Кіріспе

17-18 ғасырлардағы ағылшын дін қызметкері және ғалымы.

Кембридж университетіндегі соңғы жылы Волластон атын жасырып, «Екклесиаст кітабының мақсаты туралы немесе қазіргі қуаныштар үшін адамдардың аяқсыз таласының бекерлігі» атты кішкентай кітап жариялады (ағылшын поэмасында бейнеленген, Лондон, 1691). Өзінің еңбегінен ұялған Волластон оны дереу тоқтатты. 1681 жылдың қыркүйегінде Кембриджден кеткеннен кейін, ол Бирмингемдегі Король Эдуард мектебінде көмекші ұстаз болып жұмыс істеді және діни қызметкерлікке бекітілді. Осы кезде ол 1684-1686 жылдары Мозлидегі Әулие Мария шіркеуінің тұрақты пасторы болды. 1688 жылы туысы Уильям Волластон Шентоннан оған мүлік және отбасылық иеліктерді мұра еткізді, соның ішінде Саффолк графтығындағы Финбороу және Лестершир графтығындағы Шентон Холлға құқық. Сол жылдың қараша айында ол Лондонға көшіп келді. Мұнда Волластон жеке білім мен философияны зерттеуге берілді, сирек қаладан шығып, мемлекеттік қызметке тұрудан бас тартты. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол 1722 жылы «Табиғат діні» атты еңбегін жеке басылым түрінде жариялады. Ол тіл, философия, дін және тарих туралы көп жазды, бірақ өмірінің соңғы жылдары денсаулығы нашарлағандықтан, қолжазбаларының көп бөлігін отқа жеңді, өйткені оларды қанағаттанарлық деңгейде аяқтау мүмкін емес екенін сезінді. Волластон өмірі бойы нашар денсаулыққа шалдықты. «Табиғат діні» еңбегін аяқтағаннан кейін, ол апат салдарынан қолын сындырып алды, күші әлсіреп, аурулары өлімге дейін күшейді. Оның денесі Саффолк графтығындағы Ұлы Финбороға жеткізіліп, әйелінің қасына жерленді.

Аргумент

"Табиғат діні" аянды дінге сүйенбей этика жүйесін құруға жасалған әрекет болды. Ол моральдық жамандық – нағыз пікірді жоққа шығарудың іс жүзіндегі көрінісі, ал моральдық жақсылық – оның расталуы деген теориясының жаңалық екенін айтты. Математиканы рационалистік этика құру үшін қолдануға жасалған бұл тырысыс "ешқайда кездеспеген нәрсе" екенін жазды. Вулластон "діни шындықтар Евклид сияқты анық, жаратылысты зерделеген әркімге түсінікті" деп санады. Ньютон физикалық әлемнің математикалық моделінен табиғи заңдарды шығарғандай, Вулластон да моральдық әлемнің математикалық моделінен моральдық заңдарды шығаруға тырысты.

Ықпал

Алғашқы бірнеше жылдың ішінде ғана 10 000-нан астам данасы сатылды. 1750 жылы 8-ші басылымға автордың өмірбаяны қосылды. Волластонның аянсыз Табиғи дін туралы идеясы Англияда Деизм деп аталатын қозғалысты қысқа мерзімге шабыттандырып, қайта жаңғыртты. Кейбір адамдар оны бүгінде «христиандық деист» деп санайды, ал басқалары Уильям Волластонның «шамалы да болса ортодоксалды христиан емес екенін көрсететін маңызды дәлел жоқ» екенін айтады. Волластонның идеялары шотландтық Ақыл-ойының реализмі мен утилитаризмді болжаған болар, бірақ кейінгі философиялық мектептердің жақтастары Волластонды сынға алды және кейде тіпті оны мазақ етті. Олардың қатарында Фрэнсис Хатчесон, Дэвид Юм, Ричард Прайс және Джереми Бентам болды. 1759 жылдан кейін оның еңбегінің басқа басылымдары ғасырдың соңына дейін жарияланбады. Бенджамин Франклин кітаптың 1726 жылғы басылымдарының бірінде типограф болып жұмыс істеді және оған жауап ретінде «Азаттық және қажеттілік, ләззат және азап туралы диссертация» атты қысқаша памфлет жазды. Бірақ кейіннен ол өзінің памфлетін «тынышсыз және сенімсіз» деп тапты және таба алған барлық даналарын өртеп жіберді. Деизмді қабылдамаса да, ол «бақытты іздеуге» құштарлық танытты, Құдайға жақсылық жасау және басқаларға көмектесу арқылы ең жақсы қызмет етуге болатынына сенді. Бұл американдық педагог, Рев. Доктор Сэмюэл Джонсонның колледж философиялық оқулықтарына үлкен әсер етті. Практикаға, сондай-ақ теорияға назар аудару жетілген Франклинге ұнады, ол 1752 жылы Джонсонның «Elementa Philosophica» оқулығын тапсырыс беріп, жариялады, содан кейін оны Филадельфия колледжінде (қазіргі Пенн университеті) насихаттады.