Роберт Кароның «Билік брокері» кітабы Роберт Мозестің Нью-Йорктегі жолдар мен көпірлер салу арқылы билікті қалай пайдаланғанын көрсетеді. Пулитцер жүлдесінің иесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Қуат брокері: Роберт Мозес және Нью-Йорктің құлдырауы" – Роберт Кароның 1974 жылғы Роберт Мозес туралы өмірбаяны. Кітап Нью-Йорк қаласы және штаты саясатындағы билікті құру мен пайдалануға, сондай-ақ Мұсаның сайланбаған лауазымдар арқылы ондаған тас жолдар мен көпірлерді жобалау және іске асыру арқылы көрінетін құбылыстарға назар аударады. Кейде бұл оның номиналды түрде қызмет еткен азаматтарға зор зиян келтірді. Бұл кітап 20 ғасырдың ең үздік өмірбаяндарының бірі деп танылды және АҚШ-тың қала құрылысшылары мен саясаткерлеріне зор әсер етті. Кітап 1975 жылы Пулитцер сыйлығына ие болды.
1974 biography of Robert Moses by Robert Caro
The Power Broker: Robert Moses and the Fall of New York is a 1974 biography of Robert Moses by Robert Caro. The book focuses on the creation and use of power in New York local and state politics, as witnessed through Moses's use of unelected positions to design and implement dozens of highways and bridges, sometimes at great cost to the communities he nominally served. It has been repeatedly named one of the best biographies of the 20th century, and has been highly influential on city planners and politicians throughout the United States. The book won a Pulitzer Prize in 1975.
Қысқаша мазмұны
"Қуатты брокер" Мозестің өмірін Коннектикуттағы балалық шағынан бастап, қаланың сыбайлас жемқор мемлекеттік қызмет жүйесін прогрессивті реформалауға арналған идеалистік жақтаушы болған жылдарына дейін суреттейді. Кароның сөзінше, Мозестің сол кездегі сәтсіздіктері, сондай-ақ болашақ Нью-Йорк мэрі Джимми Уокердің штат Сенатында және Нью-Йорк губернаторы Аль Смиттің алдында жұмыс істеген тәжірибесі оған өз мақсаттарына жету үшін қалай билікке ие болуға және оны тиімді пайдалануға үйретті. 1930 жылдарға қарай Мозес қала мен штаттағы қоғамдық саябақтарды құрушы ретінде танымал болды, ал кейін Триборо көпірі (кейін Роберт Ф. Кеннеди көпірі деп аталды) сияқты ұзақ мерзімді жобаларды іздестірді. Бірақ мұның құны оның бұрынғы адалдығы болды; ол өзінің билігіне қойылған шектеулерді көп рет бұзып, Кароның пікірінше, жас кезіндегідей идеалистерді зор қайратқа түсіретін жағдайлар жасады, бұл Нью-Йорк мемлекеттік органдарын құру және кеңейтудегі жұмысында көрінді. Каро Мозесті үлкен құрылыс жобаларын аяқтау арқылы бедел жинаған, сол арқылы оған есеп беруге тиіс сайланған лауазымды тұлғалардың оған тәуелді болуына әкелген тағайындалған бюрократ ретінде көрсетеді. Ол үнемі автомобиль көлігін қоғамдық көлік және адамдар мен қоғамның қажеттіліктерінен жоғары қойды. Нью-Йорк қаласының саябақтар комиссары қызметінен басқа, көптеген мемлекеттік қызметтері үшін ешқандай төлем алмағанын мақтан тұтса да, ол патша сияқты өмір сүрді және оған көмектескен жеке және қоғамдық өмірдегі адамдарды да байытты. Каро Мозестің интеллектына, саяси ептілігіне, сөз өнеріне және біршама агрессивті болғанымен, тиімді басқару стиліне жоғары баға береді, сондай-ақ оның ертегі жетістіктері үшін толық құрмет көрсетеді, бірақ ол оның тұлғасына қатысты екіұшты пікірде. Кітаптың көлемі 1336 бетті құрайды (алғашқы қолжазбаның үштен екі бөлігі ғана), және көптеген жағдайларда оның тұжырымдамаларын құжаттамалық түрде растайды, оларды Мозес және оның жақтастары жоққа шығаруға тырысты.
The Power Broker traces Moses's life from his childhood in Connecticut to his early years as an idealistic advocate for Progressive reform of the city's corrupt civil service system. According to Caro, Moses's failures there, and later experience working for future New York Mayor Jimmy Walker in the State Senate and Governor of New York Al Smith taught him how to acquire and wield power in order to achieve his goals. By the 1930s, Moses had earned a reputation as a creator of public parks in both the city and state, and later long sought projects like the Triborough Bridge (later renamed Robert F. Kennedy Bridge). But this came at the price of his earlier integrity; he repeatedly circumvented limits on his own power, in ways that Caro contends would dismay idealists like his younger self, as seen in his work in the creation and expansion of New York's public authorities. Caro ultimately portrays Moses as an appointed bureaucrat who, through his reputation for getting large construction projects done, amassed so much power over the years that the many elected officials to whom he supposedly reported instead became dependent on him. He consistently favored automobile traffic over mass transit and human and community needs. While bragging that he served in his many public jobs (save as New York City Parks Commissioner) without compensation, he lived like a king and similarly enriched those individuals in public and private life who aided him. Caro pays ample tribute to Moses for his intelligence, political shrewdness, eloquence, and hands on, if somewhat aggressive, management style, and gives full credit for his earlier achievements, but he has an ambivalent view of the man. The book is 1,336 pages long (only two thirds of the original manuscript), and provides documentation for its assertions in most instances, which Moses and his supporters attempted to refute.
Шығу тегі
1960 жылдардың басында Newsday газетінің тілшісі ретінде Каро Райден Ойстер-Бейге дейінгі Лонг-Айленд бұғазы арқылы салынатын көпірдің неге тиімсіз екендігі туралы бірнеше мақала жазды. Бұл көпірді салу үшін бұғаздағы ағымды бұзатын, өте үлкен тіреулер қажет болар еді, басқа да мәселелердің қатарында. Каро өз жұмысының тіпті штаттың ықпалды губернаторы Нельсон Рокфеллерге де идеяны қайта қарауға әсер еткенін сенді, бірақ ол штаттық Ассамблеяның көпірге қатысты алдын ала шараны мақұлдағанын көргенше. "Бұл менің өмірімдегі маңызды кезеңдердің бірі болды", - деді Каро жылдар өткен соң. Осы оқиға оны Мұса туралы ойлауға итерді. "Мен машинаға отырып, Лонг-Айлендке қайтып келе жатып, іштей ойлап тұрдым: 'Еңбек еткендеріңнің бәрі бекер. Демократиядағы билік сайлау арқылы келеді деп жазып жүрсің. Бірақ міне, ешқашан сайланбаған, бүкіл штатты өзгертуге қабілетті адам тұр, ал сен оның қалай оған қол жеткізгенін түсінбейсің'. Сондықтан ол жеті жылдық үлкен жұмысқа кірісіп, жүздеген сұхбаттарды мұқият жазып, сондай-ақ қосымшадағы дереккөздерде көрсетілген кең ауқымды мұрағаттық зерттеулер жүргізді. Бастапқыда Каро кітапты зерттеу мен жазуға тоғыз ай жұмсалады деп ойлаған. Бірақ уақыт өте келе, ол қаржысынан айырылып, оны аяқтауға үмітін үзді. Оның әйелі және ғылыми жұмыста көмектескені Инна Лонг-Айлендтегі отбасылық үйін сатып, Кароларды Бронкстегі пәтерге көшірді, ол онда мұғалім болып жұмыс істей бастады, осылайша күйеуі жұмысын жалғастыра алды. Кароның соңғы қолжазбасы шамамен 1,050,000 сөзден тұрды. Редактор Роберт Готлиб оған коммерциялық кітаптың ең көп көлемі шамамен 700,000 сөз немесе 1280 бет болатынын айтты. Каро кітапты екі томға бөлу мүмкіндігі туралы сұрағанда, Готлиб: "Роберт Мұсаға бір рет қызығушылық танытуға болар. Бірақ оған екі рет қызықтыру мүмкін емес" деді. Сондықтан Каро қолжазбасын қысқартуға мәжбүр болды, бұл оған бірнеше ай уақыт алды.
As a reporter for Newsday in the early 1960s, Caro wrote a long series about why a proposed bridge across Long Island Sound from Rye to Oyster Bay, championed by Moses, would have been inadvisable. It would have required piers so large as to disrupt tidal flows in the sound, among other problems. Caro believed that his work had influenced even the state's powerful governor Nelson Rockefeller to reconsider the idea, until he saw the state's Assembly vote overwhelmingly to pass a preliminary measure for the bridge. "That was one of the transformational moments of my life," Caro said years later. It led him to think about Moses for the first time. "I got in the car and drove home to Long Island, and I kept thinking to myself: 'Everything you've been doing is baloney. You've been writing under the belief that power in a democracy comes from the ballot box. But here's a guy who has never been elected to anything, who has enough power to turn the entire state around, and you don't have the slightest idea how he got it.'" So he decided to undertake the task himself, beginning the seven year process of hundreds of interviews meticulously documented as well as extensive original archival research, listed in the notes on sources in an appendix. Originally, Caro believed it would take nine months to research and write the book. As that time stretched into years, he ran out of money and despaired of ever finishing it. Ina, his wife and research assistant, sold the family home on Long Island and moved the Caros to an apartment in the Bronx where she had taken a teaching job, so that her husband could continue. Caro's final manuscript ran to about 1,050,000 words. Editor Robert Gottlieb told him that the maximum possible length of a trade book was about 700,000 words, or 1,280 pages. When Caro asked about splitting the book into two volumes, Gottlieb replied that he "might get people interested in Robert Moses once. I could never get them interested in him twice." So Caro had to cut down his manuscript, which took him months.
Қабылдау
"Қуат брокері" жарықтанғаннан кейін, әсіресе "Нью-Йоркер" журналында "Бір шақырым" тарауы үзінді түрінде жарияланғаннан соң, көптен талқыланды. Бұл тарауда Крос Бронкс тас жолының бір бөлігін салудағы қиындықтар мен Мұсаның Шығыс Тремонт аймағының тұрғындары мен кәсіпкерлерінің мүдделерін қалай ескермей, жолдың осы аймақты дерлік толығымен қиратуына қалай қатысқандығы жайлы айтылды. Жариялануға дейін, сол кезде көпке таныс емес Каро, журналдың көрнекті редакторы Уильям Шонға өзінің мәтініне енгізген өзгерістеріне наразылық білдірді. Журнал үзінділерді өзінің стильдік ережелеріне сәйкес редакциялауды қалыпты жайтқа санайтын. Бұл автордың көркемдік ерекшеліктеріне, мысалы, бір ғана сөйлемнен тұратын абзацтарға мүмкіндік бермеді. Каро сондай-ақ оның көптеген еңбегі қысқартылғанын айтты.
The Power Broker generated substantial public discussion upon publication, especially after the "One Mile" chapter ran as an excerpt in The New Yorker. The chapter highlighted the difficulties in constructing one section of the Cross Bronx Expressway and the way Moses ran roughshod over the interests of residents and businesses of the section of East Tremont which the road effectively destroyed. Before publication, Caro, largely unknown at the time, challenged the magazine's legendary editor, William Shawn, over his changes to Caro's prose. It was common for the magazine to edit excerpts to conform to its house style. This did not make allowance for many of the author's narrative flourishes, such as single sentence paragraphs. Caro also complained that much of his work had been compressed.
Мұсаның жауабы
Мұса мен оның қолдаушылары бұл кітапты оған ең бір жағымсыз, бірбеткей баяндама деп есептеді, ал оның қолдаушылары оны бұрын-соңды болмаған жетістіктердің тізілімі деп қарады. Мұса 23 беттік терілген мәлімдеме жариялап, кітаптағы кейбір мәлімдемелерге қарсы шықты (мысалы, ол Фиорелло Ла Гвардия туралы кітапта айтылған итальяндықтарға қарсы айыптауларды ешқашан қолданбағанын мәлімдеді).
Moses and his supporters considered the book to be overwhelmingly biased against him, and what his supporters considered to be a record of unprecedented accomplishment. Moses put out a 23 page typed statement challenging some of its assertions (he claimed he never used the anti Italian slurs the book attributes to him about Fiorello La Guardia, for instance).
Қазіргі заманғы қайта бағалау
Кейінгі жылдары Мозестің мансабына көбірек оң көзқарас қалыптасты, бұл оның "Қуатты брокер" еңбегіндегі бейнесіне тікелей қарсы реакция болды. Бұл қайта қарастыруға мұражайлық көрмелер мен 2007 жылғы кітап ("Роберт Мозес және заманауи қала") кірді, ол "басынан аяғына дейін ревизионистік тақырыбы бар" деп сипатталды. 2014 жылы Каро "Нью-Йорк Таймс" жексенбілік кітап шолуында кітапқа жұмсаған жеті жылдық еңбегін еске алды. Кітап әлі де жоғары бағаланады. 2017 жылы Дэвид В. Данлап "Қуатты брокерді" "Нью-Йорқтың қалай жұмыс істейтінін түсіну үшін, жарық көргеннен кейін 43 жыл өткен соң да оқуға міндетті кітап" деп сипаттады. 2020 жылы кітап COVID-19 пандемиясы кезінде үйлерінен телеарналарда сұхбат берген АҚШ журналистері мен саясаткерлерінің кітап сөрелерінде "Нью-Йорк саяси салауаттылығының соңғы белгісі" ретінде жиі кездесті. Кітапта Каро Мозестің Лонг-Айленд жолдарының астынан өтетін көпірлерді автобустардың жеке көлігі жоқ адамдарды (яғни, төменгі топ, негізінен ақ емес азаматтарды) Лонг-Айленд мемлекеттік саябақ комиссиясының президенті ретінде дамытқан жағажайлар мен саябақтарға тасымалдауына жол бермеу үшін төмендеу етіп салғанын айтады. 1999 жылы неміс әлеуметтану профессоры Бернвард Йоргес "Мозес Лонг-Айлендте автобустардың өте алмайтындай төмен көпірлерді жобалауда елдегі кез келген саябақ комиссарынан ешқандай айырмашылық жасамады" деп көрсетті.
In later years a more positive view of Moses's career has emerged, in explicit reaction to his portrayal in The Power Broker. This re evaluation has included museum exhibits and a 2007 book (Robert Moses and the Modern City) described as having a "revisionist theme running throughout". In 2014, Caro reminisced about his seven years' labor on the book in The New York Times Sunday Book Review. The book remains highly regarded. In 2017, David W. Dunlap described The Power Broker as "the book that still must be read – 43 years after it was published – to understand how New York really works." In 2020, the book made frequent appearances as the "ultimate signifier of New York political sophistication" on the bookshelves of U. S. journalists and politicians appearing in TV interviews from their homes during the COVID 19 pandemic. In the book Caro claims Moses built overpasses crossing his Long Island Parkways low in height to keep buses from transporting those without private automobiles (i. e. lower class, disproportionately non white citizens) to the beaches and parks he developed as president of the Long Island State Park Commission. German professor of sociology Bernward Joerges pointed out in 1999 that "Moses did nothing different on Long Island from any parks commissioner in the country" in designing bridges too low for buses to pass under.