the Confederate redoubts, their artillery and the majority of their garrisons. At about 7:30 a. m., Mott captured the Confederate picket line at Burgess's Mill and at 8:30 a. m. Mott sharply attacked the Confederate trenches on their right flank, which then were rapidly evacuated. Then Humphreys's corps received conflicting information and a variety of orders. Humphreys planned to attack fugitives from Major Generals Henry Heth's and Bushrod Johnson's divisions but ultimately only Nelson Miles's division with about 8,000 troops in four brigades fought the Confederates at the Battle of Sutherland's Station, while Mott's and Hays's divisions were engaged in futile marches and countermarches. Sheridan's cavalry and the V Corps did little more than occupy the vacated works along White Oak Road after both the Confederates and the II Corps left the area.
Шығындар
1865 жылғы 2 сәуірде Одақ әскерлері 3936 сарбазын жоғалтты. Конфедерация әскерлерінің қазасы кем дегенде 5000 адамды құрады, олардың басым бөлігі тұтқынға алынды.
The Union forces lost 3,936 men on April 2, 1865. Confederate casualties were at least 5,000, most of whom were taken prisoner.
Қайтарып алу туралы шешім
VI корпустың таңертеңгі шабуылынан кейін Ли Конфедерация үкіметіне Петербург және Ричмонд қалаларын тастап кетуді кеңес берді. Оның жоспары сол кезде екі қаладан әскерін Аппоматтокс өзенінен өтізіп, Вирджиния штатындағы Амелия Корт Хаусында қосылысу болды, онда олар Ричмондтан эвакуацияланған қоймалардан Ричмонд және Дэнвилл теміржолы арқылы қайта жабдықталуы мүмкін еді. Содан кейін олар қашып бара жатқан Конфедерация үкіметінің бағыты – Вирджиния штатының Дэнвилл қаласына бет алады, одан кейін оңтүстікке қарай Солтүстік Каролинадағы генерал Джозеф Джонстон басқаратын Конфедерация әскерлерімен қосылатын еді. Қараңғы түскеннен кейін Ли Петербург және Ричмондтан әскерін эвакуациялауды бастады. Сол түні Ричмонд қаласы эвакуацияланды, ал Конфедерация үкіметі қашып кетті. Қаланың қорғанысына жауапты генерал-лейтенант Ричард С. Иуэллге әскери маңызы бар барлық нәрсені жою туралы бұйрық берілді. Азаматтар көтеріліс шығарды, және қала үлкен өртке оранды.
After the VI Corps' morning breakthrough, Lee advised the Confederate government to abandon the cities of Petersburg and Richmond. His plan at this point was to move his forces from the two cities to cross the Appomattox River and meet up at Amelia Court House, Virginia, where they could be resupplied at the Richmond and Danville Railroad from stocks evacuated from Richmond. They would then proceed to Danville, Virginia, the destination of the fleeing Confederate government, and then south to join with the Confederate force in North Carolina under the command of General Joseph Johnston. After dark, Lee began the evacuation of his troops from Petersburg and Richmond. The city of Richmond was evacuated that night, and the Confederate government fled. Lieutenant General Richard S. Ewell, in charge of the city's defenses, was ordered to destroy anything of military value. Civilians rioted and great conflagrations engulfed the city.
Сазерленд станциясы (2 сәуір)
Сазерленд стансасы шайқасы Петербургтен батысқа қарай шамамен 32 шақырым (19 миль) қашықтықта, Кокс жолы мен Оңтүстік темір жолы бойында, Петербургтің үшінші шайқасы кезінде Форт Грегг үшін болған шайқаспен бірдей уақытта өтті. 2 сәуірде таңғы сағат 6:00-де генерал-майор Эндрю А. Хамфрис бригадир генерал Уильям Хейске II корпустың алдындағы конфедераттардың бекіністеріне, соның ішінде Хэтчер ағысының жанындағы Кроу Хаус бекінісіне шабуыл жасауға бұйрық берді, ал бригадир генерал (бривет генерал-майор) Гершом Моттке өз дивизиясының алдындағы шепке шабуыл жасауға бұйрық берді. Майлз конфедераттардың бұрынғы негізгі шебіндегі бекіністерден кетіп қалғанын және Хамфрис бұйырғандай Клейборн жолымен солтүстікке қарай қуатындығын анықтады. Хамфрис Петербургке бара жатқан қалған екі дивизиясына қосылу үшін қайтып келді. Кук әскері теміржолға параллель Кокс жолының бойында, шамамен 1 шақырым (0,5 миль) ұзындықтағы, алдынан көлбеу болатын ашық алаңға қараған жер қазды. Мадилл әскері түні бойы және таңғы шеруден шаршап, ал Мадиллдің өзі конфедераттардың шабуылын тойтарғанда ауыр жарақат алды. Содан кейін Майлз полковник Мадилл бригадасымен, енді полковник (бригадир генерал) Клинтон Макдугалл мен полковник Роберт Нюгент бригадасының басқаруында Макрей мен Макгоуэннің позицияларына тағы шабуыл жасауға бұйрық берді. Макгоуэн әскері ақыры мойынсұнғанда, Кук бригадалары шығыстан батысқа қарай ыдырады, бірақ Кук бригадасы шептің соңынан ең алыс болды және басқа тірі қалғандарға қарағанда жақсы тәртіппен шегінді. Қаза болмаған немесе тұтқынға алынбаған конфедераттар Аппоматтокс өзеніне қарай шегінді, көбінесе Амелия округінің соты үйіне қарай тәртіпсіз қозғалды. Майлз әскерінің көп бөлігі конфедерат қашқындарын қуалауға тым шаршаған еді. Бұған қоса, Майлз Шериданның әскерлеріне жауды Петербургке қарай ығыстыруды бұйырғанын түсінді, сондықтан ол дивизиясын сол бағытқа бұрып, оларға демалуға рұқсат берді. Майлз бен Хейс Сазерленд стансасының жанында теміржолды қорғау үшін орналасты. Хамфрис кейіннен егер II корпус сол таңда Сазерленд стансасына қарай жалғастырған болса, бүкіл конфедерат әскерін тұтқындауға болар еді деп жазды.
The Battle of Sutherland's Station was fought about 19 mile (31 km) west of Petersburg along Cox Road and the Southside Railroad during the early afternoon at about the same time as the Battle for Fort Gregg during the Third Battle of Petersburg. At 6:00 a. m. on April 2, Major General Andrew A. Humphreys ordered Brigadier General William Hays to assault the Confederate redoubts opposite the II Corps' line, including the Crow House redoubt beside Hatcher's Run and Brigadier General (Brevet Major General) Gershom Mott to attack the line in front of his division. Miles found the Confederates gone from the fortifications at the end of their former main line and headed north on Claiborne Road in pursuit as Humphreys had ordered. Humphreys went back to join his two other divisions on the road to Petersburg. Cooke's men threw up a slender line of earthworks about 0.5 mile (1 km) long along Cox Road parallel to the railroad with an open field about with a slight slope in front. Madill's men were exhausted from a night and morning of marching and Madill himself was severely wounded as the Confederates repulsed the assault. Then, Miles ordered an attack on MacRae's and McGowan's positions again with Colonel Madill's brigade, now under the command of Colonel (Brevet Brigadier General) Clinton McDougall and Colonel Robert Nugent's brigade. When McGowan's men finally gave way, Cooke's brigades collapsed from east to west although Cooke's own brigade was farthest from the end of the line and withdrew in better order than the other survivors who managed to escape. The Confederates who did not become casualties or prisoners retreated toward the Appomattox River, moving mostly in disorder toward Amelia Court House. Most of Miles's men were too exhausted to pursue the Confederate fugitives. Besides, Miles understood that Sheridan had ordered his men to drive the enemy toward Petersburg, so he turned his division in that direction and allowed them to rest. Miles and Hays camped near Sutherland's Station to protect their roadblock of the railroad. Humphreys later wrote that the whole Confederate force probably would have been captured if the II Corps had been able to continue to Sutherland's Station that morning.
Ричмонд пен Петербургтің одақтас оккупациясы; Дэвис Данвиллге (3 сәуір) жетеді
Генерал-майор Годфри Вайтцелдің басшылығындағы Джеймс армиясының XXV корпусының одақтық әскерлері Ричмондты басып алып, өрттерді сөндіріп, тәртіпті қалпына келтіруге кірісті. Одақтық әскерлер Петербургті де басып алды. Генерал-лейтенант Грант пен президент Линкольн жеке үйde кездесті. Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис және оның кабинетінің көп бөлігі күнінің ортасына қарай Вирджиния штатының Дэнвилл қаласына жетті.
Union troops of the XXV Corps of the Army of the James under Major General Godfrey Weitzel occupied Richmond and began to put out fires and restore order. Union troops also occupied Petersburg. Lieutenant General Grant and President Lincoln met at a private home. Confederate President Jefferson Davis and most of his Cabinet reached Danville, Virginia, by the middle of the day.
Линкольн Ричмондқа (4 сәуір)
Президент Линкольн контр-адмирал Дэвид Диксон Портер, 3 офицер және 10 теңізшінің сүйемелдеуімен Ричмондқа сапар жасады. Қуанышпен толған афроамерикалықтар оның серуендеуіне қатысты. Линкольн генерал-майор Вейтцельмен кеңесті, АҚШ Жоғарғы Сотының бұрынғы судьясы және Конфедерацияның соғыс жөніндегі көмекші хатшысы Джон А. Кэмпбеллмен әңгімелесті, сондай-ақ Джефферсон Дэвистің бұрынғы үйінде, Конфедерацияның Ақ үйіндегі кеңсесінде отырды. «Филадельфия Пресс» газетінің афроамерикалық тілшісі Томас Моррис Честер осы оқиғалар туралы хабарлағандардың қатарында болды.
President Lincoln visited Richmond escorted by Rear Admiral David Dixon Porter, 3 officers and 10 sailors. Jubilant African Americans surrounded him on his walk. Lincoln conferred with Major General Weitzel, talked with former U. S. Supreme Court Justice and Confederate Assistant Secretary of War John A. Campbell and sat at Jefferson Davis's desk at his former home, the Confederate White House. Thomas Morris Chester, African American correspondent for The Philadelphia Press, was among those who reported on the events.
Намозин шіркеуі (3 сәуір)
Конфедерация әскерлері Амелия сотының үйінде кездесу нүктесіне бет алды, ал Одақ әскерлері оларды, көбінесе параллель бағыттармен, қууға шықты. 1865 жылдың 3 сәуірінде бригадалық генерал Джордж Армстронг Кастердің басқаруындағы Одақ атқыштар дивизиясының полковнигі (бригадир генерал) Уильям Уэллс бастаған алдыңғы жасақтары, бригадалық генерал Уильям Пол Робертс және бригадалық генерал Руфус Баррингер басқарған Конфедерация атқыштар тобымен Уилликомак сағасында және Намозин шіркеуінің жанында шайқасты. Конфедерация күштерінің көпшілігі Аппоматтокс өзенінің солтүстігінен батысқа қарай қозғалысын бастағаннан өзгеше, бұл бөлімдер сол өзеннің оңтүстігіндегі жолдармен жылжыды. Намозин шіркеуінде бастапқыда дұрыс емес жолға бұрылып кеткенімен, Джонсонның әскерлері кері қайтып, Одақтың атқыштар тобын тоқтата тұрып, Амелия сотының үйіне қарай дұрыс жолға шыға алды.
Confederate forces headed for a rendezvous point at Amelia Court House with Union forces pursuing, mostly on parallel routes. On April 3, 1865, advance units under Colonel (Brevet Brigadier General) William Wells of the Union cavalry division commanded by Brigadier General (Brevet Major General) George Armstrong Custer fought with rear guard Confederate cavalry commanded by Brigadier General William Paul Roberts and Brigadier General Rufus Barringer at Willicomack Creek and Namozine Church. Unlike most of the Confederate forces that started their movements to the west north of the Appomattox River, these units were moving on roads south of that river. Although they initially took the wrong fork in the road at Namozine Church, Johnson's forces were able to turn around, hold off the Union cavalry and head up the correct road toward Amelia Court House.
Бовер Понд крек немесе шатырлар шіркеуі (4 сәуір)
Конфедерация армиясының көп бөлігі 3 сәуірде батысқа қарай 34 шақырымға жуық жол жүрді. Одақ армиясының көпшілігі Конфедерация армиясын, Конфедерация әскерінің қозғалыс бағытының оңтүстігінде, параллель бағытта қууды жалғастырды. Генерал Ли белгілеген Амелия сот үйінің кездесу орнына жету үшін Ричард Андерсон мен Фитцхуг Лиден басқа барлық Конфедерация жасақтары 3 сәуір түнінде Конфедерация лагерлерінен батысқа қарай, Аппоматтокс өзенін кесіп өтуі керек болды. Бұл өзен 3 сәуір түнінде Конфедерация лагерлерінен алыс емес жерде солтүстікке қарай тік бұрылыс жасады. Одақ армиясының бағытында жүздеген шаршаған және рухы құлаған Конфедерация әскерлері өтіп бара жатқан Одақ әскерлеріне қарсы берілді. 3 сәуірдің кешінде Лонгстриттің әскерлерінің көп бөлігі Гудс көпірі арқылы Аппоматтокс өзенінің батыс жағына өтті, ал Гордонның әскерлері көпірдің шығысында қалды. Эуэллдің жасағы күтілгендей Генито көпірінен өзенді кесіп өте алмады, себебі күтілген понтондық көпір келмеді. Оңтүстікке қарай жылжудан кейін Эуэллдің әскерлері Ричмонд және Дэнвилл теміржолының көпірінен өтті және үстіне тақтайшалар төседі. Конфедерация армиясының Бевилл көпір жолымен Амелия сот үйіне бағытталған қозғалысы кезінде генерал-лейтенант Андерсон Джордж Пикетт пен Бушрод Джонсонның қалған әскерлеріне Табернакл Черч жолында жер бедерін нығайтып, шайқасқа дайындалуға бұйрық берді. Олар оңтүстіктен келе жатқан Одақ әскерлерінен қорғану үшін осылайша шегініп бара жатқан күштерді қорғауға тиіс болды. Джордж Кастердің атты әскер дивизиясы Ричмонд және Дэнвилл теміржолымен батысқа қарай Жеттерсвиллге, Вирджинияға бет алды. Бұл қала Амелия сот үйінен оңтүстік-батысқа қарай 13 шақырым, ал Бурквилл кетуінен солтүстік-шығысқа қарай 16 шақырым қашықтықта орналасқан. Сағат 22:00 шамасында Девинге Жеттерсвиллге қайтуға бұйрық берілді. Ол жақын маңдағы диірменді өртеп, әскерін сол жерге бастап барды. V корпустың Жеттерсвиллге келгені Лидің теміржол бойымен оңтүстікке қарай жылжудың соңғы мүмкіндігін жойды. Бірақ егер ол Амелия сот үйіне бірінші келген Лонгстриттің корпусын жинала бастаған Одақ күштеріне қарсы жібергенде, оның артта қалған дивизиялары, мүмкін, жете алмас еді. Эуэлл әлі де сағат 22:00-де Аппоматтокс өзенін кесіп өтуге тырысып жатты; Андерсон әлі де Девинмен Бобер Понд Крик маңында шайқасып жатты; Гордон Скотттың дүкенінен бірнеше шақырым қалып қойды; ал Махоун Эуэлл өзеннен өтуге басқа жол таба алмаса, Гудс көпірін қорғауға күтіп тұрды. Девиннің атты әскері Бобер Понд Криктегі шайқасты тоқтатқаннан кейін Ли армиясының арт жағына ешқандай Одақ күштері қауіп төндірмеді, сондықтан Андерсон мен Махоунның күштеріне артқы күзет ретінде қалудың қажеті болмады. Ли Амелия сот үйінде армияға азық-түлік табады деп күткен еді, бірақ онда жеткіліксіз азық-түлік қоры мен бірнеше артиллериялық вагондар ғана болды. Ли сонымен қатар 200 000 азық-түлікті теміржол арқылы Дэнвиллден жеткізіп беруге бұйрық берді. Бір аптадан кейін Ли Амелия сот үйіндегі кешігу Конфедерацияның жеңіліске ұшырауына және қарсы жағына берілуіне себеп болды деді. Кейбір заманауи тарихшылар Генито жолының қиылысында күтілген понтондық көпірдің болмауы Лидің артта қалған дивизияларының 4 сәуірде Амелия сот үйіне жетуіне кедеріс келтірген басты фактор болды деп есептейді. Гудс көпірінде понтондық көпір орнатылған, бірақ Бевилл көпіріне жақын жердегі жолдар да су тасқынынан бұғатталғандықтан, ондағы қозғалыс өте тығырыққа түсті. Ли бір аптадан кейін айтқан сөзінде жоғалған понтондық көпір туралы есімдерінде айтпады, керісінше, кешігуді Амелия сот үйіндегі азық-түлік жетіспеушілігіне толыққанды жауапты деп айтты. Бірақ кейбір тарихшылар атап өткендей, оның көптеген әскерлері мен вагондары 4 сәуірде Амелия сот үйіне келмеген және 5 сәуірде ғана алға жылжуға мүмкіндік алған жоқ, тіпті ол оларды демалысқа және азық-түлік іздеуге тоқтатып қоймағанда да. Пэйнвиллден шығысқа қарай 6 шақырымдай жерде Дэвис Ричмондтан Ли армиясына арналған азық-түлік, оқ-дәрі және штаб-пәтерлік заттарды алып келе жатқан вагонды тауып, оған шабуыл жасады. Бұл вагонды Бригад генерал Мартин Гэридің атты әскер бригадасы күзетіп тұрған. Сонымен қатар, оңтүстіктен Амелия сот үйінен артық артиллериялық вагон да келді. Дэвис көптеген Конфедерация вагондарын, оның ішінде штаб-пәтерлік вагондарды өртеп, жылқыларды, қашырларды және бірнеше артиллериялық құралдарды тұтқындап, Пэйнвиллде немесе Пэйннің қиылысында 630 тұтқынға алғаннан кейін Жеттерсвиллге қайта оралды. Генерал-майор Фитцхуг Ли генерал-майор Томас Л. Россер мен полковник Томас Т. Манфордтың Конфедерация атты әскер дивизияларымен бірге Одақ атты әскеріне шабуыл жасады. Олар Амелия Спрингстің солтүстігінен бастап Жеттерсвиллге дейін үздіксіз шайқасты жүргізді. Амелия Спрингске жеткенде, Бригад генерал Дж. Ирвин Грегг пен полковник (бригад генерал) Чарльз Х. Смит басқаратын Круктың дивизиясының басқа бригадалары күшін қосып, Дэвис күштерінің тұтқындарымен, қаруларымен және жабдықтарымен Жеттерсвиллге жете алуына көмектесті. Круктың атты әскер дивизиясы күні бойы болған үш шайқаста 13 қаза тапқан, 81 жараланған және 72 жоғалып кеткен әскерлерге ұшырады, олардың көпшілігі тұтқынға алынған болуы мүмкін. Фитцхуг Ли Одақ әскерінің 30 қаза тапқан әскерін жол бойында санағанын айтты. Дэвис 320 Конфедерация әскерін және 310 африкалық американдықтарды, оларды вагон жүргізушілер деп сипаттады, тұтқынға алды. Ол сонымен қатар 400 жануарды және 11 туды жаулап алып, шамамен 200 вагонды жойды. Ли өзінің армиясын сағат 13:00-де Жеттерсвиллге қарай жылжыта бастады, Лонгстриттің корпусын алдында алып жүрді. Ол Дэнвиллге бағытталған жолының жылдам қозғалатын Одақ атты әскерімен тосылғанын анықтады. Ол армиясын үлкен Одақ жаяу әскері келгенге дейін жете алмайтынын ойлады. 6 сәуірде Амелия Спрингсіне жақын жердегі Флэт Крик маңында шайқас болды, өйткені армиялар Сейлор Крик шайқасына дейін соғысқа қадам басқан кезде.
Most of the Confederate Army had marched about 21 mile (34 km) west on April 3. Most of the Union Army continued to pursue the Confederates on a parallel route to the south of the Confederate line of march. In order to meet at the rendezvous point of Amelia Court House that had been designated by General Lee, all of the Confederate commands except those of Richard Anderson and Fitzhugh Lee would have to cross the Appomattox River, which turns sharply to the north not far west of the Confederate camps on the night of April 3. Along the Union Army routes, hundreds of exhausted and demoralized Confederates surrendered to the passing Union troops. By the evening of April 3, most of Longstreet's troops had crossed to the west side of the Appomattox River over Goode's Bridge while Gordon's men were east of the bridge. Ewell's force could not cross the river at the Genito Bridge as expected because an expected pontoon bridge had not arrived. After marching south, Ewell's men crossed the river on a Richmond and Danville Railroad bridge over which they had placed planks. On the line of march west toward the Confederate Army's rendezvous point of Amelia Court House on Bevill's Bridge Road, Lieutenant General Anderson had the remaining men of George Pickett's and Bushrod Johnson's divisions build earthworks and form a line of battle at Tabernacle Church Road to protect the forces in retreat from attack from the pursuing Union forces to their south. George Custer's cavalry division rode west toward Jetersville, Virginia, on the Richmond and Danville Railroad, 8 mile (13 km) southwest of Amelia Court House and 10 mile (16 km) northeast of Burkeville Junction, Virginia. About 10:00 p. m., Devin was ordered to pull back to Jetersville and he led his men to that point after burning a nearby mill. The arrival of the entire V Corps at Jetersville ended Lee's last chance to move south along the railroad, although if he had chosen to send Longstreet's corps which had arrived first at Amelia Court House south against the gathering Union force, his trailing divisions probably could not have caught up. Ewell was still trying to cross the Appomattox River at 10:00 p. m.; Anderson was still skirmishing with Devin at Beaver Pond Creek; Gordon was several miles behind at Scott's Shop; and Mahone was not far from Goode's Bridge, waiting to protect the bridge in case Ewell could find no other river crossing. When Devin's cavalry broke off the engagement at Beaver Pond Creek, no Union force threatened the rear of Lee's army and Anderson's and Mahone's forces did not need to lag behind as rear guards. Lee had expected to find rations for the army at Amelia Court House but found only an inadequate stockpile of rations and a trainload of ordnance. Lee also ordered 200,000 rations to be sent from Danville via the railroad. A week later, Lee said the delay at Amelia Court House assured the Confederate defeat and surrender. Some modern historians have emphasized the failure to have an expected pontoon bridge at the Genito Road crossing was the key factor in keeping Lee's trailing divisions from reaching Amelia Court House on April 4. A pontoon bridge had been placed at Goode's Bridge but traffic there became heavily congested because the approaches to Bevill's Bridge also were blocked by high water. Lee did not mention the missing pontoon bridge in his remarks a week later but instead blamed the delay entirely on the lack of supplies at Amelia Court House, but as some historians have pointed out, many of his men and wagons had not arrived at Amelia Court House on April 4 and were not in a position to advance until some time on April 5 even if he had not stopped the others to rest and forage. About 4 mile (6 km) east of Paineville, Davies found and attacked a wagon train that had left Richmond with provisions for Lee's army, including food, ammunition and headquarters baggage, which was guarded by Brigadier General Martin Gary's cavalry brigade and another wagon train with excess artillery from Amelia Court House approaching from the south. Davies began to return to Jetersville after burning many of Confederate wagons including headquarters wagons, capturing horses, mules and some artillery pieces, and taking 630 prisoners, at Paineville or Paine's Cross Roads. Major General Fitzhugh Lee with the Confederate cavalry divisions of Major General Thomas L. Rosser and Colonel Thomas T. Munford assaulted the Union cavalry on their return, starting a running fight from north of Amelia Springs to within 1 mile (2 km) of Jetersville. Reaching as far as Amelia Springs, the other brigades of Crook's division under Brigadier General J. Irvin Gregg and Colonel (Brevet Brigadier General) Charles H. Smith provided reinforcements, allowing Davies's force to reach Jetersville with their prisoners, guns and teams. Crook's cavalry division had casualties of 13 killed, 81 wounded and 72 missing and probably taken prisoner in three encounters during the day. Fitzhugh Lee said he counted 30 dead Union soldiers along the way. Davies captured 320 Confederate soldiers and 310 African Americans whom he described as teamsters. He also captured 400 animals and 11 flags while destroying about 200 wagons. Starting to move his army toward Jetersville at 1:00 p. m. with Longstreet's corps in the lead, Lee discovered that his route to Danville was blocked by fast moving Union cavalry. He did not think that he could bring up his army fast enough to fight their way through before large numbers of Union infantry would arrive. A skirmish took place at Flat Creek, near Amelia Springs, on April 6 as the armies began to engage in fighting leading up to the Battle of Sailor's Creek.
Теңізші сағасы (6 сәуір)
Генерал Роберт Ли Дэнвиллге жолының Джетерсвиллде тоқтатылғанын білгенде, әскерінің Фармвиллге тағы бір түнгі шеру жасауы керектігін түсінді. Мид II корпусқа, V корпусқа және VI корпусқа таңғы сағат 6-да Амелия соты үйіне қарай жылжуға бұйрық берді, ал Грант оған басқаша әрекет етуге емес, тек жылдамдауға бұйрық берді. Сайлърс-Крик шайқасы іс жүзінде бір уақытта жақын жерлерде болған үш жекпе-жектерден тұрды. Генерал-майор Хорацио Райттың VI корпусы Хиллсман үйі маңында генерал-лейтенант Ричард С. Юэлл корпусымен шайқасты. Бригадир генерал (бриват генерал-майор) Уэсли Меррит басқаратын одақтас атты әскерлер Маршаллдың тоғысында генерал-лейтенант Ричард Андерсон корпусына қарсы шайқасты. Бірнеше шақырымдық шайқастан кейін генерал-майор Эндрю А. Хамфристің II корпусы генерал-майор Джон Б. Гордон корпусына Локетт фермасында шабуыл жасады. Сайлърс-Крикте қалған конфедерациялық армияның бестен бірінен төрттен біріне дейін тұтқынға алынды немесе қаза тапты (шамамен 8000 адам, оның ішінде шамамен 7700 тұтқынға алынды, соның ішінде Ричард С. Юэлл корпусының көп бөлігі және Ричард Х. Андерсон корпусының шамамен жартысы). Генерал-майор Джозеф Б. Кершоу және бригадир генералдар Сет М. Бартон, Джеймс П. Симмс, Дадли М. Ду Бозе, Эппа Хантон және Монтгомери Д. Корс. Ричмондты қорғауға қатысқан полковник Степлтон Крачфилд, Юэллдің әскерлері қарсы шабуыл жасағанда артиллерия бөлімін басқарып, қаза тапты. Кейін генерал Хамфрис конфедерациялық әскерлердің Бес Форк, Сазерленд станциясы және Петерсбергтегі бұзудан кейін болған тәртіпсіздіктерінің «оларды, әрине, осылай шашыратып жібергенін, сондықтан көптегені рационсыз болғандықтан өз бөлімдеріне қайта оралмады» деді. Ол былай деді: «Амелия сотына, содан кейін Сайлърс-Крикке, Фармвиллге және Аппоматтокс сотына қарай жылжу кезінде, азық-түлік жетіспеушілігінен, ұйқы мен тамақтан қанағаттанбаудан және шаршаудан көптеген жауынгерлер құлап, немесе тамақ іздеп кетті». Генерал Махоун: «Жоқ, генерал, біздің әскерлеріміз өз міндеттерін орындауға дайын», - деп жауап берді. Ли Махоунға: «Иә, әлі де адал жандар бар. Оларды тоқтатып тұрғаныңызды өтінемін», - деді. Махоун дивизиясы қашқандардың қашуына көмектесу үшін қарсы жағалауда қалды, бірақ одан әрі шайқасқа қатыспады. Лонгстрит Райс станциясына келгенде, Ордтың әскерлері Берквилл тоғысында екенін біліп, өз әскерлеріне қалаға қарай жолдар мен далаларда бекініс жасауға бұйрық берді. Гиббонның шабуылшылары баяу шабуылға дайындалып, бекініске кірген конфедерациялық әскерлермен ұсақ қақтығысқа түсті. Конфедерациялық әскерлердің нақты шығындары белгісіз.
When General Robert E. Lee discovered that his route to Danville was blocked at Jetersville, he knew his army had to make another night march to Farmville. Meade ordered the II Corps, V Corps and VI Corps to move toward Amelia Court House at 6:00 a. m. and Grant did not order him to do otherwise, only to move swiftly. As it developed, the Battle of Sailor's Creek was actually three engagements fought in close proximity at about the same time. Major General Horatio Wright's VI Corps battled Lieutenant General Richard S. Ewell's corps at the Hillsman House. Union cavalry led by Brigadier General (Brevet Major General) Wesley Merritt fought Lieutenant General Richard Anderson's corps at Marshall's Crossroads. After a running battle over several miles, Major General Andrew A. Humphreys's II Corps engaged Major General John B. Gordon's corps at Lockett's Farm. At Sailor's Creek, between one fifth and one fourth of the remaining retreating Confederate army was taken prisoner or became casualties (about 8,000 men, with about 7,700 men taken prisoner, including most of Richard S. Ewell's corps and about half of Richard H. Anderson's corps). Major General Joseph B. Kershaw, and Brigadier Generals Seth M. Barton, James P. Simms, Dudley M. Du Bose, Eppa Hunton, and Montgomery D. Corse. Colonel Stapleton Crutchfield, who had participated in the defenses of Richmond, was killed leading a detachment of artillery personnel during a counterattack by Ewell's men. General Humphreys later stated that the disorder of the Confederates after their defeats at Five Forks, Sutherland's Station and the Breakthrough at Petersburg "doubtless scattered them to such an extent that many being without rations did not rejoin their commands." He went on to say that: "In the movement to Amelia Court House, and from that point to Sailor's Creek, Farmville and Appomattox Court House, having but scanty supplies and being exhausted by want of sleep and food and overcome with fatigue, many men fell out or wandered in search of food." General Mahone replied, "No, General, here are troops ready to do their duty." Lee then said to Mahone, "Yes, there are still some true men left Will you please keep those people back?" Mahone's division remained on the opposite bank covering the escape of the fugitives but was not engaged in more combat. When Longstreet arrived at Rice's Station, he learned that Ord's troops were at Burkeville Junction and ordered his men to dig in along the tracks and roads into town. Gibbon's skirmishers slowly formed for an attack and had a minor confrontation with the entrenched Confederates. Exact Confederate casualties are unknown.
Жоғары көпір (6-7 сәуір)
1865 жылғы 6 сәуірде болған Жоғары көпірдің бірінші шайқасында Конфедерация әскерлері Аппоматтокс өзенінен оңтүстікке қарай Конфедерация әскерлері өтуге үлкермес бұрын, үлкен одақтық шабуыл жасаушы топты көпірді өртеп жіберуден тоқтатты. Конфедерация әскерлері кем дегенде 800 одақтық әскердің аман қалғандарын тұтқынға алды. Одақтың полковнигі (бригадир генерал) Теодор Рид, Конфедерация полковнигі Джеймс Дирингпен (көбінесе бригадир генерал деп есептеледі, бірақ оның тағайындалуы ешқашан расталмаған) пістолетпен атыста қаза тапты, ол да осы қақтығыста қаза болды. 1865 жылғы 7 сәуірде Жоғары көпірдің екінші шайқасында Лидің қалған әскерінің көп бөлігі Аппоматтокс өзенінен өткеннен кейін Лонгстриттің артқы күзеті өздерінен кейін көпірлерді өртеп жіберуге тырысты. Одақтың II корпусы екі көпірдегі өртті сөндіріп, өзеннен өтіп, Фермвиллде Конфедерация әскерін қуып жете алды. Фитцхуг Лидің кавалериясы түнгі уақытқа дейін одақтың жаяу әскерін тоқтата алды, бірақ Ли осы қысым астында батысқа қарай жорығын жалғастыруға мәжбүр болды, оның әскерлері ұзақ күткен Фермвилл азығын алу мүмкіндігінен айырылды. Олардың келесі аялдамасы – батысқа қарай 40 шақырым жерде орналасқан Аппоматтокс станциясы, онда азық-түлік пойызы күтіп тұрды. Алайда, олар келмес бұрын одақтың әскерлері бұл пойызды көбінесе жойды.
At the first Battle of High Bridge on April 6, 1865, Confederates stopped a large Union raiding party from burning High Bridge before Confederates south of the Appomattox River could pass over it to the north side. The Confederates took at least 800 Union survivors as prisoners. Union Colonel (Brevet Brigadier General) Theodore Read was killed, possibly in a pistol shootout with Confederate Colonel James Dearing (often identified as a brigadier general but his appointment was never confirmed), who was also mortally wounded in the encounter. On April 7, 1865, at the second Battle of High Bridge, after the bulk of Lee's remaining army crossed the Appomattox River, Longstreet's rear guard tried to burn the bridges behind them. The Union II Corps managed to extinguish the blazes on two of the bridges, and they crossed the river and caught up with the Confederates at Farmville. Fitzhugh Lee's cavalry was able to hold off the Union infantry until nightfall, but Lee was forced to continue his march to the west under this pressure, depriving his men the opportunity to eat the Farmville rations they had waited so long to receive. Their next stop would be Appomattox Station, 25 mile (40 km) west, where a ration train was waiting. However, this train would be mostly destroyed by Union troops before their arrival.
Фермалық қала (7 сәуір)
Лонгстриттің Конфедерация әскерлері Фермвилл маңында Одақ әскерінің шабуылын тойтарды, Аппоматтокс өзенін кесіп өтіп, өзеннің солтүстік жағында шегінулерін жалғастырды. 7 сәуір күні түнінде Ли Гранттан, штабы сол кезде Фермвиллде болған, Солтүстік Вирджиния армиясын тапсыру туралы хат алды. Ли кейінгі үмітін сақтап, әскері қоршауға түспей тұрып Аппоматтокс станциясына жете алады деп ойлады. Ол Грант ұсынатын тапсыру шарттары туралы сұрап, жауап хат жолдады.
Longstreet's Confederate forces held off the Union Army advance near Farmville, crossed the Appomattox River and continued their retreat on the north side of the river. On the night of April 7, Lee received from Grant, then headquartered at Farmville, a letter proposing that the Army of Northern Virginia should surrender. Lee demurred, retaining one last hope that his army could get to Appomattox Station before he was trapped. He returned a noncommittal letter asking about the surrender terms Grant might propose.
Камберленд шіркеуі (7 сәуір)
7 сәуірде сағат 14:00 шамасында ІІ корпустың алға жылжуы Камберленд шіркеуіне жақын биік жерде бекінген Конфедерация әскерлерімен кездесті. Одақ әскерлері екі рет шабуыл жасады, бірақ қайтарылды, ал қараңғы түскен соң шайқас тоқтатылды. Одақтың бригадир генералы Томас А. Смит жақын жерде қаза тапты (соғыста қаза тапқан соңғы одақ генералы), ал полковник (бригаттық генерал шеніне ие болған) Джон Ирвин Грегг Фермвиллдің солтүстігінде тұтқындалды.
At about 2 p. m. on April 7, the advance of the Union II Corps encountered Confederate forces entrenched on high ground near Cumberland Church. The Union forces attacked twice but were repulsed, and darkness halted the conflict. Union Brigadier General Thomas A. Smyth was mortally wounded nearby (the last Union general killed in the war), and Colonel (Brevet Brigadier General) John Irvin Gregg was captured north of Farmville.
Салдары
Аппоматтокс науқаны Грант пен Шериданның шеберлікпен, қажырлы қуғын-сүргін және маневр жасауының үлгісі болды. Бұл дағдылар бұрынғы генералдарда, мысалы, Геттисбург шайқасынан кейін Мид және Антиетам шайқасынан кейін Макклеллан сияқтыларда жетіспеді. Ли жағдайға қарай бар күшін салды, бірақ оның жабдықталуы, әскері және сәті ақыры таусылды. Лидің капитуляциясы Конфедерацияның бір ғана далалық армиясының жоғалуын білдірді, бірақ Оңтүстік одан қалпына келе алмаған психологиялық соққы болды. Жеңіске жету мүмкіндігі болмағандықтан, қалған барлық армиялар 1865 жылдың маусымына дейін капитуляциялады. Конфедерация армиясының жоғалғандарының санын анықтау қиын, өйткені көптеген жазбалары жоғалып кетті және есептер толық берілмеді. Ұлттық саябақтар қызметінің тарихшысы Крис М. Калкинс 6 266 адамның қаза тапқанын және жараланғанын, 19 132 адамның тұтқындалғанын хабарлайды. Аппоматтокс сотында 22 349 жаяу әскер, 1 559 атты әскер және 2 576 артиллерия әскері капитуляциялады. Уильям Марвелдің жазуынша, Конфедерация ардагерлерінің көптегені зор Одақ армиясына қарсы соңында тек "8 000 мылтық" болғанына өкінді, бірақ бұл көрсеткіш атты және артиллерия күшін әдейі назардан тыс қалдырды және шартты түрде босатылған әскерлердің жалпы санынан әлдеқайда төмен. Кері қайтқан армиядан қашып кеткен көптеген әскерлер өз үйлеріне қайтуға рұқсат беретін ресми федералдық құжаттарды алу үшін кейін оралды. Одақ армиясының жоғалғандары шамамен 9 700 өлтірілген, жараланған, жоғалып кеткен немесе тұтқындалған адамды құрады.
The Appomattox campaign was an example of masterful, relentless pursuit and maneuver by Grant and Sheridan, skills that had been in short supply by previous generals, such as Meade after Gettysburg and McClellan after Antietam. Lee did the best he could under the circumstances, but his supplies, soldiers, and luck finally ran out. The surrender of Lee represented the loss of only one of the Confederate field armies, but it was a psychological blow from which the South did not recover. With no chance remaining for eventual victory, all of the remaining armies capitulated by June 1865. Confederate casualties in the campaign are difficult to estimate because many of their records are lost and reports were not always submitted. National Park Service historian Chris M. Calkins estimates 6,266 killed and wounded, 19,132 captured; surrendering at Appomattox Court House were 22,349 infantry, 1,559 cavalry, and 2,576 artillery troops. William Marvel has written that many of the Confederate veterans bemoaned that there were only "8,000 muskets" available at the end against the enormous Union Army, but this figure deliberately ignores cavalry and artillery strength and is much lower than the total number of men who received certificates of parole. Many men who had slipped away from the army during the retreat later returned to receive the official Federal paperwork allowing them to return to their homes unmolested. Union casualties for the campaign were about 9,700 killed, wounded, and missing or captured.
Акцияларды жіктеу
Әскери тарихшылар осы дәуірдегі жорықтардың нақты шекаралары туралы келіспейді. Бұл мақалада АҚШ Ұлттық парк қызметінің Америкалық шайқас алаңдарын қорғау бағдарламасы қолданатын жіктеме пайдаланылады. Вест-Пойнт басқа жіктеме ұсынады; олардың «Америка соғыстарының атласы» (Эспозито, 1959) кітабында Петербург қоршауы 2 сәуірдегі Одақтың шабуылымен және бұзуымен аяқталады. Вирджиниядағы соғыстың қалған бөлігі «Гранттың Лиді Аппоматтокс сотына дейін қууы (3-9 сәуір 1865 ж.)» деп жіктеледі. Брайс А. Судеров Эд Берстің «Петербургтік науқан» кітабының 2014 жылғы басылымының 2-томының 5-тарауына жазған кіріспесінде Льюис фермасы шайқасы «Бес бұрыштық науқанның бірінші шайқасы ретінде қарастырылуы керек» дейді.
Military historians do not agree on precise boundaries between the campaigns of this era. This article uses the classification maintained by the U. S. National Park Service's American Battlefield Protection Program. An alternative classification is maintained by West Point; in their Atlas of American Wars (Esposito, 1959), the siege of Petersburg ends with the Union assault and breakthrough of April 2. The remainder of the war in Virginia is classified as "Grant's Pursuit of Lee to Appomattox Court House (3–9 April 1865)". Bryce A. Suderow, in his introduction to Chapter 5 of Ed Bearss's 2014 edition of Volume II of The Petersburg Campaign: The Western Front Battles, September 1864 – April 1865, says the Battle of Lewis's Farm should be considered "the first battle of what should be viewed as the Five Forks Campaign."
Мемуарлар және негізгі көздер
Грант, Улисс С. У. С. Гранттың жеке естеліктері. 2 томдық. Чарльз Л. Вебстер және компаниясы, 1885–86 жж. Шеридан, Филип Х. П. Х. Шериданның жеке естеліктері. 2 томдық. Нью-Йорк: Чарльз Л. Вебстер және компаниясы, 1888 жыл. АҚШ Соғыс министрлігі, Азамат соғысы: Одақ және Конфедерация армияларының ресми құжаттарының жинағы. Вашингтон, округ: АҚШ Үкіметтік баспаханасы, 1880–1901 жж.
Grant, Ulysses S. Personal Memoirs of U. S. Grant. 2 vols. Charles L. Webster & Company, 1885–86. Sheridan, Philip H. Personal Memoirs of P. H. Sheridan. 2 vols. New York: Charles L. Webster & Co., 1888. U. S. War Department, The War of the Rebellion: a Compilation of the Official Records of the Union and Confederate Armies. Washington, DC: U. S. Government Printing Office, 1880–1901.